IV SA/Po 346/10

IV SA/Po 346/10 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak
Jerzy Stankowski
Maciej Dybowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6034 Zjazdy z dróg publicznych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Izabela Bąk - Marciniak Protokolant Sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi K. Z. – K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
sygn. IV SA/Po 346/10
U Z A S A D N I E N I E
Pismem z [...] września 2008 r. K. Z.-K. wniósł o wydanie decyzji o lokalizację zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] na działkę nr ewidencyjny [...] w miejscowości N. T. w odległości 1,35 metrów od kamienia granicznego. Do wniosku dołączono wypis z ewidencji gruntów, zaświadczenie Urzędu Miejskiego w N. T. i decyzję o warunkach zabudowy wydaną przez Burmistrza N. T. [...] kwietnia 2006 r. Pismem z dnia [...] października 2008 r. Wnioskodawca zmodyfikował wniosek w ten sposób, by zjazd był zlokalizowany 1,60 m od słupa granicznego (k. 1-8, 15 akt administracyjnych).
Dyrektor W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2008 r.) na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 19/07/115 ze zm., dalej uodp) odmówił K. Z.-K. lokalizacji zjazdu z drogi wojewódzkiego nr [...] na działkę nr ewidencyjny [...] w miejscowości N. T. w odległości 1,60 metrów od kamienia granicznego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, że po "przeanalizowaniu" sprawy wskazał inną lokalizację zjazdu a mianowicie w odległości 3,75 metra od słupa granicznego działki nr [...]. Strona nie zgodziła się z proponowaną lokalizacją zjazdu, powołując się na zapis postanowienia Sądu Rejonowego w G. z [...] lipca 1991 r., którego to orzeczenia mimo wezwania organu, K. Z.-K. nie dołączył. Owa działka bezpośrednio sąsiaduje z drogą - działką nr [...], dobiegającą do drogi wojewódzkiej nr [...]. W tych okolicznościach "w celu zapewnienia czytelnego dojazdu" do tej działki jak i do drogi - działki nr [...], zachowania "azylu dla pieszych" korzystających z istniejącego chodnika, wymagany poziom bezpieczeństwa pozwala na usytuowanie zjazdu w odległości co najmniej 3,75 metra od słupa granicznego. Wnioskowana przez stronę lokalizacja spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu zarówno pieszego jak i pojazdów poruszających się drogą [...] i wyjeżdżających z terenu obu działek (k. 20-21 akt administracyjnych).
Odwołanie od decyzji z [...] grudnia 2008 r. wniósł K. Z.-K. podnosząc, że także z map, które analizował organ wynika, gdzie Sąd wyznaczył wyjazd i zjazd, że we wniosku była prośba o obniżenie chodnika a nie o lokalizację zjazdu, o której przesądził już Sąd w 1991 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] lutego 2009 r. nr [...] (decyzja z [...]lutego 2009 r.) na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję z [...] grudnia 2008 r. W ocenie Kolegium organ I instancji w sposób wystarczający przedstawił motywy rozstrzygnięcia, powołując się prawidłowo na stosowne przepisy prawa i w tych okolicznościach nie doszukał się uchybień odbierających rozstrzygnięciu przymiot legalności (k. 26-28 akt administracyjnych).
Prawomocnym wyrokiem z dnia 01 lipca 2009 r. IV SA/Po 222/09 (dalej wyrok z 01 lipca 2009 r.), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ppsa, po rozpoznaniu skargi K. Z.-K., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA) uchylił decyzję z [...] lutego 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] grudnia 2008 r. (k. 32-35 akt administracyjnych).
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] stycznia 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] stycznia 2010 r.) Dyrektor W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. (dalej WZDW bądź Zarząd), na podstawie art. 29 ust. 4 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 19/07/115 ze zm.) nie zezwolił K. Z.-K. na lokalizację bezpośredniego zjazdu z drogi wojewódzkiego nr [...] B. – N. T. – W. – W. – W. w miejscowości N. T. na działce nr ewidencyjny [...] w odległości 1,60 m od kamienia granicznego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia WZWD przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Nadto wskazał, że pismem z [...] października 2009 r. Zarząd zawiadomił Wnioskodawcę o "wszczęciu postępowania administracyjnego". Pismem z [...] grudnia 2009 r. WZDZ wezwał Zainteresowanego do przedłożenia projektu podziału działki nr ewid. [...] z dnia [...] maja 1991 r., sporządzonego przez biegłego inż. J. M. (dalej Projekt), stanowiącego integralną część postanowienia z dnia [...] lipca 1991 r. Sądu Rejonowego w G. W.., w nieprzekraczalnym terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma. K. Z.-K. Projektu nie przedłożył, co spowodowało rozpatrzenie sprawy z pominięciem Projektu. Ponownie rozpatrzywszy sprawę, Zarząd ustalił, że działka nr [...], położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie włączenia drogi dojazdowej – działki nr [...], do drogi wojewódzkiej nr [...]. Istotny jest również brak bramy wjazdowej i wejścia do posesji K. Z.-K. od strony drogi nr [...]. W celu zapewnienia czytelnego dojazdu do owej nieruchomości i drogi – działki nr [...], i zachowania azylu dla pieszych korzystających z istniejącego chodnika przebiegającego wzdłuż ww działki, wskazana przez WZDZ odległość 3,75 m pozwoliłaby zachować wymagany poziom bezpieczeństwa ruchu wszystkim użytkownikom korzystającym z tej drogi. Lokalizacja wnioskowana przez Stronę spowoduje zagrożenie ruchu pieszego i pojazdów poruszających się drogą nr [...] i wjeżdżających/wyjeżdżających z terenu obu działek. Proponowana przez Stronę lokalizacja zjazdu w odległości: 1,35 m od granicy działki (pismo z [...] września 2008 r.) lub 1,60 m (pismo z [...] października 2008 r. [prezentata WZDW]) oznaczonej nr ewid. [...], stanowiącej drogę dojazdową, uniemożliwia wykonanie zjazdu zgodnie z wymogami § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. 43/99/430, dalej rozporządzenie). Zjazdy indywidualne należy połączyć z jezdnią drogi za pomocą skosu 1.0 m:1,0 m. Skos zjazdu do posesji strony będzie nachodził na istniejący promień wyokrąglający zjazd na działce nr [...]. Tym samym zwiększy się powierzchnia manewrów w obrębie dwu zjazdów, powodując zmniejszenie powierzchni azylu dla pieszych (który nie powinien być mniejszy niż 2,0 m; § 127 rozporządzenia) i ograniczy czytelność kierunków ruchu. Szerokość jezdni zjazdu nie może być większa niż szerokość jezdni na drodze (§ 79 pkt 1 rozporządzenia). Na wysokości działki nr [...], jezdnia drogi nr [...] ma szerokość 8,0 m. Lokalizacja zjazdu, zgodnie z wolą Strony, bezpośrednio przy istniejącym zjeździe na drogę wewnętrzną przy działce nr [...], stworzy wspólny zjazd z drogi nr [...] do dwu posesji o szerokości przekraczającej istniejąca szerokość jezdni drogi nr [...]. Ze względu na wymogi techniczne jakim winny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydana zezwolenia na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 4 uodp). Wnioskowana przez Stronę lokalizacja zjazdu przyczyni się w znacznym zakresie do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu pieszych i pojazdów, poruszających się drogą nr [...] i wjeżdżających/ wyjeżdżających z terenu obu działek. Naczelną zasadą przy wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swej własności (wyrok NSA z: 31.3.1999 r., II SA 188/99; 11.7.2007 r., I OSK 1148/06; wyrok WSA w Warszawie z 16.5.2007 r., IV SA/Wa 395/07). Z art. 4 pkt 1 i 21, art. 39 ust. 1 uodp Zarząd wyprowadził wniosek, że zarząd drogi obowiązany jest nie dopuszczać do pogarszania warunków bezpieczeństwa ruchu. Rada Ministrów dnia 19 kwietnia 2005 r. przyjęła Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 GAMBIT 2005, wprowadzający wymóg podejmowania działań zmierzających do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, jako jednego z najważniejszych priorytetów transportowych państwa. Od strony drogi nr [...] brak bramy wjazdowej i wejścia do posesji Wnioskodawcy, dostępność i dojazd do działki nr [...] należy zachować na dotychczasowych zasadach bądź zgodnie z rozwiązaniem proponowanym przez WZDW (k. 44-47 akt administracyjnych).
W odwołaniu od decyzji z [...] stycznia 2010 r. nr [...], K. Z.-K. wskazał, że wyrok WSA w Poznaniu z 1 lipca 2009 r. , potwierdzający zjazd 1,60 m od kamienia granicznego z drogą [...], jest dlań ostateczny (k. 7 akt SKO).
Decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] (decyzja z [...] marca 2010 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 [pkt 1] kpa, utrzymało w mocy decyzję z [...]stycznia "2008" r.
W uzasadnieniu SKO wskazało, że odwołanie nie formułuje żadnych zarzutów wobec rozstrzygnięcia organu I instancji. Kolegium oceniło, że decyzja WZDW jest prawidłowa i zapadła po wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia lokalizacji zjazdu podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego. Organ winien mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 kpa) i kierować się prawem materialnym – w szczególności ustawą o drogach publicznych i rozporządzeniem. Organ, po przeprowadzeniu pogłębionej analizy stanu faktycznego uznał, że wnioskowany przez Stronę zjazd z drogi wojewódzkiej powodowałby istotne zagrożenie ruchu pieszych i pojazdów, poruszających się tą drogą i wyjeżdżających z terenu obu przedmiotowych działek. Organ, powołując stosowne przepisy rozporządzenia, wskazuje jakie warunki winny spełniać indywidualne zjazdy z drogi, by zapewnić bezpieczeństwo w ruchu. Zdaniem WZDW i Kolegium, przedmiotowy zjazd takich wymogów nie spełnia. Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wyrażona w przepisach ustawy o drogach publicznych i w orzecznictwie sądowoadministacyjnym, determinuje wszelkie poczynania dotyczące inżynierii drogowej. Zasada ta może wpływać na uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu z jego własności. Organ I instancji, w sposób jasny i precyzyjny – nie dowolnie – wykazał, że pozytywne "zaopiniowanie" wnioskowanej lokalizacji zjazdu, kolidowałoby z zasadami bezpieczeństwa. Wskazał też, w jakim zakresie winna zostać dokonana modyfikacja projektu, by zgodnie ze wskazanymi przepisami, zjazd był możliwy (k. 49-52 akt administracyjnych).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, K. Z.-K. podniósł, że mimo prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z 1 lipca 2009 r., SKO wydało decyzję negatywną dla Skarżącego. WSA w powołanym wyroku uznał zjazd wyznaczony przez Sąd Rejonowy w G. W.. w 1991 r. Skarżący korzysta z tego zjazdu od wyroku (k. 3 akt IV SA/Po 346/10).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi (k. 9-10 akt IV SA/Po 346/10).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga okazała się niezasadną.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153/02/1270 ze zm. - dalej ppsa) - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Kontrola sądów administracyjnych sprowadza się do zbadania, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podziela ustalenia faktyczne, zawarte w uzasadnieniu decyzji z [...] marca 2010 r. i decyzji z [...] stycznia 2010 r., czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych.
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia (art. 153 ppsa). Nietrafnie Skarżący upatruje naruszenia przez organy obu instancji art. 153 ppsa. WSA w wyroku z 01 lipca 2009 r. nie uznał – wbrew ocenie Skarżącego - że postanowienie Sądu Rejonowego w G. W.. wyznaczyło zjazd (k. 3 akt IV SA/Po 346/10). Przeciwnie – Sąd wskazał, że "wbrew wywodom skarżącego organ administracji publicznej nie był zobligowany do ustalania treści orzeczenia sądu powszechnego, które zdaniem K. Z.-K. rodzi dla niego korzystne skutki prawne, jeśli skarżący mimo wezwania, tego orzeczenia organom nie przedstawił..." (s. 3 uzasadnienia wyroku z 01 lipca 2009 r.). WSA wskazał zaś, że organy obu instancji, na skutek lakoniczności rozstrzygnięć, braku pogłębionej analizy, ogólnikowości argumentacji, w sposób wymykający się skutecznej kontroli poprawności zastosowanych norm w decyzji z [...] lutego 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2008 r., orzekły z naruszeniem art. 7, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa (k. 32-35 akt administracyjnych).
Przedłożony przez Skarżącego uwierzytelniony odpis postanowienia Sądu Rejonowego w G. W.. z [...] lipca 1991 r. [...], dotyczy sprawy cywilnej – o zniesienie współwłasności między K. K. a I. M. (art. 2 § 1 w zw. z art. 617-624 kpc). Sąd powszechny orzekał jedynie o stosunkach cywilnoprawnych w zakresie art. 618 kpc, między współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej, położonej w N. T. przy ul. K. [...], o powierzchni 2722 m2, opisanej w księdze wieczystej (wówczas nr [...], prowadzonej przez PBN w G. W..), przez podział fizyczny nieruchomości. Postanowienie to doprowadziło jedynie do wyodrębnienia z dotychczasowej nieruchomości dwu odrębnych nieruchomości. Sąd prócz wyodrębnienia dwu nieruchomości, opisanych w projekcie podziału z dnia [...] maja 1991 r., sporządzonym przez biegłego inż. J. M., stanowiącym integralną część postanowienia, przyznał każdą z tych nowych nieruchomości – odpowiednio – Wnioskodawcy i Uczestniczce, bez obowiązku spłat i dopłat; ustanowił na nieruchomości przyznanej na wyłączną własność Wnioskodawcy, na rzecz każdorazowego właściciela nieruchomości przyznanej na wyłączną własność Uczestniczki, służebności gruntowe: a) korzystania z szamba, na okres do [...]1993 r.; b) korzystania ze studni, na okres do [...] 1996 r. Sąd Rejonowy nie orzekł ani o służebności drogi koniecznej, ani o zjeździe (k.39-40 akt administracyjnych). Jest to oczywiste, bowiem orzekanie o zezwoleniu na lokalizację zjazdu w okresie od 1 października 1985 do dziś (a w szczególności w 1991 r.) nie należało ani do biegłego w postępowaniu działowym, ani do Sądu powszechnego. Biegły co najwyżej w swym Planie mógł się odnosić do stanu faktycznego na nieruchomości, nie wypowiadając się o legalności faktycznego zjazdu. Kompetencje do orzekania o zgodzie na wykonanie lub przebudowę zjazdu z drogi do zabudowań należały do zarządu drogi (art. 29 pkt 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – w brzmieniu pierwotnym – Dz.U. 14/85/60 ze zm.; art. 29 ust. 1 - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - t.j. Dz.U. 19/07/115 ze zm.).
Wady wskazane przez WSA w wyroku z 1 lipca 2009 r., usunięte zostały przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzje dotyczące zezwolenia na lokalizację zjazdu (art. 29 ust. 1 i 4 uodp) mieszczą się w sferze pozostawionej uznaniu właściwego organu (wyrok NSA z: 6.2.2003 r., IV SA 2605/00, ONSA 2/04/58, 15.4.1999 r. II SA 303/99; wyrok WSA w Warszawie z: 7.3.2007 r., VI SA/Wa 2235/06, 14.9.2005 r., VI SA/Wa 428/0, akceptowane przez W. Podhoreckiego "Ustawa o drogach publicznych. Orzecznictwo. Wzory aktów prawnych" Wolters Kluwer 2009 s. 103-107 poz. 7, 15, 19, 21). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uznanie organu doznaje ograniczeń w świetle brzmienia art. 7 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem, organ winien załatwiać sprawę mając na względzie słuszny interes obywatela, ważąc ów interes z interesem publicznym. Z tej przyczyny organ – działając w ramach uznania – winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie zmierzające do oceny stwierdzonego stanu faktycznego. Taka konstrukcja nie wyklucza możliwości odmowy udzielenia zezwolenia, przy uwzględnieniu naczelnej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim winny odpowiadać drogi publiczne (wyrok NSA z: 13.2.2001 r., II SA 770/00, 15.4.1999 r. II SA 303/99; akceptowane przez W. Podhoreckiego – op. cit. s. 106-107 poz. 20, 21), jednakże nakłada na organ obowiązek każdorazowego precyzyjnego wskazania przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia. Konieczność taka związana jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 kpa), z drugiej zaś z koniecznością umożliwienia Sądowi przeprowadzenia kontroli legalności.
W orzecznictwie i doktrynie jednoznacznie przyjmuje się, że uznanie administracyjne dotyczy przyszłości; przedmiotem uznania nie jest ustalenie znaczenia tekstu prawnego, ani ocena występujących faktów, lecz określenie skutku prawnego (M. Mincer "Uznanie administracyjne" Toruń 1983 s. 63). Uznanie administracyjne ograniczone jest art. 7 kpa (wyrok NSA z: 28.6.1982 r., SA/Wr 245/82, ONSA 1/82/62; 11.6.1981 r., SA 820/81, ONSA 1/81/557, akceptowane przez J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kpa- komentarz" CH BECK 2009 s. 404-405, nb. 3 do art. 107). Decyzje pozostawione uznaniu administracyjnemu wymagają szerszego uzasadnienia, niż decyzje podejmowane w warunkach ustawowego skrępowania (E. Iserzon w: "Kpa- komentarz" W-wa 1970 s.209), tym więcej, że organ administracji publicznej ograniczony jest w szczególności zasadą praworządności i zasadą uwzględniania z urzędu interesu państwowego i słusznego interesu obywateli (Z. Janowicz "Kpa- komentarz" W. Pr. PWN 1999 s. 304).
W orzecznictwie Sądów Administracyjnych utrwalonym jest pogląd, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonywanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego nieruchomości (wyrok NSA z: 11.7.2007 r., I OSK 1148/06; 31.3.1999 r., II SA 188/99; 23.9.1998 r., II SA 917/98; wyrok WSA w Warszawie z: 21.5.2007 r., VI SA/Wa 376/07; 14.9.2005 r., VI SA/Wa 428/05, akceptowane przez W. Podhoreckiego – op. cit. s. 102-109 poz. 5, 6, 15, 23, 24).
Kolizja słusznego interesu strony z zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym została jasno i precyzyjnie wyważona w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stosownie do postanowień art. 107 § 3 kpa. W szczególności to, że niektóre nieruchomości przyległe do drogi publicznej mają bezpośrednie zjazdy z tej drogi nie przesądza, że również w przypadku Skarżącego na tak położony zjazd należałoby wyrazić zgodę. Wiele lat temu natężenie ruchu było na danym odcinku drogi wojewódzkiej było znacznie mniejsze, niż obecnie (odpowiednio – wyrok NSA z 31.3.1999 r., II SA 188/99). Za zjazd w rozumieniu art. 29 uodp, może być uznany nie każdy dojazd urządzony przez właścicieli nieruchomości przyległych do drogi publicznej, ale tylko ten, który został wykonany przez zarząd drogi lub za jego zgodą (wyrok NSA z 11.5.1998 r., II SA 438/98, akceptowany przez P. Świąteckiego "Drogi publiczne. Praktyczny komentarz do przepisów prawnych" ZCO 2002 s. 114).
Wydając zgodę lub odmawiając wydania zgody na wykonanie zjazdu z dróg, zarząd drogi musi przestrzegać wytycznych w zakresie projektowania dróg, zawierających podstawowe dla bezpieczeństwa ruchu normy techniczne (wyrok NSA z 15.1.1998 r., II SA 1193/97, akceptowany przez W. Kotowskiego, B. Kurzępę "Drogi publiczne. Praktyczny komentarz" ABC 2005 s. 141 uw. 4). W niniejszej sprawie WZDW prawidłowo wskazał, że wnioskowane zamierzenie narusza § 79 pkt 1 rozporządzenia (szerokość bezpośrednio sąsiadujących zjazdów – drogi dojazdowej na działce nr [...] i przy granicy działki nr[...]), stworzy zjazd o szerokości przenoszącej szerokość jezdni na drodze nr [...] (8 m). Z kolei przywołany § 127 rozporządzenia nie znajduje zastosowania wprost (bo przepis ten dotyczy wyłącznie przejścia dla pieszych), jednakże postanowienie § 127 ust. 9 rozporządzenia, nakazujące by wyspa dla pieszych miała szerokość nie mniejszą niż 2,0 m, prawidłowo posłużyło do ustalenia per analogiam odległości między zjazdami, tak by piesi na chodniku mogli się nim bezpiecznie poruszać. Lokalizacja zjazdu w odległości: 1,35 m od granicy działki (pismo z [...] września 2008 r.) lub 1,60 m (pismo z [...] października 2008 r.) oznaczonej nr [...], stanowiącej drogę dojazdową, także nie pozwala na zachowanie wymogów wynikających z owych warunków technicznych i zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym (k. 10-12 akt administracyjnych).
WZDW zbędnie pismem z dnia [...] października 2009 r. zawiadomiło K. Z.-K. o wszczęciu postępowania administracyjnego. Po wyroku z 1 lipca 2009 r., postępowanie administracyjne wszczęte dnia [...] września 2008 r. toczyło się dalej (k. 8, 37 akt administracyjnych; art. 61 § 1 i 3 kpa).
Nietrafnie SKO uznało, że wobec nie sformułowania w odwołaniu zarzutów wobec rozstrzygnięcia organu I instancji, "Kolegium zmuszone jest ograniczyć się do oceny legalności zaskarżonej decyzji". W istocie w administracyjnym postępowaniu odwoławczym organ II instancji obowiązany jest rozpatrzyć sprawę merytorycznie (ocena legalności znamienna jest dla postępowania sądowoadministracyjnego). Mimo tego uchybienia w sporządzeniu uzasadnienia, nie miało ono wpływu na wynik sprawy, bowiem z uzasadnienia decyzji z [...] stycznia 2010 r. i decyzji z [...] marca 2010 r. wynika, że Kolegium dokonało w istocie takich samych ustaleń faktycznych jak WZDW i dokonało takiego samego aktu subsumcji. Błąd pisarski w przywołaniu daty decyzji WZDW ([...] stycznia "2008", miast prawidłowej "2010" r.; k. 52, 47 akt administracyjnych), winien ulec sprostowaniu w trybie art. 113 § 1w zw. z art. 140 kpa.
Wobec powyższego na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić.