IV SA/PO 254/25

IV SA/Po 254/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /przewodniczący/
Maciej Busz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz – Grochowska Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z 03.10.1996 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 1, 3 i 5 oraz art. 55 i 56 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jednolity: Dz.U. z 1991r. Nr 30, poz.127 z póź. zm., dalej jako u.g.g.w.) oraz art. 104 i 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 1980r., Nr 9 poz.26 z póź. zm., dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu podania z dnia 1 października 1996r. Zarządu Gminy [...], H. W., J. S., Spółdzielni [...] w S. o zatwierdzenie projektu podziału, zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w miejscowości S., gm. [...], oznaczonych w ewidencji gruntów: obręb S., ark. mapy 1, działki:
- 27 o powierzchni 70900 m2 zapisanej w księdze wieczystej [...] jako własność H. W.,
- [...] o powierzchni 43803 m2 zapisanej w księdze wieczystej [...] jako własność J. S.
- [...] o powierzchni 31975 m2 zapisanej w księdze wieczystej [...] jako własność Spółdzielni [...] w S. ,
- 29 o powierzchni 72800 m2 zapisanej w księdze wieczystej [...] Gminy [...].
Organ wskazał, że z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna grunty wydzielone pod ulicę stanowić będą działki nr: [...] o powierzchni 3685 m2, [...] o powierzchni 696 m2, [...] o powierzchni 3024 m2, [...] o powierzchni 7570 m2, [...] o powierzchni 2284 m2, [...] o powierzchni 2347 m2, o łącznej powierzchni 19606 m2
Organ odstąpił od ustalenia wysokości odszkodowania, ponieważ właściciele przedmiotowej nieruchomości: H. W., J. S. oraz Spółdzielnia [...], wyrazili wolę nieodpłatnego przekazania ww. gruntów na rzecz gminy [...] w porozumieniu z dnia 1 października 1996r. zawartym pomiędzy właścicielami, a Gminą [...].
Organ wskazał, że decyzja ta stanowi podstawę zmiany zapisów w księgach wieczystych poprzez przeniesienie działek [...], [...], [...], [...], [...], [...] do księgi prowadzonej dla nieruchomości będącej własnością Gminy oraz podstawę zmiany w operacie ewidencji gruntów.
Organ zobowiązał Zarząd Gminy [...] do ujawnienia prawa własności w księdze wieczystej na rzecz Gminy [...] gruntów wymienionych w decyzji.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zgodnie z ww. ustawą z dnia 29 kwietnia 1985r. podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Przedmiotowe nieruchomości zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 18 grudnia 1992r. (Dz. U. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]) oraz z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego "terenów aktywizacji gospodarczej - sektor [...]", zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy z dnia 4 września 1996r., Nr [...], przeznaczone są w zakresie wydzielonych działek:
- [...], [...] i [...] pod aktywizację gospodarczą,
- [...], [...], [...], [...], [...] i [...] pod drogę,
- [...], [...], [...] i [...] pod uprawy polowe.
Projekt podziału uzyskał pozytywną opinie Urzędu Gminy [...] nr [...] z dnia 2 października 1996r.
Odstąpiono od ustalenia odszkodowania za grunt przeznaczony pod drogę o łącznej powierzchni 19606 m2, ponieważ właściciele przedmiotowych nieruchomości w porozumieniach z dnia 1 października 1996r., nr [...] zawartych z Gminą [...] wyrazili wolę nieodpłatnego przekazania ww. gruntu na rzecz Gminy.
Wnioskiem z 16.05.2020 r. S. W., działając jako pełnomocnik H. W., wniósł o wydanie decyzji lub postanowienia unieważnienia decyzji podziałowej, wydanej przez kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03.10.1996 r. znak [...] dotyczącej podziału działki [...] w S. . Zarzucił, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej i decyzja podziałowa: "została wydana jak plan miejscowy jeszcze nie był prawomocny. Plan miejscowy został prawomocny w dniu 03.12.1996 r.".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29.01.2025 r., nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) w części dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb S., ark. mapy 1, działka nr [...].
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że decyzją z dnia 03 października 1996 r. ([...]) Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb S., ark. mapy 1, działka nr [...], stanowiącej własność H. W..
H. W. wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, twierdząc że została ona wydana bez podstawy prawnej.
Kolegium wyjaśniło, że wnioskodawca zasadnie wskazuje, że w dacie wydania decyzji nie obowiązywał plan miejscowy zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 04 września 1996 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1996 r. Nr [...], poz. [...]).
Zgodnie z § 5 uchwały, weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] co nastąpiło w dniu 18 listopada 1996 r. Niewątpliwie decyzja zatwierdzająca podział została wydana przed wejściem w życie planu miejscowego. Wbrew stanowisku wnioskodawcy nie można jednak uznać, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Podstawą prawną decyzji nie był bowiem plan miejscowy, lecz przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, które wymagały aby podział nieruchomości był zgodny z planem miejscowym. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji można rozpatrzyć biorąc pod uwagę ewentualne rażące naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, poprzez zatwierdzenie podziału nieruchomości pomimo niezgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Kolegium taka sytuacja nie miała jednak miejsca. W dniu wydania decyzji obowiązywał plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej przy trasie szybkiego ruchu nr [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 6 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1994 r. Nr [...], poz. [...]).
Organ wskazał, że w planie tym nieruchomości objęte decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) miały takie samo przeznaczenie jak w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 04 września 1996 r. (AG - tereny aktywizacji gospodarczej, KL - drogi).
Kolegium wskazało, że w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] błędnie odwołał się do zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który jeszcze nie obowiązywał. Nie miało to jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, biorąc pod uwagę że w dniu wydania decyzji obowiązywał inny plan miejscowy, z którym podział nieruchomości zatwierdzony decyzją był zgodny. Tym samym stwierdzono, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. W. nie podnosząc żadnej argumentacji.
Pełnomocnik fachowy skarżącej r. M. pismem z 31.03.2025 r. uzupełnił skargę na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 Nr 30, poz. 168 t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., zwanej dalej "k.p.a.") w zw. z art. 10 ust. 1, 3, 5 w zw. z art. 55 i 56 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z dnia 29 kwietnia 1985 roku (Dz.U. 1991 Nr 30, poz. 127) poprzez wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, gdy w sprawie wystąpiła przesłanka w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, tj. oparcie decyzji na nieobowiązującym w chwili wydania decyzji planie miejscowym, co stanowi rażące naruszenie prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z 29.01.2025r. nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) w części dotyczącej zatwierdzenia podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb S., ark. mapy 1, działka nr [...].
Na wstępie Sąd wyjaśnia, że z wniosku o stwierdzenie nieważności wynika pośrednio (nie wprost), że dotyczy on stwierdzenia nieważności decyzji wyłącznie w części dotyczącej podziału nieruchomości H. W., czyli działki nr [...]. Tak wniosek zinterpretowało Kolegium i potwierdził to także pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z 31 marca 2025 r. i w takim zakresie realizowana była kontrola Sądu orzekającego w niniejszej sprawie.
Sąd wskazuje, że w przedmiotowej sprawie decyzją z dnia 03 października 1996 r. ([...]) Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, obręb S., ark. mapy 1, działka nr [...] na działki [...], [...], [...] oraz [...]. Decyzja została wydana na podstawie art. 10, ust. 1, 3, 5 oraz art. 55 i art. 56 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 10 ust. 1 tej ustawy podział nieruchomości mógł nastąpić jeżeli był zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 18 grudnia 1992 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1993 r. Nr [...], poz. 5) oraz z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego "terenów aktywizacji gospodarczej - sektor [...]" zatwierdzonym uchwalą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 04 września 1996 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1996 r. Nr [...], poz. [...], zwanym dalej: "planem miejscowym z 1996 r.") nieruchomości przeznaczone są w zakresie wydzielonych działek:
- [...] pod aktywizację gospodarczą,
- [...], [...] pod drogę,
- [...] pod uprawy polowe.
Wnioskiem z 16.05.2020 r., S. W. działając jako pełnomocnik H. W., wniósł o wydanie decyzji lub postanowienia unieważnienia decyzji podziałowej, wydanej przez kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03.10.1996 r. znak [...] dotyczącej podziału działki [...] w S. .
Wskazał, że: "decyzja została wydana bez podstawy prawnej i decyzja podziałowa została wydana jak plan miejscowy jeszcze nie był prawomocny. Plan miejscowy został prawomocny w dniu 03.12.1996 r.".
Należy wskazać, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że wnioskodawca zasadnie wskazał, że w dacie wydania decyzji nie obowiązywał plan miejscowy zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 04 września 1996 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1996 r. Nr [...], poz. [...]).
Zgodnie z § 5 ww. uchwały weszła ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], co nastąpiło w dniu 18 listopada 1996 r. Tym samym decyzja z 3 października 1996 r. nie mogła opierać się na ustaleniach tego aktu prawa miejscowego, ponieważ w momencie wydania tej decyzji ww. plan miejscowy jeszcze nie obowiązywał.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku wnioskodawcy, nie można jednak uznać, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej.
Podstawą prawną decyzji nie był bowiem plan miejscowy, lecz, jak słusznie wskazała organ odwoławczy, przepisy ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, które wymagały aby podział nieruchomości był zgodny z planem miejscowym.
Słusznie przyjęło Kolegium, że wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji można rozpatrzyć biorąc pod uwagę ewentualne rażące naruszenie art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, poprzez zatwierdzenie podziału nieruchomości pomimo niezgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
W kontrolowanej decyzji Kolegium wskazało, że w ocenie organu taka sytuacja nie miała miejsca. Organ podniósł, że w dniu wydania decyzji obowiązywał plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej przy trasie szybkiego ruchu nr [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 6 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1994 r. Nr [...], poz. [...], zwany dalej: "planem miejscowym z 1994 r.").
Organ wskazał, że w tym planie miejscowym nieruchomości objęte decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) miały takie samo przeznaczenie, jak w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 04 września 1996 r. (AG - tereny aktywizacji gospodarczej, KL - drogi).
Organ przyznał, że w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] błędnie odwołał się do zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który jeszcze nie obowiązywał. Według organu nie miało to jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, biorąc pod uwagę że w dniu wydania decyzji obowiązywał inny plan miejscowy, z którym podział nieruchomości zatwierdzony decyzją był zgodny. W ocenie Kolegium decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) nie jest obarczona wadą, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Przechodząc do oceny powyższej wykładni dokonanej przez Kolegium, Sąd wskazuje, że zgodnie z powołanym w decyzji z 1996 r. przepisem art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jednolity: Dz.U. z 1991r. Nr 30, poz.127 z póź. zm.): "podział nieruchomości może nastąpić, jeżeli jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego".
W decyzji z 1996 r. organ wskazał, że "Przedmiotowe nieruchomości w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 18 grudnia 1992r. (Dz. U. Woj. P. . Nr [...] poz.[...]) oraz z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego "terenów aktywizacji gospodarczej-sektor [...]" zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy z dnia 4 września 1996r, Nr [...] przeznaczone są w zakresie wydzielonych działek:
-[...], [...] i [...] pod aktywizację gospodarczą -[...], [...], [...], [...], [...] i [...] pod drogę -[...], [...], [...] i [...] pod uprawy polowe.".
Z akt sprawy wynika, że w dniu wydania ww. decyzji rzeczywiście obowiązywał plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenów aktywizacji gospodarczej przy trasie szybkiego ruchu nr [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 6 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1994 r. Nr [...], poz. [...]).
Kolegium wskazało, że w planie miejscowym z 1994 r. nieruchomości objęte decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 03 października 1996 r. ([...]) miały takie samo przeznaczenie, jak w planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 04 września 1996 r. (AG - tereny aktywizacji gospodarczej, KL - drogi).
Odnosząc się do ww. stanowiska Sąd wskazuje, że hipotetycznie w sytuacji odwołania się w uzasadnieniu decyzji do zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który jeszcze nie obowiązywał, można uznać, że nie stanowi to rażącego naruszenia art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, o ile faktycznie w dniu wydania decyzji obowiązywał inny plan miejscowy, z którym podział nieruchomości zatwierdzony taką decyzją był zgodny.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd podkreśla, że na tym etapie postępowania są one przedwczesne i mają one charakter hipotezy. Na podstawie zgromadzonych i przekazanych przez organ akt sprawy, Sąd nie ma bowiem możliwości prawidłowej weryfikacji tego, czy rzeczywiście nieruchomość nr [...], podzielona na działki [...] i [...] i przeznaczona pod drogi publiczne miała takie samo przeznaczenie we wskazanym planie miejscowym z 1994 r. i w błędnie powołanym planie miejscowym z 1996 r.
Z planu miejscowego z 1994 r. nie wynika wprost przeznaczenie działki nr [...]. Działka ta nie została przez organ prawidłowo oznaczona i zakreślona na załączonych mapach. Mapy dołączone do akt sprawy nie mają legendy, a ich rozdzielczość utrudnia, a wręcz uniemożliwia prawidłową analizę terenu w połączeniu z tekstem planu miejscowego.
Mapy nie są opisane i nie wiadomo jakiego terenu dotyczą. Zgodnie z treścią planu miejscowego z 1994 r. teren, którego dotyczy decyzja, czyli [...] określa plansza C, jednak w aktach sprawy nie ma takiej planszy, a przynajmniej nie jest oznaczona.
Weryfikacja tej kwestii wymyka się aktualnie (na podstawie akt sprawy) spod kontroli Sądu na podstawie dostępnych akt sprawy. Nie jest to kwestionowane przez skarżącego, ponieważ skarżący kwestionuje sam fakt oparcia decyzji o nieprawidłowy akt prawny (nieobowiązujący jeszcze wówczas plan miejscowy z 1996 r.), jednak opisana okoliczność uniemożliwia w tym momencie dokonanie merytorycznej kontroli tych ustaleń przez Sąd.
Pozytywne ustalenie zgodności dokonanego podziału z ustaleniami planu miejscowego z 1994 r. prowadzić powinno do wniosku, że wydana decyzja nie narusza art. 10 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.
W ocenie Sądu wskazane uchybienie polegające na odwołaniu się w uzasadnieniu decyzji do nieobowiązującego jeszcze planu miejscowego z 1996 r., nie mogłoby być uznane za rażące naruszenie prawa, ponieważ bez względu na to, czy organ powołałby plan miejscowy z 1994 r. (przy założeniu, że decyzja podziałowa jest z nim zgodna), czy też plan miejscowy z 1996 r., to wydana decyzja zgodna byłaby zgodna zarówno z jednym, jak i z drugim planem miejscowym.
Niemniej na tym etapie postępowania, przy aktualnie dostępnych aktach sprawy Sąd nie ma możliwości dokonania rzetelnej weryfikacji twierdzeń Kolegium.
Na marginesie Sąd wskazuje, że przedmiotowa decyzja z 1996 r., abstrahując od dokonanych ustaleń, nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na treść art. 156 § 2 w zw. z art. 158 § 2 k.p.a. Należy podkreślić, że po 10 latach od doręczenia decyzji organ ogranicza się ewentualnie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy dokona analizy akt sprawy i uzupełni je o mapy w rozdzielczości pozwalającej na ich analizę. Ponadto organ oznaczy na mapach graficznie stan lokalizacji działki nr [...] (przed i po podziale) w wyraźny i szczegółowy sposób pozwalający na proste ustalenie tego, czy podział nieruchomości dokonany w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z 03.10.1996 r. był zgodny z ustaleniami planu miejscowego z 1994 r., obowiązującego w momencie wydania decyzji.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.