IV SA/PO 415/25

IV SA/Po 415/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Maciej Busz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi L. N. i L. N. 1. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 25 września 2024 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących L. N. i L. N. 1., solidarnie, kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. postanowieniem z 25.09.2024 r. nr [...] zawiesił z urzędu na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie wszczęte na wniosek L. N. i L. N. 1 (dalej jako skarżący) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako: "przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego", na terenie działki nr [...], ark. 10, obr. [...], położonej przy ul. [...] w P..
Teren objęty ww. wnioskiem znajduje się na obszarze objętym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 20.07.2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "III rama komunikacyjna odcinek południowy" w P. (dalej jako plan lub uchwała).
Organ I instancji zwrócił się do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w P. z zapytaniem, czy planowana inwestycja jest zgodna z opracowywanym planem. W piśmie z dnia 18.09.2024 r. sygn. [...] Miejska Pracownia Urbanistyczna poinformowała, iż planowana inwestycja znajduje się w całości na terenie drogi publicznej klasy głównej (ruchu przyspieszonego), oznaczonego symbolem 1KD-GP, gdzie w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu ustala się zakaz lokalizacji budynków.
Zażalenie na powyższe postanowienie wywiedli skarżący podnosząc m.in., że zawieszenie postępowania jest bezzasadne z uwagi na brak uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od ponad 20 lat. W ocenie skarżących długotrwały brak uchwalenia planu nie może ograniczać prawa do zabudowy i rozbudowy terenu.
Skarżący argumentowali, że w sytuacji, gdy miejscowy plan nie został uchwalony od ponad 20 lat, na organie administracyjnym ciąży obowiązek wydania decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o aktualne przepisy prawa, a nie wstrzymywanie postępowania z powodu braku takiego planu i sugerowanie się przeznaczeniem wynikającym z projektowanego planu miejscowego, który od kilkunastu lat nie jest procedowany planistycznie. Z tego względu uznanie, że teren pozostaje bez uchwalonego planu przez tak długi czas, powinno skłonić organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zamiast zawieszać opisane postępowanie.
Zdaniem skarżących brak jest również przesłanek faktycznych i prawnych do zawieszenia postępowania, bowiem zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a., organ może zawiesić postępowanie tylko w przypadku istnienia przesłanek prawnych lub faktycznych, które uniemożliwiają jego prowadzenie. Brak planu miejscowego nie stanowi takiej przesłanki. Zawieszenie postępowania administracyjnego nie może być wykorzystywane jako sposób na omijanie obowiązku rozpatrzenia sprawy przez organ. W przedmiotowej sprawie organ nie przedstawił żadnych przesłanek, które faktycznie mogłyby uzasadniać zawieszenie postępowania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) postanowieniem z 31.01.2025 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, dalej jako: u.p.z.p.).
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy daje organowi prowadzącemu to postępowanie podstawę prawną do fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Przy tak określonej podstawie możliwość zawieszenia nie zależy zatem od okoliczności, czy prowadzone są prace nad sporządzeniem planu, czy też od możliwości merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wydanie warunków zabudowy. Tym bardziej, że wolą ustawodawcy organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia.
W ocenie organu II instancji zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych jest uzasadnione prymatem planu miejscowego, będącego instrumentem kształtowania przestrzeni, nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego.
Kolegium uzasadniło, że z treści zaskarżonego postanowienia wynika, iż teren inwestycji objęty jest ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "III rama komunikacyjna odcinek południowy" w P.. Nadto z akt sprawy wynika, iż w projekcie planu teren inwestycji jest przewidziany w całości pod teren dróg publicznych (klasa główna) oznaczony symbolem 1KD-GP. Jak już wskazano miejscowy plan jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzenni. Organ gminy prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest jednocześnie autorem projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym ma dojść do szczegółowego określenia warunków realizacji przedsięwzięć na danym terenie.
Dalej SKO argumentowało, że ochronę dla inwestora stanowi dopuszczalny czas zawieszenia takiego postępowania. Przy czym mając na uwadze stopień skomplikowania materii prawnej regulowanej w miejscowym planie, a także chronologiczne określenie poszczególnych czynności procedury planistycznej należy uznać, iż ustawodawca zakreślił stosunkowo krótkie terminy zawieszenia postępowań. W ten sposób wzięte zostały pod uwagę interesy inwestorów, którzy dążąc do realizacji określonej inwestycji winni mieć jasność, także w kwestii terminów, a te winny być określone w sposób rozsądny. Termin do 18 miesięcy, o którym mówi przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. uznać należy – zdaniem SKO - za określony rozsądnie.
W przekonaniu organu II instancji wolą ustawodawcy było przede wszystkim umożliwienie podjęcia prac planistycznych, ewentualnie ich zakończenia uchwaleniem planu (jeżeli przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego już została wydana). Powyższa regulacja nie może skutkować automatycznym zanegowaniem możliwości uchwalenia planu miejscowego w okresie zawieszenia. Gdyby bowiem przyjąć stanowisko, że uchwalenie planu miejscowego z uwagi na jego specyficzną i długotrwałą procedurę byłoby niemożliwie w okresie 18 miesięcy, to wówczas przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p. byłby martwy. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że nie ma możliwości uznania, że dany plan miejscowy nie zostanie uchwalony w okresie zawieszenia tylko dlatego, że z powodu skomplikowanego trybu jest to niemożliwe do realizacji. Tym bardziej nie można przyjąć, że skorzystanie przez organ administracji z dopuszczalnego prawem zawieszenia tego postępowania, naruszać będzie zasadę szybkości postępowania.
Skargę na powyższe postanowienie wywiedli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie:
1. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zawieszenie postępowania, pomimo braku realnej możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez którego procedura jest zawieszona,
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wystarczającego postępowania dowodowego i nieustalenie faktycznego stanu zaawansowania procedury planistycznej,
3. zasady szybkości postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ zawiesił postępowanie na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. na okres 18 miesięcy, powołując się na trwające prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "III Rama komunikacyjna odcinek południowy" w P., którego procedura formalno-prawna trwa od 2004 r., a ostatni etap to zbieranie i rozstrzyganie wniosków w 2005 roku.
Zdaniem skarżących organ II instancji utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, powołał się wyłącznie na ustawowe prawo do zawieszenia na okres 18 miesięcy, pomijając fakt, że od ponad 20 lat plan nie został uchwalony i nie podjęto żadnych realnych działań wskazujących na możliwość jego uchwalenia w trakcie zawieszenia.
Ponadto skarżący argumentowali, że zgodnie z informacją o wykonaniu uchwał Rady Miasta [...], sporządzoną na podstawie art. 30 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372), już w 2021 roku wskazano jednoznacznie, że "z uwagi na koszty wynikające ze skutków uchwalenia mpzp, prace nad planem zostały zawieszone". Stanowisko to potwierdza także Miejska Pracownia Urbanistyczna, która pismem z dnia 10.03.2025 r. poinformowała, że "procedura projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obecnie zawieszona. Projekt nie był wykładany do publicznego wglądu i w najbliższych 12 miesiącach nie jest to planowane, jak również jego uchwalenie. Przedmiotowa nieruchomość w projekcie planu, położona jest na terenie drogi publicznej klasy głównej, oznaczonej symbolem 1KD-GP. Mimo, że ustalenia projektu nie są ostatecznie przesądzone i mogą ulegać zmianom, to cały czas stanowią aktualne wytyczne do wydawania opinii przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w zakresie postępowań dotyczących ustalenia warunków zabudowy prowadzonych przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...]."
Dalej skarżący uzasadnili, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sygn. akt IV SA/Wa 902/10) jednoznacznie wskazał, że nie jest dopuszczalne zawieszanie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, gdy z góry wiadomo, iż okres zawieszenia nie jest wystarczający do uchwalenia miejscowego planu. Celem przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie jest arbitralne blokowanie inwestycji, lecz umożliwienie uchwalenia planu, jeśli istnieje realna szansa jego przyjęcia w okresie zawieszenia. Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2024 r. (sygn. akt II SA/Gd 899/23) Sąd podkreślił, że zawieszenie postępowania jest uzasadnione tylko w przypadku, gdy istnieje realne prawdopodobieństwo sprzeczności decyzji o warunkach zabudowy z projektowanym planem i jednocześnie realna szansa uchwalenia planu w okresie zawieszenia. W sytuacji braku postępu w pracach planistycznych oraz przewlekłości trwającej od kilkunastu lat, nie można mówić o spełnieniu tych przesłanek.
Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie organ nie wykazał, że istnieje realna możliwość uchwalenia planu w ciągu 18 miesięcy zawieszenia, ani nie przeprowadził analizy stanu faktycznego prac planistycznych, ograniczając się do powołania na uprawnienie ustawowe. Taki sposób działania stanowi nadużycie prawa i naruszenie granic uznania administracyjnego. Zawieszenie postępowania w sytuacji przewlekłego i faktycznie zaniechanego procesu uchwalania planu narusza także zasadę szybkości postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.) oraz zasadę pewności prawa.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm, dalej jako: p.p.s.a.).
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z 31.01.2025 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia z 25.09.2024 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako: "przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego", na terenie działki nr [...], ark. 10, obr. [...], położonej przy ul. [...] w P..
Zgodnie z treścią art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Wskazaną kompetencję organu prowadzącego postępowanie o ustalenie warunków zabudowy do zawieszenia prowadzonego postępowania, należy łączyć z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., należy mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych mający miejsce w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli bowiem, uwzględniając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu - to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W sytuacji, gdy prace planistyczne są już zaawansowane, to do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powinien się powstrzymać od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesić prowadzone postępowanie na czas określony w art. 62 ust. 1 ustawy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 czerwca 2017 r.; sygn. akt II OSK 2685/15, Baza NSA). Inaczej jednak oceniać należy przypadek, gdy prace nad planem miejscowym znajdują się dopiero w początkowym stadium. W takiej sytuacji, znając sekwencję koniecznych w tej procedurze czynności i ich czasochłonność, nie istnieją argumenty przemawiające za odraczaniem w czasie uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, niezbędnej w procesie inwestycyjnym.
W orzecznictwie NSA wskazuje się, że przy ocenie zasadności zawieszenia postępowania istotne jest to aby dokumentacja planistyczna wskazywała na sprzeczność przeznaczenia terenu objętego planowaną inwestycją z postanowieniami projektowanego planu miejscowego oraz to, na jakim etapie są prace planistyczne i czy istnieje możliwość zakończenia tych prac w termie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. o sygn. akt II OSK 940/18).
W konsekwencji rozważenie przez organ administracji wstrzymania toku prowadzonego postępowania w przedmiocie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego. Granicę tego uznania wyznacza dokumentacja planistyczna wskazująca na ewentualną sprzeczność co do przeznaczenia objętego planowaną inwestycją terenu i przebieg procesu planistycznego oraz ogólna zasada uwzględniania słusznego interesu obywatela (w tym inwestora), gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym.
W rozpoznawanej sprawie teren objęty wnioskiem inwestora znajduje się w obszarze objętym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 20.07.2004 r. w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "III rama komunikacyjna odcinek południowy" w P..
Pomimo upływu ponad 20 lat od daty podjęcia powyższej uchwały, z treści wydanych postanowień, nie wynika, na jakim etapie są dalsze prace zmierzające do przyjęcia planu miejscowego. Wręcz przeciwnie, organ II instancji stoi na stanowisku, że możliwość zawieszenia postępowania nie zależy od okoliczności, czy są prowadzone prace nad sporządzeniem planu. Na brak takich prac nad planem powołują się zaś skarżący, nie tylko w skardze, ale również w zażaleniu. Co istotne, do skargi skarżący dołączyli pismo z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w P. z dnia 10.03.2025 r., z którego jednoznacznie wynika, że procedura projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obecnie zawieszona. Wyjaśniono, że "projekt nie był wykładany do publicznego wglądu i w najbliższych 12 miesiącach nie jest to planowane, jak również jego uchwalenie. Przedmiotowa nieruchomość w projekcie planu, położona jest na terenie drogi publicznej klasy głównej, oznaczonej symbolem 1KD-GP. Mimo, że ustalenia projektu nie są ostatecznie przesądzone i mogą ulegać zmianom, to cały czas stanowią aktualne wytyczne do wydawania opinii przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w zakresie postępowań dotyczących ustalenia warunków zabudowy prowadzonych przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P.."
Powyższe niewątpliwie dowodzi, że obecny stan zaawansowania prac planistycznych nie zmierza do uchwalenia planu w ciągu 12 miesięcy. Ponadto skoro przez ponad 20 lat nie wskazano nawet terminu uchwalenia planu miejscowego, to nie było podstaw do uznania, że nastąpi to w terminie 18 miesięcy od daty złożenia przez skarżących wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Brak własnych ustaleń organów co do aktualnego etapu prac planistycznych, a także określenia kiedy w ogóle uchwała mogłaby wejść w życie - w kontekście planów skarżących - nie uzasadnia zajętego w kontrolowanym postanowieniu Kolegium oraz poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji stanowiska dopuszczającego możliwość zawieszenia postępowania. Zdaniem Sądu, zawieszenie postepowania w przedmiocie warunków zabudowy z uwagi podjętą ponad 20 lat temu uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu w przypadku, gdy z pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w P. jednoznacznie wynika, że plan ten nie jest i nie będzie w ciągu 12 miesięcy (tj. do marca 2026 r.) procedowany, stanowi w istocie ograniczenie prawa do zabudowy.
Podkreślenia wymaga, że postanowienie wydawane na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny, o czym świadczy użycie w przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Zdaniem Sądu jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy nawet ewentualna sprzeczność postanowień planu z treścią wniosku skarżących nie uzasadnia – w szczególności wobec trwającej ponad 20 lat procedury planistycznej i brakiem perspektywy jej ukończenia przed upływem okresu zawieszenia postępowania - konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organy zobowiązane są do uwzględnienia wykładni zawartej w niniejszym wyroku, przy uwzględnieniu obecnego stanu procedury planistycznej oraz faktu, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. zawieszenie postępowania jest możliwe na okres 18 miesięcy licząc od dnia złożenia wniosku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.