IV SA/Po 407/23

IV SA/Po 407/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Busz
Monika Świerczak
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 21 grudnia 2022 r. , nr [...]
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącą A. O., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 21 grudnia 2022 r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącej prawa do dodatku węglowego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że wnioskodawczyni w dniu 29.11.2022 r. złożyła wniosek o dodatek węglowy dla adresu [...]. Podała, iż jej gospodarstwo domowe jest jednoosobowe. Deklarację CEEB złożono w dniu 24.06.2022 r. wskazując zainstalowane źródło kocioł na paliwo stałe, o funkcji c.o. i c.w.u., rodzaj paliwa pellet drzewny. W dniu 28.08.2022 r. złożono korektę deklaracji CEEB wskazując na rodzaj paliwa – węgiel i paliwa węglopochodne. W dniu 14.12.2022 r. Organ I instancji działając w oparciu o przepis art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym przeprowadził wywiad środowiskowy w miejscu wskazanym we wniosku jako adres wnioskodawczyni. Z treści sporządzonego wywiadu wynika, że pod adresem wskazanym we wniosku nie znajdują się dwa odrębne lokale mieszkalne, ale dom jednorodzinny. A. O. zamieszkuje parter domu, ma dostęp do łazienki i kuchni. A D. O. zamieszkuje piętro domu, na którym nie posiada swojej łazienki, ani kuchni. Korzysta z prysznica oraz kuchni, które znajdują się w piwnicy. Brak toalety. Z piwnicy na parter i piętro budynku prowadzi wspólna klatka schodowa, która przechodzi przez parter i nie jest ona w żaden sposób oddzielona. W ocenie pracownika urzędu nie można stwierdzić, iż w budynku są dwa odrębne i samodzielne lokale. W budynku zainstalowany jest piec opalany węglem lub paliwem węglopochodnym. W dniu 29.11.2022 r. wniosek o dodatek węglowy na w/w adres złożyła również D. O.. Organ II instancji podzielając ustalenia organu i instancji podkreślił, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 3d ustawy o dodatku węglowym, nie było możliwości przyznania dodatku węglowego dla obu gospodarstw domowych zamieszkujących pod wskazanym adresem.
W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca A. O. podniosła, że orany nie podjęły wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącej dodatku węglowego.
Na wstępie wskazać należało, że w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz.U.2022.1692) - dalej u.d.o.
W przedmiotowej sprawie w dniu 29.11.2022 r. A. O. i D. O. wystąpiły do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o przyznanie dodatku węglowego wskazując, że pod adresem zamieszkania prowadzą jednoosobowe gospodarstwo domowe. Deklarację CEEB złożono w dniu 24.06.2022 r. wskazując zainstalowane źródło ogrzewania gospodarstwa domowego kocioł na paliwo stałe, o funkcji c.o. i c.w.u., rodzaj paliwa pellet drzewny.
W dniu 28.08.2022 r. złożono korektę deklaracji CEEB wskazując na rodzaj paliwa - węgiel i paliwa węglopochodne.
W dniu 14.12.2022 r. pracownik organu I instancji przeprowadził wywiad środowiskowy dla w/w adresu. W trakcie wywiadu ustalono, iż na posesji znajduje się dom jednorodzinny. A. O. zamieszkuje parter domu, ma dostęp do łazienki i kuchni. D. O. natomiast zamieszkuje piętro domu, na którym nie posiada swojej łazienki, ani kuchni. Korzysta z prysznica oraz kuchni, które znajdują się w piwnicy. Brak toalety. Z piwnicy na parter i piętro budynku prowadzi wspólna klatka schodowa, która przechodzi przez parter i nie jest ona w żaden sposób oddzielona. Powyższe powoduje, że nie są spełnione przesłanki pozwalające uznać, że samodzielny lokal mieszkalny to taki, który umożliwia korzystanie z niego zgodnie z przeznaczeniem, przy uwzględnieniu stałego przebywania w nim ludzi, bez konieczności korzystania z innych samodzielnych lokali.
Lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. Przy czym wymaga zaakcentowania, że art.2 ust.3 d) ustawy wymaga, aby obydwa lokale cechowały się odrębnością, co w tej sprawie nie zachodzi.
Wyodrębnienie lokalu to procedura uregulowana ustawowo. Zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali- art. 2 Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości.
1a. Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.
Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia.
W ocenie organu nie można stwierdzić, iż w budynku są dwa odrębne i samodzielne lokale. Nie podjęto także kroków formalnych w celu wydzielenia odrębnego lokalu. Skarżąca nie posiada zaświadczenia o samodzielności lokalu, ani kopi wniosku o wydanie takiego zaświadczenia. W budynku zainstalowany jest piec opalanym węglem lub paliwem węglopochodnym.
Zgodnie z art. 2 ust. 3a u.d.o., W przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem.
3b. W przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania.
3c. W przypadku gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła.
Pod adresem wskazanym we wniosku brak znajdujących się dwóch odrębnych lokali mieszkalnych, w takim rozumieniu, że każdy z tych lokali jest funkcjonalnie samodzielny., zatem w ocenie Sądu na to gospodarstwo domowe przysługiwał jeden dodatek, mimo tego organy nie przyznały dodatku dla żadnej z wnioskodawczyń.
Z uzasadnienia decyzji kompletnie nie wynika, jaki był powód odmowy przyznania dodatku dla skarżącej. Zatem więc brak rozpoznania sprawy przez organ.
W konsekwencji stwierdzić należało, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 3d w związku z art. 2 ust. 3c u.d.w. i przepisów postępowania tj. art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. i wymienione naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dotyczyło ustaleń będących podstawą rozstrzygnięcia wniosku skarżącej inicjującego postępowanie administracyjne. Ponadto – jak już była o tym mowa wyżej - w razie, gdy nie zostanie wykazane zaistnienie warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w związku z art. 2 ust. 3c u.d.w., organ pozostawia wniosek bez rozpoznania – zgodnie z art. 2 ust. 3b cytowanej ustawy, a zatem w takiej sytuacji nie ma podstaw do wydania decyzji.
Wobec tego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej P.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wskazania i przeprowadzi analizę okoliczności faktycznych we wskazanym wyżej zakresie i na tej podstawie wyda prawidłowe rozstrzygnięcie.