IV SA/Po 502/04

IV SA/Po 502/04 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Bożena Popowska /sprawozdawca/
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Ewa Makosz-Frymus /przewodniczący/
Symbol z opisem
6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie WSA Bożena Popowska (spr.) WSA Danuta Rzyminiak -Owczarczak Protokolant ref.-staż. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 marca 2006 r. sprawy ze skargi S. i T. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w O.z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżących S.i T. N. kwotę 200 /dwieście/ złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ D. Rzyminiak - Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/ B. Popowska KP
Uzasadnienie
Sygn. IV SA/Po 502/04
UZASADNIENIE
W dniu [...] 08.2002 r. S. N.- emerytowany policjant, wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na dom w O. przy ul. [...], składający się z czterech izb o powierzchni mieszkalnej 128 m kw., w którym zamieszkał wraz z żoną i synem. Do wniosku dołączono wypis umowy sprzedaży w/w domu i kserokopię umowy kredytowej o kredyt hipoteczny na zakup nieruchomości oraz "Wyjaśnienie" Strony. W tym piśmie S. N. wyjaśnił, że on i jego aktualna żona T. (wówczas nosząca nazwisko K.) - funkcjonariusz Policji, będąc w poprzednich związkach małżeńskich i mieszkając w W., otrzymali (oboje) pomoc mieszkaniową na zajmowane wówczas mieszkania. Oboje - po swoich rozwodach, w wyniku podziału majątku - mieszkania te pozostawili swoim małżonkom. Po przeprowadzce do O. T. K. otrzymała decyzją nr [...] o przydziale mieszkania funkcyjnego, z dnia [...] 01.1988 r., przydział na mieszkanie dla siebie i dwóch córek. Mieszkanie przy ul. [...], które składało się z dwóch pokoi ( 38,62 m kw.), kuchni i wspólnych : łazienki, korytarza oraz przedpokoju. Po zawarciu związku małżeńskiego w dniu [...] 04.1988 r., S.N.i wraz z synem zostali zameldowani w w/w mieszkaniu. Niezadowolony ze standardu mieszkania, które było traktowane jako lokal przejściowy (zastępczy) i nie odpowiadało przysługującym rodzinie normom (Skarżącemu przysługują dwie normy), S. N. pisał raporty o przyznanie dla niego i jego rodziny "nowego" mieszkania. Został też zaewidencjonowany w rejestrze potrzeb mieszkaniowych KWP w K.. Oboje małżonkowie w 1989 r. spłacili uzyskaną wcześniej, zrewaloryzowaną pomoc finansową. Nie mogąc doczekać się "nowego" mieszkania, małżonkowie wynajęli mieszkanie w prywatnym budynku. Teraz zwracają się o przyznanie bezzwrotnej pomocy na "zakupiony dom".
W odpowiedzi na wniosek, Komendant Powiatowy Policji w O. decyzją z dnia [...].07.2003 r. nr [...], odmówił przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. Uzasadniając, organ podał na podstawie załączonych dokumentów, że "na dzień zawarcia związku małżeńskiego, jeden z małżonków - T. N. - posiadał lokal mieszkalny odpowiadający normom zaludnienia", zgodnie z § 3 rozp. MSWiA 17.10.2001 r. (Dz.U. nr 131, poz. 1469).
Pismem z dnia [...].08.2003 r. S. N., w odwołaniu od w/w decyzji podkreślił, że w 1988 r., kiedy wraz z synem zostali "domeldowani" do mieszkania przy ul. [...], nie spełniało ono przysługujących rodzinie, 6-ciu norm mieszkaniowych, a przede wszystkim nie było mieszkaniem samodzielnym. Nadto Strona opisała trudne warunki zamieszkiwania w w/w lokalu, zwłaszcza, że oboje z żoną mają II-gą grupę inwalidztwa. S. N. dodał też, że pierwszy wniosek o przyznanie pomocy finansowej na dom przy ul. [...], złożył w czerwcu 2001 r. i że sam nigdy nie otrzymał przydziału na mieszkanie służbowe.
Decyzją z dnia [...].08.2003 r. Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji stwierdził nieprawidłową podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz brak ustaleń odnośnie do przysługujących Stronie norm zaludnienia w dniu zwolnienia ze służby, zgodnie z § 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji ... z dnia [...].02.1994 r.
Komendant Powiatowy Policji w O., decyzją z dnia [...].01.2004 r. nr [...], odmówił przyznania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W uzasadnieniu organ podał, że " na dzień zwolnienia ze służby tj. [...] 10.1985 r. Pan S. N. posiadał uprawnienia do trzech norm zaludnienia" ; 2 normy Strona z tytułu stopnia, 1-na norma -syn. W związku z małżeństwem z T. K. i przyznaniem jej mieszkania funkcyjnego (38,65 m. kw. pow. mieszkalnej), organ stwierdził , że w/w lokal "na dzień zwolnienia ze służy" spełniał normy zaludnienia określone w rozp. MSWiA 17.10.2001 r. (Dz.U. nr 131, poz. 1469); 3x7 m kw. Według Komendanta Powiatowego Policji w O.: " Z informacji zawartych w odwołaniu wynika, że zdał mieszkanie, brak jednak dokumentów potwierdzających ten fakt".
Od w/w decyzji S. N. wniósł pismem z dnia [...].01.2004 r. odwołanie. Podniósł zarzut, że organ uwzględnił "limit metrażu", a nie wziął pod uwagę, że "przysługuje nam uprawnienie do mieszkania służbowego, a w przypadku jego braku, uprawnienie do pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe". Skarżący wyliczył, że po zawarciu związku małżeńskiego, na jego rodzinę przypadało 6 norm mieszkaniowych, tj. minimum, 42 m kw., a posiadane mieszkanie tych norm nie spełniało. Mieszkanie to również nie spełniało warunków mieszkania funkcyjnego; było to mieszkanie wspólne z rodzina z poza resortu, z Komenda wynajmowała to mieszkanie od osoby prywatnej. Nadto, po 1990 r. czynsz był podnoszony przez właściciela bez porozumienia z Komendą. W 1998 r., rodzina N. opuściła to mieszkanie, zawiadamiając ówczesnego Naczelnika Wydz. Zaop. i Inwest. KWP w K. ten zaś stwierdził, że to mieszkanie prawdopodobnie przepadnie Policji. Odwołujący się dodał, że nie wie dlaczego Naczelnik nie zrobił notatki ze zgłoszenia faktu "rezygnacji" z mieszkania.
Decyzją z dnia [...] 03.2004 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ, po krótkim przedstawieniu ustaleń faktycznych i prawnych, jako motyw swego rozstrzygnięcia podał fakt "zrzeczenia się przez stronę zajmowanego lokalu, co potwierdza art. 94 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 2 pkt 8 oraz orzecznictwo sądowe, z którego wynika, że przysługuje pomoc finansowa, jeżeli nie ma prawa do lokalu". Organ dodał, że zrzeczenia się uprawnień (chodzi o dzień opuszczenia mieszkania przy ul. [...]) nastąpiło w sytuacji, gdy rodzinie przysługiwały 4 normy, te zaś zapewniało w/w mieszkanie funkcyjne.
Pismem z dnia [...].04.2004 r. S. N., w przypisanym terminie, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze podkreślił zwłaszcza dwa, już wcześniej podnoszone, argumenty; mieszkanie, uzyskane przez aktualną żonę na podstawie decyzji o przydziale z 1988 r. nie było mieszkaniem samodzielnym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (Dz.U. nr 85, poz. 388 ze zm.) i zawsze było mieszkaniem tymczasowym. Standard tego mieszkania i warunki zamieszkiwania w nim przez 10 lat, bez ustosunkowania się przez organy Policji do wniosku o przydział mieszkania, odpowiadającego uprawnieniom rodziny wnioskującego, były powodem rezygnacji z w/w "mieszkania funkcyjnego".
Odpowiadając na skargę, Komendant Wojewódzki Policji [...], wniósł o oddalenie skargi. Organ, powołując się na art. 94 ust. 1 w związku z art. 88,89 i 95 ust. 1 ustawy o Policji stwierdził, że Skarżący wraz z żoną : posiadali mieszkanie, które odpowiadało przysługującej powierzchni ale się go "zrzekli"; dlatego zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem.
Sąd zważył co następuje :
Skarga zasługuje na uwzględnienie, nie tylko z powodów w niej wskazanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaś w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z całej dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że spór między stronami, dotyczący uprawnienia Skarżącego do pomocy finansowej na zakup budynku mieszkalnego w O. przy ul. [...], odnosi się do dwóch kwestii. Pierwsza dotyczy przedmiotu uprawnienia. Dla Skarżącego istotnym argumentem jest to, że mieszkanie w O. przy ul. [...], które zostało przydzielone w 1988 r., było "mieszkaniem funkcyjnym" i nie zaspokajało potrzeb mieszkaniowych rodziny. Organy Policji orzekające w sprawie w ogóle nie odniosły się do pierwszego zarzutu, nie wyjaśniając, co kryje się pod pojęciem "mieszkania funkcyjnego", zaś "zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych" rodziny Skarżącego sprowadziły do ustalenia przysługujących norm, przy czym w decyzjach (mowa o obu decyzjach wydanych przez organ I instancji i obu decyzjach wydanych przez organ II instancji) podaje się różne liczby norm, wskazując na różne : liczbę uwzględnionych osób i dzień, na który owe ustalenia organ poczynił. I tak organ I instancji, w decyzji poprzedzającej zaskarżoną, wskazuje na trzy normy przysługujące Skarżącemu ( 2-jemu jako funkcjonariuszowi i 1 - synowi), pomijając fakt zamieszkiwania w tym mieszkaniu także innych członków rodziny, poza synem.
Druga kwestia sporna dotyczy samego uprawnienia w rozumieniu art. 94 w związku z art. 95 ustawy z dnia 06.04.1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.- dalej ustawa), przy czym organy sprowadzają ją do odpowiedzi na pytanie, czy prawo pomocy finansowej przysługuje Skarżącemu, jeżeli jego żona "zrzekła się" mieszkania, przydzielonego jej decyzją. Chodzi więc o to, czy ustalając to uprawnienie , należy uwzględnić- poza art. 94 ustawy tylko art.95 ust. 1 czy też art. 95 ust. 2 ustawy o Policji. Jak można wnosić z zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji, posługując się pojęciem "zrzeczenia", zastosował normę wyinterpretowaną z art. 94 i całego art.95, tj. ust. 1 i ust. 2. Skarżący zaś konsekwentnie podkreśla, że jego aktualnej żonie przydzielono mieszkanie funkcyjne, które, jako nie odpowiadające potrzebom rodziny według kryteriów ustawowych, zdała.
Zdaniem Sądu, w istocie chodzi o jeden problem prawny, ponieważ na konstrukcję publicznego prawa podmiotowego do lokalu mieszkalnego składa się pojęcie "lokalu mieszkalnego". Nie chodzi bowiem o jakikolwiek lokal, tylko o lokal mieszkalny w rozumieniu właściwych przepisów prawa. Jeżeli prawo do lokalu mieszkalnego nie zostało zaspokojone, to, zgodnie z przepisami prawa i raczej jednolitym w tym zakresie orzecznictwem, Skarżącemu przysługuje prawo do świadczenia kompensacyjnego, w tym przypadku, w postaci prawa do pomocy finansowej.
Przed ustosunkowaniem się do działań organów w sprawie S. N. należy stwierdzić, że sprawa jest skomplikowana tak w jej aspekcie faktycznym, choćby ze względu na fakt, że przydział mieszkania funkcyjnego nastąpił w 1988 r. jak i prawnym. W tej ostatnio wymienionej płaszczyźnie trzeba uwzględnić przepisy już nie obowiązujące, w tym ustawę z dnia 31.07.1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej PRL (Dz.U. 1985 r., nr 38, poz. 181 ze zm.- dalej ustawa o SB i MO) oraz ustawę z dnia 10.04.1974 r. Prawo lokalowe (Dz.U. 1974 r. nr 14, poz. 84 ze zm.). Nadto stwierdzić należy, że obowiązująca ustawa z dnia 06.04.1990 r. o Policji nie normuje w sposób w pełni jasny uprawnień policjantów związanych z potrzebami mieszkaniowymi (rozdz.8), o czym może świadczyć bogate orzecznictwo, wyrażające, odnośnie poszczególnych kwestii, nie zawsze jednolite stanowiska. W niniejszej sprawie uwzględnić trzeba także przepisy wykonawcze do w/w ustawy, zwłaszcza rozporządzenie MSWiA z dnia 17.10.2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. nr 131, poz. 1469 - dalej rozporządzenie) a także przepisy ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 ze zm.- dalej ustawa o zaopatrzeniu). Mimo rozległości materii prawnej, normującej przedmiotowe kwestie, zdaniem Sadu, należy skoncentrować się na tych unormowaniach, które przesądzają możliwość przyznania pomocy finansowej, bądź na takie rozstrzygnięcie pozwalają.
W pierwszej kolejności Sąd, na podstawie art. 29 i 30 ustawy o zaopatrzeniu stwierdza, że S. N. posiada "prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji (...) ministra właściwego do spraw wewnętrznych" w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby i że przysługują mu uprawnienia do "pomocy w budownictwie mieszkaniowym" na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Pomoc ową normuje art. 94 ustawy o Policji. W myśl ust. 1-go art. 94 : Policjantowi , który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Na mocy ust. 2-go Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji unormował "zasady przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, zwanej dalej "pomocą finansową", policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, zasady zwrotu tej pomocy oraz jej wysokość" ( § 1 rozporządzenia).
Jak już powiedziano, z uwagi na ugruntowaną linię orzecznictwa w sprawach mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, posługującego się także wykładnią systemową i funkcjonalną, oraz zawarte w art. 94 ust. 1 ustawy sformułowanie o "lokalu mieszkalnym otrzymanym na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale", prawo do pomocy finansowej należy interpretować przez pryzmat "prawa do lokalu mieszkalnego", o którym mowa w art. 88 ustawy. W związku z niniejszą sprawą wypada przytoczyć zwłaszcza tezę uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 29.03.1999 r. : Stosownie do art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. nr 30, poz. 179 ze zm.) policjantowi nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu , jeżeli policjant nie ma prawa do lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 tej ustawy, w drodze decyzji administracyjnej, ponieważ posiada inny odpowiedni lokal mieszkalny w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 powołanej ustawy).( OPS 1/99, ONSA 1999/3/77) oraz tezę wyroku NSA z dnia 09.0102002 r. : Policjantowi nie przysługuje prawo do przydziału lokalu mieszkalnego ani pomoc finansowa na cel oznaczony w art. 94 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jeżeli ma on zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w sposób określony w art. 95 pkt 1-4 ustawy o Policji ( chodzi o ust. 1 ; I SA 708/00,lex nr 81657). Podzielając oba stanowiska, Sąd zauważa, że art. 95 ust. 1 ustawy określa negatywne przesłanki przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Natomiast art. 95 ust. 2 określa przesłanki opróżnienia lokalu mieszkalnego. W związku z tym, że oba ustępy dotyczą całkowicie różnych kategorii prawnych, Sąd nie podziela opinii organu II instancji, który rozpatrywał sytuację prawną Skarżącego także w świetle art. 95 ust. 2 ustawy. Zdaniem Sądu, prawidłowe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie powinno polegać na zastosowaniu przez organy orzekające - art. 94 i art. 95 ust.1 ustawy.
Zgodnie z przedstawionym wcześniej tokiem rozumowania, powyższe wymaga odpowiedzi na pytanie, czy S. N. przysługiwało prawo do lokalu w rozumieniu art. 88 ustawy.
Jak wprost wynika z treści art. 90 ustawy, nie chodzi o jakiekolwiek lokale, tylko o "lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych". Ponieważ w rozpatrywanej sprawie mowa o decyzji z 09.01.1988 r. o przydziale T. K. "lokalu funkcyjnego", którego to kategorii nie zna ustawa o Policji, wobec tego należy uwzględnić przepisy obowiązujące w dniu wydania przedmiotowej decyzji. Chodzi w pierwszej kolejności o przepisy ustawy o SB i MO, głównie o art. 80 w/w ustawy, który - tak jak obowiązująca ustawa - stanowił o "prawie do lokalu mieszkalnego". Sąd też zauważa, że od 01.08.1974 r. do 12.11.1994 r. (a więc także przez pierwsze lata obowiązywania ustawy o Policji z 06.04.1990 r.), obowiązywało Prawo lokalowe (tekst pierwotny Dz.U. 1974 r. nr 14, poz. 84), zawierające definicję legalną "lokalu mieszkalnego" (art. 5). W myśl tej definicji, lokalem mieszkalnym jest " lokal samodzielny", także zdefiniowany w w/w ustawie. Równocześnie Prawo lokalowe posługiwało się kategorią "mieszkania funkcyjnego" i kwestie z nią związane unormowało w odrębnym rozdziale o mieszkaniach funkcyjnych, zawierających dwa przepisy. W myśl art. 46 : Mieszkaniami funkcyjnymi są lokale mieszkalne pozostające w dyspozycji jednostek gospodarki uspołecznionej, przydzielane przez te jednostki ich pracownikom : 1) wchodzącym w skład pogotowia produkcyjnego i technicznego, 2) których charakter pracy wymaga zajmowania mieszkania w danym budynku lub zespole budynków ( ust.1). Mieszkania funkcyjne są przydzielane na czas wykonywania funkcji uzasadniającej zajmowanie takiego mieszkania (ust. 2). Zgodnie z art. 47.1: Przydziałowi na mieszkania funkcyjne podlegają lokale 1) w zakładowych domach mieszkalnych lub przekazane do dyspozycji jednostek gospodarki uspołecznionej w innych budynkach, 2) w budynkach położonych na terenach strzeżonych oraz budynkach o charakterze użytkowym, jeżeli pozostają w zarządzie jednostek gospodarki uspołecznionej, 3) w budynkach kolejowych, 4) w budynkach położonych na terenach państwowych gospodarstw rolnych i państwowych gospodarstw leśnych. Nie trzeba podkreślać, że Policja nie była jednostką gospodarki uspołecznionej, a funkcjonariusz Policji nie był osobą, o której była mowa w art. 46 Prawa lokalowego. Powyższe uregulowania, poza opisem w/w mieszkania, jeszcze bardziej uwiarygodniają twierdzenia Skarżącego, ze było to "mieszkanie przejściowe", które nie "wróciło do zasobów MSWiA". Nie ustalone natomiast pozostają okoliczności "zagubienia" dokumentacji dotyczącej w/w mieszkania.
Jak z powyższego wynika, kategoria "mieszkania funkcyjnego" nie spełnia wymogów "lokalu mieszkalnego" ani w rozumieniu nieobowiązujących przepisów ustawy o SB i MO, ani w rozumieniu obowiązujących przepisów ustawy o Policji. Niezależnie od tego, równie i mieszkanie niesamodzielne nie spełnia cech "lokalu mieszkalnego". Pociąga to za sobą ten skutek , że wobec T. K., a tym samym jej małżonka nie zostało zrealizowane "prawo do lokalu mieszkalnego"- art. 88 ustawy, a zatem otwarta był droga do realizacji uprawnienia do pomocy finansowej w myśl art. 94 ustawy o Policji.
