IV SA/Po 395/21

IV SA/Po 395/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-04-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maciej Busz /przewodniczący/
Sebastian Michalski
Tomasz Grossmann /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 160/22 - Postanowienie NSA z 2022-02-22
II OSK 2003/22 - Wyrok NSA z 2023-06-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 33 ust. 2, art. 34, art. 35 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 3 pkt 1, § 13, § 18 ust. 1 i 2, § 56, § 60 ust. 3, 192a, 192e
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r. (nr [...]) Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "organ II instancji") – po rozpatrzeniu odwołań J. R. i Wspólnoty M. z siedzibą przy [...] w K. (zwanej dalej "Wspólnotą") oraz W. S. od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] września 2020 r. (znak: [...]) zatwierdzającej T. o. z siedzibą w K. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w K. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...] – (1) uchylił ww. decyzję Starosty [...] w części zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu oraz orzekł o zatwierdzeniu nowego projektu zagospodarowania terenu obejmującego działkę nr [...] i nr [...]; (2) w pozostałej części ww. decyzję Starosty [...] utrzymał w mocy.
Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu [...] grudnia 2019 r. T. o. z siedzibą w K. (zwane dalej "TBS" lub "inwestorem") złożyło wniosek w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w K..
Przywołaną wyżej decyzją z [...] września 2020 r. Starosta K. (dalej jako "Starosta" lub "organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił TBS wnioskowanego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor spełnił wymagania wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.b."). Lokalizacja inwestycji jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. - część I, zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] września 2013 r. (Dz. Urz. Woj. W.. poz. [...]; dalej jako "Plan miejscowy"). Inwestor wywiązał się w wyznaczonym terminie z postanowień nałożonych przez organ I instancji [...] kwietnia 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r., a wszystkie uwagi wnoszone przez W. S., B. i D. K. oraz J. R. (działającego w imieniu własnym, jak również w imieniu Wspólnoty) zostały rozwiązane poprzez uzupełnienie projektu budowlanego w dniu [...] sierpnia 2020 r.
Od ww. decyzji odwołania złożyli W. S. oraz J. R., działający w imieniu własnym, jak również w imieniu Wspólnoty.
W. S. w swym odwołaniu wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami Planu miejscowego w zakresie kryteriów wymiarowych nieruchomości, tj. działka nr [...] posiada od frontu [...] m szerokości, a powinna mieć 24 m szerokości, a także narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, z późn. zm.; dalej jako "rozporządzenie MI") ze względu na bardzo bliską odległość projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego od istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Zdaniem odwołującego przedmiotowa inwestycja zacieniać będzie sąsiednie nieruchomości. Ponadto zaprojektowano wąską drogę dojazdową oraz brak parkingu w najbliższej okolicy.
J. R. w odwołaniu złożonym w imieniu jego oraz Wspólnoty przez pełnomocnika wskazał, że inwestor nie załączył projektu budowlanego zgodnego z "zapisami" zawartymi w §§ 56, 192a i 192e rozporządzenia MI oraz nie uzasadnił możliwości zakwalifikowania obiektu jako "budowy śródmiejskiej", a nie "budowy śródmiejskiej uzupełniającej", która zdeterminowała nieprawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego. Inwestor nie wskazał sposobu zabezpieczenia ciepła wobec braku możliwości przyłączenia do sieci ciepłowniczej, ani szczegółowych wyliczeń wskazujących na zapewnienie właściwego nasłonecznienia dla budynków na nieruchomościach sąsiednich. Zdaniem odwołujących aktualne pozostają zastrzeżenia W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej w skrócie "WWKZ"), w którego ocenie koncepcja architektoniczna inwestora jest niezgodna z wymogami § 15 strefy "B" ochrony konserwatorskiej Planu miejscowego, co do obowiązku dostosowania nowej zabudowy do historycznej kompozycji urbanistycznej w zakresie rozplanowania wysokości i formy zabudowy, planowana inwestycja nie realizuje zasady kontynuacji, a jej posadowienie stanowić będzie źródło nieustających immisji na nieruchomości sąsiednie. Przedmiotowa inwestycja nie uwzględnia specyfiki działki uczestnika i całego terenu, w przedmiocie którego oddziałuje. Dokumentacja załączona przez inwestora nie umożliwia stwierdzenia poszanowania przez niego wymagań w zakresie wskaźników zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, nie wskazuje obszaru oddziaływania obiektu i sposobu zagospodarowania terenu wokół obiektu, nie zawiera rzutów wszystkich kondygnacji obiektu, nie zawiera informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, sporządzonej przez projektanta. Projekt budowlany nie wskazuje miejsca parkingowego dla osoby niepełnosprawnej oraz takiej organizacji miejsc postojowych, by zapewniony był do nich bezpośredni indywidualny dostęp (do każdego z miejsc parkingowych). Odwołujący zgłosili także zastrzeżenia wobec niewystarczającego określenia przez inwestora szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, tj. choćby zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób niepowołanych.
