IV SA/Po 349/25

IV SA/Po 349/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-07-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski /przewodniczący/
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Tomasz Grossmann
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 3 pkt 5, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust. 1 pkt 2, pkt 3 lit. b, art. 48 ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 49f ust. 1 pkt 1, pkt 2, art. 50 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 62
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 27 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...], postanowieniem z dnia 17 października 2024 roku (nr [...], znak: [...]), skierowanym do M. S. (właściciel nieruchomości), na podstawie art. art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3, ust. 5 ustawy - Prawo Budowlane, wstrzymał budowę dwóch obiektów namiotowych (przekrycia namiotowe oznaczone w załączniku graficznym numerami 1 i 2) na działce nr [...], arkusz 07, obręb G., położonej w rejonie ul. [...] w P..
Organ poinformował właściciela nieruchomości o możliwości złożenia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, wniosku o legalizację wymienionych obiektów budowlanych oraz zaznaczył, że w przypadku wniesienia zażalenia na postanowienie termin na złożenie wniosku rozpoczyna bieg od dnia, w którym postanowienie stało się ostateczne. Organ poinformował o konieczności wniesienia opłaty w celu uzyskania decyzji legalizacyjnej oraz zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PINB wyjaśnił, że na działce nr [...] położonej w rejonie ul. [...] w P. znajdują się dwa obiekty namiotowe, które są konstrukcjami stalowymi, składającymi się ze słupów, krokwi, płatwi, ściągów i stężeń. Obiekty posiadają przegrody zewnętrzne w formie powłok z tworzywa sztucznego. Obiekt nr [...] ma wymiary 15,15m x 50,17m, natomiast obiekt nr [...] ma wymiary 20,27m x 40,50. Nie stwierdzono, aby obiekty były trwale połączone z gruntem. Obiekty są wykorzystywane do przechowywania maszyn rolniczych, siana oraz słomy. Na podstawie zdjęć lotniczych ustalono, że obiekt nr [...] został wybudowany pomiędzy 2008 a 2020 rokiem, natomiast obiekt nr [...] pomiędzy 2020 a 2021 rokiem. Od zakończenia budowy spornych obiektów nie upłynęło 20 lat. W trakcie kontroli nie zostały przedstawione żadne dokumenty świadczące o legalności przedmiotowych obiektów. Z informacji pozyskanych z Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P. wynika, że budowa przedmiotowych obiektów nie była poprzedzona uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ani zgłoszeniem do organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Po analizie zebranego materiału dowodowego PINB zdecydował o objęciu obu obiektów jednym postępowaniem, gdyż w odniesieniu do każdego z obiektów zastosowanie znajdują te same przepisy Prawa budowlanego.
Organ przyjął, że sporne obiekty to tymczasowe obiekty budowlane, tj. przekrycia namiotowe w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Inwestor nie dokonał zgłoszenia zamiaru budowy przekryć namiotowych, jako tymczasowych obiektów budowlanych. Organ przyjął, że wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Roboty budowlane polegające na budowie spornych obiektów zostały zakończone. Postanowienie o wstrzymaniu budowy, zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego, zostało skierowane do właściciela działki, na której obiekty zostały zlokalizowane.
Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozparzeniu sprawy na skutek zażalenia, postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne oraz oceną prawą Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uzupełniająco wskazał, że sporne przekrycia namiotowe posiadają instalację elektryczną, a słupy zamontowano na gruncie za pomocą wbijanych kotew stalowych.
W odniesieniu do treści zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, co następuje.
Przekrycia namiotowe będące przedmiotem postępowania, to tymczasowe obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki.
Na podstawie zdjęć satelitarnych zamieszczonych w geoportalu oraz Google Earth ustalono, że przekrycie namiotowe nr [...] zostało zrealizowane po miesiącu sierpniu 2009 roku. Natomiast przekrycie namiotowe nr [...] pojawia się na zdjęciu satelitarnym z 2021 roku. Takie ustalenia nie odbiegają od treści oświadczeń właściciela nieruchomości oraz znajdują potwierdzenie w zdjęciach lotniczych pozyskanych przez PINB.
WWINB wyjaśnił, że stosowanie do art. 29 ust.1 pkt 7 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.
Sporne przekrycia namiotowe, zgodnie z poczynionymi ustaleniami, istnieją zdecydowanie dłużej niż 180 dni. Zatem zasadnym jest uznanie, że realizacja przedmiotowych obiektów wymagała wcześniejszego pozyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny i pozwala określić wszystkie istotne w sprawie okoliczności, tj. datę budowy poszczególnych obiektów, ich kwalifikację oraz właściwy tryb postępowania.
W ocenie organu żadnych wątpliwości nie budzi zasadność wstrzymania budowy dwóch obiektów namiotowych i prowadzenia postępowania na podstawie przepisów art. 48 Praw budowlanego.
Odwołując się do wyroku NSA z dnia 5 listopada 2019 roku o sygn. akt II OSK 2996/18, organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści art. 62 K.p.a. nie wynika bezwzględny obowiązek prowadzenia jednego postępowania przez organ; podlega to uznaniu organu. Zatem to organ decyduje o tym, czy rozpozna sprawy w odrębnych postępowaniach, czy też w jednym. Skoro okoliczności faktyczne wskazują, że żaden z obiektów nie ma więcej niż 20 lat, należą do tej samej kategorii obiektów powstałych w warunkach samowoli budowlanej, to zasadne i ekonomicznie uzasadnione było prowadzenie jednego postępowania względem dwóch obiektów.
M. S. skorzystał z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący zażądał uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.
W ocenie skarżącego kwestionowane postanowienia zostały wydane z naruszeniem:
1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że wydanie postanowienia przez PINB bez wcześniejszego umożliwienia skarżącemu zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie w określonym terminie nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania i nie ograniczyło przysługujących skarżącemu praw;
2) art. 11 oraz art. 80 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i wystarczającego wskazania przez organ I instancji przyczyn oraz dowodów w przedmiocie zaprezentowanego stanowiska, w szczególności uznania tymczasowego obiektu budowlanego jako obiektu wymagającego decyzji o pozwoleniu na budowę, nie stanowi o braku wyjaśnienia niezbędnych okoliczności dla niniejszej sprawy;
3) art. 62 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, iż wszczęcie i prowadzenie jednego wspólnego postępowania w odniesieniu do dwóch tymczasowych obiektów budowlanych wyłącznie na podstawie uznaniowego przyjęcia, że do każdego z obiektów znajdują zastosowanie te same przepisy prawa budowlanego, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, podczas gdy organ powinien prowadzić odrębne postępowania dla każdego z obiektów namiotowych.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że strona nie zgadza się z argumentacją zaprezentowaną przez organ II instancji.
Skarżący wskazał, że w aktach sprawy nie ma końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ I instancji pouczył stronę o przysługującym jej prawie końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ naruszył art. 10 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Zdaniem strony organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 11, art. 80 oraz art. 62 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie postanowienia organu I instancji nie spełnia wymogów związanych z zasadą przekonywania oraz zasadą swobodnej oceny dowodów. Tym samym budzi ono wątpliwości skarżącego.
Stan faktyczny sprawy nie uzasadniał zastosowania przepisu art. 62 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Poszczególne tryby legalizacji samowoli budowlanej wzajemnie się wykluczają, są rozłączne. Organ musi ustalić z jakim charakter samowoli budowlanej ma do czynienia (art. 48, art. 50-51, czy też art. 49f Prawa budowlanego). Ustalenie podczas toczącego się postępowania, że było ono prowadzone niewłaściwie wobec wadliwego ustalenia jego przedmiotu, powinno skutkować wydaniem orzeczenia o umorzeniu wadliwego postępowania oraz podjęciem nowego po prawidłowym ustaleniu przedmiotu sprawy. Skarżący uznaje, że nie sposób mówić o realizacji warunku tożsamości podstawy prawnej w rozumieniu art. 62 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a sprawy powinny być prowadzone oddzielnie.
Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanego postanowienia oraz wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2024, poz. 1267).
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Sprawy dotyczące skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, zgodnie z art. 119 pkt 4 P.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Wzorzec materialnoprawnej legalności kwestionowanych postanowień stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.).
Okoliczności kontrolowanej sprawy pozostają bezsporne pomiędzy stronami oraz zostały udokumentowane w przekazanych Sądowi aktach administracyjnych.
Przedmiotem kontrolowanego postępowania są dwa obiekty namiotowe o konstrukcji stalowej osadzone na gruncie za pomocą wbijanych stalowych kotew, posiadające przegrody zewnętrzne w formie powłok z tworzywa sztucznego oraz wyposażone w instalację elektryczną. Skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowane są te obiekty. Pomiędzy stronami bezsporne pozostaje, że wskazane obiekty zostały wzniesione bez zgłoszenia takiego zamiaru bądź wystąpienia o pozwolenie na budowę do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.
Analiza akt sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) nie miało istotnego wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zarówno w zażaleniu, jak i w skardze podnoszone są tożsame zarzutu. Uzasadnienie stawianych zarzutów sprowadza się w istocie do wyrażenia niezadowolenia z treści wydanego rozstrzygnięcia.
Argumentacja skargi nie daje żadnych podstaw dla formułowania stanowiska, że kwestionowane skargą postanowienia naruszają art. 11 lub art. 80 w związku z art. 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organy dokonały prawidłowej kwalifikacji prawnobudowlanej spornych hal namiotowych, jako tymczasowych obiektów budowlanych.
Zgodnie z treścią art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przez tymczasowy obiekt budowlanym należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.
Zgodnie z powołaną definicją wyróżnia się dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowlanych. Pierwsze z nich to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Po drugie, jest nim obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem (wyrok NSA z 15.12.2022 r., II OSK 2160/21, LEX nr 3491214).
Katalog tymczasowych obiektów budowlanych nie jest zamknięty i w każdej sprawie należy dokonać, mając na uwadze cechy danego obiektu, indywidualnej oceny, czy może on być zakwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowlany (wyrok NSA z 5.12.2024 r., II OSK 219/24, LEX nr 3788703).
Przyjmuje się, że cecha tymczasowości wynika z cech konstrukcyjnych, trwałości materiałów oraz technologii czy też projektu obiektu budowlanego (A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, art. 29).
Analiza dowodów włączonych do akt sprawy ujawnia i prowadzi do oczywistych wniosków, że obiekty budowlane będące przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego spełniają warunek tymczasowości i nietrwałego połączenia z gruntem. Sporne hale namiotowe można łatwo przenieść lub usunąć bez uszkodzenia ich konstrukcji. Świadczą o tym wykorzystane materiały budowlane, technologia wykonania spornych obiektów, a także sposób ich połączenia z gruntem.
Przypomnieć również należy, że obiekty nietrwale związane z gruntem można przemieścić lub zdemontować bez większych problemów. O trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem przesądzają jego cechy konstrukcyjne, wskazujące, że nie jest on przeznaczony do przenoszenia (D. Sypniewski, R. Godlewski, M. Goss, J. Góralski [w:] W. Ł. Gunia, D. Sypniewski, R. Godlewski, M. Goss, J. Góralski, Prawo budowlane. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2025, art. 3).
Sąd nie ujawnił postaw dla przyjęcia stanowiska o naruszeniu prawa materialnego w odniesieniu do zastosowanej w sprawie procedury legalizacyjnej.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które wskazują budowa jakich obiektów i wykonywanie jakich robót budowlanych nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, a których nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani ww. zgłoszenia.
W świetle art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Inne niż wskazane w powołanym przepisie obiekty tymczasowe wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.
Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania określonego obiektu do wymienionej wyżej kategorii obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni mają zarówno okoliczności faktyczne sprawy, jak i zamiar inwestora oraz konstrukcja obiektu (A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, art. 29).
Jeżeli tymczasowych obiekt budowlany niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce ma być wykorzystywany dłużej niż 180 dni, inwestor powinien wystąpić z wnioskiem o wydanie pozwolenie na budowę. Wówczas, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej określa zarówno czas użytkowania, jak i termin rozbiórki, tymczasowych obiektów budowlanych.
Wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy obu instancji nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że sporne hale namiotowe były wybudowane już na dzień 6 kwietnia 2021 roku, a więc istnieją ponad 180 dni.
W świetle art. 48 ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
Brak jest podstaw prawnych i faktycznych dla formułowania zarzutu o naruszeniu art. 62 ustawy - Kodek postępowania administracyjnego.
Zgodnie z treścią powołanego przepisu w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony.
Przepis art. 62 K.p.a. znajduje zastosowanie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie następujące przesłanki: istnieje wielość spraw administracyjnych, prawa i obowiązki w każdej z tych spraw wynikają z tego samego stanu faktycznego bądź z tej samej podstawy prawnej, w każdej z tych spraw właściwy jest ten sam organ administracji publicznej (wyrok WSA w Lublinie z 18.02.2021 r., II SA/Lu 732/20, LEX nr 3212222)
Przyjmuje się przy tym, że przepis art. 62 K.p.a. odnosi się do sytuacji, gdy sprawy dotyczą więcej niż jednego podmiotu, jednak nie jest niedopuszczalne prowadzenie jednego postępowania dotyczącego tej samej strony (wyrok NSA z 14.12.2010 r., I OSK 1155/10, LEX nr 744940).
Całkowicie chybione są sugestie skargi, że w sprawie wobec którejkolwiek z samowolnie wybudowanych hal namiotowych powinien znaleźć zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego.
Przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie do robót budowlanych innych niż wymienione w art. 48 ust. 1 lub art. 49f tej ustawy, a które spełniają jedną z przesłanek wymienionych w ust. 1 pkt 1–4. W przepisach art. 48 ust. 1 i art. 49f Prawa budowlanego jest mowa o budowie obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6), natomiast w art. 50 ust. 1 użyto pojęcia robót budowlanych (art. 3 pkt 7). Pojęcie robót budowlanych, zgodnie ze słowniczkiem, jest określeniem szerszym od budowy, a zatem art. 50 ma zastosowanie także do robót budowlanych innych niż budowa, które wymagają zgłoszenia albo pozwolenia na budowę, a także do innych robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (A. Plucińska-Filipowicz, T. Filipowicz, M. Wincenciak [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. M. Wierzbowski, LEX/el. 2024, art. 50 oraz powołana tam literatura i orzecznictwo).
Skoro w okolicznościach kontrolowanej sprawy ponad wszelką wątpliwość mamy do czynienia z samowolą budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, to wykluczone jest naruszenie art. 62 K.p.a. w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Zgodnie natomiast z treścią art. 49f ust. 1 pkt 1-2 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne.
Z dokumentacji zdjęciowej włączonej do przekazanych Sądowi akt administracyjnych niezbicie wynika, że sporne hale namiotowe nie istniały na dzień 30 maja 2008 roku. Zatem nie tylko do dnia wszczęcia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie, ale również na dzień wydania zaskarżonych decyzji, nie upłynęło co najmniej 20 lat od zakończenia budowy spornych hal namiotowych.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.