Zastosowanie normy, zawartej w art. 94 ustawy o Policji, uzależnione jest jednak od stwierdzenia, że nie zachodzą negatywne przesłanki, unormowane w art. 95 ust. 1 ustawy. W świetle tego, co powiedziano wyżej, pozostaje do rozpatrzenia przesłanka wymieniona w pkt.1-szym; mianowicie trzeba ustalić, czy Skarżący skorzystał z pomocy finansowej. Odnośnie do przesłanek wymienionych w pkt 2 i 3, Sąd wypowiedział się wcześniej, rozważając treść prawa do lokalu mieszkalnego i w związku z tym analizując pojęcie "lokal mieszkalny". Jeśli zaś chodzi o przesłankę wskazaną w pkt.4-tym, to po pierwsze, przedmiot jego regulacji nie obejmuje mieszkania, po drugie zaś, jeżeli nie przydzielono lokalu mieszkalnego w rozumieniu właściwych przepisów, to nie można mówić o zbyciu lokalu.
Powracając do przesłanki określonej w art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy ; jak wynika z zebranego materiału, Skarżący jak i jego małżonka , otrzymali pomoc finansową na uzyskanie lokal mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej, we W., oboje jednak tę pomoc, po zrewaloryzowaniu, spłacili. Nie bez znaczenia dla oceny sytuacji prawnej Skarżącego, pod kątem przesłanek z art. 95 ust. 2 ustawy jest to, że spłata ta nastąpiła na skutek wyjaśnień, uzyskanych w komórkach Policji. Należy uznać, że owo udzielenie informacji, wyjaśnień i wskazówek było działaniem w ramach art. 9 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej kpa). Kolejna zasada ogólna kpa, wyrażona w art. 8, tj. zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa, nie pozwala na to, by obywatel ponosił negatywne skutki udzielania informacji przez pracowników organu(np. wyrok SN z 23.07.1992 r., III ARN 40/92 z glosami: W. Tarasa - PiP 1993 nr 3 str. 110, oraz J. Zimmermanna - Pip nr 8 str 116). Przede wszystkim jednak Sąd jest zdania, że istotnym elementem pojęcia "pomoc finansowa" jest jej bezzwrotność. To wynika wprost z przepisów rozporządzenia, które wskazuje przypadki obligatoryjnego zwrotu w/w pomocy - § 5. Jeżeli zatem pomoc spłacono, mimo braku takiego obowiązku, to należy uznać, że z "pomocy nie skorzystano" w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 1).
Dla usunięcia ewentualnych wątpliwości, czy Skarżącemu przysługuje pomoc finansowa na budowę domu, gdy w domu już mieszka, Sąd wyraża pogląd, wypowiadany już wcześniej w orzecznictwie: określenie "pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego" (art. 94 ust.1 ustawy z 1990 r. o Policji) jest pojęciem szerokim, odnoszącym się także do przypadków udzielania pomocy na spłatę zobowiązań finansowych, zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu przez policjanta (wyrok NSA z 18.11.1998 r., I SA 743/98, lex nr 45876, także wyrok NSA z 22.10.1998r., nr I SA491/98,lex 45869).
Ponownie rozpoznając sprawę, właściwy organ uwzględni oceny prawne wyrażone przez Sąd, prowadząc postępowanie zgodnie z przepisami kpa.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O wykonalności na podstawie art. 152 tej ustawy nie orzeczono, ponieważ zaskarżoną decyzją nie przyznano prawa ani nie nałożono obowiązku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.
/-/D. Rzyminiak -Owczarczak /-/ E. Makosz- Frymus /-/ B.Popowska
KP