IV SA/Po 241/19

IV SA/Po 241/19 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2019-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /sprawozdawca/
Maciej Busz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 3514/19 - Wyrok NSA z 2022-11-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Izabela Bąk Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Wójt Gminy [...] decyzją z [...] stycznia 2018r. na podstawie art. 54 w związku z art. 64 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073 z późn. zm.) ustalił dla Państwa M. i S. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - chlewni (łączna ilość zwierząt gospodarskich - mniejsza niż 40 DJP), w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym położonym w [...], gm. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...].
Odwołanie od powyższej decyzji Wójta Gminy wniosła [...] I. W., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie:
- prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającego na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie wyjątek od zasady dobrego sąsiedztwa, przewidziany w art. 61 ust. 4 powyższej ustawy,
- przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; art. 80 k.p.a. jako konsekwencji błędów popełnionych w trakcie postępowania, pomijającego kwestie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, co przekłada się na wadliwa ocenę dowodów; oraz art. 11 k.p.a., tj. zasady przekonywania o słuszności wydanego rozstrzygnięcia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2018r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że dla terenu działki inwestycyjnej o numerze ewidencyjnym [...] wskazanego we wniosku nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego może zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, ale muszą być spełnione wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja ma zostać zrealizowana w ramach tzw. zabudowy zagrodowej, co skutkuje brakiem zastosowania przepisu art. 61 ust. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącym zachowania wymogu tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa". Zdaniem organów obu instancji planowana inwestycja polegająca na budowie budynku inwentarskiego - chlewni (łączna ilość zwierząt gospodarskich - do 40 DJP) w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym spełnia wszystkie przesłanki dla ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. Inwestorzy są współwłaścicielami gospodarstwa rolnego o powierzchni ok. 54 ha, które jest związane z planowaną inwestycją i przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Inwestycja posiada charakter zabudowy zagrodowej, ponieważ oprócz budynków gospodarskich, znajduje się budynek mieszkalny, w którym mieszkają inwestorzy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że obsada zwierząt gospodarskich dotyczy łącznej liczby zwierząt w zagrodzie, a zatem niezasadny jest zarzut, że liczba odnosi się tylko do planowanego budynku. Weryfikacja faktycznej liczby zwierząt w gospodarstwie inwestorów należy do innych odpowiednich organów i nie jest to przedmiotem postępowania w sprawie warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie obszar analizowany został ustalony w oparciu o regulacje z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organów prawidłowo wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji i zgodnie z wnioskiem inwestora. Podkreślono, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, a organ I instancji nie może wniosku samemu modyfikować.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła [...] I. W. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezgromadzenie odpowiedniego materiału dowodowego, co przełożyło się na treść zaskarżonej decyzji.
2. naruszenie wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania o słuszności wydanego rozstrzygnięcia.
3. naruszenie zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.
W uzasadnieniu skargi skarżąca w pierwszej kolejności zakwestionowała przyjęcie przez organy obu instancji, że planowana inwestycja jest realizowana w ramach zabudowy zagrodowej. Wójt Gminy [...] ustalając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji przyjął, że inwestor posiada nieruchomości rolne o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...], nie poczynił jednak żadnych ustaleń dotyczących wyjaśnienia kwestii, czy na działce objętej wnioskiem znajdują się zabudowania o charakterze gospodarczym, czy też mieszkaniowym, które służą prowadzeniu gospodarstwa rolnego. W ocenie skarżącej organy nie uwzględniły zasady, że w każdej sprawie konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy ta zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych w różnych gminach. Bez uprzednich ustaleń we wskazanym zakresie nie można bowiem prawidłowo zastosować przepisu art. 61 ust. 4 powołanej ustawy.
Skarżąca podnosiła, że zaskarżona decyzja zmierza do obejścia prawa, skoro planowana inwestycja została już zrealizowana, co obrazują załączone do skargi zdjęcia budynku chlewni.
Nadto skarżąca podnosiła, że planowana inwestycja winna zostać zakwalifikowana jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 72 ust. 1 pkt. 3 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku poprzez ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia mimo że faktyczna obsada zwierząt w gospodarstwie rolnym inwestorów przekroczy 40 DJP. Planowana inwestycja do 40 DJP pozostaje w sprzeczności z powierzchnią planowanej zabudowy 420 m˛, co w ocenie skarżącej świadczy o znacznie większej ilości hodowanych zwierząt. Organy powinien ustalić, czy w ramach gospodarstwa inwestorów prowadzona jest już hodowla zwierząt i czy przekracza 40 DJP, czego konsekwencją byłoby zakwalifikowanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Skarżąca dodała, że określenie granic inwestycji, poprzez wskazanie ich liniami rozgraniczającymi, nie może zmieniać przyjętego zapatrywania, że teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Interpretacja terenu i umożliwienie wydawania warunków zabudowy jedynie dla wskazanego przez inwestora fragmentu działki prowadzi do obejścia prawa, w tym np. przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie odwołując się i podtrzymując argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu stawili się uczestnicy postępowania – inwestorzy - wnosząc o oddalenie skargi. Oświadczyli, że planowany budynek objęty zaskarżonymi decyzjami jeszcze nie powstał, zakupili jedynie cegłę na ten cel, którą składują na swojej działce.