Pismem z [...] listopada 2020 r. inwestor ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach.
W toku postępowania odwoławczego Wojewoda, postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 21 Planu miejscowego, art. 33 ust. 1 p.b. oraz § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI – w zakresie ilości miejsc postojowych oraz ich wskazania i oznaczenia na planie zagospodarowania terenu, a ponadto uwzględnienia we wniosku, w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowalne oraz na stronie tytułowej projektu budowlanego, również działki nr [...] – a także przedstawienia wyjaśnień we wskazanym zakresie. W zakreślonym terminie inwestor usunął ww. nieprawidłowości.
W rezultacie Wojewoda – przywołaną na wstępie decyzją z [...] lutego 2021 r. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił kwestionowaną decyzję Starosty w części zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i orzekł o zatwierdzeniu nowego projektu zagospodarowania terenu obejmującego działki nr [...] i nr [...], a w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wyjaśnił na wstępie, że zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471) do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (tj. ustawą - Prawo budowlane), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Następnie – przywoławszy m.in. treść art. 35 ust. 1 i 4 oraz art. 4 p.b., a także § 40 ust. 26 pkt 3 lit. a, b, c oraz ust. 26 [omyłkowo określonego jako "art. 26"; uw. Sądu] pkt 4 lit. a, b, c Planu miejscowego – organ II instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie wolnostojącego pięciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wymiarach 35,16 m x 12,30 m i wysokości max 14,97 m (przekroje – rys. nr [...] projektu budowlanego; rzut parteru – rys. nr [...] projektu budowlanego) z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia połaci wynoszącym 25° (rzut dachu – rys. nr [...] projektu budowlanego), który zlokalizowano na działce nr [...], jednostka ewid. [...] przy ul. [...] w K. - miasto. Maksymalny wskaźnik zabudowy działki budowlanej wynosi 44,13%, natomiast minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – 27,04% (str. 11 opis do projektu zagospodarowania działki). Stąd należy stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja spełnia założenia wynikające z ww. przepisów Planu miejscowego.
ho
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołujących, Wojewoda wskazał w szczególności, że:
- zgodnie z § 58 ust. 1 pkt 2 Planu miejscowego ustala się minimalne szerokości frontu działki budowlanej w terenach oznaczonych symbolem MW/U, tj. 24 m. Natomiast przepisy te dotyczą nowo wydzielonych działek, a nie działek już istniejących. Stąd działka, na której realizowana ma być inwestycja, nie podlega tym ustaleniom;
- projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny zlokalizowano na działce nr [...] w odległości min. [...] m od sąsiednich nieruchomości nr [...], [...] oraz min. [...] m od istniejącego dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] (projekt zagospodarowania terenu, rys. nr [...]). W związku z powyższym lokalizacja ww. budynku zaprojektowana została z zachowaniem prawidłowych odległości, o których mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz w §§ 271-273 rozporządzenia MI dotyczących usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe;
- nie jest prawdą, jak twierdzą odwołujący, że analizowany projekt budowlany nie zawiera szczegółowych wyliczeń wskazujących na zapewnienie właściwego nasłonecznienia dla budynków na nieruchomościach sąsiednich, bowiem w projekcie budowlanym (str. 15 - 28) znajduje się opis wraz z częścią graficzną (diagram I i II) przedstawiający analizę przesłaniania i zacieniania sporządzoną przez architektów J. G. oraz K. D.. Wojewoda – omówiwszy szczegółowo ustalenia tej analizy – zaznaczył, że nie widzi podstaw do jej kwestionowania, przez co uznaje przedłożoną przez inwestora analizę jako wystarczający dowód w sprawie. Podkreślił, że obowiązkiem projektanta budowlanego, działającego na rzecz inwestora, jest ustalenie wpływu projektowanej inwestycji na zapewnienie naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. To projektant jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy spełnienia wymogu zagwarantowania odpowiedniego poziomu nasłonecznienia okolicznych budynków. Samo twierdzenie, że przedłożona dokumentacja projektowa jest nierzetelna, stanowi nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia;
- przedmiotowa inwestycja spełnia założenia wynikające z § 21 ust. 1 lit. a Planu miejscowego oraz § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI w zakresie zapewnienia minimalnych ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Zgodnie z projektem budowlanym przedmiotowy budynek mieszkalny wielorodzinny posiadać będzie [...] mieszkania, stąd należało zaprojektować minimum [...] miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr [...] projektu budowlanego) wynika, że łącznie dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano [...] miejsca postojowe: [...] miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo w garażu ww. budynku na działce nr [...], [...] miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych w garażu ww. budynku na działce nr [...] oraz [...] miejsca postojowe na działce drogowej nr [...] przy ul. [...] w K. (inwestor posiada zgodę Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] listopada 2019 r., znak: [...], na lokalizację miejsc postojowych w pasie drogowym);
- pismem z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...], WWKZ zaakceptował formę architektoniczną budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...]. A zatem inwestor dysponuje pozytywną opinią konserwatorską dla projektowanego budynku mieszkalnego położonego częściowo w strefie "B" ochrony konserwatorskiej w K.;
- zakres projektu budowlanego (str. 173 oraz rysunki branży elektrycznej) przewiduje instalację okablowania strukturalnego, instalację domofonową oraz instalację telewizji satelitarnej, naziemnej i radia, o których mowa w §§ 56, 192a, 192e rozporządzenia MI;
- informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia znajduje się na str. 60-69 projektu budowlanego, i wykonana została przez architektów J. G. oraz K. D.. Wynika z niej m.in., że w celu zapewnienia należytego poziomu bezpieczeństwa w strefach szczególnego zagrożenia zdrowia i w ich sąsiedztwie kierownik budowy powinien wdrożyć plan BIOZ oraz procedury BHP na terenie budowy;
- budynek został zaprojektowany z indywidualnym systemem grzewczym dla każdego lokalu mieszkalnego na paliwo gazowe, a nie – jak wskazują odwołujący – do sieci ciepłowniczej (str. 136-138 projektu budowlanego oraz rysunki z zakresu branży instalacji sanitarnych);
- projekt budowlany zawiera rzuty wszystkich [...] kondygnacji budynku – tj.: poziom -1 [...] (rys. nr [...], rzut kondygnacji [...]), poziom 0 (rys. nr [...], rzut kondygnacji [...]), poziom 1 (rys. nr [...], rzut [...]), poziom 2 (rys. nr [...], rzut [...]), poziom 3 (rys. nr [...], rzut [...], które stanowi [...]) – jak również określenie obszaru oddziaływania obiektu, z którego wynika, że niniejsza inwestycja nie będzie oddziaływać na działki sąsiednie (str. 29 projektu budowlanego). Projekt budowlany nie zawiera natomiast (jak twierdzą odwołujący) drogi dojazdowej, a powierzchnię utwardzoną tworzącą ciąg komunikacyjny.
Dalej organ II instancji stwierdził, że inwestor w wyznaczonym terminie wywiązał się w całości z postanowienia Wojewody z [...] grudnia 2020 r. – na etapie postępowania odwoławczego uzupełnił swój wniosek oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane o działkę nr [...], a także przedłożył nowy projekt zagospodarowania terenu, który zmieniony został w zakresie dodatkowych miejsc postojowych przeznaczonych dla przedmiotowej inwestycji na działce nr [...]. Stąd decyzję Starosty należało uchylić w części zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu oraz orzec o zatwierdzeniu nowego projektu zagospodarowania terenu – z uwagi na wykonanie projektu zagospodarowania terenu na działkach nr [...] i nr [...] – a w pozostałej części należało tę decyzję utrzymać w mocy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody wnieśli, jednym pismem procesowym z [...] marca 2021 r., J. R. oraz Wspólnota, reprezentowani przez ad B., który – zarzuciwszy zaskarżonej decyzji naruszenie:
1) art. 34 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który nie zawiera obligatoryjnego elementu projektu budowlanego, tj.:
a) nie wskazuje na sposób zapewnienia ciepła w budynku (wobec oświadczenia inwestor o braku możliwości przyłączenia do sieci ciepłowniczej);
b) nie zawiera dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie poszanowania przez inwestora wymagań w zakresie wskaźników zabudowy;
c) nie zawiera dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie poszanowania przez inwestora wymagań w zakresie powierzchni biologicznie czynnej;
d) nie wskazuje na obszar oddziaływania obiektu;
e) nie wskazuje na możliwe sposoby oddziaływania obiektu;
f) nie wskazuje na sposób zagospodarowania terenu wokół obiektu;
g) nie zawiera rzutów wszystkich kondygnacji obiektu;
h) nie wskazuje, czy obniżenie obiektu o jedną kondygnację wpływa na opis techniczny obiektu, sposób jego organizacji;
2) art. 35 ust. 3 p.b. przez niewydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenie pozwolenia na budowę, mimo nieusunięcia przez inwestora wadliwości złożonego projektu, tj.: niewykonania zobowiązania Starosty do załączenia projektu budowlanego "zgodnego z zapisami zawartymi w art. 56 § 192a i 192e" rozporządzenia MI, a jedynie podjęcie polemiki z zasadnością zobowiązania inwestora;
3) § 13 rozporządzenia MI w zw. z art. 7 ust. 1 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który nie zawiera obligatoryjnego elementu projektu budowlanego, tj. nie zawiera szczegółowych wyliczeń, wskazujących na zapewnienie właściwego nasłonecznienia obiektu budowlanego, w tym nie przedstawia projektu nasłonecznienia, nie wskazuje sposobu obliczenia odległości między budynkami, sposobu określenia ramion kątów między tymi budynkami oraz wysokości przesłaniania;
4) § 3 "ust. 1" rozporządzenia MI w zw. z art. 7 ust. 1 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który inwestor blankietowo kwalifikuje jako "budowę śródmiejską", nie zaś jako "budowę śródmiejską uzupełniającą", wywodząc z tego korzystne dla siebie regulacje w zakresie nasłonecznienia, mimo braku uzasadnienia prawnego i faktycznego do zakwalifikowania planowanego obiektu jako "zabudowę śródmiejską" i korzystania przez inwestora z łagodniejszych przepisów prawa w zakresie zapewnienia właściwego nasłonecznienia obiektu budowlanego;
5) § 2 ust. 4 rozporządzenia MI w zw. z art. 7 ust. 1 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, mimo aktualnych zastrzeżeń WWKZ, w którego ocenie koncepcja architektoniczna inwestora jest niezgodna z wymogami § 15 strefy "B" ochrony konserwatorskiej Planu miejscowego w zakresie obowiązku dostosowania nowej zabudowy do historycznej kompozycji urbanistycznej w zakresie rozplanowania wysokości i formy zabudowy;
6) § 5 ust. 1 pkt 9 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, mimo jego sprzeczności z zasadą kontynuacji, zasadą dobrego sąsiedztwa oraz braku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, prowadzących do posadowienia obiektu, który będzie źródłem nieustających immisji na nieruchomości sąsiednie;
7) § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MI w zw. z art. 7 ust. 1 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, mimo niewskazania przez inwestora właściwej odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt w budynku mieszkalnym;
8) § 18 ust. 2 rozporządzenia MI w zw. z art. 7 ust. 1 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, mimo niezapewnienia właściwej organizacji miejsc postojowych (z bezpośrednim, indywidualnym dostępem do każdego z miejsc parkingowych);
9) art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który nie przewiduje posadowienia stanowisk postojowych, zapewniających moc przyłączeniową, pozwalającą wyposażyć stanowiska parkingowe w punkty ładowania, tj. urządzenia umożliwiające ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego, pojazdu hybrydowego i autobusu zeroemisyjnego oraz miejsce, w którym wymienia się lub ładuje akumulator służący do napędu tego pojazdu o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW, mimo obowiązku projektowania i budowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zapewniających tego rodzaju przyłącza
– wniósł o:
i) uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody;
ii) uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty;
iii) "zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych";
iv) rozpoznanie skargi na rozprawie;
v) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty "ze względu na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków do czasu wydania wyroku w sprawie";
vi) "zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, prowadzonego przez Sąd Rejonowy w K., [...] w przedmiocie nakazania usunięcia ogrodzenia betonowego, nasadzeń, kostki brukowej oraz zabudowy ogrodowej oraz «na wypadek stwierdzenia, że granice w/w nieruchomości są sporne, o ich rozgraniczenie», wskazując, że między skarżącym a wnioskodawcą sporna pozostaje granica nieruchomości, a z tego względu prowadzone postępowanie cywilne ma charakter prejudycjalny wobec postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, tj. rozstrzygnięcie w przedmiocie granicy nieruchomości umożliwi ocenę dopuszczalności wniosku o pozwolenie na budowę, w tym spełnienie przez inwestora wszystkich wymogów w zakresie posadowienia obiektu, jego odległości wobec granicy działki oraz obiektów posadowionych na nieruchomościach sąsiednich".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z [...] maja 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z [...] maja 2021 r.
W piśmie procesowym z [...] maja 2021 r. pełnomocnik J. R. oraz Wspólnoty uzupełnił braki formalne skarg oraz podtrzymał w całości ich wnioski, a także "wniósł sprzeciw wobec rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym".
Postanowieniem z [...] czerwca 2021 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę J. R., z uwagi na oczywisty brak, po jego stronie, własnego interesu prawnego w jej wniesieniu. Postanowieniem z 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II OSK 160/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. R. od ww. postanowienia WSA.
W piśmie procesowym z [...] września 2021 r. inwestor (TBS) wniósł o oddalenie "przedmiotowej skargi" oraz wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Niezaskarżalnym postanowieniem z [...] października 2021 r. o sygn. akt IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpatrzeniu wniosków J. R. oraz Wspólnoty, odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Postanowieniem z tej samej daty i o tej samej sygnaturze akt, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpatrzeniu wniosków J. R. oraz Wspólnoty, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty. Postanowieniami z 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II OZ 75/22 oraz z 22 marca 2022 r. o sygn. akt II OZ 161/22 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia, odpowiednio, J. R. oraz Wspólnoty na ww. postanowienia WSA.
W piśmie procesowym z [...] listopada 2021 r. pełnomocnik J. R. oraz Wspólnoty podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Sąd nie dopatrzył się przy tym podstaw do zmiany tego zarządzenia w związku ze zgłoszonym przez stronę skarżącą "sprzeciwem" wobec rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym. Albowiem taki "sprzeciw" nie znajdował oparcia w przepisach prawa (u.COVID-19), ani nie został przez stronę skarżącą w żaden sposób umotywowany, zaś jego uwzględnienie niewątpliwie przyczyniłoby się do dalszego wydłużenia czasu rozpatrywania niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej (co niewykluczone, że było faktycznym motywem wnoszącego "sprzeciw").
Przystępując do rozpoznania skargi w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonawszy tak rozumianej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] lutego 2021 r. [...]) – w części uchylającej, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Starosty [...] z [...] września 2020 r. ([...]) zatwierdzającą T. o. z siedzibą w K. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego w K. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...] – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organ II instancji w niezbędnym zakresie uzupełnił oraz wszechstronnie rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły, zasadnie, przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; w skrócie "p.b.") w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. – kiedy to weszła w życie obszerna i gruntowna nowelizacja Prawa budowlanego dokonana ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471; zwaną dalej "ustawą zmieniającą", w skrócie "zm.p.b.2020"), zmieniająca w istotnym zakresie treść poszczególnych unormowań i/lub ich numerację – mimo że zaskarżona decyzja została wydana już po tym dniu. Zgodnie bowiem z art. 25 zm.p.b.2020 do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 [tj. ustawą - Prawo budowlane], wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 [tj. przepisy p.b.] stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W konsekwencji również do oceny prawidłowości zatwierdzonego projektu budowlanego znajdują zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935; w skrócie "rozporządzenie MTBiGM"), na podstawie których został sporządzony projekt budowlany przedłożony przez inwestora do zatwierdzenia.
W myśl art. 35 ust. 1 p.b. (w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., tak jak i pozostałe przytaczane w dalszej części uzasadnienia przepisy p.b.): "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7".
W kontrolowanej sprawie organ II instancji, wyegzekwowawszy od inwestora wprowadzenie do projektu budowlanego dodatkowych poprawek i złożenie uzupełniających wyjaśnień, rzetelnie zbadał oraz szczegółowo omówił spełnienie wymagań określonych w cytowanym art. 35 ust. 1 p.b. Ustalenia i oceny organu, przedstawione przezeń w sposób szczegółowy, a zarazem wnikliwy, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – których prawidłowość i zasadność nie budzi istotnych zastrzeżeń Sądu – przekonują o trafności generalnego wniosku Wojewody, który w ślad za Starostą stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami, obowiązującego na terenie inwestycji (a dokładniej: działki nr [...]), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – tj. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. - części I (Dz. Urz. Woj. W.. poz. [...], z późn. zm.; w skrócie "Plan miejscowy" lub "Plan") – oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; w skrócie "rozporządzenie MI"). Dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę (następnie uzupełnionym) złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 p.b., w tym m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do wszystkich działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę (tj. działek nr ewid. [...]) oraz wywiązał się w wyznaczonych terminach z obowiązków nałożonych w trybie art. 35 ust. 3 p.b. przez organy I i II instancji.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwał żaden z zarzutów podniesionych w skardze, spośród których w dodatku istotna część jawi się wręcz jako zarzuty gołosłowne lub nawet ewidentnie bezpodstawne, świadcząc tym samym o – być może – nie dość starannej lekturze uzasadnienia zaskarżonej decyzji tudzież o niedostatecznym zapoznaniu się z aktami sprawy.
Odnosząc się kolejno, w sposób bardziej szczegółowy, do zarzutów skargi, należy stwierdzić, co następuje.
Bezpodstawny jest zarzut z pkt 1 petitum skargi – naruszenia art. 34 p.b. przez zatwierdzenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który nie zawiera określonych, zdaniem skarżącej Wspólnoty, obligatoryjnych elementów projektu budowlanego. Pomijając nawet formalną wadliwość sfomułowania tego zarzutu, utrudniającą precyzyjne się doń odniesienie – wszak ogólnikowo powołany w skardze "art. 34" p.b. składa się z dziewięciu ustępów (ust. 1-6, w tym ust. 3a, 3b i 4a), a część z nich dzieli się jeszcze na punkty; w efekcie nie wiadomo, naruszenie której konkretnie jednostki redakcyjnej (których konkretnie jednostek redakcyjnych) art. 34 p.b. skarżąca miała na myśli – Sąd nie dopatrzył się zarzucanych "braków" w ostatecznej (zatwierdzonej) wersji projektu budowlanego przedłożonego przez TBS (zwanego też dalej w skrócie "Projektem"). Należy zauważyć, że część wytyków w tym zakresie jest ewidentnie niezasadnych – jak te dotyczące rzekomego: niewskazania sposobu zapewnienia ciepła w budynku, niewskazania obszaru oddziaływania obiektu oraz braków rzutów wszystkich kondygnacji obiektu, podczas gdy wszystkie te dane znajdują się w Projekcie – co precyzyjnie i przekonująco wykazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 8). Z kolei wytyki, iż Projekt nie zawiera "dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie poszanowania przez inwestora wymagań" w zakresie wskaźników zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Z rozporządzenia MTBiGM nie wynika bowiem obowiązek zamieszczania w projekcie budowlanym takiej dokumentacji, a jedynie określenia zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. § 8 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia). Takie zestawienie zaś analizowany Projekt zawiera, co również zaznaczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 5). Z kolei oczekiwanie, że Projekt powinien wskazywać "na możliwe sposoby oddziaływania obiektu" oraz "czy obniżenie obiektu o jedną kondygnację wpływa na opis techniczny obiektu, sposób jego organizacji" są nie tylko bezpodstawne, ale wręcz niezrozumiałe.
Chybiony jest zarzut z pkt 2 petitum skargi, gdyż – jak zasadnie stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 8) – Projekt przewiduje instalację okablowania strukturalnego, instalację domofonową oraz instalację telewizji satelitarnej, naziemnej i radia, o których mowa w przepisach § 56, 192a, 192e rozporządzenia MI, przywołanych w tezie ww. zarzutu (przy czym pierwszy z tych przepisów – błędnie jako "art. 56"). Należy przy tym zaznaczyć – w nawiązaniu do, zawartego w tym zarzucie, wytyku "podjęcia przez inwestora polemiki z zasadnością zobowiązania" nałożonego nań przez organ – że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, które Sąd w niniejszym składzie podziela, zasadniczo "obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym także przez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Omyłkowe bowiem nałożenie przez organ na inwestora obowiązków, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie pozbawia tego organu prawa odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez stronę wadliwości zajętego wcześniej stanowiska" (zob. wyrok NSA z 02.02.2009 r., II OSK 73/08; por. też wyrok NSA z 28.04.2005 r., OSK 1250/04; wszystkie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").
Nie mogły odnieść zamierzonego skutku zastrzeżenia skarżącej dotyczące prawidłowości zalegającej w aktach sprawy tzw. analizy przesłaniania i zacieniania (zwanej też dalej w skrócie "Analizą"), podniesione w pkt 3 i 4 petitum skargi, gdyż – w ocenie Sądu – wytknięte usterki (braki danych) wskazanego dokumentu, w okolicznościach kontrolowanej sprawy pozostały bez istotnego wpływu na jej wynik.
Po pierwsze, ani przepisy ustawy Prawo budowlane, ani rozporządzenia MTBiGM nie określają żadnego formalnego "standardu" (w tym obligatoryjnych elementów) takiej analizy (co więcej, żaden z tych aktów prawnych wyraźnie o ww. analizie nie wspomina). Nie tego dotyczy również, przywołany w skardze, § 13 rozporządzenia MI, gdyż nie odnosi się on do analizy przesłaniania rozumianej jako dokument mający stanowić element dokumentacji projektowej, lecz jako czynność podejmowaną na etapie projektowania budynku lub budowli w celu kontroli, czy odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Innymi słowy, nie reguluje on zawartości dokumentu analizy zacieniania, lecz metodologię przeprowadzania czynności analizy zacieniania.
Po drugie, Wojewoda zweryfikował i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo omówił ustalenia Analizy (ss. 6-7). Z wywodów organu wynika, że nie powziął on istotnych wątpliwości co do formalnej prawidłowości tej analizy, jej dowodowej przydatności oraz merytorycznej zasadności jej wniosków. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że również skarżąca – reprezentowana, podkreślmy, przez zawodowych pełnomocników, i to nie tylko w postępowaniu sądowym, ale także wcześniejszym, administracyjnym – nie podważyła jednoznacznie prawdziwości twierdzenia o zachowaniu przez projektowaną inwestycję wymaganych norm nasłonecznienia (dla zabudowy śródmiejskiej), a jedynie zarzuciła, że oświadczenie wnioskodawcy w tej mierze ma charakter "blankietowy". Nie jest przy tym jasne, dlaczego skarżąca wprowadza rozróżnienie pojęciowe pomiędzy "zabudową śródmiejską" i "zabudową śródmiejską uzupełniającą", skoro na gruncie przepisów § 13 ust. 4 i § 60 ust. 3 rozporządzenia MI, takie rozróżnienie – nieznane prawodawcy – jawi się jako pozbawione doniosłości prawnej (zgodnie z regułą: "lege non distinguente nec nostrum est distinguere"). W myśl § 3 pkt 1 in principio rozporządzenia MI, ilekroć w tym rozporządzeniu jest mowa o zabudowie śródmiejskiej – należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jest poza sporem, że teren projektowanej inwestycji jest zlokalizowany w granicach administracyjnych Miasta K., na obszarze oznaczonym w Planie miejscowym symbolem [...] (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej). Dla tego obszaru ustalono m.in.: maksymalny wskaźnik zabudowy działki budowlanej w wysokości 70%, maksymalną wysokość zabudowy 20 m, dopuszczając zarazem do 5 kondygnacji wraz z poddaszem użytkowym (zob. § 40 ust. 26 pkt 3 lit. c oraz pkt 4 lit. a i lit. b Planu). Zdaniem Sądu zabudowa o takich parametrach mieści się w pojęciu "zabudowy intensywnej" w powyższym rozumieniu. Niezależnie od tego wypada zauważyć, że z Analizy (s. 15 Projektu) wynika, iż budynki na nieruchomościach sąsiednich i tak będą miały zapewnione "standardowe" (tj. wymagane dla zabudowy nie-śródmiejskiej), ponad 3-godzinne nasłonecznienie, a nie, jak podano w skardze: tylko 1,5-godzinne.
Po trzecie, Sąd podziela stanowisko Wojewody, że sporządzona przez uprawnionego projektanta analiza zacieniania i nasłonecznienia podlega ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej, pod kątem wartości dowodowej tego dokumentu, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednak to obowiązkiem projektanta jest ustalenie wpływu projektowanej inwestycji na zapewnienie naturalnego oświetlenia budynków sąsiadujących z planowaną inwestycją. I to projektant jest zobowiązany do przeprowadzenia analizy spełnienia wymogu zagwarantowania odpowiedniego poziomu nasłonecznienia okolicznych budynków. Samo twierdzenie [tu: sugestia skarżącej], że przedłożona dokumentacja projektowa jest nierzetelna, stanowi w istocie nieuprawnioną polemikę z dokumentacją techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia (tu: budowlane).
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut sformułowany w pkt 5 petitum skargi, gdyż wbrew twierdzeniom jej autora, zgłaszane początkowo przez W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zastrzeżenia (na gruncie § 15 Planu) odnośnie do koncepcji architektonicznej projektowanego budynku, w chwili zatwierdzania Projektu nie były już "aktualne". Albowiem pismem z [...] sierpnia 2020 r. WWKZ ostatecznie zaakceptował zmodyfikowaną przez inwestora formę architektoniczną przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...].
Z kolei jako ewidentnie chybiony, a wręcz niezrozumiały, jawi się zarzut podniesiony w pkt 6 petitum skargi. Przywołana w nim bowiem "zasada kontynuacji" / "zasada dobrego sąsiedztwa" jest charakterystyczna i prawnie relewantna jedynie dla postępowań o ustalenie warunków zabudowy (por. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 503). Tymczasem kontrolowane postępowanie nie dość, że nie dotyczy warunków zabudowy, lecz pozwolenia na budowę, to jeszcze pozwolenia wydawanego nie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, lecz na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego to dokumentu "zasada kontynuacji" / "zasada dobrego sąsiedztwa" nie dotyczy. Natomiast ochrony przed narażeniem na ewentualne immisje – wzmiankowane li tylko ogólnikowo i niekonkretnie w uzasadnieniu analizowanego zarzutu jako "oczywisty" skutek rozpoczęcia planowanej budowy – należy, co do zasady, poszukiwać na drodze cywilnoprawnej, a nie na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Z kolei deklarowany w skardze zamiar ("plan") Wspólnoty posadowienia parkingów na nieruchomości, na której inwestor projektuje wzniesienie budynku wielorodzinnego – i dodajmy: co do której to nieruchomości wyłącznie inwestorowi, a nie (jak można rozumieć) Wspólnocie, przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – w ogóle nie korzysta z ochrony prawnej.
Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące niezapewnienia w sposób właściwy wymaganej liczby miejsce postojowych (por. pkt 7 i 8 petitum skargi). Wypada od razu zauważyć, że również ta kwestia została rzetelnie przeanalizowana przez organ II instancji i omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 7) – tak, iż żadnych zastrzeżeń nie budzi wyrażona w niej konkluzja, że przedmiotowa inwestycja spełnia założenia wynikające z § 21 pkt 1 [a nie "ust. 1", jak omyłkowo podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji] lit. a Planu miejscowego oraz § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia MI w zakresie zapewnienia minimalnych ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Natomiast z treści skargi nie wynika, na jakiej konkretnie podstawie prawnej skarżąca formułuje wymóg zapewnienia "bezpośredniego, indywidualnego dostępu do każdego z miejsc parkingowych", ani w odniesieniu do których konkretnie miejsc postojowych ów wymóg, zdaniem skarżącej, nie został spełniony – co uniemożliwia rzeczowe odniesienie się do ww. kwestii. Z kolei o tym, iż wbrew zgłoszonym w skardze wątpliwościom, zostały zachowane wymagane odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, można się przekonać analizując choćby rysunek nr [...] Projektu, z uwzględnieniem skali, w jakiej został sporządzony (1:100).
Ostatni z zarzutów skargi – zawarty w pkt 9 jej petitum – dotyczy kwestii, do której Wojewoda wyraźnie się nie odniósł, pomimo że została ona zasygnalizowana już w odwołaniach wniesionych (jednym pismem) przez J. R. oraz Wspólnotę, w których zarzucono m.in., że Projekt nie wskazuje na zapewnienie "właściwego okablowania do posadowienia stacji ładowania samochodów elektrycznych". W ocenie Sądu to uchybienie (zaniechanie) organu II instancji nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Z odesłania zawartego w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 110; w skrócie "u.e.p.a.") wynika bowiem jasno, że sformułowany w tym przepisie nakaz – zgodnie z którym: "Budynki użyteczności publicznej oraz budynki mieszkalne wielorodzinne [...] oraz związane z nimi wewnętrzne i zewnętrzne stanowiska postojowe, projektuje się i buduje, zapewniając moc przyłączeniową pozwalającą wyposażyć te stanowiska w punkty ładowania o mocy nie mniejszej niż 3,7 kW" – aktualizuje się jedynie w gminach, o których mowa w art. 60 ust. 1 u.e.p.a., czyli w gminach o liczbie mieszkańców wyższej niż 100 000, w których zostało zarejestrowanych co najmniej 60 000 pojazdów samochodowych i na 1000 mieszkańców przypada co najmniej 400 pojazdów samochodowych (pkt 4). Tymczasem jest faktem notoryjnym, że liczba ludności Miasta i Gminy K. łącznie nie przekracza [...] tysięcy (według stanu na dzień [...].02.2022 r. – za: [...] r.).
Wobec tego jedynie ubocznie wypada zauważyć, że w doktrynie został wyrażony pogląd, iż "ustawodawca nie przewidział sankcji za nieprzestrzeganie obowiązku zapewnienia odpowiedniej mocy przyłączeniowej dla projektowanego zamierzenia budowlanego, uwzględniającej instalację punktów ładowania. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a więc także oświadczenie o zapewnieniu odpowiedniej mocy przyłączeniowej. Oświadczenie takie składa wykonujący projekt budowlany projektant i to na nim ciąży ewentualna odpowiedzialność za prawdziwość takiego oświadczenia, rozpatrywana na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Prawdziwość takiego oświadczenia nie jest natomiast weryfikowana przez organ na etapie postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę czy o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego" (zob. M. Grzybowski [w:] Ustawa o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Komentarz, pod red. F. Grzegorczyka, A. Mitusia, Warszawa 2021, uw. 4 do art. 12; inaczej, jak można wnioskować: wyrok WSA z 16.12.2021 r., II SA/Bk 850/21, CBOSA).
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.