IV SA/PO 359/23

IV SA/Po 359/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-07-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta /przewodniczący/
Józef Maleszewski
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3 par. 2a art. 64e art. 151a par. 1 art. 200 art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 53 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7 art. 15 art. 136 art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2023 r. sprawy ze sprzeciwu T. S.A. z siedzibą w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy W., po kolejnym (trzecim) rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 29 listopada 2017 roku przez T. S.A., decyzją z dnia 10 marca 2022 roku nr [...], ponownie ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży kratowej na potrzeby stacji bazowej telefonii komórkowej sieci T. S.A. przewidzianej do realizacji na działce nr geod. [...], obręb B., gm. W..
Zarząd Powiatu W. skorzystał z prawa do złożenia odwołania.
Strona podniosła, że decyzja została wydana z naruszeniem:
1) § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego całkowite pominięcie oraz przyjęcie, iż równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny,
2) art. 59 ust. 1 oraz 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegającym na przedwczesnym przyjęciu, iż nie ma podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
3) art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegającym na nienależytym uzasadnieniu decyzji, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń oraz brak odniesienia się do wytycznych zawartych w wyroku NSA z dnia 23 września 2021r. o sygn. akt II OSK 2577/20,
4) art. 153 oraz art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak dostosowania do wskazań i wytycznych określonych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.09 2021r. o sygn. akt II OSK 2577/20,
5) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez stosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839) podczas gdy w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71),
6) art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływało na inne nieruchomości przy uwzględnieniu zsumowania oddziaływania poszczególnych anten zgodnie z wytycznymi NSA, a także zaniechaniu dokonania ustaleń w zakresie łącznej mocy promieniowania izotropowego z promieniowaniem z innych planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, w konsekwencji brak rozważenia ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne urządzenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po kolejnym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia 21 lutego 2023 roku (nr [...]), uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działania, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Wskutek nowelizacji przepisów doszło do uchylenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zostały wyeliminowane wszelkie instalacje radiokomunikacyjne, a zatem także objęta wnioskiem instalacja T. S.A.
Wykreślenie przedsięwzięcia z rozporządzenia kwalifikacyjnego oznacza, że w odniesieniu do takich przedsięwzięć nie tylko nie jest wymagana weryfikacja w odniesieniu do rozporządzenia kwalifikacyjnego, ale w ogóle nie wydaje się decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od parametrów danej instalacji, gdyż tego rodzaju instalacje nie są już ujęte w katalogu zawartym w rozporządzeniu kwalifikacyjnym.
Mając na uwadze wskazaną zmianę przepisów prawa Kolegium przyjęło, że "(...) zmianie ulegają ustalenia dokonane w toku postępowania, zapisy zawarte zarówno w projekcie decyzji, jak również w decyzji organu I instancji ustalające lokalizację inwestycji celu publicznego. Weryfikacji podlega także przeprowadzona analiza stanu faktycznego i prawnego terenu. Aktualność utraciły także opinie gestorów sieci. Zasadne jest zatem posiadanie aktualnych zapewnień w tym zakresie".
Kolegium stwierdziło, że "po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy organu I instancji, mimo zapadłego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, koniecznym staje się ponowne uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji".
W ocenie Kolegium "wskutek zmiany obowiązujących przepisów, obecnie nie ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, ale należałoby przeprowadzić praktycznie całe postępowanie za organ I instancji, uzyskać aktualne opinie gestorów sieci, zawiadomić o zakończeniu postępowania".
Kolegium zaznaczyło, że "w ponownie prowadzonym postępowaniu należy uzyskać od inwestora aktualne opinie gestorów sieci, sporządzić aktualną analizę stanu faktycznego i prawnego, sporządzić projekt decyzji w sprawie, zawiadomić o zakończeniu postępowania w sprawie. Powyższe czynności przekraczają możliwości zlecenia tego postępowania zgodnie z art. 136 K.p.a. (...) przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności".
T. S.A. z siedzibą w W. skorzystała z prawa złożenia sprzeciwu do sądu administracyjnego.
Strona zażądała uchylenia kwestionowanej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W ocenie Spółki kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie.
Skarżąca nie zgadza się z oceną, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania od początku na skutek zmiany przepisów oraz utratę aktualności opinii gestorów sieci.
Decyzja organ I instancji została wydana na podstawie aktualnych wówczas opinii i uzgodnień. Postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Nie doszło do żadnych uchybień formalnych.
Uchylenie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oznacza, że niezależnie od parametrów instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej nie stanowią one przedsięwzięć zaliczanych do zawsze znacząco oddziałujących na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Niezależnie od parametrów tych instalacji nie jest dopuszczalna ich ocena pod kątem lokalizacji, również w terenie zabudowanym. Wskazane inwestycje niezależnie od lokalizacji i parametrów nie stanowią źródeł ponadnormatywnego oddziaływania. Tym samym część czynności podjętych prze organ I instancji w obecnym stanie prawnym nie jest już wymagana. Bezpodstawne jest twierdzenie o konieczności powtórzenia całego postępowania.
Odnosząc się do rzekomej konieczności uzyskania nowych opinii i uzgodnień skarżąca Spółka podniosła, że było one aktualne na dzień wydania decyzji przez organ I instancji. To, że na chwilę orzekania przez Kolegium utraciły one aktualność wynika z faktu, iż postępowanie odwoławcze trwało prawie rok. Istotna jest aktualność opinii i uzgodnień na dzień orzekania przez organ I instancji a nie organ odwoławczy. W przeciwnym wypadku to nie przesłanki formalne i materialne, a długość postępowania odwoławczego decydowałaby o losach decyzji organu I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wskazało, że nie dostrzega podstaw do zastosowania art. 64c § 5 P.p.s.a. oraz wniosło o oddalenie sprzeciwu w całości.
Postanowieniem Sądu z dnia 19 czerwca 2023 roku sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs? ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021, poz. 2095 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022, poz. 2492). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana na podstawie akt sprawy oraz według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Zgodnie z art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259; dalej w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego.
Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 64e P.p.s.a.).
W przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynika z przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw i uchylić decyzję w całości (art. 151a §1 P.p.s.a.).
Sprzeciw okazał się uzasadniony.
Przepis art. 64e P.p.s.a., jako lex specialis w stosunku do art. 134 § 1 P.p.s.a., w sposób zasadniczy różnicuje postępowania sądowe prowadzone na skutek sprzeciwu oraz postępowania prowadzone na skutek skargi.
Skarga otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego, jak i norm o charakterze proceduralnym. Natomiast art. 64e P.p.s.a. wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny "jedynie" przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.
Przedmiot wyrokowania, oceny legalności, w niniejszej sprawie stanowią wyłącznie kwestie dotyczące prawidłowego zastosowania art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.; dalej w skrócie "K.p.a.") w kontekście wykładni prawa materialnego przyjętej i zastosowanej w sprawie przez organy administracji publicznej.
Skoro w niniejszym postępowaniu poza kontrolą sądu pozostają kwestie prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego, to brak jest podstaw prawnych do oceny słuszności stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozstrzygającego o tym, że objęta wnioskiem inwestycja obejmująca budowę wieży kratowej na potrzeby stacji bazowej telefonii komórkowej na dzień wydania kwestionowanej decyzji nie może zostać rozpoznana/zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko
Przedmiotem oceny legalności pozostaje natomiast to, czy opisane stanowisko organu odwoławczego można rozpoznać, jako okoliczność aktualizującą kompetencję do uchylenia decyzji zaskarżonej odwołaniem oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Do uchylenia decyzji wydanej w I instancji powinno dojść zawsze, gdy nie jest ona zgodna z prawem. Utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji i nieusunięcie naruszeń prawa popełnionych przez organ pierwszej instancji oznacza, że organ odwoławczy wydaje decyzję również naruszającą prawo (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 138 oraz powołane tam orzecznictwo).
W świetle art. 138 § 2 K.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji, wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Jeżeli organ odwoławczy nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów (art. 136), to ma obowiązek orzec co do istoty sprawy (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 138 oraz powołane tam orzecznictwo).
Analiza uzasadnienie zakwestionowanej decyzji potwierdza stanowisko prezentowane w sprzeciwie, że organ odwoławczy nie wskazał przesłanek uchylenia decyzji organu I instancji, tj. naruszenia przepisów postępowania.
Dokument włączone do akt sprawy potwierdzają, że inwestor wykonał wezwanie organu I instancji do usunięcia braków wniosku poprzez przedłożenie aktualnego zapewnienia dostaw energii elektrycznej od gestora sieci. Na dzień wydawania decyzji przez Burmistrza Miasta i Gminy W. w aktach sprawy znajdowały się aktualne dokumenty w postaci warunków przyłączenia do sieci elektroenergetycznej oraz umowa o przyłączenie do sieci.
Sąd podziela stanowisko autora sprzeciwu, że utrata aktualności dokumentu o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, która wynika z przedłużającego się postępowania odwoławczego, nie może zostać rozpoznana jako naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji. W takiej sytuacji w sposób oczywisty znajduje zastosowanie przepis art. 136 K.p.a., na mocy którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.
W ocenie Sądu podnoszona przez Kolegium utrata ważność zapewnienia dostaw energii elektrycznej może skutkować wadliwością jedynie decyzji organu odwoławczego i nie stanowi o wadzie prawnej rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy W..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ponadto, że zmiana podstawy prawnej danego stosunku prawnego lub zmiana okoliczności faktycznych powoduje, że mamy do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 P.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania. Organ wskazał również, że złożenie odwołania ma ten skutek, iż organ odwoławczy uzyskuje możliwość rozpatrzenia sprawy, w której zapadła decyzja organu I instancji. Z taką argumentacją, ale bez odniesienia do przesłanek stosowania art. 138 § 2 K.p.a., Kolegium powiązało zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 K.p.a.
Dostrzegać jednak należy, że sugerowany przez Kolegium brak tożsamości sprawy rozstrzygniętej przez Burmistrza Miasta i Gminy W. ze sprawą zawisłą przed organem odwoławczym również nie dowodzi ani zaistnienia przesłanki wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, ani jakiejkolwiek innej wadliwości decyzji organu I instancji.
Przypomnieć zatem należy, że organ odwoławczy stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu wydania decyzji przez ten organ. Wynika z nich także, czy i w jakim zakresie organ ten powinien stosować przepisy dawniejsze. Oznacza to, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w I instancji a rozpatrzeniem odwołania, to organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika możliwość stosowania przepisów obowiązujących wcześniej (P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 138 oraz powołane tam orzecznictwo).
Niezależnie od powyższego za całkowicie chybione uznać należy stanowisko Kolegium, że "wskutek zmiany obowiązujących przepisów, obecnie nie ma możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, ale należałoby przeprowadzić praktycznie całe postępowanie za organ I instancji (...)".
Lektura akt sprawy oraz decyzji organ I instancji ujawnia, że inwestor na wezwanie organu I instancji przedłożył, sporządzone w 30 listopada 2021 roku, opracowanie dotyczące Kwalifikacji przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej 44850 B. , a Burmistrz Miasta i Gminy W. przed ustaleniem warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego niewątpliwie rozważał kwestie dotyczące konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji w kontekście wymogu uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Burmistrz Miasta i Gminy W. przyjął stanowisko, że sporna instalacja radiokomunikacyjna nie ma charakteru przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko oraz ustalił warunki lokalizacji dla tej inwestycji zgodne z parametrami instalacji zawartymi we wniosku, które zweryfikowane zostały analizą przeprowadzoną w trybie art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503).
Z oceny organu odwoławczego dotyczącej skutków zmiany przepisów prawa wynika jednoznacznie, że w sprawach o lokalizację inwestycji celu publicznego obejmujących instalacje radiokomunikacyjne takie jak ta objęta wnioskiem inwestora zbędne jest przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko, bo dla takich inwestycji prawodawca zniósł wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Nie może budzić żadnych wątpliwości to, że na gruncie materialnoprawnej oceny Kolegium zmiana przepisów na etapie postępowania odwoławczego ma ten skutek, że ogranicza zakres postępowania wyjaśniającego.
Zatem całkowicie sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania jest stanowisko Kolegium, że niemożliwe jest merytoryczne załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bo konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Zawężenie zakresu okoliczności faktyczny wymagających wyjaśnienia dla załatwienia sprawy w rozumieniu art. 7 K.p.a. stanowi o tym, że Burmistrz Miasta i Gminy W. poczynił ustalenia i rozstrzygał co do okoliczność sprawy, które na etapie postępowania odwoławczego są już indyferentne prawnie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151a § 1 zdanie pierwsze ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 64b § 1 wskazanej ustawy orzeczono o zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, na które składają się uiszczony wpis od sprzeciwu (100 zł), opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata z wyboru w stawce minimalnej (480 zł).
Ponownie rozpoznając kontrolowaną sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane jest podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z przyjętymi ustaleniami oraz przedstawioną powyżej oceną prawną.