Skarżący dodał, że obecnie hoduje do 40 DJP, tj. około 250 sztuk tuczników w zależności od ich masy i tyle też przeniesie do nowego budynku. Ilość zwierząt jest katalogowana przez agencję. W razie przekroczenia 40 DJP inwestorzy straciliby dopłaty unijne. Ilość zwierząt zgłaszana jest do odpowiednich organów, które je monitorują za pomocą kolczyków.
Nadto uczestnicy wyjaśnili, że w ramach planowanej zabudowy powierzchnia przeznaczona pod bezpośrednią produkcję tuczników będzie mniejsza, ponieważ w jej ramach zaplanowano ganki paszowe, ścianki działowe i inne pomieszczenia gospodarcze.
Nadto, uczestnicy po zapoznaniu się z dołączonymi do skargi zdjęciami oświadczyli, iż przedstawiają one budynek wybudowany w początkowych latach 90 - tych ubiegłego wieku. Ponadto wskazali, że fotografia musiała być wykonana przez skarżącą z terenu ich działki bez ich zgody. Uczestnicy postępowania oświadczyli, że skarżąca również prowadzi gospodarstwu rolne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dale "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny jest legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2018r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2018r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego - chlewni (łączna ilość zwierząt gospodarskich - mniejsza niż 40 DJP), w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym położonym w [...], gm. [...] na działce o numerze ewidencyjnym [...].
Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2014 r. o sygn. akt II OSK 72/13 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy ma charakter ogólny i wstępny i nie upoważnia do podjęcia i realizacji inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i wydanych do niego przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Niewątpliwie organ ustalając warunki zabudowy powinien określić maksymalne dopuszczalne, graniczne warunki zabudowy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że chybiony okazał się zarzut, że projektowany budynek już istnieje. Inwestorzy zapoznali się ze zdjęciami załączonymi do skargi i stwierdzi, że przedstawiają one istniejące budynki gospodarcze, a także cegłę, którą inwestorzy zakupili na budowę projektowanego budynku. Wynika z tego, że budynek ten jeszcze nie powstał.
Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 – dalej "u.p.z.p.").
Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W przypadku zabudowy zagrodowej ustawodawca dopuścił odstępstwo, ograniczając obowiązek przy realizacji inwestycji stanowiącej zabudowę zagrodową od spełnienia wymogów w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Wynika to wprost z art. 61 ust. 4, który stanowi, że przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.
Wobec powyższego, w przypadku planowania przez inwestora realizacji inwestycji w postaci zabudowy zagrodowej, konieczne jest spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 oraz dodatkowo z art. 61 ust. 4 ustawy.
Z uzasadnień decyzji organów obu instancji, a także ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja (budynek chlewni) stanowi zabudowę zagrodową, o której mowa w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...].
Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze wyjaśnienia wymaga pojęcie "zabudowy zagrodowej", o której mowa w ww. art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Jak zauważyła strona skarżąca w części orzecznictwa sądów administracyjnych pojęcie zabudowy zagrodowej należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie położone w obrębie jednego podwórza. Często pojawia się również rozumienie tego pojęcia przy przyjęciu odniesienia do definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422). W rozumieniu tego przepisu zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Niemniej powyższe rozumienie zabudowy zagrodowej nie może zostać uznane za definicję legalną tego pojęcia (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1118/06, dostępne – www.cbois.nsa.gov.pl) .
Opierając się na definicjach zawartych w słownikach języka polskiego przyjmuje się, że "zabudowa zagrodowa" to zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07, dostępne www.cbois.nsa.gov.pl). Sądy administracyjne wiążą pojęcie "zabudowy zagrodowej" z "siedliskiem" jako wyodrębnioną częścią gospodarstwa rolnego. Działka siedliskowa to taka działka, na której rolnik mieszka i pracuje, a zabudowa zagrodowa to zespół zabudowań na tej działce składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerze). Zabudowa ta może być zwarta lub wolnostojąca, jednak musi znajdować się w tzw. jednym obejściu, ogrodzeniu, na zwartym obszarze (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2010 r., II SA/Gd 455/09, – dostępny na stronie internetowej: https://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1969 r. (III CZP 12/69, OSN 1970, nr 3, poz. 39) za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego (uchwała SN z dnia 13 czerwca 1984 r., III CZP 22/84, OSN 1985, nr 1, poz. 8). Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego budynki lub ich części, wraz z gruntami rolnymi, urządzeniami i inwentarzem, razem stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą, określane są jako gospodarstwo rolne.
Na podstawie powyższego należałoby stwierdzić, że "zabudowa zagrodowa" to zespół budynków i budowli zlokalizowanych w obrębie "działki siedliskowej". Inaczej rzecz ujmując, chodzi o zabudowę tworzącą zagrodę, a więc o budynki i budowle skoncentrowane wokół wspólnego obejścia. Zabudowa w postaci zagrody prowadzi do powstania siedliska. W rezultacie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. nie dotyczy możliwości posadowienia obiektu budowlanego w jakiejkolwiek części gruntów należących do gospodarstwa rolnego, lecz dotyczy zagospodarowania siedliska jako zaplecza mieszkaniowego i gospodarczego dla gospodarstwa rolnego.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela jednak stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2017 r. o sygn. akt II OSK 2860/16 (dostępny na stronie internetowej: https://cbois.nsa.gov.pl), iż współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności powyższego, tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody. Obiekty wielkogabarytowe, jak np. silosy, czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie, znajdują się często w znacznym oddaleniu od budynku mieszkalnego i funkcjonującej przy nim zagrody w tradycyjnym znaczeniu. Produkcyjny charakter gospodarstwa rolnego oraz konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków mieszkaniowych w ramach zagrody wymuszają, aby niektóre budowle, zwłaszcza te uciążliwe dla otoczenia, pozostawały we właściwej odległości od zabudowań domowych i przydomowych. Nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie zagrody rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko). Z kolei w wyroku z 18 kwietnia 2018 r. o sygn. II OSK 1674/17 (dostępny jw.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nie sposób postrzegać współczesnego gospodarstwa rolnego jako archaicznej zagrody, w której budynek mieszkalny otoczony jest budynkami gospodarczymi zlokalizowanymi na jednej działce czy podwórzu. W ocenie NSA, takie definiowanie budownictwa zagrodowego nie wytrzymuje próby czasu. Układ przestrzenny nowoczesnego dużego gospodarstwa rolnego, związanego z wyspecjalizowaną produkcją rolną, niekoniecznie musi być nawet skoncentrowany na jednej działce i oceniany z perspektywy działki siedliskowej, czy siedliska. Skoncentrowanie na terenie działki siedliskowej budynków gospodarczych jest często ekonomicznie i gospodarczo nieuzasadnione. Rozproszenie zabudowy w ramach dużego gospodarstwa rolnego jest zatem jak najbardziej dopuszczalne. Trudno bowiem wymagać, by bezwarunkowo koncentrować chlewnie, kurniki i inne budynki gospodarcze w ramach jednego siedliska. Takie rozumienie budownictwa zagrodowego uniemożliwiałoby rozwój nowoczesnych gospodarstw rolnych.
Pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być zatem rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem, inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne.
Wobec powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie miał wątpliwości, iż planowana przez inwestorów chlewnia projektowana w odległości 120 m od zabudowań mieszalnych, właśnie z uwagi na uciążliwość i protesty skarżącej i okolicznych mieszkańców stanowi zabudowę zagrodową w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p., gdyż niewątpliwie jest on funkcjonalnie powiązany z prowadzonym przez inwestorów gospodarstwem rolnym, a lokalizacja tego obiektu w głębi działki, na której jest siedlisko, nie zmienia jego charakteru. Z załączonych do akt sprawy map wynika ponadto, że planowana przez inwestora lokalizacja inwestycji jest racjonalna z uwagi na istniejącą już zabudowę gospodarstwa na działce nr [...] oraz z uwagi na ustalenia poczynione na rozprawie administracyjnej by budynek chlewni odsunąć od zabudowań mieszkalnych.
Ponadto prawie całe gospodarstwo rolne położone jest w gminie [...], a jedynie 7,2500 ha użytków rolnych położonych jest w sąsiedniej gminie [...], na terenach znajdujących się w pobliżu miejsca zamieszkania inwestorów. Projektowana inwestycja jest także funkcjonalnie związana z gospodarstwem rolnym, ponieważ polegać ona będzie na budowie chlewni, natomiast wnioskodawcy w uzupełnieniu wniosku wyjaśnili, że na 35 ha uprawiać będą rośliny służące do przygotowania paszy dla trzody chlewnej, natomiast na całą powierzchnię gospodarstwa będzie wywożony obornik pochodzący z hodowli prowadzonej w obrębie gospodarstwa (k. 147 akt adm. i inst.).
Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż powierzchnia gospodarstwa rolnego, związanego z projektowaną inwestycją i należącego do wnioskodawcy, wynosi 54,5597 ha i przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego na terenie gminy [...], która wg. danych Urzędu Statystycznego ze spisu rolnego w 2010 roku wynosi 7,81 ha. Informacja o średniej wielkości gospodarstwa rolnego w gminy [...] została zaczerpnięta z danych Urzędu Statystycznego, które są ogólnie dostępne na stronie internetowej tego Urzędu. Organ I instancji zatem niewątpliwie dysponuje informacjami i dostępem do danych, które pozwalają na zweryfikowanie powierzchni gruntów posiadanych przez inwestorów oraz średnią powierzchnią gospodarstwa rolnego w gminie, gdzie projektowana jest inwestycja.
Z dołączonych wypisów z rejestru gruntów z kolei wynika, iż inwestor posiada na terenie Gminy [...] gospodarstwo o pow. 54,5597 ha fiz. jako współwłaściciel wraz z żoną na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej. Ustalenia te znalazły potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w toku ponownego postępowania przed organem I instancji (k. 137 – 127 akt adm. I inst.). Stąd też zasadnie wskazały organy obu instancji, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 61 ust. 4 u.p.z.p., a ustalając warunki zabudowy organ I instancji zwolniony był do konieczności badania czy zachowane zostaną wymogi tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa" – art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, iż inwestor spełnił warunek zapewnienia wymaganego przez art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. uzbrojenia terenu. Z dołączonych umów z gestorami sieci w zakresie zapatrzenia inwestycji w wodę i energię elektryczną wynika, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego i nadto są one aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji (k. 144 – 146 akt adm. I inst.).
Projekt decyzji został także uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] oraz uwzględniono jego uwagi w treści decyzji (k. 57 akt adm. I inst.).
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku właściwego ustalenia, czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi w szczególności z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 – daje zwana jako: "ustawa środowiskowa") oraz przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zauważyć należy, iż zgodnie z ustaleniami decyzji organu I instancji planowana chlewnia przewidziana jest dla ilości zwierząt gospodarskich mniejszej niż 40 DJP (punkt I a decyzji).
Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przed przystąpieniem do realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Decyzje te są wydawane przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej) i określają one środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej). Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zwiera ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Jego treści wynika, iż przedsięwzięcia związane z chowem lub hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP – przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza) zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§3 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia), a do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowlę zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP, jeżeli działalność ta prowadzona będzie w odległości mniejszej niż 100 m od terenów, m.in. mieszkaniowych ( § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103).
Jak wynika z akt sprawy, inwestor we wniosku zadeklarował, że liczba zwierząt nie przekroczy 40 DJP. W zasadzie zatem organ związany był tym wnioskiem inwestora. Jakkolwiek zobowiązany był także do oceny wniosku pod względem zgodności z przepisami odrębnymi, w tym ustawą środowiskową. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w toku postępowania podejmował czynności celem wyjaśnienie tej okoliczności. Na wniosek organu inwestor podał, że obecnie prowadzi hodowlę tuczników w ilości mniejszej niż 40 DJP i hodowlę w takiej też ilości zamierza przenieść do nowego projektowanego budynku. Istniejący obecnie budynek, w którym aktualnie prowadzona jest hodowla o powierzchni 140 m˛ wyłączony będzie z produkcji zwierzęcej. W drugim istniejącym budynku znajduje się paszarnia i izolatki dla zwierząt. Produkcja będzie prowadzona rzutowo od warchlaka do tucznika maksymalnie do 250 szt. Z projektowaną chlewnią związana będzie powierzchnia wrysowana w mapę – 420 m˛ (k. 49 i 139 akt adm. I inst.).
Nadto inwestorzy potwierdzili na rozprawie, że obecnie hodują do 40 DJP, tj. około 250 sztuk tuczników w zależności od ich masy i tyle też przeniosą do nowego budynku. Dodatkowo inwestor wyjaśnili, że ilość zwierząt jest pod stałą kontrolą właściwych organów (agencji rolnej), gdyż każde zwierze posiada kolczyk - ilość zwierząt jest katalogowana przez agencję. W razie przekroczenia 40 DJP inwestorzy straciliby dopłaty unijne. Nadto wskazali, że wprawdzie z wniosku wynika powierzchnia zabudowy 420 m˛, ale w ramach planowanej zabudowy powierzchnia przeznaczona pod bezpośrednią produkcję tuczników będzie mniejsza. W obrębie zabudowy zaplanowano, bowiem ganki paszowe, ścianki działowe i inne pomieszczenia gospodarcze.
Wobec powyższych ustaleń w ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że inwestycja dotyczy budowy budynku chlewni dla ilości zwierząt mniejszej niż 40 DJP. Okoliczności te w ocenie Sądu zostały na gruncie niniejszej sprawy dostatecznie wyjaśnione przez organy, co pozwoliło na odstąpienie od wszczynania procedury uzyskania decyzji środowiskowej. Podkreślić przy tym należy, że to na wniosek mieszkańców inwestycja została usytuowana w głębi działki inwestycyjnej, w odległości 120 m od granicy z sąsiadującym z działką [...] terenem mieszkaniowym. Co więcej inwestorzy zdecydowanie wskazali, że aktualnie prowadzona hodowla będzie przeniesiona do projektowanego budynku i nie będzie dalej prowadzona w obecnie wykorzystywanych na ten cel obiektach. Nie zamierzają, zatem zwiększać ilości hodowanych zwierząt. Nie było też zatem podstaw do oceny ewentualnej kumulacji oddziaływania inwestycji o jakiej mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010r. Z zebranych akt sprawy i ustaleń organów oraz dodatkowych wyjaśnień złożonych przed Sądem wynika, że projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć nawet mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawie znane jest stanowisko sądów administracyjnych, z którego wynika, że organ nie jest związany stanowiskiem inwestora i powinien samodzielnie w oparciu o stosowne przepisy (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone przepisami Unii Europejskiej, Dz.U. z 2010r., Nr 56, poz. 344) obliczyć obsadę inwentarza dla planowanej inwestycji mając informację o jej całkowitej powierzchni zabudowy.
Zauważyć należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 i odpowiednio §3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przyjmuje się przy obliczaniu DJP maksymalną możliwą obsadę inwentarza na danym obszarze. Wyprowadza się z tego wniosek, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić (wyr. NSA z 4 lipca 2017r., sygn. akt II OSK 95/17, dostępne www.orzecznia.gov.nsa.pl). Jednak podkreślić należy, że stanowisko to dominuje na gruncie dalszego już etapu procesu inwestycyjnego, czy pozwolenia na budowę.
Nadto w okolicznościach niniejszej prawy organy, jak już wyżej wskazano, ustaliły i oceniły rozmiar projektowanej obiektu, którego całość nie tylko na sam chów, ale także dodatkowe związane z tym potrzeby, wynosić będzie łącznie 420 m˛, co następnie organy odniosły do ilości hodowanych zwierząt w licznie mniejszej niż 40 DJP. W ocenie Sądu nie można, nadto czynić organom zarzutu zaniechania dokonania własnych ustaleń co do obsady inwentarza w przeliczeniu na DPJ.
W ocenie Sądu, zgodna z prawem jest decyzja organu I instancji w zakresie wymaganej treści oraz niezbędnych i prawidłowo sporządzonych załączników stanowiących integralną część decyzji o warunkach zabudowy w postaci mapy zasadniczej z wykreślonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, wynikami analizy wraz z częścią graficzną analizy i projektem decyzji o warunkach zabudowy sporządzonym przez uprawnionego urbanistę (art. 60 ust. 4 u.p.z.p., art. 54 ust. 1 -3 w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p.)
Również podnoszony w skardze zarzut naruszenia przez organy administracji przepisu art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego i prawidłowego uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W opinii Sądu zarówno uzasadnienie decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji, w sposób wystarczający wyjaśniają ustalony stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa materialnego i procesowego. Z uzasadnień decyzji wynika, co stanowiło przedmiot oceny i jakie w tej kwestii zajął stanowisko organ administracji. Co istotne, uzasadnienia odnoszą się do okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w ramach postępowania, w tym odwoławczego, zgromadzono dokumenty pozwalające zweryfikować stanowisko organów administracji. W tych okolicznościach zarzucany brak wyczerpującego uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji, czy brak należytego odniesienia się do zgłaszanych w toku postępowania zarzutów, w tym i w odwołaniu, nie może zostać uznany za mający istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie uprawnia do wyeliminowania wydanych w sprawie decyzji I i II instancji z obrotu prawnego.
Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień procesowych, w szczególności zarzucanego naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a., art. 11 k.p.a., czy art. 8 k.p.a. skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji czy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W tych okolicznościach sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak orzeczono w wyroku.