IV SA/Po 481/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje o wstrzymaniu dodatku aktywizacyjnego, uznając, że powtarzające się umowy na czas określony mogły przekształcić się w umowę na czas nieokreślony.
Skarżąca R.B. domagała się przyznania dodatku aktywizacyjnego po podjęciu zatrudnienia. Organy administracji wstrzymały dodatek, uznając, że skarżąca nie spełniła warunku nieprzerwanego statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Sąd uchylił te decyzje, wskazując na nieprecyzyjne wywody organów i możliwość przekształcenia się kolejno zawieranych umów na czas określony w umowę na czas nieokreślony zgodnie z art. 251 k.p.
Sprawa dotyczyła prawa do dodatku aktywizacyjnego dla R.B., która podjęła zatrudnienie po zarejestrowaniu się jako osoba bezrobotna. Organy administracji obu instancji wstrzymały przyznanie dodatku, argumentując, że skarżąca nie posiadała nieprzerwanego statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, a podjęcie kolejnego zatrudnienia po krótkiej przerwie, zwłaszcza w okresie świątecznym, wykluczało przyznanie świadczenia. Skarżąca podnosiła, że była zatrudniana na podstawie kolejnych umów na czas określony, a przerwy między nimi były krótkie i wynikały z charakteru pracy lub dni wolnych od pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną. Sąd stwierdził, że wywody organów były nieprecyzyjne i nieprzekonywujące. Kluczowym argumentem sądu było odwołanie do art. 251 Kodeksu pracy, który stanowi, że zawarcie kolejnej umowy na czas określony jest równoznaczne z umową na czas nieokreślony, jeśli poprzednio strony dwukrotnie zawarły takie umowy na następujące po sobie okresy, a przerwa między nimi nie przekroczyła miesiąca. Sąd uznał, że w sytuacji skarżącej, zatrudnianej na podstawie dziewięciu kolejno następujących po sobie umów na czas określony, jej zatrudnienie mogło przekształcić się w umowę na czas nieokreślony. Sąd podkreślił, że organy administracji powinny kierować się zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, oceniając, czy powtarzające się umowy czasowe nie przekształciły się w umowę na czas nieokreślony, a także precyzyjnie uzasadniać swoje rozstrzygnięcia zgodnie z k.p.a. W związku z tym sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła jednego miesiąca.
Uzasadnienie
Sąd odwołał się do art. 251 k.p., wskazując, że organy administracji powinny brać pod uwagę możliwość przekształcenia zatrudnienia na czas określony w umowę na czas nieokreślony, jeśli spełnione są przesłanki ustawowe, co wpływa na uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (10)
Główne
u.p.z.i.r.p. art. 48 § 1
Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
k.p. art. 251
Kodeks pracy
p.p.s.a. art. 145 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.p.z.i.r.p. art. 10 § 4
Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
k.p.a. art. 107 § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 6
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 8
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 9
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Możliwość przekształcenia kolejno zawieranych umów na czas określony w umowę na czas nieokreślony zgodnie z art. 251 k.p. Obowiązek organów administracji do stosowania całości obowiązującego porządku prawnego, w tym przepisów prawa pracy. Niedostateczne i nieprecyzyjne uzasadnienie decyzji organów administracji.
Odrzucone argumenty
Argumentacja organów administracji oparta na braku nieprzerwanego statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku po krótkiej przerwie w zatrudnieniu.
Godne uwagi sformułowania
Wywody organów obu instancji są nieprecyzyjne i nieprzekonywujące. Przepis ten nie mówi nic o ograniczeniach wynikających z przerw w zatrudnieniu. W istocie zatem z samego zestawienia okresów zatrudnienia skarżącej zatrudnionej rzekomo na podstawie kolejno następujących po sobie umów na czas określony jej zatrudnienie przekształciło się w umowę na czas nieokreślony. Organy administracji publicznej winny przy rozstrzyganiu spraw kierować się zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, tj. zgodności ich rozstrzygnięć z całym obowiązującym porządkiem prawnym.
Skład orzekający
Paweł Miładowski
przewodniczący sprawozdawca
Maciej Dybowski
członek
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących przekształcania umów na czas określony w umowy na czas nieokreślony w kontekście prawa do świadczeń z rynku pracy oraz obowiązków organów administracji w zakresie stosowania prawa pracy."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z dodatkiem aktywizacyjnym i może wymagać uwzględnienia zmian w przepisach prawa pracy od daty wydania orzeczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak przepisy prawa pracy mogą wpływać na decyzje w postępowaniu administracyjnym, a także podkreśla znaczenie precyzji i wszechstronności analizy prawnej przez organy administracji.
