IV SA/Po 170/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznał skargę W. W. w P. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Kole Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] w przedmiocie opłaty stałej za usługi wodne. Spór dotyczył opłaty za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych z pasa drogowego na terenie gminy wiejskiej. Skarżący argumentował, że opłata stała za tego typu usługi wodne jest naliczana tylko w granicach administracyjnych miast, zgodnie z jego interpretacją art. 268 ust. 1 pkt 3 lit. a) Prawa wodnego. Organ administracji utrzymał w mocy decyzję o naliczeniu opłaty, wskazując, że przepis ten dotyczy dwóch odrębnych sytuacji, a pierwsza z nich (ujęcie w systemy kanalizacji deszczowej) ma zastosowanie niezależnie od lokalizacji w granicach miasta. Sąd, kontrolując legalność decyzji, zgodził się z organem co do zasady możliwości naliczenia opłaty poza granicami miast, jednak uchylił zaskarżoną decyzję z powodu błędnego sposobu obliczenia jej wysokości. Sąd zwrócił uwagę na wątpliwości interpretacyjne dotyczące art. 271 ust. 5 Prawa wodnego, który określa sposób ustalania opłaty stałej jako iloczyn stawki jednostkowej, czasu i maksymalnej ilości ścieków wyrażonej w m³/s. Problem polegał na tym, że pozwolenie wodnoprawne określało trzy różne wskaźniki maksymalnej ilości wód (godzinowy, dobowy, roczny), a organ nie uzasadnił wyboru konkretnego wskaźnika do obliczenia opłaty. Sąd podkreślił, że w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, zgodnie z zasadą in dubio pro libertate (art. 7a § 1 KPA), należy rozstrzygać na korzyść strony. Organ nie zastosował tej zasady, nie przedstawił też pełnego uzasadnienia prawnego swojej decyzji, naruszając tym samym art. 107 § 3 KPA. W związku z tym sąd uchylił decyzję i zasądził zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający