IV SA/Po 425/21

IV SA/Po 425/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-07-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Tomasz Grossmann /przewodniczący/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 2718/21 - Wyrok NSA z 2025-06-25
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 200 art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 265
par. 2 pkt 5 par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Dz.U. 2020 poz 256
art. 8 par. 1 art. 11 art. 107 par. 3 art. 189d par. 2 pkt 1-6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1845
art. 46 ust. 4  art. 46a art. 46b pkt 2 art. 48 ust. 2 ust. 8 art. 48a ust. 1 pkt 3 ust. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2316
par. 10 ust. 9
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z  wystąpieniem stanu epidemii.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 8 ust. 2 art. 22 art. 31 ust. 3 art. 92 ust. 1 art. 228 ust. 1 art. 233 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Dnia 8 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 roku sprawy ze skargi D. Z. na decyzję W. P. W. I. S. z dnia [...] marca 2021 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od W. P. W. I. S. na rzecz skarżącego D. Z. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. W., decyzją z dnia [...] stycznia 2021 roku (nr [...]), nałożył na D. Z. - właściciela restauracji B. , karę pieniężną w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że organ powziął informację o zamiarze otwarcia obiektu B. przy ul. [...], [...]. W dniu [...] stycznia 2021 roku pracownicy Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej przy współudziale funkcjonariuszy komendy powiatowej Policji przeprowadzili kontrolę w w/w obiekcie. Stwierdzono, że restauracja została otwarta i prowadzi działalność. W trakcie kontroli cztery z dziesięciu stolików w lokalu było zajętych przez dziewięć osób, które spożywały posiłek i napoje na miejscu. W lokalu znajdował się jeszcze właściciel lokalu, dwóch kucharzy, dwie osoby obsługujące gości oraz sześć osób z mediów.
W ocenie organu właściciel prowadził działalność z naruszeniem §10 ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Organ nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W ocenie organu adekwatną karą do sposobu oraz okoliczności naruszenia obowiązku jest kara w kwocie [...]zł.
Organ wyjaśnił, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu zgodnie z art. 48a ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] lutego 2021 roku (znak: [...]), po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości nałożonej kary administracyjnej i orzekł o wymierzeniu D. Z. kary w kwocie [...]zł.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że właściciel decydując się otworzyć restaurację poprzez swoje świadome działanie mógł stworzyć realne zagrożenie i ryzyko rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2. Nagrania publikowane na portalu społecznościowym świadczą o celowym działaniu restauratora. Przeprowadzona kontrola potwierdziła brak zachowania dystansu pomiędzy osobami przebywającymi w lokalu. Sytuacja epidemiczna na terenie powiatu O. W. była niekorzystna. Naruszenie obowiązujących ograniczeń prowadzenia działalności gospodarczej stanowiło zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.
W ocenie organu brak jest podstaw do uznania, że waga naruszeń była znikoma. Jednak po analizie dokumentacji finansowej przedłożonej wraz z odwołaniem organ uznał zarzuty strony za częściowo uzasadnione. Strona osiąga straty z prowadzonej działalności gospodarczej wywołane "czasowym jej ograniczeniem". Organ obniżył wysokość kary przyjmując, że koszty utrzymania restauracji mogą mieć wpływ na sytuację osobistą odwołującego.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w okolicznościach sprawy należało zastosować art. 10 §2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Organ nie podzielił poglądu odwołującego się, że obowiązujące w trakcie stanu epidemii ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej pozostają w sprzeczności z Konstytucją RP. Wyjaśnił, że zwalczanie epidemii jest ważnym interesem publicznym, o którym mowa w art. 22 Konstytucji RP. Decyzja została wydana na mocy i w granicach kompetencji wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do oceny zgodności przepisów z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
D. Z., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący zażądał:
1) na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmiany decyzji i nienakładania kary, czy też znacznego obniżenia jej wysokości, albo umorzenia postępowania administracyjnego w całości,
2) na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.
Zaskarżonej decyzji zarzucono:
1) naruszenie art. 22 i art. 233 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za niezastosowanie się do czasowego ograniczenia działalności, podczas gdy ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej pozostają w sprzeczności z Konstytucją nie tylko z powodu ustanowienia ich rozporządzeniem, ale również dlatego, że nie obowiązywał wówczas i nie obowiązuje żaden ze stanów nadzwyczajnych,
2) naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięcie tego przepisu i zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, gdy zgodnie z powołanym przepisem ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanowione tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a w rozporządzeniu mogą zostać określone tylko unormowania, które nie stanowią podstawowych elementów składających się na konstytucyjne prawa i wolności, o charakterze technicznym oraz na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania,
3) niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 46a i 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, gdyż rozporządzenie nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego,
4) naruszenie art. 46a i art. 46b pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych, które pozwalają tylko czasowo ograniczyć działalność gospodarczą, a nie jej zakazać
5) naruszenie art. 7, art. 77 §1 i art. 80 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wszechstronnego, prawidłowego, wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności wydanie decyzji z pominięciem uwag i zastrzeżeń skarżącego, które zgłosił w pkt. 5 protokołu kontroli sanitarnej,
6) błędne ustalenie stanu faktycznego i stwierdzenie, że w czasie prowadzonej kontroli brak było zachowanego dystansu pomiędzy osobami przebywającymi w lokalu,
7) naruszenie art. 6, art. 8 §1, art. 189a §1 i §2 pkt 2, art. 189d ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego bowiem wymierzając karę w kwocie [...]zł organ nie rozważył prawidłowo sprawy na gruncie możliwości odstąpienia od jej nałożenia, a także przesłanek czy skarżący był już karany za ten sam delikt oraz błędnie oceniając stosunki majątkowe skarżącego, na którego nałożona została kara pieniężna.
W uzasadnieniu postawionych zarzutów strona wskazała, że w związku z zagrożeniem zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 ustawodawca podjął działania legislacyjne polegające na zmianie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
Konstytucja RP przewiduje także inny mechanizm działania władzy wykonawczej i ustawodawczej. Rada Ministrów zrezygnowała z formalnego i przewidzianego w art. 232 Konstytucji RP wprowadzenie stanu klęski żywiołowej. Uznała, że zwykłe środki konstytucyjne w rozumieniu art. 228 ust. 1 Konstytucji RP są wystarczające do opanowania stanu epidemii.
W tej sytuacji do ograniczeń praw i wolności człowieka i obywatela mają zastosowanie wszystkie konstytucyjne i legislacyjne zasady obowiązujące poza regulacjami właściwymi dla stanów nadzwyczajnych. Zatem w celu wprowadzenia ograniczeń nie można powoływać się na nadzwyczajne okoliczności, usprawiedliwiające szczególne rozwiązania prawne w postaci daleko idących ograniczeń swobód obywatelskich wprowadzanych w formie rozporządzeń. Oznacza to, że ustawa musi samodzielnie określać podstawowe elementy ograniczenia danego prawa i wolności. Tylko unormowania, które nie stanowią podstawowych elementów praw i wolności mogą być objęte treścią rozporządzenia, które musi być wydane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie w celu jej wykonania.
Prawodawca do powyższych reguł się nie zastosował. Przepisy związane z zapobieganiem i zwalczaniem SARS-CoV-2 zawarł w rozporządzeniu zamiast w ustawie, co byłoby dopuszczalne w przypadku ogłoszenia stanu klęski żywiołowej. Nakazy i zakazy zawarte w art. 46a oraz 46b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi stanowią powtórzenie ograniczeń wolności i praw człowieka określonych w art. 21 ust.1 ustawy o stanie klęski żywiołowej. Podjęte działania legislacyjne stworzyły stan prawny w zakresie ograniczeń wolności i praw człowieka, który odpowiada regulacjom obowiązującym w stanie klęski żywiołowej, choć ten stan nie został wprowadzony.
Z powyższych względów konstytucyjnie dopuszczalne było wprowadzenie ograniczeń tylko w ustawie z zachowaniem zasady proporcjonalności i bez naruszenia istoty danego prawa z zachowaniem wszelkich relacji zachodzących pomiędzy ustawa a rozporządzeniem.
Upoważnienie zawarte w art. 46b pkt 2-12 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie zawiera jakichkolwiek wytycznych. Zgodnie z art. 92 ust.1 Konstytucji RP upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Takich wytycznych nie ma w zakresie regulowania nakazów, zakazów ograniczeń i obowiązków określonych w upoważnieniu zawartym w art. 46b pkt 2-12 powołanej ustawy. Takich wytycznych nie można odnaleźć w zakresie przedmiotowym ujętym w art. 46b pkt 1 powołanej ustawy.
Zastosowane w sprawie rozporządzenie Rady Ministrów nie spełnia konstytucyjnego warunku jego wydania na podstawie upoważnienia ustawowego zawierającego wytyczne dotyczące treści aktu wykonawczego. Treść rozporządzenia wykracza poza materię konstytucyjną regulowaną art. 22 Konstytucji RP, który stanowi, że ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne w drodze ustawy i tyko ze względu na ważny interes publiczny.
Konieczność zwalczania epidemii mieści się w kategorii ważnego interesu publicznego. Można przyjąć, że dopuszczalne było ich wprowadzenie przy zastosowaniu upoważnienie zawartych w art. 46 ust. 4 pkt 3 i art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Jednak istota wolności działalności gospodarczej określona w art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców obejmuje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej. Stąd też wprowadzany kolejnymi rozporządzeniami zakaz wykonywania określonych w nich rodzajów działalności z całą pewności wkracza w istotę wolności działalności gospodarczej określnej w art. 22 Konstytucji RP. Zakaz naruszania istoty wolności i praw konstytucyjnych nie ma, poza wyjątkami, o których mowa w art. 233 ust. 1 Konstytucji RP, co do zasady, zastosowania w stanach nadzwyczajnych. Treścią rozporządzenia mogą być tylko takie unormowania, które nie składają się na elementy ograniczające konstytucyjne prawa i wolności. Zakazy z rozporządzenia należy uznać za niekonstytucyjne, a co za tym idzie - za nielegalne. Nie może ono być źródłem obowiązków dla obywateli i w konsekwencji podstawą do ukarania.
Wymierzając karę administracyjną i rozstrzygając decyzją o jej wysokości organ naruszył przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Organ błędnie uznał konieczność jej wymierzenia, bo nie rozważył możliwości odstąpienia od jej nałożenia oraz nie rozważył przesłanek przewidzianych w art. 189d ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w treści uzasadnienia kwestionowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podzielił, w poniższym zakresie i rozumieniu, pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2021 roku o sygn. akt II GSK 673/21 (CBOSA), w myśli którego abstrakcyjna ocena konstytucyjności przepisów prawa nie należy do sądu administracyjnego. W polskim porządku prawnym badanie konstytucyjności przepisów prawa jest kompetencją Trybunału Konstytucyjnego i tylko ten organ może wypowiadać się na temat konstytucyjności prawa we właściwej procedurze. W przypadku braku takiego rozstrzygnięcia można najwyżej mieć wątpliwość co do ich konstytucyjności, ale trzeba mieć na uwadze i to, że do chwili wydania takiego wyroku przez Trybunał Konstytucyjny każdy przepis prawa korzysta z domniemania konstytucyjności, bo tylko takie założenie chroni porządek prawny przed anarchizacją.
Możliwość niezastosowania przepisu prawa przez sąd w konkretnej sprawie nie jest badaniem konstytucyjności prawa, a już na pewno nie jest rozproszoną kontrolą konstytucyjności. Uprawnienie sądu do odmowy zastosowania przepisu prawa nie budzi większych kontrowersji w przypadku przepisu wykonawczego. W odniesieniu do ustawy możliwość taka pojawiać się może tylko na gruncie art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, a więc wówczas gdy mamy do czynienia z przepisem konstytucyjnym, dającym się zastosować do stanu faktycznego, ze względu na określenie wszystkich koniecznych elementów normy prawnej oraz z przepisem ustawy, który te elementy normy prawnej ujmuje w sposób sprzeczny z Konstytucją. Wówczas mamy do czynienia z zastosowaniem Konstytucji a nie ustawy, ze względu na treść art. 8 ust. 1 Konstytucji RP. Natomiast nie ma to nic wspólnego z badaniem konstytucyjności ustaw i rozporządzeń. Jest to po prostu odmowa zastosowania przepisu w konkretnej sprawie ze względu na jego sprzeczność z Konstytucją RP. Wypowiadanie się przez sąd w innym zakresie byłoby naruszeniem art. 10 ust. 1 Konstytucji RP, a ponadto mogłoby być działaniem Sądu skutkującym odpowiedzialnością dyscyplinarną sędziego, co w orzecznictwie SN zostało potwierdzone (zob. wyrok SN z 13 kwietnia 2015 r., SNO 13/15, BOSN, szczególnie strony 10-14 uzasadnienia wyroku, zob. wyrok NSA z 27.04.2021r., II GSK 673/21, CBOSA).
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021, poz. 137).
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części w sytuacjach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona. Jednak nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są usprawiedliwione, a przez to zgłoszone w tym zakresie żądania nie mogły zostać w tej części uwzględnione.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że przepisy art. 228 ust. 1 oraz art. 233 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej do sądu decyzji.
Autor skargi trafnie zauważa, że Rada Ministrów w związku z zapobieganiem i zwalczaniem SARS-CoV-2 nie wprowadziła stanu klęski żywiołowej. Ocena, co do ewentualnego naruszenia wskazanych powyżej przepisów Konstytucji RP po przez niewprowadzenie tego stanu nadzwyczajnego pozostaje poza granicami sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. W tej sprawie Sąd jest bowiem władny ocenić - w szczególności w świetle art. 92 ust. 1 w zw. z art. 22 Konstytucji RP - jedynie dopuszczalność ustanowienia tych ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej, które dotknęły skarżącego i których naruszenie, zarzucone przez organy obu instancji, stało się podstawą wymierzenia przez te organy kwestionowanej w skardze kary administracyjnej.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy art. 48a ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pkt 1, art. 46a oraz art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2020, poz. 1845 ze zm.) w związku z §10 ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020, poz. 2316 ze zm.).
Zgodnie z art. 46a powołanej ustawy w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów:
1) zagrożony obszar wraz ze wskazaniem rodzaju strefy, na którym wystąpił stan epidemii lub stan zagrożenia epidemicznego,
2) rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b
- mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego.
W ww. rozporządzeniu Rada Ministrów może w szczególności ustanowić czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców (art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi).
Powołanym powyżej rozporządzeniem Rady Ministrów ustaliła, że obszarem, na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (§1 powołanego rozporządzenia) oraz zgodnie z §10 ust. 9 powołanego rozporządzenia określiła, że do dnia 28 lutego 2021 roku prowadzenie przez przedsiębiorców w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Prawo przedsiębiorców oraz przez inne podmioty działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10. A) oraz związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.30.Z) jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku realizacji usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz w przypadku działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków lub napojów przeznaczonych do spożycia przez pasażerów po zajęciu miejsca siedzącego w pociągach objętych obowiązkową rezerwacją miejsc.
Odnosząc się do powołanej powyżej regulacji prawnej Sąd orzekający w niniejszej sprawie, także autor skargi w jej uzasadnieniu, podziela pogląd wyrażony w doktrynie (zob. S. Trociuk "Prawa i wolności w stanie epidemii" Wolters Kluwer, Warszawa 2021, str. 84), że konieczność zwalczania epidemii mieści się w "kategorii ważnego interesu publicznego" w rozumieniu art. 22 Konstytucji RP, uzasadniającego w drodze ustawy ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Takie ograniczenie jest możliwe z zastosowaniem upoważnień ustawowych zawartych w art. 46 ust. 4 pkt 3 i art. 46b pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, chociaż upoważnienia te w istocie mają charakter blankietowy. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny (wyrok TK z 25.07.2006r., P 24/05, OTK-A 2006/7, poz. 87) użyte w art. 22 Konstytucji RP sformułowanie "w drodze ustawy" oznacza, że do ograniczenia może dojść przy wykorzystaniu ustawy, bez której konstruowanie ograniczenia nie może nastąpić. Otwiera to drogę ograniczeniom dokonanym na podstawie ustawy w rozporządzeniu. Z kolei sformułowanie "tylko w ustawie" wyklucza możliwości, które daje użyta w art. 22 Konstytucji RP formuła "w drodze ustawy".
Powołany powyżej S. Trociuk przyjmuje również, co Sąd orzekający w niniejszej sprawie także podziela, że w rozporządzeniach wydawanych na podstawie art. 46, art. 46a oraz art. 46b ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi dopuszczalne jest wprowadzanie ograniczeń określonych rodzajów działalności gospodarczej, a nie ustanawianie zakazu prowadzenia określonych rodzajów działalności gospodarczej. Zasadnie Trybunał Konstytucyjny w wyroku wydanym w pełnym składzie (wyrok TK z 13.10.2010r., Kp 1/09, OTK-A 2010/8, poz. 74) uznał, że w zakresie maksymalnego ograniczenia wolności działalności gospodarczej aktualny pozostaje zakaz naruszania istoty tej wolności wynikający z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (zob. S. Trociuk "Prawa i wolności w stanie epidemii" Wolters Kluwer, Warszawa 2021, str. 84-85).
Wskazać zatem należy, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy - wbrew stanowisku zaprezentowanemu w uzasadnieniu skargi przez jej autora - nie mamy do czynienia z ustanowieniem zakazu prowadzenia działalności restauracyjnej, lecz ograniczeniem prowadzenia tej działalności w zakresie polegającym na przygotowywaniu i podawaniu posiłków i napojów gościom siedzącym przy stołach lub gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, spożywanych na miejscu (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.10. A) oraz związanej z konsumpcją i podawaniem napojów (ujętej w Polskiej Klasyfikacji Działalności w podklasie 56.30.Z). Dopuszczalna pozostała natomiast realizacja usług polegających na przygotowywaniu i podawaniu żywności na wynos lub jej przygotowywaniu i dostarczaniu oraz w przypadku działalności polegającej na przygotowywaniu i podawaniu posiłków lub napojów przeznaczonych do spożycia przez pasażerów po zajęciu miejsca siedzącego w pociągach objętych obowiązkową rezerwacją miejsc.
Skoro przepisy rozporządzenia stanowiące podstawę prawną do wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej na skarżącego ustanawiały jedynie czasowe i przedmiotowe (zakresowe) ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej - jak tego wymaga art. 46 pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dopuszczający wszak "czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców), to brak jest dostatecznych podstaw do przyjmowania stanowiska, że w zakresie aktualnym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji kwestionowany wykonawczy akt prawodawczy wykracza poza upoważnienie ustawowe. W tym stanie rzeczy argumentacja autora skargi o "nielegalnym zakazie" prowadzenia działalności gospodarczej, tudzież naruszeniu istoty wolności gospodarczej, nie przystaje do okoliczności kontrolowanej sprawy.
Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby w kontrolowanej sprawie przychylić się do żądania skarżącego odmowy zastosowania przepisu § 10 ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020, poz. 2316 ze zm.).
Odnosząc się do dalszej treści uzasadnienia skargi Sąd wskazuje, że minimalne konstytucyjne wymogi odnośnie do szczegółowości wytycznych nie mają charakteru stałego; ich wyznaczenie zależy od regulowanej materii i jej związku z sytuacją obywatela (P. Radziewicz w: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II, red. P. Tuleja, LEX/el. 2021, art. 92).
Należy zaznaczyć, że Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, zgodnie z którym istotna wadliwość upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia, polegająca na niespełnieniu przez to upoważnienie (w całości lub w części) wymagań określonych w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, przekłada się na wadliwość wydanego na jego podstawie rozporządzenia, odpowiednio: w całości lub w części (B. Skwara, Rozdział IV pkt 2. Rola wytycznych dotyczących treści rozporządzenia [w:] Rozporządzenie jako akt wykonawczy do ustawy w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2010) – którego to rozporządzenia prawidłowość (tj. zgodność z aktami normatywnymi hierarchicznie wyższego rzędu) podlega, jak to już wyżej wskazano, ocenie sądu administracyjnego.
W związku z tym Sąd zauważa, że przepisy art. 46a i 46b pkt 2-13 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nie zawierają wymaganych wytycznych, rozumianych jako merytoryczne wskazówki dotyczące treści norm prawnych, które mają znaleźć się w rozporządzeniu. Użyta w art. 46a ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi formuła, w myśl której Rada Ministrów wydając przedmiotowe rozporządzenie powinna mieć na względzie "zakres stosowanych rozwiązań" oraz "bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego" stanowi pozór wymaganych przez art. 92 ust. 1 Konstytucji RP wytycznych (tak trafnie S. Trociuk "Prawa i wolności w stanie epidemii" Wolters Kluwer, Warszawa 2021, str. 21-22).
W kontrolowanej sprawie należy mieć jednak na względzie, że - jak słusznie zauważa M. Wiącek - "Względy poprawności legislacyjnej przemawiają za tym, aby wytyczne były zamieszczone w przepisie upoważniającym do wydania rozporządzenia. Jest to standard preferowany przez ustrojodawcę, jednak jego naruszenie nie oznacza niekonstytucyjności przepisu upoważniającego. W orzecznictwie dominuje pogląd, że autor rozporządzenia może poszukiwać wytycznych nie tylko w przepisie upoważniającym, lecz w treści całej ustawy zawierającej upoważnienie (zob. np. wyr. TK z 10.9.2010 r., P 44/09, OTK-A 2010, Nr 7, poz. 68)" [M. Wiącek [w:] Konstytucja RP. Komentarz, pod red. M. Safjana i L. Boska, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016, art. 92 Nb 45].
Z tą ostatnią sytuacją, zdaniem Sądu, mamy do czynienia w analizowanym przypadku.
Wskazać bowiem należy, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić w szczególności ograniczenia, obowiązki i nakazy, o których mowa w art. 46 ust. 4, a także czasowe ograniczenie określonych zakresów działalności przedsiębiorców (art. 46b pkt 1 i 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi). Przepis art. 46 ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi odnosi się wprost do rozporządzenia, o którym mowa w art. 46 ust. 2 tej ustawy. W myśl tego ostatniego przepisu: "Jeżeli zagrożenie epidemiczne lub epidemia występuje na obszarze więcej niż jednego województwa, stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii ogłasza i odwołuje, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw administracji publicznej, na wniosek Głównego Inspektora Sanitarnego".
We wskazanym powyżej rozporządzeniu należy ustanawiać czasowe ograniczenia, nakazy, zakazy i obowiązki uwzględniając "drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuację epidemiczną na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii" (art. 46 ust. 4 in fine ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi).
W ocenie Sądu, uwzględniając przedstawione odesłania wewnątrzustawowe, wytyczne z art. 46 ust. 4 in fine ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, można i należy odpowiednio odnieść także do treści rozporządzenia, o jakim mowa w art. 46a powołanej ustawy.
Z powyższych względów Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do tego, aby przyjąć, że w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie ma wytycznych dla ustanawianych rozporządzeniami ograniczeń, obowiązków i nakazów, oraz że treść § 10 ust. 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020, poz. 2316 ze zm.) nie zachowuje niezbędnego związku z celem i tematyką ustawy, a przez to stała się regulacją samoistną treściowo, w szczególności dlatego, że nie uwzględnia drogi szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz sytuacji epidemicznej na obszarze, na którym ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego lub stan epidemii.
