IV SA/Po 346/22

IV SA/Po 346/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Tomasz Grossmann /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2808/22 - Wyrok NSA z 2024-03-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 135 art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6 art. 7 art. 7a  par. 1 art. 77 par. 1 art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 14 ust. 8 art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 87 ust. 2 art. 94
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 września 2022 r. sprawy ze skargi B. S. i M. K. na decyzję Wojewody z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wojewoda, decyzją z dnia 8 kwietnia 2022 roku (nr [...]), po rozpoznaniu w postępowaniu odwoławczym sprawy z wniosku B. S. i M. K., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Prezydent Miasta P. z dnia [...] lutego 2020 roku (nr [...], numer sprawy: [...]) o odmowie zmiany decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] września 2021 roku dotyczącego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w P..
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor wystąpił o zmianę pozwolenia na budowę w zakresie powiększenia garażu. Prezydent Miasta P. przeprowadził postępowanie administracyjnej z poszanowaniem art. 10 § 1 oraz art. 79a ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Uzasadnienie kwestionowanej odwołaniem decyzji przedstawia kwestie, które zostały uznane za niespełnione po postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz stanowiące podstawę do odmowy zmiany pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do meritum sprawy Wojewoda wyjaśnił, że nieruchomość, na której planowana jest inwestycja, objęta jest ustaleniami Uchwały Rady Miasta Poznania Nr XLV/692/VI/2013 z dnia 5 lutego 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] w P..
Działka inwestycyjna jest położona w obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 1MN, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - § 3 pkt 1 planu miejscowego. Na przedmiotowym terenie ustalono lokalizację budynków mieszkalnych jednorodzinnych w układzie szeregowym dopuszczając lokalizację nie więcej niż jednego budynku mieszkalnego na działce budowlanej (§ 9 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 planu miejscowego). Jednocześnie dopuszczono lokalizację garaży zblokowanych z budynkiem mieszkalnym, wyłącznie przed obowiązująca linią zabudowy (§ 9 ust. 1 pkt 6 planu miejscowego). Załącznik graficzny, stanowiący integralną część planu wskazuje, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się zarówno linii nieprzekraczalna oraz linia obowiązująca. Linia nieprzekraczalna przebiega wzdłuż działki. Linia obowiązująca poprowadzona została prostopadle do granicy z działką sąsiednią nr [...], rozpoczyna się od tej granicy i ciągnie się na długości 7,5m.
Mając na uwadze powyższe Wojewoda w całości podzielił stanowisko Prezydenta Miasta P., że inwestycja (powiększenie garażu) jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji garażu. Organ nie podzielił stanowiska wnoszących odwołanie, że zapis "wyłącznie przed obowiązującą linią zabudowy" dopuszcza jako miejsce lokalizacji garażu cały pas frontowy działki. Skoro linia zabudowy ciągnie się na szerokości 7,5m, licząc od granicy z działką sąsiednią nr [...], to lokalizacja garaży zblokowanych z budynkiem mieszkalnym, wyłącznie przez obowiązującą linia zabudowy oznacza, że maksymalna szerokość garażu wynosić może 7,5m.
Wojewoda zaznaczył, że nie kwestionuje zblokowania garażu z budynkiem mieszkalnym. Zaznaczył jednak, że nie można uznać, aby projektowane powiększenie garażu znajduje się przed linią obowiązującą, skoro w tym miejscu linii tej już nie ma.
B. S. i M. K. skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P., a także zobowiązania organów na podstawie art. 145a P.p.s.a. do wydania w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora.
Strona skarżąca zażądała ponadto przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości na okoliczność, że poszerzenie garażu nie stanowi naruszenia planu zagospodarowania przestrzennego i nie zaburza ładu przestrzennego sąsiedztwa, a także na okoliczność, że skrajne budynki szeregowe, które "przyklejają się" do budynku sąsiedniego tylko z jednej strony, mają większe możliwości budowy garażu niż budynki szeregowe, zblokowanie w środku szeregu. Strona wniosła również o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W ocenie Skarżących kwestionowane decyzje wydano z naruszeniem:
1) art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nadmierne ograniczenie prawa własności skarżących, polegające na interpretowaniu miejscowego planu zagospodarowania na niekorzyść skarżących, w sytuacji gdy stanowisko organów nie wynika z treści zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wiążą skarżących,
2) art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że zadaniem organu administracji publicznej przy wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę jest czynienie ustaleń innych niż wynika to z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy przepis pozwala wyłącznie na sprawdzanie zgodności projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a skoro plan nie zabrania zamierzenia budowlanego właścicieli, to należy uznać, że jest ono z nim zgodne,
3) art. 7, art. 7a, art. 8 w związku z art. 77 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz rozstrzyganie wątpliwości niepopartych żadną podstawą prawną poprzez ograniczenie prawa własności, w sytuacji gdy wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść skarżących, tak aby decyzja nie naruszała słusznego i zgodnego z prawem interesu obywateli.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że zmiana pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie nieznacznego poszerzenia garażu zblokowanego z budynkiem.
Jakkolwiek plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje, że garaż może być zablokowany "wyłącznie przed obowiązującą linią zabudowy", to w żadnym zapisie tegoż planu nie ma ograniczeń co do szerokości garaży, w tym na działkach skrajnych, tj. zaczynających szereg, tak jak w przypadku skarżących.
Organy stworzyły sobie arbitralną i oderwaną od rzeczywistości interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. organy obu instancji poza linią zabudowy budynku mieszkalnego tworzą wirtualne linie, które na żadnej mapie nie występują. Jeśli garaż ma być zblokowany przed linią zabudowy, to nawet jeśli jest szerszy od budynku mieszkalnego, to nie narusza miejscowego planu. Interpretacja zaproponowana przez organy jest pogwałceniem prawa własności. Skarżący mają prawo korzystać ze swojej nieruchomości w taki sposób jaki uznają za potrzeby, skoro żadne ustawy lub przepisy tego prawa nie ograniczają.
Wskazując na wyrok NSA z dnia 25 listopada 2009 roku o sygn. akt II OSK 586/09 Lex nr 589047 skarżący wskazali, że każda wybrana zabudowa będzie dopuszczalna według planu, skoro nie jest wykluczona ustaleniami planu na tym terenie.
Skarżący zaznaczyli przy tym, że organy nie mogą zasłaniać się brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, w sytuacji gdy inwestor spełnił wszelkie wymogi ustawowe, a spór dotyczy interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis nie daje organowi uprawnienia do samowolnej i niekorzystnej dla strony interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Przedmiot sporu jest jasny (właściwa interpretacja zapisów planu miejscowego). Wszelkie wątpliwości należało rozstrzygać na korzyść skarżących (art. 7a K.p.a.), a w przypadku konieczności dalej prowadzić postępowanie dowodowe i w tym celu przesłuchać skarżących lub przeprowadzić oględziny nieruchomości, celem zweryfikowania, że zamierzona inwestycja jest zgodna z zagospodarowaniem terenu i ładu sąsiedzkiego, a z pewnością nie narusza niczyjego prawa własności.
Decyzje organów obu instancji są całkowicie oderwane od stanu faktycznego istniejącego przy ulicy [...], gdzie znajdują się nieruchomości, których garaże, czy budynki gospodarcze są zblokowane nie tylko przed obowiązującą linią zabudowy.
Wojewoda wniósł o oddalenie skargi oraz wyjaśnił, że nie znalazł podstaw do zmiany wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).
Skarga okazała się nieuzasadniona.
Odnosząc się do wniosków dowodowych strony skarżącej wyjaśnić należy, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 P.p.s.a.). W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 106).
Przypomnieć i wyjaśnić należy, że wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy administracyjne polega na kontroli administracji publicznej. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, w tym postępowania dowodowego prowadzonego przed sądem administracyjnym, nie jest, i nie może być, wyręczanie organów administracji publicznej w załatwianiu spraw administracyjnych (R. Hauser, J. Drachal, E. Mzyk "Dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne - omówienie podstawowych zasad i instytucji procesowych" Warszawa - Zielona Góra 2003, str. 22).
W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie ujawnił podstaw do sformułowania oceny o istotnym naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. - dalej w skrócie "K.p.a.").
Analiza akt sprawy, w tym argumentacja skargi, nakazuje przyjmować, że pomiędzy stronami (skarżącymi a organem) nie ma sporu, co do okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy.
Skarżący, pismem z [...] 9 grudnia 2021 roku, wystąpili do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie "pozwolenia zamiennego na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego".
Z załączonego do wniosku zamiennego projektu zagospodarowania terenu wynika bezspornie "zakres wprowadzonych zmian istotnych" oraz "projektowanie powiększenie budynku". Graficzne przedstawienie zagospodarowania terenu na mapie do celów projektowych w skali 1:500 ujawnia przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz obowiązującej linii zabudowy.
Materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, co do usytuowania tej części garażu, o którą skarżący zamierzają go powiększyć względem pierwotnego projektu architektoniczno-budowlanego. Materiał dowodowy jest wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych niezbędnych dla załatwienia kontrolowanej sprawy z poszanowaniem zasady prawdy materialnej.
Podkreślić również należy, że przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz obowiązującej linii zabudowy względem oczekiwanej zmiany pozwolenia na budowę jest bezsporny pomiędzy skarżącymi a organami. Stan kontrolowanej sprawy w tym zakresie wynika jednoznacznie z dokumentacji dostarczonej przez inwestorów.
Oczekiwania dowodowe zgłaszane stron wykraczają poza granice sprawy administracyjnej, w której wniesiono skargę, tj. w sprawy zakończonej decyzją w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.
Wbrew sugestiom zawartym w skardze, przepisy wyznaczające materialnoprawne granice kontrolowanej sprawy, czyniły zbędnym prowadzenie dalszego postępowania dowodowego, w szczególności podejmowania czynności w postaci przesłuchania skarżących, czy oględziny nieruchomości na okoliczność zweryfikowania czy "zamierzona inwestycja jest zgodna z zagospodarowaniem terenu i ładu sąsiedzkiego (...)".
W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu Wojewoda trafnie wyjaśnił, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Takim ustawowym przepisem jest także art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z innymi przepisami, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Organ prawidłowo wyjaśnił, że powyższe regulacje są zharmonizowane z treścią art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa.
Podzielając stanowisko organów wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza w szczególności zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.
W ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę organ administracji publicznej nie ustala tego, czy zamierzona inwestycja jest zgodna z zagospodarowaniem terenu i ładu sąsiedzkiego. Takie kwestie ustala się i rozstrzyga w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
W świetle treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Badanie zgodności rozwiązań projektowych z planem zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje czynienia ustaleń, co do "zagospodarowania terenu i ładu sąsiedzkiego". Te kwestie rozstrzyga plan miejscowy albo decyzja o warunkach zabudowy. Rozstrzygnięcie o pozwoleniu na budowę, czy też o zmianie pozwolenia na budowę, nie może polegać na kwestionowaniu zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, czy też postanowień decyzji o warunkach zabudowy. Takie rozstrzygnięcie należałoby traktować, jako decyzję wydaną z naruszeniem przepisów o właściwości, czy też decyzję wydaną bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego).
Niewątpliwie organy administracji publicznej obowiązane są do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Jednak z powołanego przepisu wynika także, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, a przepis art. 6 K.p.a. wprost wyraża regułę, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Prawidłowe rozumienie powołanej regulacji prawnej nakazuje przyjmować, że załatwienie sprawy mające na względzie interes społeczny i słuszny interes strony nie może oznaczać działania bez podstawy prawnej lub wbrew treści norm prawnych. Nieprzekraczalne granice uwzględnienia słusznego interesu prawnego strony postępowania wyznacza zatem treść obowiązującego prawa, co obejmuje także akty prawa miejscowego.
Projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w wypadku jego braku. Organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie może kształtować warunków inwestycji odmiennie niż ustalone w planie albo decyzji (wyrok WSA w Poznaniu z 15.02.2017 r., IV SA/Po 768/16, LEX nr 2776637).
Z niespornych stanowisk stron niniejszego postępowania sądowego wynika, że teren inwestycyjny (działka nr [...]) znajduje się w obszarze objętym ustaleniami Uchwały Rady Miasta Poznania Nr XLV/692/VI/2013 z dnia 5 lutego 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...] (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2013 r. poz. 2013).
Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów; zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa (art. 94 Konstytucji RP).
Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego.
Z uwagi na powyższe do wykładni planu należy stosować metody właściwe dla wykładni aktów normatywnych (wyrok NSA z 15.07.2016 r., II OSK 2775/14, LEX nr 2102240.).
Jeśli natomiast skarżący uznają, że zapisy powołanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszają ich prawo własności, to przypomnieć należy, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Stosowanie środków sądowoadministracyjnej kontroli wyznaczają granice sprawy administracyjnej, której dotyczy skarga (art. 135 P.p.s.a.). Kwestie dotyczące naruszenie prawa własności poprzez przekroczenie tzw. władztwa planistycznego nie mogą być rozstrzygane w ramach postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na decyzję w sprawie udzielenia/zmiany pozwolenia na budowę.
Ocena legalności działań administracji publicznej w ramach niniejszego postępowania sądowego obejmuje jedynie kwestie zgodności planowanej zmiany (powiększenia garażu) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd nie ujawnił podstaw do usunięcia kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego z uwagi na błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, prawa materialnego, tj. przepisów Uchwały Rady Miasta Poznania Nr XLV/692/VI/2013 z dnia 5 lutego 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...]
Według treści § 9 ust. 1 pkt 6 powołanego planu miejscowego "W zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania, na terenach oznaczonych symbolami 1MN i 2MN, ustala się dopuszczenie lokalizacji garaży zblokowanych z budynkiem mieszkalnym, wyłącznie przed obowiązującą linią zabudowy".
Zgodnie z § 1 ust. 2 powołanego planu miejscowego integralną częścią uchwały jest załącznik Nr 1 - stanowiący część graficzną, zwaną "rysunkiem planu", zatytułowany: "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...]", opracowany w skali 1:1000.
Prezydent Miasta P. trafnie wyjaśnił skarżącym, że plan miejscowy dopuszcza lokalizację garaży "wyłącznie przed" obowiązującą linią zabudowy. Taki zapis oznacza brak możliwości sytuowania garażu poza stycznością z wyznaczoną w planie obowiązującą linią zabudowy.
Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza expressis verbis § 9 pkt 3 powołanego planu miejscowego, z którego wynika, że lokalizację zabudowy, a zatem także garażu, ustala się zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy. Wskazana reguła dotyczy również § 9 ust. 1 pkt 6 powołanego planu miejscowego, czyli lokalizacji garaży zblokowanych z budynkiem mieszkalnym, wyłącznie przed obowiązującą linią zabudowy.
Wskazana linia obowiązująca nie przebiega wzdłuż całej części frontowej działki skarżących. W ten sposób, wbrew argumentacji skargi, zapisy planu oraz jego część graficzna regulują również kwestię szerokości garażu. Skoro zapisy planu nakazują sytuowanie garażu "wyłącznie" przed linią zabudowy, to zakazane jest sytuowania takiej zabudowy (garażu) w dowolnie wybranej części pasa frontowego działki nr [...].
W sprawie nie występują okoliczności warunkujące zastosowanie art. 7a § 1 K.p.a. Linia zabudowy jest wyraźnie określona w części graficznej planu miejscowego. Wątpliwości nie budzi, jakie znaczenie ma sformułowanie "wyłącznie przed". Dokumentacja projektowa przedłożona przez skarżących jednoznacznie ujawnia, że powiększenie garażu objęte wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę zostało zaplanowane bez poszanowania nakazu sytuowania garażu "wyłącznie przed" obowiązującą linią zabudowy. Sąd podziela ocenę organów, że taka zabudowa (powiększenie garażu) jest wykluczona ustaleniami planu miejscowego.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.