“Czy powtarzające się umowy na czas określony to pułapka na pracownika? Sąd wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIV SA/Po 481/05 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2006-07-07 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-05-17 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Danuta Rzyminiak-Owczarczak Maciej Dybowski Paweł Miładowski /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6339 Inne o symbolu podstawowym 633 Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant ref. staż. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R.B. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [..] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] roku nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski MW Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta wskazując jako podstawę art. 48 ust. 1 pkt 2 oraz art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o wstrzymaniu prawa do dodatku aktywizacyjnego dla R.B.. W uzasadnieniu wskazano, że zainteresowana zarejestrowała się 9 czerwca 2004 r. jako osoba bezrobotna i uzyskała od 17 czerwca 2004 r. prawo do 12-miesięcznego zasiłku. 18 października 2004 r. podjęła zatrudnienie w C.P. sp. z o.o., gdzie pracowała do 30 grudnia 2004 r. w następujących okresach: od 18.10.2004 r. do 23.10.2004 r. od 25.10.2004 r. do 29.10.2004 r. od 02.11.2004 r. do 06.11.2004 r. od 08.11.2004 r. do 13.11.2004 r. od 15.11.2004 r. do 20.11.2004 r. od 22.11.2004 r. do 30.11.2004 r. od 01.12.2004 r. do 04.12.2004 r. od 06.12.2004 r. do 23.12.2004 r. od 26.12.2004 r. do 30.12.2004 r. Strona złożyła wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia pracy z własnej inicjatywy, który wpłynął do organu 25 października 2004 r. Podejmując zatrudnienie 26 grudnia 2004 r. w ocenie organu R.B. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Nie został więc spełniony warunek z art. 48 wyżej wymienionej ustawy, a zatem prawo do dodatku aktywizacyjnego nie przysługuje. Rozpoznając odwołanie R.B., w którym podkreślała, że zatrudniania była najczęściej przez 5 dni w tygodniu, bo pracę w soboty i niedziele oraz święta traktowane były jako nadgodziny, a dni 24 i 31 grudnia 2004 r. były dla całej firmy były dniami wolnymi od pracy (te dni wolne odpracowała podobnie jak inni współpracownicy 11 i 18 grudnia 2004 r. - dni te nie były traktowane jako dni dodatkowej pracy lecz jako zwykłe dni i tak samo opłacane) Wojewoda decyzją z [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu Wojewoda podkreślał, że Starosta decyzją z [...] nr [...] przyznał dodatek aktywizacyjny. Zaskarżoną decyzją orzeczono o wstrzymaniu dodatku aktywizacyjnego z dniem 24 grudnia 2004 r. w związku z ponownym podjęciem zatrudnienia w dniu 26 grudnia 2004 r. w firmie C.F. sp. z o.o. Podjęcie kolejnego zatrudnienia od 26 grudnia 2004 r. do 30 grudnia 2004 r. spowodowało jednodniową przerwę w zatrudnieniu. Tymczasem skarżąca w okresie przerwy nie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy co powoduje, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje. Organ dopuszcza możliwość braku rejestracji w przerwie zatrudnienia wypadającej w dni świąteczne. Wówczas bowiem zainteresowany nie ma możliwości rejestracji w PUP. Sytuację tę dodatkowo uzależnia organ od tego by wniosek złożony został podczas trwania pierwszej umowy. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie organu I-instancyjnego odpowiadało prawu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła R.B., która przywołała podniesioną już w odwołaniu argumentację. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wywody organów obu instancji są nieprecyzyjne i nieprzekonywujące. Art. 48 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 1 maja 2004 r. nr 99 poz. 1001 ze zm. – dalej ustawa o zatrudnieniu) stanowi, iż bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. Przepis ten nie mówi nic o ograniczeniach wynikających z przerw w zatrudnieniu. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca zatrudniana była na szereg umów czasowych (9) w zasadzie nieprzerwanie od 18 października do 30 grudnia 2004 r. Poszczególne okresy tych "zatrudnień" także wcześniej niż 26 grudnia 2004 r. były przedzielone krótkimi przerwami. Organ nie wyjaśnił przy tym dlaczego przyjął jako zasadniczą przerwę obejmującą dzień 24 i 25 grudnia 2004 r. Praktycznie idąc za tokiem rozumowania organu istotne znaczenie miałby tylko dzień 24 grudnia 2004 r. (piątek). Generalnie jednak organ przeoczył normę prawa pracy określoną w art. 251 kodeksu pracy. W myśl tegoż przepisu co do zasady zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nieokreślony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła jednego miesiąca. Przepis ten obowiązywał w dacie wydania rozstrzygnięć obu instancji. W istocie zatem z samego zestawienia okresów zatrudnienia skarżącej zatrudnionej rzekomo na podstawie kolejno następujących po sobie umów na czas określony jej zatrudnienie przekształciło się w umowę na czas nieokreślony. Jeśliby organy orzekające nawet uznały, iż nie są władne do dokonania takich ustaleń w toku postępowania administracyjnego, to co najmniej winny zobowiązać stronę do wystąpienia z odpowiednim roszczeniem do sądu powszechnego – Sądu Pracy. W ocenie tego składu sądu organy administracji publicznej winny przy rozstrzyganiu spraw kierować się zasadą praworządności i prawdy obiektywnej, tj. zgodności ich rozstrzygnięć z całym obowiązującym porządkiem prawnym. Winny zatem i mogą ocenić czy zatrudnienie pracownika w ramach wielokrotnie powtarzających się umów czasowych nie przekształciło się w umowę na czas określony także przy rozstrzyganiu uprawnienia w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Organ ten winien też swoje rozstrzygnięcie uzasadnić w sposób jasny, precyzyjny i odpowiadający standardom wynikającym z art. 107 § 3 kpa wzmacniając tym samym podstawowe zasady procedury administracyjnej zawarte w art. 6, 7, 8, 9 kpa. Tym standardom zaskarżona decyzja nie odpowiada, co stanowi uchybienie już na tej podstawie skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy z mocy przywołanych wyżej przepisów oraz naprowadzonej argumentacji, a nadto art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Rozstrzygnięcie objęte w pkt 2 opiera się na przepisie art. 152 wymienionej procedury sądowoadministracyjnej. /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/M. Dybowski za nieobecnego sędziego /-/P. Miładowski MW
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI