IV SA/Po 1823/20

IV SA/Po 1823/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maria Grzymisławska-Cybulska /przewodniczący/
Sebastian Michalski
Tomasz Grossmann /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1830/21 - Wyrok NSA z 2024-04-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15 zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 2, art. 4, art. 15 par. 1 pkt 4, art. 134 par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 22 par. 2 i 3, art. 65 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 105 par. 1, art. 162 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2016 poz 961
art. 2 pkt 1, art. 13 ust. 3a
Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. ([...]) Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołań A. B. oraz P.F.W.B. Spółka z o.o. z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2020 r. ([...]) umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zmiany pozwolenia na budowę nr [...], znak: [...], z [...] czerwca 2016 r. dot. inwestycji pod nazwą "B. F. W. B. składającej się z [...] elektrowni wiatrowych wraz z fundamentami i infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowaną w Gminie W. w obrębach G. , S. , R. , S. , B. , T. oraz [...]".
Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła w następującym okolicznościach faktycznych sprawy.
W dniu [...] sierpnia 2018 r. inwestor, P.F.W.B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (zwana też dalej "Spółką"), wystąpiła do Wojewody z wnioskiem o zmianę decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2016 r. (znak: [...]; zwanej też dalej "Decyzją PnB") zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W dniu [...] sierpnia 2018 r. Wojewoda przekazał ww. wniosek do Starosty [...] (zwanego też dalej "Starostą"), jako do organu właściwego do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej, która została wydana w oparciu o przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (zwanej dalej "ustawa wiatrakową"), tj. przed [...] lipca 2016 roku.
W dniu [...] kwietnia 2020 r. Wojewoda wystosował do Starosty pismo informujące, że Wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących elektrowni wiatrowych (w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy wiatrakowej).
Pismem z [...] maja 2020 r. (znak: [...]) Starosta, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., przekazał Wojewodzie ww. wniosek Spółki o zmianę Decyzji PnB.
Przywołaną na wstępie decyzja z [...] maja 2020 r. Starosta umorzył postępowanie w sprawie zmiany Decyzji PnB.
Odwołania od tej decyzji Starosty wnieśli A. B. oraz Spółka.
Utrzymując w mocy ww. decyzję umarzającą organu I instancji – przywołaną na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2020 r. – Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia zmiany ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę F. W. B. składającej się z [...] elektrowni wiatrowych wraz z fundamentami i infrastrukturą techniczną zlokalizowanej w gm. W.. Zasadnicze znaczenie w sprawie ma przedmiot postępowania, tj. elektrownie wiatrowe. Dnia 16 lipca 2016 r. weszła bowiem w życie ustawa wiatrakowa, która w art. 9 pkt 2 dokonała nowelizacji art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; w skrócie "pr.bud."). Od 16 lipca 2016 r. przepis art. 82 ust. 3 pkt 5b pr.bud. stanowi, że wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty oraz organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących elektrowni wiatrowych, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy wiatrakowej. Jednocześnie Wojewoda zwrócił uwagę, że ustawa wiatrakowa nie zawiera regulacji dotyczących właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej do prowadzenia spraw w innych trybach, poza wspomnianym wydaniem pozwolenia na budowę lub oddaniem obiektu do użytkowania, a dotyczących pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych wydanych przed dniem jej wejścia w życie. W związku z tym, że przepisy przejściowe wprost nie wskazują, który organ administracji publicznej jest obecnie uprawniony do załatwiania tego rodzaju spraw, mając na uwadze koncepcję "podążania" kompetencji w ślad za nową właściwością organów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dla rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego decydujące znaczenie ma określenie organu kompetentnego w sprawach obiektów i robót budowlanych elektrowni wiatrowych na podstawie obowiązujących przepisów, które w art. 82 ust. 3 pkt 5b pr.bud. wskazują na właściwość wojewody. NSA wprost wskazał na właściwość wojewody w sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych wszczętych przed wejściem w życie ustawy wiatrakowej, tj. przed 16 lipca 2016 r., w tym również zmiany pozwoleń na budowę wydanych w oparciu o przepisy sprzed wejścia w życie ww. ustawy. Zdaniem organu II instancji nie ulega zatem wątpliwości, że obecnie organem właściwym w przedmiotowej sprawie jest wojewoda, a nie starosta.
W podsumowaniu Wojewoda stwierdził, że Starosta słusznie umorzył wszczęte postępowanie, z uwagi na utratę właściwości organu w przedmiotowej sprawie. Wydanie bowiem decyzji przez niewłaściwy organ stanowiłoby przesłankę stwierdzenia nieważności wynikającą z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i skutkowałoby wyeliminowaniem wadliwej decyzji z obiegu prawnego. Wojewoda przyznał, że rację ma pełnomocnik inwestora wskazując w treści odwołania, iż organ nie powinien przekazywać według właściwości wniosku do organu, który uznał się już w sprawie za niewłaściwy, a winien wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Podążenie jednak tą ścieżką doprowadziłoby do dalszego, nadmiernego przedłużania postępowania administracyjnego. Na marginesie organ II instancji zaznaczył, że wniosek Spółki został przekazany do Wojewody, który jako organ właściwy podjął czynności w sprawie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody wniosła P.F.W.B. Spółka z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez ad Ł., który zarzucił naruszenie:
1) przepisów postępowania, tj.:
a) art. 105 § 1 w zw. z art. 65 § 1 w zw. z art. 22 § 2 i 3 k.p.a. przez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji umarzającej postępowanie w sprawie zmiany Decyzji PnB z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą z niewłaściwości organu, tj. Starosty, i uznanie Wojewody jako organu właściwego w sprawie w sytuacji, gdy (i) aktualny pozostaje przedmiot postępowania, a zatem brak jest podstaw do twierdzenia o bezprzedmiotowości postępowania i w konsekwencji – jego umorzenia, (ii) Starosta związany jest przekazaniem sprawy dokonanym przez Wojewodę pismem z [...] sierpnia 2018 r., a zatem – przyjmując, że nie jest rzeczowo właściwym w sprawie – nie może zwrócić akt sprawy Wojewodzie, zaś zobowiązany jest do wszczęcia sporu kompetencyjnego;
b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz na dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, iż Starosta słusznie umorzył wszczęte postępowanie z uwagi na utratę właściwości w przedmiotowej sprawie, mimo iż Starosta nie powinien przekazywać według właściwości wniosku do Wojewody, który uznał się już w sprawie za niewłaściwy, a winien wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, co jednak zdaniem Wojewody miało doprowadzić do dalszego, nadmiernego przedłużania postępowania administracyjnego, przez co Wojewoda dopuścił się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego na czele z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.), zasadą zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), dając jednocześnie w nieuzasadniony sposób priorytet zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.);
2) prawa materialnego, tj. art. 13 ust. 3a ustawy wiatrakowej przez uznanie, że organem właściwym w sprawie zmiany Decyzji PnB wydanej przed wejściem w życie ustawy wiatrakowej winien być Wojewoda w sytuacji, gdy takim organem powinien być Starosta.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, autor skargi wniósł o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty, a także o zwrot od Wojewody kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca uszczegółowiła i umotywowała postawione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.).
Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2020 r. ([...]) w przedmiocie umorzenia postępowania, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Podstawę prawną orzeczonego przez Starostę P. umorzenia postępowania administracyjnego stanowił – jak wynika z części wstępnej decyzji tego organu z [...] maja 2020 r ([...]) – art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn zm.; w skrócie "k.p.a."), a ściślej: jego § 1, w myśl którego "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części". Z kolei przesłanką faktyczną tego umorzenia było uznanie się przez Starostę za organ niewłaściwy do prowadzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki z 13 sierpnia 2018 r. o zmianę Decyzji PnB (zwanym też dalej "Wnioskiem") i przekazanie sprawy, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., pismem z 25 maja 2020 r. do rozpoznania Wojewodzie.
W związku z tym należy podkreślić, że wbrew odmiennym twierdzeniom skargi (zarzut z pkt 1 lit. a petitum skargi) – a zgodnie ze stanowiskiem dominującym w orzecznictwie i doktrynie, które Sąd w niniejszym składzie podziela – jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. może być okoliczność, że postępowanie jest prowadzone przez organ niewłaściwy (por. np. wyroki NSA: z 30.09.2020 r. II OSK 1430/20 oraz z 16.12.2020 r., I OSK 4290/18 –Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie "CBOSA" – a także liczne wypowiedzi przedstawicieli doktryny, m.in.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, art. 105 Nb 7; M. Dyl, [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2020, art. 105 Nb 26; R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, art. 105 Nb 6; M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 7 do art. 105; M. Romańska [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyki, Warszawa 2019, uw. 13 do art. 105). Uściślając, w zależności od przyczyny bezprzedmiotowości, postępowanie może być bezprzedmiotowe w danej sprawie, albo bezprzedmiotowe jedynie przed danym organem – organem niewłaściwym (por. wyrok NSA z 07.09.2012 r., II OSK 875/11, CBOSA).
Przy wydawaniu decyzji organu I instancji mieliśmy do czynienia z tą drugą sytuacją, a mianowicie z bezprzedmiotowością postępowania jedynie przed Starostą – który uznał się za organ niewłaściwy w sprawie – a nie z bezprzedmiotowością postępowania w "w sprawie" Wniosku. Potwierdza to zresztą wzmianka poczyniona przez organ II instancji na końcu uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że "wniosek inwestora P.F.W.B. Spółka z o.o. został przekazany do Wojewody, który jako organ właściwy w sprawie podjął czynności w sprawie".
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi, że Starosta nie powinien "zwrotnie" przekazywać sprawy Wojewodzie, skoro ten wcześniej przekazał ją Staroście, lecz winien wystąpić do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, należy stwierdzić, że zarzut ten jest nietrafny, gdyż w kontrolowanej sprawie nie doszło do zaistnienia sporu kompetencyjnego.
Istotą sporu jest bowiem to, że każdy z uczestniczących w nim organów uznaje się za właściwy (spór pozytywny) albo niewłaściwy (spór negatywny) do załatwienia określonej sprawy (por. A. Skoczylas, Rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość przez NSA, Warszawa 2008, ss. 20 i 49). Taka sytuacja nie wystąpiła w kontrolowanej sprawie, gdyż w niej Wojewoda, uznawszy się pierwotnie za organ niewłaściwy do załatwienia sprawy Wniosku, pismem z [...] sierpnia 2018 r. przekazał go Staroście, co ten organ zaakceptował i przystąpił do rozpatrywania Wniosku, w szczególności wzywając Spółkę o uzupełnienie wytkniętych braków i nieprawidłowości (postanowieniem z [...] września 2018 r.). Następnie, po upływie blisko [...] miesięcy, bo [...] maja 2020 r. Starosta – w związku z wykrystalizowaniem się linii orzeczniczej NSA wskazującej na właściwość wojewody w sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych wszczętych przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 724), w tym również zmiany pozwoleń na budowę wydanych w oparciu o przepisy sprzed wejścia w życie tej ustawy – "zwrotnie" przekazał sprawę Wojewodzie. W dodatku, co tu szczególnie istotne, Starosta uczynił to nie z własnej inicjatywy, lecz na wyraźną sugestię Wojewody, który pismem z [...] kwietnia 2020 r. poinformował Starostę, że to jednak wojewoda, a nie starosta, jest organem pierwszej instancji w sprawach obiektów i robót budowlanych dotyczących elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy wiatrakowej.
W ocenie Sądu, podnoszona w skardze okoliczność związania organu administracji, któremu w trybie art. 65 k.p.a. zostało przekazane podanie, tym przekazaniem – które to związanie oznacza, że ów organ, jeżeli też uzna się za niewłaściwy w danej sprawie, nie może już "zwrócić" sprawy organowi przekazującemu, lecz powinien wystąpić do właściwego organu lub sądu administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość lub sporu kompetencyjnego pomiędzy tymi organami (por.: P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el. 2021, uw. 8 do art. 65; postanowienie NSA z 14.12.2005 r., II OW 59/05, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 98) – nie dotyczy takiej szczególnej sytuacji, z jaką mieliśmy do czynienia w kontrolowanej sprawie, gdy po pierwotnym przekazaniu sprawy w trybie art. 65 § 1 k.p.a., oba zainteresowane organy zgodnie dochodzą do przekonania, że tamto przekazanie było niewłaściwe, i w efekcie dokonują przekazania "zwrotnego".
Występowanie w takim przypadku do NSA z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego byłoby nie tylko przejawem skrajnego formalizmu (skoro organy w rzeczywistości nie spierają się o swą właściwość) oraz działaniem o niepożądanych skutkach – jako prowadzącym w szczególności do dalszego przedłużania, już i tak nadmiernie długotrwałego, postępowania administracyjnego, co trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – ale także narażałoby organy na oddalenie wniosku przez NSA, z uwagi na pozorność sporu przedstawionego do rozstrzygnięcia (por. A. Skoczylas, Rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość przez NSA, Warszawa 2008, ss. 262-263).
Wobec powyższego, wbrew zarzutowi skargi (z pkt 1 lit. b jej petitum), w kontrolowanej sprawie nie wymagało wyjaśnienia, dlaczego Starosta nie wystąpił do NSA z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.
Odnosząc się z kolei do zarzutu z pkt 2 petitum skargi oraz rozważań przedstawionych na jego poparcie – które zmierzały do wykazania, że wbrew zgodnemu stanowisku organów obu instancji, to nie wojewoda, lecz starosta jest organem właściwym w sprawie zmiany pozwolenia na budowę dla elektrowni wiatrowych wydanego przed wejściem w życie ustawy wiatrakowej – należy podkreślić, co zresztą także akcentowano w skardze, że wyłącznie właściwym do rozstrzygania sporów kompetencyjnych między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej jest Naczelny Sąd Administracyjny, co expressis verbis wynika z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 p.p.s.a.
Zarazem trzeba raz jeszcze zaznaczyć, że obecnie w kontrolowanej sprawie taki spór pomiędzy Starostą, a Wojewodą nie występuje. Oba organy są bowiem zgodne, że właściwym do rozpatrzenia sprawy zmiany Decyzji PnB – zmiany czyli decyzji nr [...] Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę F. W. B. składającej się z [...] elektrowni wiatrowych wraz z fundamentami i infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowaną w Gminie W. – jest Wojewoda.
W konsekwencji, dla zweryfikowania prawidłowości umorzenia postępowania przed Starostą jako wystarczająca jawi się niesporna konstatacja, że w prowadzonym postępowaniu Starosta uznał się za organ niewłaściwy i skutecznie, w trybie art. 65 k.p.a., przekazał sprawę Wojewodzie, który z kolei uznał swoją właściwość w tej sprawie i przystąpił do jej rozpoznania (co jasno potwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji).
Już z tych względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 13 ust. 3a ustawy wiatrakowej.
Dlatego jedynie ubocznie godzi się zauważyć – na co również zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało jednolicie przesądzone, że w sprawach wszczynanych po dniu wejścia w życie ustawy wiatrakowej (co nastąpiło 16 lipca 2016 r.), a dotyczących ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę wydanych dla elektrowni wiatrowych (dalej w skrócie "decyzji p.n.b.e.w.") przed tym dniem, organem właściwym rzeczowo do prowadzenia postępowań w takich sprawach jest wojewoda, a nie starosta. Reguła ta dotyczy wszystkich postępowań, w których dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy, a w szczególności postępowań w przedmiocie: wznowienia postępowania zakończonego decyzją p.n.b.e.w. (zob. postanowienia NSA z 08.05.2019 r., II OW 26/19 i II OW 27/19, CBOSA), zmiany lub uchylenia decyzji p.n.b.e.w. (zob. postanowienia NSA z 08.10.2019 r., II OW 112/19; z 13.11.2019 r., II OW 119/19 – CBOSA), przeniesienia decyzji p.n.b.e.w. (zob. postanowienie NSA z 26.05.2020 r., II OW 175/19, CBOSA). Odmienne rozstrzygnięcie (polegające na wskazaniu starosty jako organu właściwego) – ale wcale niesprzeczne z powyższą regułą – zapadło w sprawie dotyczącej stwierdzenia wygaśnięcia decyzji p.n.b.e.w. Albowiem w przypadku takich spraw, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny, organ bada jedynie spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 162 § 1 k.p.a., lub przesłanek wskazanych w przepisach szczególnych; w tym trybie nie dochodzi więc do merytorycznej zmiany decyzji, lecz ewentualnie do wyeliminowania jej z obrotu prawnego (zob. postanowienie NSA z 17.11.2020 r., II OW 151/20, CBOSA).
Mając wszystko to na uwadze, należy stwierdzić, że zasadnie Starosta – uznawszy się za organ niewłaściwy do prowadzenia inkryminowanego postępowania i skutecznie przekazawszy sprawę, według właściwości, Wojewodzie – umorzył prowadzone dotychczas przez siebie postępowanie w sprawie, decyzją z [...] maja 2020 r.
W związku z tym również zarzut naruszenia art. 105 § 1 w zw. z art. 65 § 1 w zw. z art. 22 § 2 i 3 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.