IV SA/Po 228/25

IV SA/Po 228/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Wojciech Rowiński Asesor sądowy WSA Jacek Rejman (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na uchwałę Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 29 października 2024 r. nr VIII/97/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu Gruszczyn, Kobylnica, Uzarzewo i Uzarzewo Katarzynki - część II.A 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej działkę nr 221/3 położoną w Kobylnicy przy ul. Swarzędzkiej 5 w gminie Swarzędz, znajdującą się na terenie oznaczonym na części graficznej planu miejscowego symbolem 13MN/U; 2. zasądza od Rady Miejskiej w Swarzędzu na rzecz skarżącego M. T. kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Rada Miejska w Swarzędzu (dalej również: Rada Miejska; Rada; organ) podjęła w dniu 29 października 2024 r. uchwałę nr VIII/97/2024 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu Gruszczyn, Kobylnica, Uzarzewo i Uzarzewo Katarzynki - część II.A (dalej również: plan miejscowy; plan; uchwała). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 21 listopada 2024 r. pod poz. 9372.
Plan miejscowy został uchwalony na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.) - dalej: u.s.g. oraz art. 20 ust. 1 i art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130) - dalej: u.p.z.p. w związku z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) – i po stwierdzeniu w § 1 ust. 1 tej uchwały, że plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz (uchwała nr X/51/2011 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 29 marca 2011 r. zmieniona uchwałą nr XXXV/402/2021 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 23 marca 2021 r.) - dalej również: Studium.
Zgodnie z kolejnymi postanowieniami zawartymi w § 1 uchwały m.in.: ust. 2 - granice obszaru objętego planem przedstawiono na rysunku planu, stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały; ust. 3 - integralną część uchwały stanowią: 1) rysunek planu stanowiący załącznik nr 1 do niniejszej uchwały; 2) rozstrzygnięcie Rady Miejskiej o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu, stanowiące załącznik nr 2 do niniejszej uchwały.
M. T. (dalej również: skarżący; strona), reprezentowany przez pełnomocnika (adwokata), wniósł skargę na uchwałę nr VIII/97/2024 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 29 października 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu Gruszczyn, Kobylnica, Uzarzewo i Uzarzewo Katarzynki - część II.A, zaskarżając tę uchwałę w części, tj. § 4 pkt 1 lit. a oraz § 7 pkt 1 w związku z rysunkiem planu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały - w zakresie nieruchomości gruntowej o numerze ewidencyjnym 221/3, gmina Swarzędz, zlokalizowanej przy ul. Swarzędzkiej 5 w Kobylnicy.
Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:
1) art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 140 k.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności M. T. oraz zaniechanie rozważenia jego interesu prawnego przy określeniu potencjalnego sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu, co stanowi nadmierną, nieproporcjonalną ingerencję w sferę prawa własności skarżącego i nadużycie władztwa planistycznego;
2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez ich niezastosowanie i uregulowanie w uchwale materii uregulowanej już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) i powielanie w uchwale wprost przepisów ustawowych (m.in. art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; art. 53 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym), co stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego;
3) art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie ponownego wystąpienia o uzgodnienie projektu planu miejscowego z właściwym zarządcą drogi w związku z, koniecznością dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, wynikającą z realizacji przez Zarząd Dróg Powiatowych w Poznaniu (dalej również: ZDP w Poznaniu) zadania pn. "budowa wiaduktu kolejowego/tunelu drogowego w ul. Swarzędzkiej w Kobylnicy w ciągu drogi powiatowej nr 2407P Koziegłowy - Swarzędz w systemie projektuj i buduj" zmieniony został przebieg drogi powiatowej nr 2407P, wskutek której działka skarżącego przestała graniczyć z drogą powiatową nr 2407P;
4) "art. 43 ust. i Ip. 3 lit. b u.d.p." poprzez błędne wyznaczenie odległości usytuowania obiektów budowlanych przy drogach powiatowych poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 8 m od granicy działki, podczas gdy prawidłowo wyznaczona odległość usytuowania obiektów budowlanych przy drogach powiatowych wynosi 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni.
Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi, w tym wydruku treści aktualnej księgi wieczystej nr [...] celem ustalenia, że skarżący jest właścicielem działki nr 221/3, gmina Swarzędz i podmiotem legitymowanym do zaskarżenia planu miejscowego - posiada interes prawny. Wniosek dotyczył również przeprowadzenia dowodów z dokumentów dotyczących wniesienia i rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz (dalej również: Burmistrz) uwag do projektu MPZP na okoliczność: braku podstaw prawnych i faktycznych do ograniczenia prawa własności skarżącego i zaniechania uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności skarżącego, rozważenia interesu prawnego skarżącego przy określeniu potencjalnego sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu, nadmiernej ingerencji w sferę prawa własności skarżącego i nadużycia władztwa planistycznego poprzez istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Ponadto wskazał na przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a) zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 18 czerwca 2024 r. nr WOM.0050.1.100.2024 celem ustalenia, że budynek mieszkalny na działce nr 221/3 nie jest obiektem ujętym w Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Swarzędz i istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego; b) pisma z Zarządu Dróg Powiatowych w Poznaniu z dnia 30 września 2024 r. znak WN.473.238.2024 i zdjęcia przedstawiającego aktualne otoczenie działki nr 221/3 - likwidację drogi powiatowej nr 2407P celem ustalenia, że przebieg drogi powiatowej nr 2407P został zmieniony, działka nr 269/5 nie stanowi już fragmentu pasa drogi powiatowej i nastąpiło zaniechanie ponownego wystąpienia o uzgodnienie projektu MPZP z właściwym zarządcą drogi. Poza tym wystąpił o przeprowadzenie dowodu z faktury nr 16/01/2025/KA z dnia 30 stycznia 2025 r. celem ustalenia wysokości wynagrodzenia adwokackiego za reprezentację przed sądem I instancji w niniejszej sprawie i fakt opłacenia tego wynagrodzenia przez skarżącego.
Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych w uzasadnieniu skargi, strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. § 4 pkt 1 lit. a oraz § 7 pkt 1 uchwały w związku z rysunkiem planu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały - w zakresie nieruchomości stanowiącej działkę nr 221/3, zlokalizowanej przy ul. Swarzędzkiej 5 w Kobylnicy w gminie Swarzędz.
Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed adwokata w wysokości 4920 zł, powiększonych o kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Skarżący jednocześnie złożył oświadczenie na podstawie § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, że wysokość kosztów obciążających go z tytułu wynagrodzenia adwokata za reprezentację w niniejszej sprawie przed sądem I instancji wynosi 4920 zł brutto (4000 zł netto), a nadto że wynagrodzenie to zostało w całości opłacone przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Swarzędzu, reprezentowana przez Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz, wniosła o oddalenie skargi w całości oraz oddalenie wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 4920 zł.
Zajmując merytoryczne stanowisko względem zarzutów strony, Rada Miejska w pierwszej kolejności odniosła się do zarzutu, że zaskarżona uchwała jest nieczytelna. Rada stwierdziła, że faktem jest, iż tekst zaskarżonej uchwały opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nie zawiera rysunku w oryginalnej skali, natomiast na stronie internetowej Dziennika Urzędowego Województwa Wielkopolskiego jest możliwość pobrania pliku źródłowego. Ponadto organ zauważył, że skarżący ma możliwość zapoznania się i pobrania pełnej treści uchwały wraz z załącznikiem we właściwej skali - zarówno poprzez stronę BIP w rejestrze (internetowym) uchwał Rady Miejskiej w Swarzędzu oraz pod zakładką zagospodarowanie przestrzenne, a także możliwe jest to w systemie informacji przestrzennej gminy (pod adresem: www.swarzedz.e-mapa.net). Poza tym skarżący miał również możliwość wystąpić do Urzędu z wnioskiem o informację o terenie, zaświadczenie o przeznaczeniu w planie lub o wyrys z MPZP, jednak tego nie uczynił. W związku z powyższym Rada stwierdziła, że skarga zawiera zarzuty wobec takich ustaleń MPZP, których nie ma w planie.
Rada Miejska wyjaśniła, że § 7 pkt 1 zaskarżonej uchwały dotyczy obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków (GEZ), natomiast budynki położone na działce nr 221/3, której właścicielem jest skarżący, nie są objęte ewidencją zabytków, dlatego w tym zakresie skarga jest bezzasadna. Jednocześnie organ podniósł, że uchylenie tych zapisów miałoby istotny wpływ na inne obiekty wpisane do GEZ i objęte przedmiotowym MPZP. W związku z tym stwierdził, że w tej części skarga w całości jest całkowicie nieuzasadniona, a skarżący nie ma interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia nieważności uchwały w tym zakresie.
W odniesieniu do zarzutu dotyczącego § 4 pkt 1 lit. a zaskarżonej uchwały, a mianowicie lokalizacji zabudowy zgodnie z liniami zabudowy, jak też zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r., poz. 320 ze zm.) - dalej również: u.d.p., Rada stwierdziła, że również nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego. Organ podniósł w tym względzie, że przywołana ustawa określa możliwe minimalne zbliżenie nowej zabudowy do zewnętrznej krawędzi jezdni, co nie jest tożsame z możliwością zabudowy w takiej odległości. Należy mieć na uwadze zapisy art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., który jako obligatoryjny element planu miejscowego wskazuje m.in. linie zabudowy. Burmistrz jako organ sporządzający MPZP ma możliwość ustalenia bardziej oddalonej linii zabudowy niż określa to ustawa o drogach publicznych. Ustalanie linii zabudowy ma bowiem na celu nie tylko zachowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez przeniesienie postanowień ustawy o drogach publicznych, ale przede wszystkim kształtowanie ładu przestrzennego.
Według Rady również zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 lit. b u.p.z.p. jest bezzasadny. Organ wyjaśnił, że "dla części drogi Swarzędzkiej (część działki nr 269/5 położona poza granicami opracowania północna) faktycznie doszło do zmiany zarządcy drogi, jednak obecnie jest nim Burmistrz, czyli organ sporządzający MPZP". Dodał, że nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że projekt MPZP wymagał zmian lub tym bardziej, że wymagał ponowienia procedury uzgadniania z zarządcą drogi, nie sposób bowiem wymagać, by Burmistrz sam ze sobą dokonywał uzgodnień. Poza tym podniósł, że skarżący nie wyjaśnia, dlaczego właściwe wyznaczenie linii zabudowy winno być ustalone w odległości 4 m.
Rada Miejska podniosła, że błędne jest również stwierdzenie skarżącego, że jego działka nie graniczy z drogą powiatową. Wyjaśniła w tym względzie, że faktycznie zmienił się przebieg drogi powiatowej w tym rejonie, jednak ciągle graniczy ona z działką nr 221/3 położoną w Kobylnicy. Po zmianie przebiegu droga powiatowa graniczy z tą działką po stronie wschodniej, a nie zachodniej, jak było dotychczas.
Rada stwierdziła, że dla możliwości zagospodarowania działki skarżącego ma znaczenie jej pierwotna funkcja i lokalizacja. Istniejące na działce budynki należały niegdyś do zespołu dworca kolejowego, a obecny budynek mieszkalny jest dawną dróżbówką. Działka położona jest w klinie pomiędzy terenami komunikacyjnymi: torami kolejowymi, działką drogową drogi powiatowej oraz drogą gminną. Linia kolejowa nr 353 Poznań Wschód - Skandawa, jest główną linią kolejową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r., poz. 54 ze zm.), tj. linią, po której przejeżdża rocznie więcej niż 30 tys. pociągów (średniodobowe natężenie to 100 pociągów). Stąd też ustalone w planie ograniczenia dla terenu wzdłuż torów kolejowych, tj. strefa szczególnych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w użytkowaniu o szerokości 20 m od granicy obszaru i terenu kolejowego (fioletowy szraf na rysunku planu).
Wskazując na powyższe okoliczności, Rada Miejska stwierdziła, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego przez kwestionowaną uchwałę.
W toku postępowania organ na wezwanie Sądu nadesłał wypis ze Studium, obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, obejmujący postanowienia dotyczące działki nr 221/3 w Kobylnicy, jak też szczegółowe wskazania wynikające z uwarunkowań i kierunków zagospodarowania dotyczące m.in. terenów kolejowych. Ponadto do pisma został dołączony graficzny materiał poglądowy.
W piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz przedstawił dodatkową argumentację na poparcie skargi. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: wydruku zdjęcia satelitarnego z mapy Google, dwóch zdjęć Google Street View z września 2024 r. i poglądowej mapy sieci dróg powiatu poznańskiego na wykazanie: a) aktualnego przebiegu drogi powiatowej nr 2407P i zmiany przebiegu tej drogi względem jej przebiegu ustalonego w uchwale; b) okoliczności, że działka nr 221/3 od zachodu nie graniczy z jakąkolwiek drogą i działka nr 221/3 od południa graniczy z droga gminną (tj. ulicą Dworcową)
Na rozprawie w dniu 21 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe wnioski i argumentację. Pełnomocnik organu również podtrzymał stanowisko zajęte w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnicy potwierdzili przebieg drogi powiatowej oraz dróg i terenów gminnych na spornym terenie, a także wskazali na materiale poglądowym na k. 106 te strony terenu działki skarżącego, co do których sporny jest przebieg ustalonych w planie linii zabudowy.
Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów wskazanych w skardze i piśmie procesowym skarżącego z dnia 23 kwietnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga w swej zasadniczej części okazała się zasadna, jakkolwiek nie wszystkie jej zarzuty i argumenty zasługiwały na uwzględnienie.
Na wstępie dalszych rozważań Sąd zauważa, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, w tym przede wszystkim na podstawie przedstawionych przez organ akt planistycznych i pism procesowych stron wraz z załącznikami. Analiza i ocena prawna okoliczności niniejszej sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach tejże sprawy (por. np. orzecznictwo powołane w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 2678/21 – to i inne orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać należy, że miało to miejsce z odpowiednim wparciem się na danych z systemu polska.e-mapa.net, stanowiącego ogólnodostępny portal danych przestrzennych (geoportal), do którego odwołał się również organ w odpowiedzi na skargę.
Niemniej jednak, z uwagi na zawarty w skardze oraz piśmie uzupełniającym złożonym w toku postępowania, a także ponowiony na rozprawie wniosek pełnomocnika skarżącego, Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów załączonych do skargi i pisma procesowego z dnia 23 kwietnia 2025 r. na okoliczności wskazane w tych wnioskach. W szczególności dokumenty te potwierdzały legitymację skargową strony w niniejszej sprawie oraz obrazowały one (materiał graficzny i inny materiał poglądowy) położenie działki nr 221/3, obr. Kobylnica i jej usytuowanie względem terenów dróg publicznych i terenów kolejowych oraz innych działek, jak też ich aktualny sposób zagospodarowania.
W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że nie było żadnych wątpliwości co do tego, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej była uchwała nr VIII/97/2024 Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 29 października 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego część obrębu Gruszczyn, Kobylnica, Uzarzewo i Uzarzewo Katarzynki - część II.A – w zakresie dotyczącym nieruchomości gruntowej o numerze ewidencyjnym 221/3, zlokalizowanej przy ul. Swarzędzkiej 5 w Kobylnicy w gminie Swarzędz. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 21 listopada 2024 r. pod pozycją 9372. Uchwała ta weszła w życie z dniem 6 grudnia 2024 r. (patrz: § 36 uchwały).
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale jednocześnie godząca w sferę prawną skarżącego – a zatem wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, jak np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Warto podkreślić, że przy ustalaniu legitymacji skarżącego, w przypadku zaskarżenia decyzji organu odwoławczego w przedmiocie warunków zabudowy decydujące znaczenie ma art. 50 p.p.s.a., natomiast w przypadku zaskarżenia uchwały w trybie art. 101 u.s.g. ten właśnie przepis, który stanowi lex specialis w stosunku do tego pierwszego przepisu (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w wyrokach z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 1932/07 i 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 120/11).
Przypomnieć przy tym należy, że zgodnie z art. 6 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (ust. 1) i każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, jak i ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (ust. 2).
W warunkach niniejszej sprawy – wbrew stanowisku organu – strona skarżąca wykazała, że w wyniku podjętej uchwały planistycznej doszło do naruszenia jej interesu prawnego, a zatem że posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie. Innymi słowy, istnieje związek między zawartymi w kwestionowanej uchwale unormowaniami a własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, wynikającą z prawa materialnego. W przekonaniu Sądu plan miejscowy narusza uprawnienia właścicielskie skarżącego, wynikające z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (aktualnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.) - dalej: k.c. czy też szerzej - z przepisów Konstytucji (art. 21 ust. 1 oraz art. 64).
Motywując taki wniosek, należy zauważyć, że skarżący występuje w tej sprawie jako właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr 221/3, zlokalizowaną przy ul. Swarzędzkiej 5 w Kobylnicy, obr. Kobylnica, gm. Swarzędz. Nieruchomość skarżącego jest obecnie zabudowana budynkiem o przeznaczeniu mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym. Grunt ten jest w księdze wieczystej nr [...] opisany jako działka nr 221/3 o pow. 0,0727 ha, położona w Kobylnicy w gminie Swarzędz, stanowiąca teren zabudowany, mieszkalny. Nieruchomość ta objęta została postanowieniami zakwestionowanego planu miejscowego wprowadzającego określone przeznaczenie m.in. dla tego terenu, jak i warunki zagospodarowania (w tym ograniczenia i zakazy).
Działka nr 221/3 znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 13MN/U. Dla terenu oznaczonego symbolem 13MN/U w planie określono przeznaczenie pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej (§ 3 pkt 1 lit. c). W § 12 pkt 1, w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustalono m.in.: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej (lit. a); lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w formie wolnostojącej (lit. b); lokalizację jednego budynku mieszkalnego albo mieszkalno-usługowego, albo usługowego na jednej działce budowlanej (lit. c); w przypadku lokalizacji usług - lokalizację wyłącznie usług nieuciążliwych (lit. d). Ponadto w pozostałych jednostkach redakcyjnych § 12 pkt 1 i 2 określono dalsze wskaźniki i parametry zagospodarowania i zabudowy terenu.
Nadto, w § 4 pkt 1 planu, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono m.in. lokalizację zabudowy, zgodnie z liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu, z uwzględnieniem ograniczeń zapisanych w § 31 oraz zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie lokalizacji zabudowy względem gruntów leśnych oraz obszarów i terenów kolejowych (lit. a). Z kolei linie zabudowy zostały wyznaczone na części graficznej uchwały (na rysunku planu), przy czym dla terenu nr 13MN/U wyznaczono: 1 obowiązującą linię zabudowy od strony północnej w odległości 20 m od osi skrajnego toru znajdującego się na terenie kolejowym (teren oznaczony symbolem 1TK, stanowiący część działki nr 221/25); 3 nieprzekraczalne linie zabudowy: po 8 m od granic działki w odniesieniu do strony wschodniej (od granicy z terenem 2KDZ, stanowiącym działkę nr 221/38 - według danych z https://polska.e-mapa.net/) i zachodniej (od granicy z działką nr 269/5); 4 m od strony południowej (od granicy z terenem 1KDL, stanowiącym na tym odcinku działkę nr 221/35 - według danych z geoportalu).
Natomiast w § 4 pkt 2 wskazano na dopuszczalne warunki zabudowy dla już istniejących budynków, niespełniających ustaleń planu w zakresie parametrów zabudowy (lit. a), w tym zlokalizowanych poza ustaloną na rysunku planu linią zabudowy (lit. b), jak też zachowanie istniejących budynków o funkcji innej niż dopuszczalna (lit. c). W § 5, w zakresie określenia zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustalono m.in. wymogi co do poziomów ochrony akustycznej dla terenów oznaczonych symbolami MN/U (ust. 2 pkt 2). Z kolei w § 7, w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych ustalono m.in. ochronę obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków, oznaczonych na rysunku planu poprzez zachowanie: wysokości sytuowania gzymsów, kąta nachylenia połaci dachowych, elewacji frontowych i kompozycji elewacji budynku wraz z detalami architektonicznymi, z dopuszczeniem przebudowy lub zmiany sposobu użytkowania tych budynków, zgodnie z przepisami odrębnymi (pkt 1).
Z całokształtu okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że strona skarżąca wykazała istnienie i bezpośrednie naruszenie jej własnego interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. na skutek podjęcia kwestionowanej uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Sąd przeanalizował pod tym względem materiał procesowy zawarty w aktach sprawy. Sąd oparł się zarówno w materiałach planistycznych, jak na pismach procesowych stron postępowania i uzupełniających dokumentach. Sąd rozstrzygnął co do zasadności skargi, orzekając – jak już wspomniano – na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Strona, inicjując postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., wykazała istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny) oraz to, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sytuację prawną strony. Natomiast od oceny, czy ingerencja taka mieściła się w prawnie wyznaczonych granicach władztwa planistycznego gminy, czy też je przekraczała – a zatem była bezprawna – zależała dopuszczalność stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Stwierdzonego wyżej naruszenia interesu prawnego skarżącej nie można utożsamiać z naruszeniem prawa (w znaczeniu przedmiotowym: jako obiektywnego porządku prawnego) skutkującym "automatycznie" nieważnością tych postanowień. Samo stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżącej nie oznacza jeszcze konieczności uwzględnienia jej skargi. Obowiązek taki powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia skargi na plan miejscowy nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje wprawdzie interes prawny lub uprawnienie, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 355/11).
Skoro ustanowione w wyżej przywołanych ustawach warunki formalne i materialne dopuszczalności wniesienia skargi na uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego zostały w przedmiotowej sprawie zachowane, należało przejeść do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i ocenić, czy zaskarżona uchwała planistyczna, kontrolowana w granicach sprawy zakreślonych w skardze, naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej podjęcia (znajdujące zastosowanie w danej sprawie). Kontrola ta podlegała jednak ograniczeniom wynikającym ze specyfiki skargi wnoszonej na podstawie art. 101 u.s.g., bowiem w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na warunkach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu, mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem lub takiej, na którą postanowienia planu bezpośrednio oddziałują. Natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2992/14). Z tego też właśnie powodu strona skarżąca musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, czyli udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną.
Z tych wszystkich powodów dalsze rozważania dotyczące merytorycznej oceny zaskarżonego planu miejscowego należy rozpocząć od uwagi, że Sąd uczynił to wyłącznie w graniach interesu skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej ustaleniami tego planu, tj. w zakresie, w jakim legitymowana była do wniesienia skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego w trybie art. 101 u.s.g. Charakter miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawia, że w przypadku wniesienia skargi dotyczącej planu, sąd ma obowiązek w pierwszej kolejności ustalić przedmiot zaskarżenia, którym niekoniecznie musi być cały plan miejscowy. Przedmiotem zaskarżenia mogą być również wyodrębnione części planu stanowiące zbiór indywidualnych regulacji określających przeznaczenie niektórych tylko nieruchomości objętych ustaleniami planu. Jeśli skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności planu powinno nastąpić tylko w odniesieniu do części tego planu dotyczącej tych nieruchomości – czy to poprzez ich objęcie swoimi postanowieniami, czy też oddziaływanie na zasadzie bezpośredniego sąsiedztwa (graniczenia) z konkretnym terenem objętym planem miejscowym. Przyjęcie poglądu, że w sytuacji zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. uchwały w sprawie planu miejscowego sąd może stwierdzić nieważność całej uchwały, niezależnie od tego, czy stwierdzone naruszenia odnoszą się do całości planu, czy tylko części, która odnosi się do nieruchomości skarżącego, prowadzi w efekcie do wypaczenia istoty skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g., gdyż skarga taka staje się w efekcie narzędziem do eliminowania z obrotu prawnego uchwał w całości, bez względu na to, czy stwierdzone naruszenia przy jej procedowaniu miały jakikolwiek wpływ na interes prawny skarżącego (tak NSA w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 117/13).
Konsekwentnie też, poza granicami podmiotowymi i przedmiotowymi tego rodzaju sprawy pozostają wszystkie te części planu (postanowienia części tekstowej planu i załącznika w postaci części graficznej - rysunku planu), które obejmowałyby ocenę ewentualnych naruszeń indywidualnych praw innych podmiotów, a zwłaszcza nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 3040/20). Skoro bowiem w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie "w granicach" interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego. Jeżeli zatem skarżący wywodzi swój interes z prawa własności nieruchomości, to stwierdzenie nieważności aktu powinno zasadniczo nastąpić tylko w odniesieniu do części planu miejscowego dotyczącej tej nieruchomości, a w szerszym zakresie tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla zachowania spójności ustaleń planistycznych (patrz np. wyroki NSA z dnia 8 maja 2019 r. sygn. II OSK 1544/17, 25 października 2019 r. sygn. II OSK 1905/19, 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 334/20 i 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2296/19).
W następnej kolejności trzeba zaznaczyć, że zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przepis art. 28 u.p.z.p., jako lex specialis, stanowi niewątpliwie modyfikację ogólnej reguły wyrażonej w art. 91 ust. 1 w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którą uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, jeżeli naruszenie prawa jest istotne (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1981/16). Za istotne naruszenie prawa w tym zakresie, skutkujące nieważnością aktu planistycznego w całości lub w części, należy rozumieć jedynie takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania aktu planistycznego. Pojęcie trybu sporządzania planu miejscowego (tzw. procedury planistycznej), którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa, odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Te kwestie regulują przepisy art. 17 i nast. u.p.z.p. W tym wypadku, z uwagi na przywołany w zaskarżonej uchwale przepis art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688) - w brzmieniu dotychczasowym, tj. sprzed zmiany, która weszła w życie zasadniczo w dniu 24 września 2023 r.
Z kolei pojęcie zasad sporządzania planu miejscowego, których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa, należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA z dnia: 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08 - dostępne jw.). Zasady sporządzania planu miejscowego w aspekcie jego wymaganej oraz dopuszczalnej treści zostały szczegółowo określone przede wszystkim w przepisach art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. – określających katalog zagadnień (elementów treściowych) podlegających normowaniu w planie miejscowym obowiązkowo (ust. 2) oraz w zależności od potrzeb (ust. 3).
Sąd po zapoznaniu się z aktami planistycznymi nie dopatrzył się w odniesieniu do terenu działki nr 221/3, tj. w granicach sprawy wyznaczonych interesem prawnym skarżącej, naruszenia procedury podejmowania uchwały planistycznej w zakresie art. 17 u.p.z.p., który reguluje kolejne etapy działania w procesie planistycznym. Akta planistyczne dokumentowały podjęcie w tej sprawie sekwencji działań i innych czynności, określonych w art. 17 i nast. u.p.z.p. Wobec powyższego, przedmiotem dalszej oceny Sąd uczynił te merytoryczne postanowienia zawarte w kwestionowanej uchwale (w jej części tekstowej i graficznej), które dotyczą przeznaczenia i przewidzianego sposobu zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem 13MN/U w odniesieniu do wyżej opisanej, a stanowiącej własność skarżącego, działki nr 221/3.
W szczególności Sąd wyjaśnia, że wbrew zarzutowi skargi nie było potrzeby ponowienia uzgodnienia projektu planu z Zarządem Powiatu w Poznaniu jako zarządcą dróg powiatowych, czy też z Zarządem Dróg Powiatowych w Poznaniu, jako jednostką organizacyjną reprezentującą zarządcę drogi.
Istotnie, przebieg drogi powiatowej nr 2407P zmienił się – nie przebiega już ona po zachodniej stronie działki nr 221/3, po terenie stanowiącym m.in. działkę nr 269/5. Na tej ostatniej działce, w jej południowej części znajduje się jednak fragment drogi gminnej - ul. Swarzędzkiej (zmienił się zarządca drogi), z którą od strony wschodniej łączy się inna droga gminna - ul. Dworcowa, na tym odcinku przebiega po działce nr 221/35 (teren 1KDL). Ustalenia uchwały nie zostały jednakże oparte – jak utrzymuje skarżący – na nieaktualnym stanie faktycznym co do przebiegu i klasy drogi zlokalizowanej na działce nr 269/5 (ul. Swarzędzka), z którą od zachodu graniczy działka skarżącego. Zmiana klasy drogi i jej właściciela oraz zarządcy, jak i zmieniony przebieg drogi powiatowej nr 2407P w sposób oczywisty okolicznościami znanymi Burmistrzowi przygotowującemu projekt planu miejscowego.
Co więcej, jak wynika z treści postanowienia Zarządu Powiatu w Poznaniu z dnia 11 marca 2022 r. (k. 308v), wskazuje ono na tereny oznaczone w planie miejscowym symbolami KDZ stanowiące zabezpieczenie terenu w związku realizacją inwestycji w postaci "Budowy wiaduktu kolejowego/tunelu drogowego w Kobylnicy w ciągu drogi powiatowej 2407P w zamian za likwidację przejazdu drogowego ...". Nadto w odpowiedzi na skargę Rada stwierdziła, że po zmianie przebiegu ta droga powiatowa graniczy z działką nr 221/3 po stronie wschodniej, a nie zachodniej, jak było dotychczas. Z kolei w przywołanym przez skarżącego piśmie ZDP w Poznaniu z dnia 30 września 2024 r. (k. 40) potwierdzono, że w ramach inwestycji polegającej na budowie tunelu drogowego w miejscowości Kobylnica, wybudowany został nowy odcinek drogi powiatowej nr 2407P Koziegłowy - Swarzędz.
Z kolei na uwarunkowania związane z budową wiaduktu na przejdzie kolejowym drogi powiatowej 2407P z linią kolejową nr 353 Poznań Wschód - Skandawa w Kobylnicy, a następnie zadania polegającego na budowie "wiaduktu kolejowego/tunelu drogowego" w ciągu drogi powiatowej nr 2407P Koziegłowy - Swarzędz na przejeździe kolejowym z linią kolejową nr 353 Poznań Wschód - Skandawa w Kobylnicy, w gminie Swarzędz – konsekwentnie zwracano uwagę w toku procedury planistycznej w postanowieniach Zarządu Dróg Powiatowych w Poznaniu z dnia 30 lipca 2020 r. (k. 218 akt planist.), 8 marca 2022 r. (k. 311) i 9 grudnia 2022 r. (k. 325) oraz postanowieniach Zarządu Powiatu w Poznaniu z dnia 18 listopada 2020 r. (k. 257), 2 grudnia 2021 r. (k. 298), 11 marca 2022 r. (k. 308-308v) i 12 grudnia 2022 r. (k. 324), jak też w piśmie (opinii) PKP Polskie Koleje Państwowe z dnia 7 marca 2022 r. (k. 310).
W takim stanie rzeczy – w odniesieniu do uwarunkowań terenów, z którymi sąsiaduje teren 13MN/U, na którym znajduje się działka skarżącego – brak jest podstaw do uznania, że konieczne było dalsze uzgadnianie projektu planu w tym zakresie w związku z realizacją zadania znanego gminnym organom planistycznym, jak i wyżej wskazanym organom uzgadniającym i opiniującym projekt planu miejscowego. Tym bardziej nie było takiej potrzeby co do ponowienia procedury uzgadniania projektu MPZP z zarządcą drogi w odniesieniu do "uzgodnienia wewnętrznego" w tym zakresie, w jakim zarządcą danego terenu drogowego był Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz.
Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 lit. b (tiret trzecie) w zw. z art. 19 ust. 1 u.p.z.p. okazał się bezzasadny. Do naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, które należałoby zakwalifikować jako istotne w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w tym wypadku nie doszło.
Również żądanie stwierdzania nieważności § 7 pkt 1 uchwały w związku z rysunkiem planu stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały, w powiązaniu z naruszeniem przepisów art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 6 lit. b (tiret ósme) - w zakresie nieruchomości stanowiącej działkę nr 221/3 w Kobylnicy okazało się całkowicie bezpodstawne. Nie jest okolicznością sporną, że na podstawie zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz nr WOM.0050.1.100.2024 z dnia 18 czerwca 2024 r. doszło do wykreślenia z Gminnej Ewidencji Zabytków Gminy Swarzędz obiekt w postaci "ZESPÓŁU DWORCA KOLEJOWEGO dróżbówka, XIX, XX w." (k. 30 akt sąd.). Skoro wskutek tego zarządzenia wykreślono z gminnej ewidencji budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr 221/3 w Kobylnicy, to przestał być zabytkiem ujętym w GEZ. Słusznie zatem Rada Miejska zauważyła, że § 7 pkt 1 zaskarżonej uchwały dotyczy obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków (GEZ), natomiast budynki położone na działce nr 221/3, której właścicielem jest skarżący, nie są objęte ewidencją zabytków, dlatego w tym zakresie skarga jest bezzasadna.
Dodać należy, że zgłoszone przez skarżącego w dniu 22 lipca 2024 r. uwagi do wyłożonego projektu MPZP (k. 445) zostały w tej części uwzględnione przez Burmistrza w trybie art. 17 pkt 11-13 u.p.z.p., na co wskazuje wykaz uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu MPZP - IV wyłożenie - lp. 1 (k. 446). Niezrozumiałe jest zatem argumentowanie pełnomocnika skarżącego, że skarżący stoi na uzasadnionym stanowisku, iż gdyby organ prawidłowo ponownie wystąpił o uzgodnienie projektu planu miejscowego z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, a następnie ustalił, że obiekt na działce nr ewid. 221/3 nie jest ujęty w GEZ, to organ zmieniłby w części graficznej uchwały oznaczenie obiektu na działce nr 221/3 oraz pozytywnie rozstrzygnąłby uwagę Mateusza Tarnowskiego z dnia 18 lipca 2024 r. w sposób tabelaryczny, a skoro uwaga nie została pozytywnie rozstrzygnięta w sposób tabelaryczny, przyjąć należy, że organ tej uwagi nie uwzględnił. Zarzut ten stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przywołanego wykazu uwag, gdzie w tym zakresie uwaga skarżącego właśnie "w sposób tabelaryczny" została "pozytywnie rozstrzygnięta".
W takich warunkach to, że skarżący na podstawie części graficznej uchwały nie jest w stanie jednoznacznie ustalić, czy budynek mieszkalny na działce nr 221/3 pozostał oznaczony jako obiekt ujęty w gminnej ewidencji zabytków (w formie zakreskowania w kolorze pomarańczowym) czy też nie – nie mogło prowadzić do zakwestionowania części tekstowej i graficznej planu miejscowego. Dokumentacja planistyczna przedłożona Sądowi jednoznacznie wskazuje, że na części rysunku planu obejmującej teren 13MN/U nie znajduje się oznaczenie przewidziane dla obiektów ujętych w GEZ. Zdaniem Sądu, część graficzna planu miejscowego w tym zakresie nie pozostawia żadnych wątpliwości. Wniosek taki dodatkowo wspiera analiza materiału graficznego dostępnego na portalu e-mapa.net, jak też stanowisko organu.
Jak już wspomniano na wstępie, skarga okazała się w swej zasadniczej części uzasadniona. Wobec tego Sąd przypomina, że skoro w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd orzeka w granicach interesu prawnego skarżącego, to w przypadku ustalenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego (por. art. 28 ust. 1 u.p.z.p.), sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego. Ze względu na granice rozpoznania skargi wyznaczane interesem prawnym skarżącego, należało przyjąć, że chodzi tutaj o tę część terenu objętego planem miejscowym, na którym znajduje się działka nr 221/3, jak też te wszystkie postanowienia planu, które jej dotyczą. Mając na uwadze treść art. 134 § 1 p.p.s.a., granic tych nie wyznaczają bowiem zarzuty i wnioski skargi oraz powołana w niej podstawa prawna, którymi sąd administracyjny nie jest związany (por. np. wyrok NSA z dnia 17 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 4309/21).
Zarazem Sąd wyjaśnia, że w orzecznictwie podkreśla się, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie odniesienia się w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (por. wyroki NSA z dnia 20 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2042/16 i 7 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2406/22).
Trafne okazały się zasadniczo – jakkolwiek nie w pełnym zakresie – te zarzuty skargi, które dotyczyły naruszenia art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 140 k.c. oraz art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p. Sprowadzało się to do skutecznego przypisania organowi zarzutu zaniechania uwzględnienia w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prawa własności skarżącego oraz wyważenia jego interesu prawnego przy określeniu dopuszczalnego, możliwego sposobu zagospodarowania i korzystania z terenu działki nr 221/3. Do naruszenia tego doszło w związku z wyznaczeniem linii zabudowy dla terenu oznaczonego symbolem 13MN/U. Pomimo uznania pewnych ogólnych racji organu, który powoływał się na uprawnienia wynikające z przyznanego władztwa planistycznego, Sąd końcowo uznał, że sposób w jaki wytyczono część linii zabudowy na przedmiotowym terenie – tj. tych linii zabudowy, które wyznaczono w odległości 8 m od granic działki – stanowi nadmierną, nieproporcjonalną ingerencję w sferę prawa własności. W ten sposób doszło do wadliwego skorzystania ze swoich kompetencji przez gminę. I jakkolwiek brak podstaw do uznania, że było to intencjonalne, świadome nadużycie władztwa planistycznego, to jednak ze względu na skutki dla wykonywania prawa własności terenu działki nr 221/3 przekroczenie tego władztwa przez Radę Miejską świadczyło o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Z miejsca jednakże Sąd zaznacza, że nie znalazł podstaw do przypisania organowi naruszenia § 118 w zw. z § 143 (załącznika) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) - dalej również: ZTP poprzez uregulowanie w zaskarżonej uchwale materii objętej już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) i powielanie wprost przepisów ustawowych (m.in. art. 43 ust. 1 ["art. 43 ust. 1 Ip. 3 lit. b"] ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i art. 53 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym). To zagadnienie zostanie omówione w części uzasadnienia dotyczącej obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w północnej części terenu 13MN/U, tj. od strony terenów kolejowych.
Podstawowe i rozstrzygające dla kierunku załatwienia niniejszej sprawy były kwestie związane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności przy wprowadzaniu w planie miejscowym określonego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania oraz ograniczeń w korzystaniu z gruntu. Szczególnie istotne jest w takiej sytuacji wyważenie interesu prywatnego i publicznego - i takie zaproponowanie rozwiązań planistycznych, co do których można wyprowadzić powinność tolerowania przez właściciela działki ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1266/19). Przez interes publiczny należy zaś rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym (art. 2 pkt 4 u.p.z.p.).
Wymaga podkreślenia, że w procedurze kształtowania polityki przestrzennej interes jednostki wskazany w art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. nie może zostać pominięty. Wobec tego w procesie planistycznym, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.), należy brać pod uwagę wskazane w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1 u.p.z.p.), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony środowiska (pkt 3), wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4); wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia (pkt 5) czy walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6) i potrzeby interesu publicznego (pkt 9), jak również właśnie również kwestie ochrony prawa własności (pkt 7). Nadto, ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne (art. 1 ust. 3).
Organ planistyczny obwiązany jest zatem uwzględnić prawo własności i wykazać zasadność jego ograniczenia w planie miejscowym. Tak też nakazuje interpretować władztwo planistyczne gminy m.in. przywołany już wcześniej art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p., który chroni interes indywidualny. Ograniczenie prawa własności powinno pozostać w proporcji do celów ustanowienia tego ograniczenia. Skoro zaś, uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja ma także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji (tak NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 331/17). Ustalenie przeznaczenia terenu, jak również określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). W ten sposób plan może kształtować i kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości i jego postanowienia mogą prowadzić do ograniczeń prawa własności, ale nie do takich, które faktycznie prowadziłyby do naruszenia jego istoty. Tak jak prawo własności (art. 140 k.c.), również i władztwo planistyczne gminy (art. 3 ust. 1 u.p.z.p.) nie jest prawem absolutnym, gdyż ma granice wynikające m.in. z art. 64 ust. 3 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji (por. wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 307/12, 18 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 618/12 i 15 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 710/12). Ograniczenie prawa własności na skutek uchwalenia planu miejscowego jest podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzennego. Ten sposób ingerencji w prawo własności jest jednak dozwolony na gruncie obowiązujących przepisów, jeśli nie godzi w istotę prawa własności. Skoro bowiem, uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności (por. wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 331/17).
Przywołane przepisy art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p. przewidują wprawdzie, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego, lecz zarazem art. 1 ust. 2 pkt 7 nakazuje także uwzględniać prawo własności. Trzeba mieć zarazem na względzie, że interes publiczny nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie planistycznej rozwiązania prawne oparte są bowiem na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego (patrz: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 776/11). Jednoznacznie wskazuje na to wspomniany art. 1 ust. 3 u.p.z.p.
W ocenie Sądu, w zaskarżonym planie w stosunku do nieruchomości skarżącego lokalny prawodawca w sposób nieproporcjonalny dał prymat interesowi publicznemu (interesowi społeczności lokalnej) nad interesem prywatnym – a co najmniej nie umotywował należycie zasadności takiego działania przy określaniu dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenu w stosunku do działki należącej do skarżącego. W toku postępowania planistycznego, jak też w postępowaniu sądowym nie zostały bowiem wykazane takie okoliczności, które jednoznacznie potwierdziłyby zasadność i konieczność (niezbędność) wprowadzenia w zakwestionowanym planie miejscowym takiego przebiegu linii zabudowy (po 8 m od strony wschodniej i zachodniej działki nr 221/3) na terenie 13MN/U, z którym wiążą się znaczące ograniczenia w sposobie potencjalnego zagospodarowania i korzystania z nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr 221/3.
Przy tym, powinność ważenia interesu publicznego i interesów prywatnych występuje zawsze, niezależnie od tego, czy w procedurze planistycznej były zgłaszane wnioski i uwagi zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu lub zmian w zakresie jego zagospodarowania. Aktywny udział właściciela nieruchomości w procedurze planistycznej ma o tyle znacznie, że w razie zgłoszenia takich interesów organ planistyczny nie może ich pominąć w toku postępowania w sprawie uchwalenia planu miejscowego, co w szczególności przejawia się w konieczności rozpatrzenia uwag do projektu planu (patrz: art. 17 pkt 11-14, art. 19 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Niemniej jednak samo rozpatrzenie uwag nie może stanowić dostatecznego uzasadnienia dla przyjętych w planie miejscowym ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie nieruchomości.
Zakwestionowany plan miejscowy – w zakresie postanowień dotyczących wcześniej opisanej działki skarżącego – nie przeszedł konstytucyjnego testu proporcjonalności opierającego się na zasadach przydatności, konieczności oraz zakazu nadmiernej ingerencji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 1593/19). Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił w swoim orzecznictwie, że zasadę proporcjonalności należy postrzegać jako zakaz ustawodawcy nadmiernej ingerencji w konstytucyjne prawa i wolności. Uniwersalnie jest ona rozumiana jako "nakaz podejmowania środków adekwatnych do założonych celów". Trybunał Konstytucyjny, badając, czy dane ograniczenie konstytucyjnych praw i wolności mieści się w zasadzie proporcjonalności, poszukuje odpowiedzi na trzy pytania: czy może ono doprowadzić do zamierzonych skutków, czy jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego, z którym jest związane, oraz czy efekty ograniczenia pozostają w odpowiedniej proporcji do ciężarów nałożonych na obywatela (por. orzeczenie z dnia 26 kwietnia 1995 r. sygn. akt K 11/94, OTK w 1995 r., cz. 1, poz. 12). Wynika z tego, że przeznaczenie i wprowadzone ograniczenia muszą być usprawiedliwione, co oznacza także, że ich wprowadzenie powinno być przekonująco uzasadnione i znajdować swoje oparcie w całokształcie okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 1544/19). Są to wyzwania stawiane prawodawcy, także lokalnemu, w ramach obowiązującej zasady demokratycznego państwa prawnego, o jakiej mowa w art. 2 Konstytucji.
Jak to już wyżej wskazano, nie ulega wątpliwości, że ustalenia planu miejscowego w części, w jakiej ustalają przebieg linii zabudowy dla terenu 13MN/U naruszają interes prawny skarżącego. W ocenie Sądu, stwierdzone naruszenie interesu prawnego właściciela działki nr 221/3 łączy się w niniejszym przypadku z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, które upatrywać należy przede wszystkim w okolicznościach i w sposobie, w jakich doszło do wyznaczania dla terenu działki nr 221/3 linii zabudowy w planie miejscowym. To właśnie te okoliczności podały w wątpliwość spełnienie przez organ planistyczny wymogu wypełnienia obowiązku (rzeczywistego) wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego (art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, art. 15 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Ponadto uzasadniały one twierdzenie, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności, w jej aspekcie dotyczącym zwłaszcza niezbędności wprowadzanych ograniczeń dla celu założonego przez prawodawcę lokalnego.
Zdaniem Sądu, treść zakwestionowanego planu miejscowego w odniesieniu do terenu 13MN/U, jak i uzasadnienie jego założeń i konkretnych rozwiązań nie motywuje w pełni ani nie oddaje rzeczywistych intencji lokalnego prawodawcy w zakresie związanym z wyznaczeniem linii zabudowy.
Jak zasadnie wskazała Rada Miejska w odpowiedzi na skargę, przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wskazuje na konieczne elementy planu miejscowego, w tym m.in. linie zabudowy. W ujęciu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. linia zabudowy stanowi element kształtujący zabudowę i zagospodarowanie terenu. Celem wyznaczenia linii zabudowy jest jednoznaczne określenie obszaru, na którym może być lokalizowana nowa zabudowa oraz dopuszczona rozbudowa istniejącej zabudowy. Obszar ten nie musi być wyznaczony liniami zabudowy wokół całego terenu wydzielonego liniami rozgraniczającymi, lecz musi w sposób precyzyjny, niebudzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych określać te części terenu przeznaczonego pod zabudowę, na których plan dopuszcza sytuowanie budynków (patrz: wyrok NSA z dnia 24 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1444/23). Treść art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie wyłącza zastosowania art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., gdyż to na podstawie tego ostatniego przepisu w planie miejscowym wymagane jest wyraźne sformułowanie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2024 r. sygn. akt II OSK 2185/23). Niemniej jednak poprzez wyznaczenie konkretnego przebiegu linii zabudowy – zwłaszcza gdy ustalono ich więcej na danym terenie (są wyznaczone od wszystkich stron terenu) – może w sytuacjach skrajnych dojść właśnie do istotnego ograniczenia w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, a nawet stanu w swych skutkach pośrednio równoważnego z zakazem zabudowy.
Słusznie organ podniósł w odpowiedzi na skargę, że ustawa o drogach publicznych określa możliwe minimalne zbliżenie nowej zabudowy do zewnętrznej krawędzi jezdni, co nie jest tożsame z możliwością zabudowy w takiej odległości, a organ sporządzający projekt MPZP ma możliwość ustalenia bardziej oddalonej linii zabudowy niż określa to ustawa o drogach publicznych. Należy też podzielić pogląd ogólny Rady, że ustalanie linii zabudowy ma na celu nie tylko zachowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez przeniesienie postanowień ustawy o drogach publicznych, ale przede wszystkim kształtowanie ładu przestrzennego. Sąd nie zgadza się jednakże z tezą organu, że powyżej przedstawione argumenty są wystarczającym uzasadnieniem dla konkretnych uregulowań, jakie w tym zakresie dotyczą terenu 13MN/U.
Istotnie, nie bez znaczenia dla możliwości zagospodarowania działki skarżącego pozostaje jej pierwotna funkcja, a co za tym idzie lokalizacja. Jak wyjaśniła Rada, istniejące na działce nr 221/3 budynki należały niegdyś do zespołu dworca kolejowego, a obecny budynek mieszkalny jest dawną dróżbówką. Działka położona jest w klinie pomiędzy terenami komunikacyjnymi: torami kolejowymi, działką drogową drogi powiatowej oraz drogą gminną. Linia kolejowa nr 353 Poznań Wschód - Skandawa, jest główną linią kolejową w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, tj. linią, po której przejeżdża rocznie więcej niż 30 tys. pociągów (średniodobowe natężenie to 100 pociągów).
Według przedłożonego wypisu z dnia 31 marca 2025 r. (k. 62) z obowiązującego Studium działka nr ewid. 221/3 położna w Kobylnicy określona została jako tereny kolejowe, a z uwagi na charakter terenu, w treści Studium brak jest ustaleń szczegółowych dlatego typu przeznaczenia. Ponadto w wypisie tym Burmistrz wskazał na ogólne uwarunkowania i kierunki zagospodarowania dla terenów kolejowych i sąsiadujących z nimi innych terenów.
Skoro ze względu na specyfikę powyższej działki i fakt, że nie stanowi ona już aktualnie obszaru kolejowego, a strony nie pozostają w sporze co do zgodności dopuszczalnego sposobu zagospodarowania z postanowieniami Studium, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania zaskarżonej uchwały w tym zakresie. Poza tym, nawet w razie przyjęcia, że organ gminy wprost nie naruszył art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. przy uchwalaniu planu miejscowego – to i tak kwestią otwartą byłoby rozstrzygnięcie, czy doszło w danej sprawie naruszenia władztwa planistycznego poprzez nieuzasadnione, niekorzystne dla właściciela nieruchomości (tym bardziej według stanu zagospodarowania działki sprzed uchwalenia planu) ustalenie przeznaczenia gruntu w planie miejscowym.
Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1757/15, już z faktu, że studium gminne nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.) – a więc nie jest powszechnie obowiązującym prawem (argument a contrario z art. 87 ust. 2 Konstytucji), lecz jedynie aktem o charakterze wewnętrznym, wiążącym wyłącznie gminne organy planistyczne (por. art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 ab initio u.p.z.p.) – wynika, że w sporach z obywatelem o legalność postanowień planu miejscowego nie można zasłaniać się zgodnością tych postanowień z ustaleniami studium. Tym bardziej, że to jeden i ten sam organ – rada gminy – jest uprawniony zarówno do uchwalania oraz zmiany studium (art. 12 ust. 1 i art. 27 u.p.z.p.), jak i uchwalania oraz zmiany planu miejscowego (art. 20 ust. 1 i art. 27 u.p.z.p.).
Poza tym, organ stanowiący gminy jako twórca polityki przestrzennej gminy dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Niewątpliwie w tym procesie uwzględnia również takie wartości, jak walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności (w tym istniejący sposób zagospodarowania danego terenu). Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium (por. wyrok NSA z dnia z dnia 5 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 2473/12). W konsekwencji, nawet zgodność przyjętych rozwiązań planistycznych z ogólnymi wytycznymi obowiązującym studium kierunków uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie mogłaby jeszcze świadczyć o dopuszczalności zastosowania danego rodzaju zakazu czy ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości. To bowiem uzależnione jest od przejścia przywołanego testu proporcjonalności.
Co do kwestii planistycznych związanych z obszarem kolejowym będącym terenem zamkniętym i strefy ochronnej dla terenu zamkniętego należy zauważyć, że m.in. w postanowieniu Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 11 marca 2022 r. (k. 307) wyjaśniono, że działka nr 221/25, obręb Kobylnica, gmina Swarzędz stanowiąca obszar kolejowy w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 1984 [aktualnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 697]) - dalej: u.t.k., jest zarazem terenem zamkniętym, zgodnie z decyzją nr 14 Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2020 r. w sprawie ustalenia terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe, jako terenów zamkniętych (Dz.Urz. MI nr 14, poz. 51 ze zm.). Ma to istotne znaczenie dla dopuszczalnego sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich. Powyższe znajduje też swoje dalsze potwierdzenie w opinii PKP Polskie Koleje Państwowe z dnia 2 lutego 2023 r. (k. 327), sporządzonej – jak wynika z jego treści – na wniosek Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 26 stycznia 2023 r., jak też w postanowieniu Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia 8 lutego 2023 r. (k. 333).
W takiej sytuacji zasadne są wyznaczone ograniczenia dla terenu wzdłuż torów kolejowych, tj. strefa szczególnych warunków zagospodarowania oraz ograniczeń w użytkowaniu w stosunku do obszaru i terenu kolejowego (fioletowy szraf na rysunku planu), jak też obowiązująca linia zabudowy w odległości 20 m od osi skrajnego toru znajdującego się na terenie kolejowym (na tym odcinku chodzi o teren oznaczony symbolem 1TK, stanowiący część działki nr 221/25).
Z art. 53 u.t.k. wynika podstawowa zasada, że usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego (ust. 1). Według art. 53 ust. 2 u.t.k., budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4. W art. 53 ust. 3 u.t.k. wskazano zaś na sytuacje, w których odległości, o których mowa w ust. 2, powinny być zwiększone, w zależności od przeznaczenia budynku, w celu zachowania norm dopuszczalnego hałasu w środowisku, określonych w odrębnych przepisach. Z kolei art. 53 ust. 4 u.t.k. stanowi, że przepisu ust. 2 nie stosuje się do budynków i budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy, w tym do dróg pieszych i rowerowych, oraz do budynków lub budowli istniejących, stanowiących zabytki w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Sąd w pełni zgadza się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 942/17 stwierdził, że procedura planistyczna w odniesieniu do tak ustalonych terenów zamkniętych nie zwalania organu gminy z konieczności określenia w planie miejscowym granic terenów zamkniętych, jak i granic stref ochronnych terenów zamkniętych, co wynika z art. 15 ust. 3 pkt 7 u.p.z.p. Tym bardziej jeżeli zważy się, że plan miejscowy może być tworzony dla tego rodzaju terenów, które tak jak w niniejszej sprawie zostały ustalone przez ministra właściwego do spraw transportu. Chodzi tu o tereny kolejowe jako tereny zamknięte. Możliwość objęcia terenu zamkniętego planem nie wyłącza jednak obowiązku ustalenia jego granic. Przepis art. 4 ust. 4 u.p.z.p. należy interpretować w ten sposób, że skoro ustawodawca dopuścił możliwość zagospodarowania określonych terenów zamkniętych, w tym terenów kolejowych, to plan miejscowy nie tylko ma określać granice takich terenów, lecz może dodatkowo ustalać zasady ich zagospodarowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto należy mieć na uwadze, że możliwość objęcia terenu zamkniętego planem miejscowym nie wyłącza obowiązywania unormowań zawartych w art. 53 u.t.k. (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2098/16). Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. w procedurze planistycznej podlegają uwzględnieniu przepisy odrębne, do których w okolicznościach przedmiotowej sprawy zalicza się art. 53 u.t.k. Poza tym granica terenu kolejowego, jako terenu zamkniętego (art. 2 pkt 11 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne), niekoniecznie musi pokrywać się z granicą obszaru kolejowego (art. 4 pkt 8 u.t.k.). Prawnie są to bowiem dwa różne pojęcia (choć w praktyce mogą się pokrywać). To w odniesieniu do obszaru kolejowego plan miejscowy powinien uwzględniać odległości, o jakich mowa w art. 53 u.t.k. Zdaniem NSA, tereny, które bezpośrednio przylegają do terenu kolejowego, powinny mieć wyznaczoną linię zabudowy także od strony terenu kolejowego, a brak takiego rozwiązania planistycznego stoi w sprzeczności z przepisem art. 53 ust. 2 u.t.k., gdyż w odległościach mniejszych niż wskazane w art. 53 ust. 2 u.t.k. mogą powstać budynki i budowle wskazane w art. 53 ust. 4 tej ustawy.
W związku z tym Sąd jeszcze raz zauważa, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości ustalenia obowiązującej linii zabudowy od strony terenu kolejowego, tj. w odległości 20 m od osi skrajnego toru znajdującego się na terenie kolejowym. Brzmienie przepisu art. 57 u.t.k. – wskazującego na dopuszczalność odstępstw od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54 – nie mogło w takich warunkach skutecznie podważyć powyższego rozwiązania planistycznego. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 118 w zw. z § 143 ZTP były niezasadne, gdyż w omawianym zakresie nie miało miejsca naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i przepisów szczególnych.
Niemniej jednak poważne wątpliwości Sądu wzbudziło wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległości po 8 m od granic działki w odniesieniu do strony wschodniej (od granicy z terenem 2KDZ, stanowiącym działkę nr 221/38) i zachodniej (od granicy z działką nr 269/5). Skarżący nie miał natomiast zastrzeżeń co do ustalenia linii zabudowy po stronie południowej działki nr 221/3, w odległości 4 m od granicy z terenem 1KDL (stanowiącym na tym odcinku działkę nr 221/35), po którym przebiega ul. Dworcowa.
Według art. 43 ust. 1 u.d.p., zgodnie z tabelą zawartą w tym przepisie, obiekty budowlane powinny być sytuowane od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej w odległości co najmniej 6 m w terenie zabudowy, a 15 m poza terenem zabudowy (Lp. 3 lit. c). Natomiast w odniesieniu do dróg powiatowych obiekty budowlane powinny być sytuowane od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej w odległości co najmniej 8 m w terenie zabudowy, a 20 m poza terenem zabudowy (Lp. 3 lit. b). Warto jednak zauważyć, że wymogi wynikające z art. 43 ust. 1 u.d.p. obowiązują niezależnie od uchwalenia dla danego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jednocześnie rada gminy przy ustalaniu linii zabudowy nie ma kompetencji do modyfikowania w planie miejscowym parametrów określonych w art. 43 ust. 1 tej ustawy. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania chodzi o zapewnienie ładu przestrzennego na danym obszarze, co wiąże się między innymi z ustaleniem linii zabudowy, zaś w przypadku art. 43 u.d.p. o zapewnienie możliwości bezpiecznego korzystania z drogi przez jej użytkowników (patrz: wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2662/16).
Niezależnie od faktu, że projekt planu miejscowego został pozytywnie uzgodniony z właściwym zarządcą drogi (ta kwestia został już wcześniej omówiona), trzeba zwrócić uwagę na niespójność stanowiska i argumentacji organów planistycznych gminy przy ustalaniu przebiegu linii zabudowy w odległości 8 m od granic działki nr 221/3 - po wschodniej i zachodniej stronie tego terenu.
Otóż, rozstrzygając negatywnie w sprawie zgłoszonej przez skarżącego w piśmie z dnia 17 lipca 2024 r. (data wpływu do organu: 22 lipca 2024 r. - k. 445) uwagi do wyłożonego projektu MPZP (czwarte wyłożenie) w zakresie zmiany linii zabudowy wyznaczonych na działce nr 221/3 m.in. od strony drogi powiatowej, Rada Miejska w ślad za stanowiskiem Burmistrza – patrz: wykaz uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu MPZP - IV wyłożenie - lp. 1 (k. 446) – stwierdziła, że "wyznaczona linia zabudowy jest zgodna z wytycznymi zwartymi w ustawie o drogach publicznych", a jednocześnie, że "projekt planu został w tym kształcie uzgodniony z ZDP" (k. 453). Z kolei w odpowiedzi na skargę organ podnosi inne argumenty, tym razem związane przede wszystkim z kształtowaniem ładu przestrzennego.
Zdaniem Sądu, mając na względzie specyficzne położenie działki nr 221/3, jak też już i tak daleko idące ograniczenia w zagospodarowaniu i korzystaniu z tego terenu, wynikające z przedstawionych uwarunkowań w zakresie sąsiedztwa obszarów kolejowych (terenu zamkniętego i strefy ochronnej dla terenu zamkniętego) i dopuszczalnych odległości sytuowania zabudowy względem takich terenów, organ planistyczny powinien był szczególnie wnikliwie rozważyć kwestie wyznaczenia pozostałych linii zabudowy dla terenu 13MN/U. Jest to tym bardziej istotne, że swoje zastrzeżenia w tym względzie skarżący konsekwentnie zgłaszał w toku procedury planistycznej, gdyż wcześniej w piśmie z dnia 23 lutego 2024 r. (k. 425) sformułował podobne uwagi, które zgodnie z wykazem uwag - III wyłożenie projektu MPZP (k. 426) zostały negatywie rozpatrzone przez Burmistrza z takim samym lakonicznym uzasadnieniem, jak w rozstrzygnięciu dotyczącym ostatniego wyłożenia.
W ocenie Sądu, skoro od strony zachodniej działki nr 221/3 nie przebiega już droga powiatowa nr 2407P, a na części działki nr 269/5 przebiega aktualnie droga gminna (przy czym w części północnej tej działki nie ma urządzonej drogi - w tym jezdni), to należało wykazać zasadność wyznaczenia linii zabudowy w odległości 8 m od granic z tym terenem. Przepis art. 43 ust. 1 u.d.p. wymaga zachowania co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Tutaj, linia zabudowy została wyznaczona w odległości od granic terenu (od granic sąsiadujących działek), co jest zasadne, jednakże z tego wynika, że tym bardziej odległości od krawędzi jezdni są zachowane.
Z kolei wyznaczenie po wschodniej stronie działki nr 221/3 kolejnej linii zabudowy w odległości 8 m od granicy z terenem 2KDZ (teren dróg publicznych klasy zbiorczej), stanowiącym działkę nr 221/38, również pomija fakt, że po zmianie przebiegu drogi powiatowej nr 2407P na tym odcinku wiedzie ona tunelem drogowym pod drogą kolejową. Aktualnie jezdnia drogi powiatowej nr 2407P w ogóle nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z działką nr 221/3, lecz w znacznym od niej oddaleniu (w odległości stanowiącej wielokrotność 8 m).
W takich warunkach nie można również co do powyższych kwestii mówić o związaniu organu planistycznego stanowiskiem zawartym w uzgodnieniu właściwego zarządcy drogi.
Co się zaś tyczy stanowiska przedstawionego w odpowiedzi na skargę, że ustalanie linii zabudowy ma na celu nie tylko zachowanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ale przede wszystkim kształtowanie ładu przestrzennego, Sąd dostrzega, że na rysunku planu wyznaczono linii zabudowy dla innych terenów w podobnych odległościach - w tym 8 m i 10 m (np. tereny 1U/KDP i 2U/KDP) i można uchwycić w tym względzie pewne prawidłowości. Niemniej jednak specyfika terenu, na którym znajduje się działka nr 221/3, nie pozwalała na proste powielenie rozwiązań przyjętych dla innych, nawet pobliskich obszarów objętych planem. Przy tym, ustalenie linii zabudowy w odległości 8 m od granic z działką nr 269/5 w ogóle było nieadekwatne do faktycznych i prawnych uwarunkowań istniejących w dacie podejmowania uchwały.
Warto też zauważyć, że w odniesieniu do południowej granicy działki nr 221/3, gdzie przebiega droga gminna (teren 1KDL) Rada ustaliła przebieg linii zabudowy w odległości 4 m od granic terenu. W tym zakresie można zasadnie założyć, że organ nawiązał do odległości wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022, poz.1225 ze zm.), a zarazem ustalił, że zachowane są minimalne odległości sytuowania zabudowy od jezdni drogi klasy gminnej. W takich warunkach nietrafnie organ argumentuje w odpowiedzi na skargę, że skarżący nie wskazuje, dlaczego – w jego opinii – właściwe wyznaczenie linii zabudowy winno być ustalone w odległości 4 m. Sam organ uznał za właściwe wyznaczenie linii zabudowy w takiej odległości od granic z innym terenem dróg publicznych klasy lokalnej (1KDL).
Zdaniem Sądu, ani motywy uzasadnienia zaskarżonej uchwały, ani też argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę nie pozwalają na wniosek, że zostały wszechstronnie rozważone wszystkie dobra podlegające ochronie w procesie planistycznym i nastąpiło wyważenie konfliktu pomiędzy tymi dobrami. W sprawie zabrakło rzeczowego wyjaśnienia wskazującego na to, że jedynym i koniecznym rozwiązaniem dla realizacji celów planu i chronionych nim dóbr i wartości jest wprowadzenie takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości stanowiącej działkę nr 221/3, jakie w zakresie wyżej omówionych linii zabudowy wynika z planu miejscowego. Podane przez Radę motywy omówionych tu rozwiązań planistycznych, w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, nie stanowiły o odpowiednim wyważeniu wartości podlegających uwzględnieniu i ochronie w ramach stanowienia porządku przestrzennego gminy. Wprowadzając ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnie chronionego prawa własności, organy planistyczne obowiązane są stosować takie środki prawne, które będą najmniej uciążliwe dla poszczególnych podmiotów oraz pozostaną w racjonalnej proporcji do zamierzonych celów. Niewątpliwie rozstrzyganie tych konfliktów w procesie stanowienia prawa wymaga każdorazowo wyważenia interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości oraz interesu publicznego całej wspólnoty samorządowej. Zachowanie właściwej równowagi pomiędzy wartościami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo wyklucza zakładanie prymatu interesu ogólnego nad jednostkowym - i odwrotnie, co ma szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów (patrz: wyroki NSA z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1330/15, 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 1281/16 i 28 kwietnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2677/20).
W toku procedury planistycznej i na etapie postępowania sądowego nie doszło do odpowiedniego zobrazowania przez organ, że zrealizowano wymóg ważenia interesu publicznego i interesu prywatnego. W konsekwencji, Rada nie wykazała dopuszczalności wprowadzenia tak daleko idącego ograniczenia w wykonywaniu prawa własności w zakresie możliwości zagospodarowania terenu przeznaczonego na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej. Takie działanie narażało Radę na zarzut przekroczenia władztwa planistycznego w zakresie, w jakim ukształtowała sposób zagospodarowania działki nr 221/3.
W tym zakresie doszło do naruszania przywołanych zasad realizacji władztwa planistycznego w kontekście przepisów Konstytucji w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2 i 6 u.p.z.p., tj. w zakresie przeznaczenia terenów oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i kształtowania zabudowy.
Można zatem uznać, że dla ogólnie wskazywanych celów ochrony innych wartości (wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury w ramach interesu lokalnego, jak też interesu publicznego), bez wykazania konieczności takiego działania, organ wyszedł zbyt daleko na przedpole ochrony tychże dóbr, poświęcając w tym celu interes prywatny, indywidualny właściciela zabudowanego gruntu znajdującego się na obszarze objętym planem miejscowym. W ten sposób uchwalił plan miejscowy bez należytej realizacji wymogu wynikającego z art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 u.p.z.p., czyli uwzględnienia prawa własności i wyważenia interesu publicznego i interesów prywatnych.
Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. W jej świetle wszelkie ograniczenia praw i wolności mogą być wprowadzane jedynie w koniecznych przypadkach i tylko w niezbędnym zakresie. Wcześniej już przywołane i omówione kwestie wskazują na to, że organ nie wykazał, że niezbędne jest takie ograniczenie w sposobie zagospodarowania działki nr 221/3, jakie wynika z ustalania w planie miejscowym dwóch nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległości 8 m od strony wschodniej i zachodniej tego terenu.
W konsekwencji, Radzie należało przypisać istotne naruszenie zasad sporządzania aktu prawa miejscowego, tj. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 art. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 oraz ust. 3 u.p.z.p., wynikające z uchybienia zasadom określonym w art. 2, art. 31 ust. 2 i 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji. Ponadto w sprawie miało miejsce naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.z.p.
Podsumowując, po przeprowadzeniu oceny zaskarżonej uchwały w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), wyznaczonych w tym wypadku naruszeniem interesu prawnego w stosunku do konkretnej nieruchomości objętej postanowieniami planu miejscowego, oraz obowiązujących przepisów, Sąd uznał, że organ planistyczny nie dopełnił obowiązku wszechstronnego rozważenia i wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Interes publiczny zostało przedłożony ponad interes obywateli w sposób nieuzasadniony i godzący w zasadę proporcjonalności.
W takich też warunkach ustalenia dotyczące zasad zabudowy i zagospodarowania terenu 13MN/U, na którym znajduje się działka nr 221/3, należało uznać za nieproporcjonalne ograniczenie właściciela w możliwości korzystania z rzeczy i dysponowania nią, tj. użytkowania i zabudowy nieruchomości prywatnej. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały, jak i stanowisko organu przedstawione w toku postępowania sądowego nie doprowadziły do wykazania racji organu w takim ukształtowaniu linii zabudowy dla terenu działki nr 221/3, jaki został ustalony w zakwestionowanym planie miejscowym.
Wobec powyższego, przedmiotowa uchwała w odniesieniu do terenu stanowiącego działkę nr 221/3 położoną w Kobylnicy przy ul. Swarzędzkiej 5, znajdującą się na terenie oznaczonym na części graficznej planu miejscowego symbolem 13MN/U, narusza przepisy obowiązującego prawa w takim stopniu, który uzasadnia stwierdzenie nieważności postanowień planu w części, tj. w zakresie, w jakim dotyczy przedmiotowej nieruchomości.
Nie było możliwości stwierdzenia nieważności uchwały w taki sposób, jak o to wystąpił skarżący. Jeżeli dla danego terenu obowiązkowo muszą być wyznaczone linie zabudowy, to pozostawienie terenu tylko z częściowo wyznaczonymi liniami zabudowy było niedopuszczalne, gdyż wprost naruszałoby normę z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Prowadziłoby to do niepełności regulacji planistycznej dla danego terenu, a dalej - do niejasności w ustaleniu faktycznych zasad zagospodarowania terenu (wskaźników i parametrów zabudowy) przez właściciela (inwestora) oraz organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego.
Poprzez wskazanie w pkt 1 wyroku zakresu, w jakim Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały (w części dotyczącej terenu nieruchomości stanowiącej działkę nr 221/3), zapewnione zostało z jednej strony uwzględnienie skargi w takim rozmiarze, w jakim zasadnie zakwestionowano plan miejscowy, a z drugiej pozwoliło na funkcjonowanie pozostałych przepisów planu miejscowego w odniesieniu do innych terenów niż nieruchomość skarżącego.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wniosek strony (żądanie zasądzenia kosztów procesu) i wynik sprawy oraz wysokość uiszczonych, należnych kosztów sądowych (300 zł wymaganego wpisu od skargi; nadpłata w kwocie 200 zł została zwrócona przed rozpoznaniem sprawy - k. 57, 59), a także wynagrodzenie należne zawodowemu pełnomocnikowi (480 zł) zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).
Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania § 15 ust. 3 przywołanego rozporządzenia i zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w wyżej wysokości niż stawka określona w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Postępowanie miało typowy przebieg dla spraw, w których właściciel działki kwestionuje postanowienia planu miejscowego dotyczącego jego nieruchomości. W ocenie Sądu nakład pracy pełnomocnika i przebieg postępowania był typowy w tego rodzaju sprawach. Nadto, jakkolwiek skarga okazała się usprawiedliwiona, to zasadne były – nie wszystkie – tylko zarzuty dotyczące prawidłowości ustalenia linii zabudowy dla terenu, na którym położona jest działka skarżącego. Natomiast pozostałe zarzuty, w szczególności co do nierozpatrzenia uwag skarżącego w związku z ujęciem zabudowy na działce skarżącego w gminnej ewidencji zabytków, jak też związanego z tym oznaczenia na rysunku planu terenu, na którym znajduje się działka nr 221/3, nie znalazły potwierdzenia w realiach sprawy. Przy tym, zastrzeżenia skarżącego po części wynikały z deklarowanego braku możliwości dokładnego rozpoznania oznaczeń na części graficznej planu miejscowego. Sąd z kolei jednoznacznie stwierdził, że w tym względzie zarzuty i stanowisko skarżącego (jego pełnomocnika) były niezasadne.
Ubocznie Sąd również zauważa, że wskazana zgodnie z § 16 rozporządzenia wysokość uzgodnionego wynagrodzenia pomiędzy skarżącym a jego pełnomocnikiem znacząco przekracza sześciokrotność stawki minimalnej, tj. maksymalną wysokość wynagrodzenia, jak może być zasądzona w razie zastosowania § 15 ust. 3 rozporządzenia.
ZARZĄDZENIE
1. Odnotować.
2. Odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczyć (bez pouczenia):
- pełnomocnikowi strony skarżącej,
- pełnomocnikowi organu.
3. Akta przedłożyć za 40 dni od wykonania pkt 2 (od ostatniego doręczenia) lub z pismem.
P., dnia ............... 2025 r. Asesor WSA
Jacek Rejman