Do przyjęcia odmiennego stanowiska nie przekonuje argumentacja skargi, że "linia orzecznicza sądów w tożsamych sprawach jest jednolita (...)".
Analiza treści wyroków powołanych w uzasadnieniu skargi wskazuje, że tylko dwa z nich, wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 765/20 oraz wyrok WSA w Opolu o sygn. akt II SA/Op 219/20, dotyczą kwestii nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorców w związku z niezastosowaniem się do regulacji ustanawiających ograniczenia, nakazy i zakazy w związku z wystąpieniem stanu epidemii COVID 19.
Jednak żaden z powołanych powyżej wyroków nie dotyczy stanu prawnego aktualnego dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej kontrolowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wyroki dotyczą decyzji wydanych podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2019 r., poz. 1239 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 marca 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem epidemii (Dz.U. poz. 566 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 roku w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2020 r., poz. 697).
W sprawie znajduje zastosowanie regulacja administracyjnych kar pieniężnych określna w Dziale IVA ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256 ze zm. - dalej w skrócie K.p.a.). Kwestie objęte zakresem regulacji art. 48 ust. 2 i 8 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym także poprzez odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 i 1423), nie wyczerpują zagadnień wskazany w art. 189a § 2 pkt 1-6 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Analiza przekazanych akt administracyjnych doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 §1, art. 11, art. 107 § 3 w związku z art. 189d ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.).
Wymierzając karę pieniężną w maksymalnej wysokości [...] zł Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny powołał w uzasadnieniu decyzji przepis art. 189d K.p.a., ale w żadnym zakresie nie wyjaśnił, jakie to okoliczności uzasadniały wymierzenie kary pieniężnej w takiej właśnie wysokości.
Argumentacja, że "skarżący swoim zachowaniem stworzył potencjalne ryzyko rozprzestrzeniania się COVID-19" w ocenie Sądu nie wykracza poza wyjaśnienie tego, że organy stwierdziły stan faktyczny opisany w przepisach prawa, jako naruszenie ograniczeń, nakazów i zakazów wprowadzonych w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Z kolei sam fakt niestosowania się do ustanowionych na podstawie art. 46a lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń tłumaczy, co najwyżej konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, której wysokość może zostać wymierzona w kwocie od 10.000 zł do 30.000 zł.
Sąd wskazuje zatem, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze (ma obowiązek wziąć) pod uwagę:
1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia;
2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara;
3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe;
4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa;
5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa;
6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła;
7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana.
Argumentacja, która nawiązuje do dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej znalazła się dopiero w piśmie przewodnim do czynności przekazania odwołania. To w tym piśmie organ I instancji odwołuje się do: analizy liczby zachorowań na podległym terenie, przypadków bezobjawowego przebiegu choroby, strefy w jakiej znajduje się powiat ostrowski, szerokiego nagłośnienia otwarcia restauracji, zaproszenia partii politycznych, buńczucznych zapowiedzi nierespektowania żadnych decyzji Inspekcji Sanitarnej, zamieszczania w mediach społecznościowych postów uderzających w organy i pracowników Państwowej Inspekcji Sanitarnej, skali naruszeń ograniczanej przez funkcjonariuszy Policji, a także prób wpływu i nacisku na funkcjonariuszy publicznych, filmowania, nagrywania, zastraszania, obrażania, czy kierowania gróźb karalnych w celu wymuszenia odstąpienia od czynności kontrolnych.
Dopiero we wskazanym powyżej piśmie przewodnim organ I instancji wyjaśnił, że "na wysokość kary miał wpływ fakt, że restaurator i jego doradca stwierdzili, że żadne kary nie będą płacone, a wręcz po wygraniu sprawy w sądzie zostaną złożone pozwy w stosunku do nielegalnie działających pracowników Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. W.".
Chociaż organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i wymierzył karę w wysokości [...] zł, to rozstrzygnięcie o takiej treści nadal jawi się, jako arbitralne i dowolne, bo nie zostało powiązane ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a następnie odniesione do dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej.
Rozstrzygnięcie o zmniejszeniu kary uzasadnia twierdzenie, że "straty finansowe spowodowane czasowym ograniczeniem działalności gospodarczej mogą mieć wpływ na sytuację osobistą odwołującego". Natomiast ani z uzasadnienia decyzji, ani z akt sprawy nie wynika, jaka jest obecna sytuacja osobista, rodzinna i majątkowa skarżącego. Przedłożona wraz z odwołaniem dokumentacja obrazuje jedynie rentowność prowadzonej działalności gospodarczej spowodowaną czasowym jej ograniczeniem. Organ nie powiązał udokumentowanego przez stronę stanu rzeczy z dyrektywami wymiaru kary oraz wysokością kary nałożonej decyzją odwoławczą.
Porównanie treści uzasadnienia decyzji organu I instancji z treścią pisma przewodniego do czynności przekazania odwołania doprowadziło Sąd do przekonania, że okoliczności istotne dla nałożenia kary oraz okoliczności determinujące jej wysokość nie zostały ujawnione stronie postępowania.
Organ odwoławczy nie usunął tych wadliwości. Ocena w zakresie braku podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, ocena o spowodowaniu świadomego i realnego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, w tym ocena skali sprowadzonego zagrożenia, nie zostały uzasadnione treścią protokołu z kontroli sanitarnej, lecz materiałem dowodowym pozyskanym z portali internetowych, a więc materiałem dowodowym nieujawnionym stronie postępowania.
Uwzględniając zatem treść uzasadnienia decyzji organów obu instancji oraz całokształt czynności i działań organów administracji publicznej podejmowanych w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia kontrolowanej sprawy Sąd uznał, że nałożona na skarżącego kara nie może zostać uznana za karę, której zasadność tak, co do nałożenia, jak i wysokości została wyjaśniona stronie, w tym poprzez wskazanie okoliczności, które ostatecznie rozstrzygały o załatwieniu sprawy.
Chociaż nałożona na skarżącego kara mieści się w granicach określonych ustawowo, to rozstrzygnięcie o jej wymierzeniu, a w szczególności rozstrzygnięcie o jej wysokości zostały wydane w sposób, który pozbawiły skarżącego możność poznania okoliczności rzeczywiście determinujących nałożenie kary i jej wysokości. Z uzasadnienia wydanych i doręczonych skarżącemu decyzji nie wynika całokształt okoliczności ujawnionych przez organy, jako te kształtujące treść ostatecznego rozstrzygnięcia.
Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy zapewni stronie możność zapoznania i wypowiedzenia odnośnie zebranego materiału dowodowego, który w pełni ujawnia okoliczności mające wpływ na rozstrzygniecie o wysokości kary także w decyzji organu I instancji.
Uzasadnienie wydanej przyszłej decyzji powinno zostać zredagowane z uwzględnieniem reguły, że dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej są prawnie równorzędne i nie ma podstaw do konstruowania ich hierarchii. Zatem każdorazowo przy nakładaniu i wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej obowiązkiem organu jest badanie z urzędu wszystkich przesłanek wymienionych w art. 189d K.p.a. i gromadzenie dowodów zmierzających do zweryfikowania, czy występują one na gruncie danej sprawy administracyjnej (R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2021, art. 189d).
Zastosowanie każdej z dyrektyw następuje poprzez odniesienie do okolicznosci faktycznych sprawy i służy zindywidualizowaniu odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Sąd nie może w tym zakresie zastąpić organu administracji publicznej. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest i nie może być, wyręczanie organów administracji publicznej w załatwianiu spraw administracyjnych (R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk "Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne - omówienie podstawowych zasad i instytucji procesowych" Warszawa - Zielona Góra 2003, str. 22).
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku).
O zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z w związku z §14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z §2 pkt 5 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na koszty te składały się: wpis stosunkowy od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru ([...] zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł).