IV SA/Po 313/24

IV SA/Po 313/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Józef Maleszewski
Monika Świerczak /przewodniczący sprawozdawca/
Sebastian Michalski
Wojciech Rowiński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia 26 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 lutego 2024 r. nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. W. i R. K. od decyzji Starosty P. z 7 grudnia 2023 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. sp. z o.o. nr [...] na działce nr [...], jedn. ewid. [...] w miejscowości Z., gm. S., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że 27 września 2023 r. inwestor złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Postanowieniem z 31 października 2023 r. Starosta P. nałożył na inwestora (w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania) obowiązek doprowadzenia ww. inwestycji do zgodności z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) - dalej "warunki techniczne", w zakresie kierunku spływu wód opadowych.
Pismem z 6 listopada 2023 r. inwestor udzielił odpowiedzi na powyższe.
Starosta P. decyzją z 7 grudnia 2023 r., nr [...], znak: [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany udzielił P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko oraz jest zgodna z miejscowym planem.
Wojewoda, podniósł, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę sprawdza czy zostały spełnione warunki zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowane.
Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno- budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Wojewoda wskazał, że planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. sp. z o. o. nr [...] na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. S.. Na wieży na wysokości 32,2 m n.p.t. zostaną zawieszone: 2 anteny sektorowe ([...]), skierowane na azymut 100°, pracujące w paśmie 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 800 MHz, 2600 MHz (max. moc nadajnika w paśmie: 53 dBm), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 14°; 2 anteny sektorowe ([...]), skierowane na azymut 220°, pracujące w paśmie 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 800 MHz, 2600 MHz (max. moc nadajnika w paśmie: 53 dBm), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 14°; 2 anteny sektorowe ([...]), skierowane na azymut 340°, pracujące w paśmie 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 800 MHz, 2600 MHz (max. moc nadajnika w paśmie: 53 dBm), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 14°. Na wieży na wysokości 32,00 - 32,50 m n.p.t. zostanie zawieszonych 6 anten RL o średnicy 0,3 m.
Działka nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , obejmującego tereny położone w miejscowości Z. po wschodniej i zachodniej stronie ulicy [...] - część II (powierzchnia opracowania ca. 105 ha) zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 26 czerwca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. W. z 2018 r., poz. [...]). Powyższa nieruchomość znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usługowej nieuciążliwej oznaczonej symbolem 2MN/U (§ 12 ust. 1 miejscowego planu).
Zgodnie z § 12 ust. 2 miejscowego planu na ww. terenie dopuszcza się lokalizowanie, na warunkach określonych w przepisach odrębnych, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na niniejszym terenie: zakazuje się lokalizowania na jednej działce budowlanej o powierzchni mniejszej niż 1000 m˛ więcej niż jednego wolnostojącego budynku gospodarczego lub garażowego, przy czym zakaz ten nie dotyczy zabudowy zagrodowej; zakazuje się lokalizowania na jednej działce budowlanej więcej niż jednego budynku mieszkalnego lub mieszkalno-usługowego lub usługowego - usług nieuciążliwych; zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych i usługowych posiadających więcej niż dwie kondygnacje nadziemne oraz o wysokości przekraczającej 10 m, budynków gospodarczych i garażowych: na działkach posiadających powierzchnię mniejszą niż 1000 m˛ - o wysokości większej niż 3,5 m oraz o powierzchni całkowitej większej niż 50 m˛, na działkach posiadających powierzchnię większą lub równą 1000 m˛ - o wysokości większej niż 6 m, przy czym wysokość budynku gospodarczego i garażowego do okapu nie może być większa niż 3 m (§ 12 ust. 6 pkt 2 -r 4 miejscowego planu). Z kolei, na podstawie § 25 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu w obszarze objętym planem ustala się: w zakresie obsługi telekomunikacyjnej: budowę stacji bazowych telefonii komórkowej - zgodnie z przepisami odrębnymi.
Zdaniem organu II instancji obecnie jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344) - dalej "ustawa o gospodarce nieruchomościami" i tym samym stanowi inwestycję celu publicznego (wyrok NSA z dnia 6 maja 2016 r., sygn. akt: II [...]).
Wojewoda zaznaczył, że jeżeli w ustaleniach miejscowego planu brak zapisów zabraniających sytuowania na przedmiotowym terenie stacji bazowych telefonii komórkowej, to w niniejszym przypadku zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało interpretować w powiązaniu z przepisami art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, które stanowią, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.
Zapisy ww. miejscowego planu nie zakazują lokalizowania stacji bazowych na terenie oznaczonym w planie symbolem 2MN/U. Z kolei w zakresie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy zapisy ww. miejscowego planu odnoszą się jedynie do budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych, usługowych, gospodarczych i garażowych, a nie do budowli jaką stanowi maszt stacji bazowej telefonii komórkowej. Stąd należy stwierdzić, że miejscowy plan dopuszcza lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie 2MN/U, jednak planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełniać wymagania ochrony środowiska.
Organ zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu Rady Ministrów, dokonana na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071). Skutkiem nowelizacji było m.in. uchylenie z dniem 4 czerwca 2022 r. zapisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe oznacza, że nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego.
Następnie wskazano, że rozkład poziomy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego zawarty został w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (zob. rys. nr Z.l i rys. nr 1), a rozkład pionowy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego zawarty został na rysunkach nr 2a, 2b, 2c i uwzględnia on obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia. Analizując rozkład poziomy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia anten oraz sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej stwierdzono, że nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. Z części graficznej wynika, że ww. promieniowanie występować będzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności na działce nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na min. wysokości 28,3 m n.p.t. i w max. odległości 19,5 m od nadajników zamieszczonych na szczycie wieży stacji bazowej. Przyjęte w przedmiotowej inwestycji parametry pracy anten, nie spowodują zatem ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich, w tym zwłaszcza nieruchomości skarżących oraz nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi.
Wojewoda podkreślił, że stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego projekt budowlany zawiera: projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, ze wskazaniem granic działek objętych zakresem wniosku o pozwolenie na budowę oraz z objęciem sąsiednich nieruchomości na których występować będzie promieniowanie. Zaznaczono, że promieniowanie, które wykracza poza działki inwestora zobrazowane zostało w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (rys. Z.1), na której wyraźnie wykazany został zasięg promieniowania z uwzględnieniem nieruchomości Skarżących tj. działki nr [...] i [...]. W zasięgu promieniowania wykazanym na rys. Z.1 nie ma zabudowy mieszkaniowej z pomieszczeniami na pobyt ludzi, a rysunek Z.1 obejmuje swym zasięgiem działki Skarżących, w części w jakiej znajdować się będzie na nich promieniowanie pochodzące z nadajników ww. stacji bazowej z uwzględnieniem i przedstawieniem nieruchomości, na których nie znajdują się żadne budynki mieszkalne. W pkt 7 części opisowej projektu zagospodarowania terenu zawarto informację o obszarze oddziaływania obiektu, ze wskazaniem wszystkich nieruchomości, które znajdują się w tym obszarze oraz powołano się na przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia, na podstawie których określono ww. obszar oddziaływania ww. inwestycji. Jednym z elementów projektu budowlanego ww. inwestycji jest informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ), która zawiera elementy określone w § 9 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
Ponadto projekt zawiera parametry techniczne obiektu budowlanego charakteryzujące wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem: właściwości akustycznych oraz emisji drgań, a także promieniowania, w szczególności jonizującego, pola elektromagnetycznego i innych zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników i zasięgu ich rozprzestrzeniania się. A także informacje i dane: o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników projektowanych obiektów budowlanych i ich otoczenia.
W ocenie organu II instancji przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu, warunkami technicznymi oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności. Inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odnosząc się do zarzutów Skarżących, dotyczących naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Wojewoda wskazał, że zasadnie w uzasadnieniu badanej decyzji brak przywołania konkretnych przepisów z zakresu ochrony środowiska, niemniej jednak wyjaśnione zostały one przez organ odwoławczy, na etapie postępowania przed organem II instancji, przez co naruszenie przez Starostę Poznańskiego art. 107 § 3 k.p.a., nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia ww. sprawy.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu J. W., w której zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa:
1. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 kpa w związku z art. 79 ust 1 Konstytucji RP poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych wszystkich jednostek prawa materialnego zastosowanych przez organ a które może w późniejszym czasie ocenić Trybunał Konstytucyjny w zakresie ich zgodności z przepisami.
2. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 kpa poprzez nie ustalenie, na jakie moce EIRP inwestor otrzymał pozwolenie radiowe z Urzędu Komunikacji Elektronicznej, co ma ogromne znacznie w sprawie z uwagi, iż praktycznie wszystkie obiekty spółki są użytkowane z mocami kilkakrotnie większymi niż deklarowanymi w niniejszej sprawie,
3. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 kpa w związku z art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (obecnie Ministra Cyfryzacji) z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez lakoniczne stwierdzenie, iż projekt budowalny jest zgodny z w/w aktem prawnym bez wskazania, którą jednostkę redakcyjną organ analizował, ponieważ brak jest informacji o tym, w jakiej odległości niedopuszczalne jest przebywanie osób nieposiadających odpowiednich szkoleń oraz badań lekarskich,
4. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 kpa w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 lit a, b oraz 35 ust 1 pkt 2 prawo budowlane poprzez sformułowanie osnowy decyzji oraz jej uzasadnienia z rażącym naruszeniem przepisów prawa, ponieważ nie podano, z jakimi odrębnymi przepisami prawa analizowano wpływ obiektu na środowisko, na zdrowie i życie ludzi oraz obiekty sąsiednie zgodnie z konkretnym przepisem prawa materialnego, którego nie podano w decyzji
5. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie jak organ rozumie pojęcie środowiska w rozumieniu konkretnego przepisu, pojęcie oddziaływania na obiekty sąsiednie oraz co najważniejsze na zdrowie i życie.
6. art. 28 ust 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez nie wskazanie w projekcie budowlanym wszystkich przepisów odrębnych na podstawie, których ustala się obszar oddziaływania obiektu.
7. art. 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części.
8. art. 140,143,144 kodeksu cywilnego w związku z art. 64 ust 3 Konstytucji poprzez nie ustalenie czy immisje pośrednie nie będą występowały na działce skarżącej w tym pole elektromagnetyczne z uwzględnieniem wszystkich stref, zjawiska odbić, kumulacji, ponieważ niedopuszczalne jest wprowadzenia komercyjne emisji na teren, co, do którego inwestor nie posiada tytułu prawnego.
9. art. 8 § 1,11, 77 § 1, 80,107 § 1,107 § 3 kpa poprzez nie sprecyzowanie decyzji w zakresie mocy -EIRE, ich maksymalnego pochylenia wraz z uzasadnieniem tej kwestii w sposób możliwy do kontroli.
10. art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych (...) poprzez odstąpienie od jego analizy i tym samym uznanie, iż osoby postronne mogą znaleźć się w strefie pośredniej oraz zagrożenia, które wystąpią w odległości ponad 100 metrów od anten.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
W świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 682, dalej też jako: "pr.b."), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a).
"Zgodność" projektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie, z powyższymi aktami prawnymi i dokumentami oznacza faktycznie brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność, polegającą na powieleniu postanowień planu (por. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2023, art. 35, teza 3).
W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co do zasady jest bowiem związany wnioskiem i ustaleniami projektu budowlanego oraz nie może rozważać słuszności przyjętych przez inwestora rozwiązań. Może jedynie skontrolować, czy nie naruszają obowiązujących w tym względzie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 617/17).
Odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że planowana inwestycja dotyczy budowy obejmującej stację bazową telefonii komórkowej sieci P. sp. z o. o. nr [...] na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. S.. Na wieży na wysokości 32,2 m n.p.t. zostaną zawieszone: 2 anteny sektorowe ([...]), skierowane na azymut 100°, pracujące w paśmie 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 800 MHz, 2600 MHz (max. moc nadajnika w paśmie: 53 dBm), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 14°; 2 anteny sektorowe ([...]), skierowane na azymut 220°, pracujące w paśmie 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 800 MHz, 2600 MHz (max. moc nadajnika w paśmie: 53 dBm), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 14°; 2 anteny sektorowe ([...]), skierowane na azymut 340°, pracujące w paśmie 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 800 MHz, 2600 MHz (max. moc nadajnika w paśmie: 53 dBm), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 14°. Na wieży na wysokości 32,00 - 32,50 m n.p.t. zostanie zawieszonych 6 anten RL o średnicy 0,3 m.
W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, jest zgodna miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy S. , obejmujący tereny położone w miejscowości Z. po wschodniej i zachodniej stronie ulicy [...] - część II zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia 26 czerwca 2018 r. Powyższa nieruchomość znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usługowej nieuciążliwej oznaczonej symbolem 2MN/U (§ 12 ust. 1 miejscowego planu).
Zgodnie z § 12 ust. 2 miejscowego planu na ww. terenie dopuszcza się lokalizowanie, na warunkach określonych w przepisach odrębnych, przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie § 25 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu w obszarze objętym planem ustala się: w zakresie obsługi telekomunikacyjnej: budowę stacji bazowych telefonii komórkowej - zgodnie z przepisami odrębnymi.
Teren oznaczony symbolem 2MN/U, to nie tylko teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ale również teren zabudowy usługowej nieuciążliwej, a zatem skoro teren, na którym znajduje się działka inwestycyjna oznaczony jest jako teren mieszkaniowy lub usługowy, to takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej
Zapisy ww. miejscowego planu nie zakazują lokalizowania stacji bazowych na terenie oznaczonym w planie symbolem 2MN/U. W zakresie dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy zapisy ww. Planu odnoszą się jedynie do budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych, usługowych, gospodarczych i garażowych, a nie do budowli jaką stanowi maszt stacji bazowej telefonii komórkowej. W związku z powyższym miejscowy plan dopuszcza lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie 2MN/U, jednak planowana inwestycja musi być zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełniać wymagania ochrony środowiska.
W tym miejscu należy podkreślić, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). W ramach zmian, prawodawca usunął z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne (uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 2019 r.). Jednym z powodów, dla których prawodawca zrezygnował z zamieszczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych w wykazie zawartym w rozporządzeniu wykonawczym wydanym w oparciu o art. 60 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko było uznanie, że wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił nadregulację względem postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz.UE.L 26 z 28.01.2012 z późn. zm.) i utrudniał proces inwestycyjny, niezasadnie wydłużając czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń. Jak wynika z uzasadnienia projektu nowelizacji, prawodawca uznał, że regulacje zawarte w ustawie Prawo ochrony środowiska i przepisach wykonawczych do tej ustawy zapewniają bezpieczeństwo i kontrolę nad emisją pól elektromagnetycznych w środowisku (zob. uzasadnienie uchwały NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). We wskazanej uchwale z dnia 7 listopada 2022 r., (III OPS 1/22) NSA stwierdził, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten".
Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, brak jest podstaw - wbrew stanowisku skarżącej - do uwzględnienia kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten. Należy również wskazać, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448), określa dopuszczalny, bezpieczny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi na maksymalnie 10 W/m˛. Zgodnie natomiast z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Definicję miejsc dostępnych dla ludności zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm. - dalej: p.o.ś.), zgodnie z którym są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe oznacza, że nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla
Nie budzi wątpliwości, że oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko
(w tym ludzi) polega w głównej mierze na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że rozkład poziomy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego zawarty został w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (zob. rys. nr Z.1 i rys. nr 1), a rozkład pionowy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego zawarty został na rysunkach nr 2a, 2b, 2c i uwzględnia on obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia. Analizując rozkład poziomy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia anten oraz sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej stwierdzono, że nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. Z części graficznej wynika, że ww. promieniowanie występować będzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności na działce nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] na min. wysokości 28,3 m n.p.t. i w max. odległości 19,5 m od nadajników zamieszczonych na szczycie wieży stacji bazowej. W przedmiotowej inwestycji parametry pracy anten, nie spowodują ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich, w tym zwłaszcza nieruchomości Skarżącej oraz nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi.
Nie są zatem uzasadnione zarzuty skarżącego odnośne zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców z uwagi na wywoływanie przez inwestycję promieniowanie elektromagnetycznie, czy wskazujące na naruszenie prawa własności.
Należało więc uznać, że decyzja jest również zgodna z wymaganiami ochrony środowiska.
Zdaniem Sądu, Organ II instancji w sposób szczegółowy i prawidłowy przeanalizował kompletność oraz zgodność projektu z przesłankami, wynikającymi z art. 35 ust. 1 u.p.b. W toku postępowania ustalono, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedłożone przez Inwestora dokumenty potwierdziły, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r.
Odnośnie kolejnego zarzutu skarżącej, należy podnieść, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy w dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, CBOSA). Z kolei art. 122a ust. 1 p.o.ś. zawiera prawny instrument pozwalający na weryfikację pomiarów emisji pola elektromagnetycznego anten stacji bazowej telefonii komórkowej z tym, że nie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ale już na etapie po wybudowaniu stacji bazowej.
Kontrola uzasadnienia zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że Organ zbadał spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów stawianych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225).
Sąd zauważa, że przepis art. 35 ust. 4 p.b., nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2300/20).
W zaistniałej sytuacji nie znajdują potwierdzenia stawiane skargą zarzuty naruszenia kwestionowaną decyzją przepisów prawa procesowego oraz art. 35 ust. 1-3 p.b. oraz przepisów Konstytucji RP w związku z ar. 135 p.o.ś.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7 i 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Przeciwnie, organy przeprowadziły wnikliwe postępowanie w przedmiotowej sprawie, zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, dający podstawę do wydania spornych decyzji, a logiczne wnioski z jego oceny zawarły w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach swoich orzeczeń.
Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności. Wobec powyższego załączony projekt budowlany należy uznać za kompletny, bowiem przedstawia on wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się również oświadczenie projektanta (wymagane przepisami art. 33 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego), że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.).
Organ administracji architektoniczno-budowlanej na etapie pozwolenia na budowę sprawdza wszystkie przesłanki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt 1 - 4 p.b., a w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b. Decyzja pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową, a organ nie ma prawnych możliwości uzależnienia wydania decyzji pozwolenia na budowę od spełnienia innych warunków niż wymienione w art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego
Z powyższych rozważań wynika, że skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania określone prawem (art. 35 ust. 4 p.b.), to organy nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej. Rozstrzygnięcia organów są zatem zgodne z prawem.
W konsekwencji, Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.