IV SA/Po 1224/20

IV SA/Po 1224/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska /sprawozdawca/
Monika Świerczak
Tomasz Grossmann /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 869/21 - Wyrok NSA z 2024-01-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48 ust. 1, 2 i 3, art. 29 ust. 2 pkt 14 i 15, art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 3b, art. 3 pkt 1, 6 i 7,
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 03 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A z siedzibą w W. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z [...] maja 2020r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej PINB) z dnia [...] lutego 2020 r. (znak [...]) nakazującą inwestorowi Spółce A z siedzibą w W., rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] położonej w L..
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W związku z wnioskiem stowarzyszenia B" z dnia [...] czerwca 2017r. oraz po przeprowadzeniu kontroli robót budowlanych na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] w L., PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na powyżej oznaczonej nieruchomości na [...] w L.. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że na dachu istniejącego budynku zamontowano elementy stacji bazowej telefonii komórkowej. Maksymalna wysokość zamontowanych urządzeń na dachu budynku nie przekracza 2,85m. Montaż urządzeń prowadzony był w maju 2017 r., a inwestorem robót była Spółka A
Decyzją z dnia [...] października 2017 r. organ I instancji umorzył w całości postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid.[...] w L..
Na skutek odwołania od powyższej decyzji Stowarzyszenia B", [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., uchylił decyzję PINB z [...] października 2017r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lutego 2018 r. (sygn. akt IV SA/Po [...]) oddalił sprzeciw Spółki A w W..
Ponownie rozpatrując sprawę PINB ustalił, że na dachu istniejącego budynku mieszkalnego zamontowano instalację urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej. Anteny sektorowe zamontowano w dwóch tubach, plus elementy pomocnicze, tj.: moduły RRU i dipleksy na stojaku w konstrukcji stalowej oraz antenę radioliniową na maszcie, rama z urządzeniami odbiorczo-nadawczymi oraz szafy zasilające. W tubie przy drabinie wejściowej na dach zamontowano jedna antenę, w drugiej tubie znajdują się dwie anteny, w sumie w skład stacji wchodzą trzy anteny sektorowe. Maksymalna wysokość zamontowanych urządzeń na dachu budynku nie przekracza 2,85 m.
Następnie PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2018r. nakazał inwestorowiSpółce A z siedzibą w W. :
1. wstrzymać roboty budowlane wykonywane przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] listopada 69 w L.,
2. przedstawić w terminie 40 dni od daty doręczenia postanowienia:
a) zaświadczenie Burmistrza Miasta L. o zgodności realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
b) 4 egz. projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego,
c) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
Na skutek zażalenia na powyższe postanowienie Spółka A w W., WWINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. uchylił ww. postanowienie PINB w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W następstwie powyższego w dniu [...] kwietnia 2019 r. oraz w dniu [...] czerwca 2019 r. PINB wezwał inwestora do złożenia oceny, która swym zakresem będzie obejmować zrealizowaną stację bazową, w szczególności:
1) wskazania czy zrealizowana stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi przedsięwzięcie, które może zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko,
2) podania z ilu anten sektorowych składa się stacja bazowa telefonii komórkowej oraz podania elementów składowych każdej anteny oraz wskazanie wszystkich dodatkowych elementów pomocniczych służących do funkcjonowania stacji bazowej telefonii komórkowej,
3) podania wraz z analizą wzajemnego oddziaływania na siebie istniejących anten oraz radiolinii przy uwzględnieniu możliwości zdalnego sterowania antenami, a co za tym idzie ewentualność zmiany kierunku wiązki promieniowania,
4) wskazania przy możliwości pochylenia anteny tzw. TILT oddziaływania anteny w zakresie od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby ustalić wysokość od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest oddziaływania promieniowania,
5) podania jakiej mocy pole elektroenergetyczne emitują anteny stacji bazowej oraz wskazanie w jakiej odległości od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności.
Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. zobowiązany inwestor przedłożył opracowanie pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej." PINB w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał postanowienie nakazujące inwestorowi: Spółce A. z siedzibą w W.:
1) wstrzymać roboty budowlane wykonywane przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L.,
2) przedstawić w terminie 90 dni od daty doręczenia postanowienia:
a) zaświadczenie Burmistrza Miasta L. o zgodności realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,
b) 4 egz. projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego,
c) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
Zażalenie na powyższe postanowienie PINB wniosła Spółka A w W., zaś WWINB postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] sierpnia 2019r.
Po zawiadomieniu stron o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów PINB decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. (znak [...]) na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2019r., poz. 1186 ze zm.) nakazał inwestorowiSpółce A z siedzibą w W., rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w L..
Organ I instancji przyjął, że roboty budowlane prowadzone przez inwestora polegają na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku. Stacja bazowa telefonii komórkowej nie wypełnia dyspozycji zawartej w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Zdaniem organu powyższe mogłoby mieć zastosowanie wówczas gdyby na dachu budynku istniała konstrukcja, która może posłużyć do montażu anten oraz pozostałych urządzeń stacji. Wykonanie w przedmiotowej sprawie stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma na celu zapewnienia możliwości użytkowania budynku mieszkalnego, na dachu którego powstała, zgodnie z jego przeznaczeniem oraz nie jest urządzeniem funkcjonalnie związanych z tym obiektem budowlanym. Realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej jest wyodrębniona i samodzielna całością techniczno-użytkową względem budynku mieszkalnego. Nadto zgodnie z § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowani, należy zakwalifikować realizację stacji bazowej telefonii komórkowej, jako wykonanie obiektu budowlanego. W przedmiotowej sprawie PINB przyjął, że realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej na działce ewidencyjnej nr [...] w L. na dachu budynku stanowi wykonanie obiektu budowlanego w związku z powyższym wymagana jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Nadto organ ustalił, po uzyskaniu stanowiska inwestora, że przedłożona kwalifikacja przedsięwzięcia budowy stacji nie zawiera, m.in. analizy wzajemnego oddziaływania na siebie istniejących anten oraz radiolinii przy uwzględnieniu możliwości zdalnego starowania antenami i co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania, a tym samym rzeczywistej mocy ich promieniowania.
Wobec ustalenia organu, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, wobec którego konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie znalazł art. 48 Prawa budowlanego. Celem organu było doprowadzenie do likwidacji samowoli budowanej. Konsekwencją braku wykonania obowiązków nałożonych postanowieniem PINB z [...] sierpnia 2019r. i braku przedstawienia wymaganej dokumentacji, stało się orzeczenie nakazu rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej posadowionej na dachu budynku mieszkalnego położonego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w L..
Odwołanie do WWINB od powyższej decyzji organu I instancji z [...] lutego 2020r. złożyła Spółka A. w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie jej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Inwestor nie zgodził się z oceną organu, że zrealizowane przedsięwzięcie polega na budowie obiektu, tj. stacji bazowej telefonii komórkowej, co w ocenie organu uzasadnia konieczność przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Zdaniem inwestora, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należy wziąć pod uwagę aktualny stan prawny, co jednak umknęło uwadze organu. W brzmieniu art. 29 ust. 2 pkt 15) ustawy Prawo budowlane obowiązującym do 24 października 2019r. zwolnieniu od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę podlegało m.in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Ustawą z 30 sierpnia 2019r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. 2019.1815) znowelizowano rzeczony art. 29 ust. 2 punkt 15) i nadano mu nowe brzmienie.
Niniejsze postępowanie dotyczy anten zamontowanych na konstrukcjach wsporczych na dachu budynku mieszkalnego, o wysokości 2,85 m. Nie ulega wątpliwości, że do anten tych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi i związany z nimi osprzęt i urządzenia zastosowanie znajduje znowelizowany przepis art. 29 ust. 2 punkt 15). Powyższe oznacza, że od [...] października 2019r. prace budowlane wykonane przez inwestora nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji postępowania legalizacyjne stało się bezzasadne, bowiem odpadła podstawa prawna stanowiąca jego podstawę. Co więcej, w związku z faktem, iż przedmiotowe urządzenia nie osiągają wysokości 3 m i znajdują się na obiekcie budowlanym, ich posadowienie nie wymaga również zgłoszenia.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2020r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w L..
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy i wyraził stanowisko, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) wraz z urządzeniami — antenowymi, nie stanowi instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy na poparcie swojej tezy przywołał liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Bez znaczenia w sprawie pozostaje kwestia wysokości konstrukcji wsporczej i masztu, gdyż art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane znajduje zastosowanie do instalowania urządzeń, a nie budowy stacji bazowej, które jest pojęciem szerszym i obejmuje całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie elementy składające się na stację bazową stanowią całość techniczno-użytkową, poszczególne elementy nie mogą działać samodzielnie. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Stacji bazowej nie można przy tym zaliczyć do urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z legalną definicją przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Stacja telefonii komórkowej jest "obca" w stosunku do budowli i nie jest związana z funkcjonowaniem obiektu budowlanego. Zatem budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wymaga pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie mają zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane.
Wobec tego wykonanie niniejszej stacji bazowej telefonii komórkowej wymagało pozwolenia na budowę. Zdaniem WWINB inwestor pozwolenia na budowę nie posiada, zatem PINB dla powiatu poznańskiego prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie procedurę z art. 48 Prawa Budowlanego, dotyczącą budowy obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Wobec nieprzedłożenia wymaganych dokumentów określonych postanowieniem PINB z [...] sierpnia 2019r., w wyznaczonym terminie, ani później, PINB prawidłowo orzekł rozbiórkę obiektu będącego przedmiotem prowadzonego postępowania tj. stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr ewid. [...] w L..
Skargę na powyższą decyzję WWINB z [...] maja 2020r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła Spółka A z siedzibą w W. zaskarżając powyższą decyzją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego, nadto wniosła o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48 ust 1 w zw z art. 48 ust 4 ustawy z 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nakazanie rozbiórki stacji, w sytuacji gdy przedmiotowe prace te nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;
2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy na zastosowanie ww. normy wskazuje charakter inwestycji,
3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 138 § 1 punkt 1) oraz § 2 kodeksu postępowania administracyjnego;
4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła podnoszone zarzuty i z uwagi na fakt, iż organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu I instancji Spółka powtórzyła argumentację przedstawioną przez inwestora w odwołaniu z [...] marca 2020r.
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Przepis art. 29 tej ustawy określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, natomiast w art. 30 określono, które z robót budowlanych podlegają obowiązkowi zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W brzmieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy obowiązującym do [...] października 2019r. zwolnieniu od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę podlegało m.in. instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Ustawą z 30 sierpnia 2019r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. 2019.1815) znowelizowano rzeczony art. 29 ust. 2 punkt 15) i nadano mu nowe brzmienie.
Zdaniem skarżącej niniejsze postępowanie dotyczy anten zamontowanych na konstrukcjach wsporczych na dachu budynku mieszkalnego, których wysokość nie przekracza 2,85 m. Nie ulega wątpliwości, że do anten tych wraz z antenowymi konstrukcjami wsporczymi i związanego z nimi osprzętu i urządzeń zastosowanie znajduje znowelizowany przepis art. 29 ust. 2 punkt 15). Powyższe oznacza, że od [...] października 2019r. prace budowlane wykonane przez inwestora nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W tej sytuacji postępowania legalizacyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem odpadła podstawa prawna stanowiąca jego podstawę. Co więcej, w związku z faktem, iż przedmiotowe urządzenia nie osiągają wysokości 3 m i znajdują się na obiekcie budowlanym, ich posadowienie nie wymaga również zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę organ nadzoru budowlanego II instancji wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w przedmiotowej sprawie stała się decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2020r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w sprawie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w L..
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z [...] lutego 2018r. (sygn. akt IV SA/Po [...]) oddalił sprzeciw inwestora od decyzji WWINB z [...] grudnia 2017r. uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W wyroku tym WSA wskazał, że zasadnie organ odwoławczy przyjął, że ponownego ustalenia wykonanych kwalifikacja robót przeprowadzonych przez inwestora na przedmiotowej działce. Trafnie także WWINB wytknął organowi I instancji brak zweryfikowania tego, czy przedłożony przez inwestora dokument pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej" z [...] marca 2017 r. rzeczywiście dotyczył zakresu wykonanych robót. Z tego powodu, nie można także kategorycznie stwierdzić, że inwestycja zrealizowana przez skarżącą Spółkę nie należała do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu, jest to o tyle istotne, że zgodnie z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar [...].
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez "ocenę prawną" rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2018, uw. 3 i 5 do art. 153). W świetle cytowanego art. 153 p.p.s.a. zarówno organ administracji publicznej ponownie rozpoznający sprawę, jak i wojewódzki sąd administracyjny, są co do zasady związani oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi we wcześniejszym, prawomocnym wyroku.
W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie po ponownym jej rozpatrzeniu, przyjąć należy, że organ I instancji wypełnił wskazania Sądu w zakresie wynikającym z etapu postępowania legalizacyjnego, następnie organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, który Sąd czyni podstawą do dalszych swoich rozważań.
Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej "P.b."), a zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 P.b.
Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem PINB z [...] sierpnia 2019r., utrzymanym w mocy postanowieniem WWINB z [...] października 2019r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b., którym wstrzymano inwestorowi roboty budowlane wykonywane przy realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o numerze ewidencyjnym [...] w L. oraz nałożono obowiązek przedstawienia w terminie 90 dni dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 P.b. W postanowieniu tym zawarte zostało także pouczenie o skutkach niespełnienia w terminie wymienionych w nim obowiązków, w postaci nakazu rozbiórki.
Jak wynika z ustaleń organów obu instancji, ponownie rozpatrujących sprawę, w maju 2017 r., na dachu istniejącego budynku mieszkalnego, położonego na działce o numerze ewid. [...] w L., inwestor prowadził roboty polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zamontowano urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z anten sektorowych zamontowanych w dwóch tubach, plus elementy pomocnicze, tj.: moduły RRU i dipleksy na stojaku w konstrukcji stalowej oraz antenę radioliniową na maszcie, ramy z urządzeniami odbiorczo-nadawczymi oraz szafy zasilające. W tubie przy drabinie wejściowej na dach zamontowano jedną antenę, w drugiej tubie znajdują się dwie anteny, w sumie w skład stacji wchodzą trzy anteny sektorowe. Maksymalna wysokość zamontowanych urządzeń na dachu budynku nie przekracza 2,85m. Inwestorem robót jest Spółka A z siedzibą w W..
Kluczową kwestią w niniejszej sprawie, której dotyczy spór pomiędzy stronami jest zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji. Według organów nadzoru budowlanego wykonane roboty budowlane polegają na wybudowaniu obiektu budowlanego stanowiącego stację bazową telefonii komórkowej, których nie można zaliczyć do robót budowlanych opisanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., nie wymagających pozwolenia na budowę. Wymagane było zatem uzyskanie przed ich rozpoczęciem pozwolenia na budowę. Natomiast zdaniem inwestora wykonane roboty budowlane nie podlegają obowiązkowi uzyskania pozwolenie na budowę, ani nawet dokonania zgłoszenia robót budowlanych. Zakwalifikować je bowiem należy do robót objętych dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i to w znowelizowanym brzmieniu obowiązującym do [...] października 2019r. Zdaniem skarżącej niniejsze postępowanie dotyczy anten zamontowanych na konstrukcjach wsporczych na dachu budynku mieszkalnego, których wysokość nie przekracza 2,85 m. Inwestor podkreślał, że organy nadzoru budowlanego nie uwzględniły znowelizowanego brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b.
Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone przez organy nadzoru budowlanego jest w pełni słuszne, gdyż zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolite jest stanowisko, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi budowę obiektu budowlanego i nie polega na wykonywaniu robót budowlanych opisanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., zatem wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W tym miejscu odnieść należy się do głównego zarzutu inwestora sformułowanego zarówno w odwołaniu, jak i skardze, że organy nadzoru budowlanego przy rozstrzyganiu sprawy nie uwzględniły obowiązującego w dacie wydania decyzji I, jak i II instancji brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., nadanego ustawą z 30 sierpnia 2019r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r., poz. 1815). Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem tego przepisu, obowiązującego od dnia [...] października 2019r., zwolnieniu od obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę podlega instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że nowelizacja Prawa budowlanego w tej części związana była z problemem klasyfikacji poszczególnych typów inwestycji telekomunikacyjnych, a nie zasadniczo zakresem normy prawnej wynikającej z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z [...] czerwca 2020r. w sprawie o sygnaturze II OSK [...] (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA") tą nowelizacją nie przesądzono, aby co do zasady budowa (rozbudowa) stacji bazowej była możliwa bez pozwolenia na budowę. W dalszym ciągu przepis ten dotyczy problematyki "instalowania na obiektach budowlanych".
W tym stanie rzeczy nowelizacja przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. obowiązująca od [...] października 2019r. nie pozwala na prowadzenie robót budowlanych polegających na wybudowaniu obiektu budowlanego stanowiącego stację bazową telefonii komórkowej bez pozwolenia na budowę.
Generalną zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 P.b. jest, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29–31, w których to przepisach wymieniono roboty budowlane, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Wykonywanie robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie zostało wymienione w żadnym z przepisów, tym samym należy przyjąć, że roboty takie wymagają pozwolenia na budowę, niezależnie od kryteriów środowiskowych przyjętych w art. 29 ust. 3 P.b. Jak wynika z powyższego zasadą jest wykonywanie robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę, a wyjątkiem od zasady wykonywanie takich robót na podstawie zgłoszenia. Wyjątków od zasady nie można zaś nigdy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Jeżeli więc budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymieniono w ust. 1 art. 29 P.b. ani też robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymieniono wprost w ust. 2 art. 29 P.b., to nie można przyjmować, że tego typu zamierzenie budowlane można realizować na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. na podstawie zgłoszenia w przypadku określonym w art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego.
W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że zakres prac, które zgodnie z ustawą P.b. powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia (np. instalacji telefonii komórkowej) zawsze wynikają z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę, czy nie wymagają, nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (por. wyrok WSA w Białymstoku z [...] września 2015 r., II SA/Bk [...]).
Nadal aktualny, w świetle nowelizacji art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b., i ugruntowany jest już pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest zamierzeniem budowlanym (przedsięwzięciem) zaliczanym do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, natomiast w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne. Wobec tego, stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów Prawa budowlanego należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 P.b.). W orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno–użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (wyroki NSA z dnia: [...] kwietnia 2013 roku, sygn. akt II OSK [...]; [...] lutego 2014 roku, sygn. akt II OSK [...]; [...] stycznia 2016 roku, sygn. akt II OSK [...] i z [...] lutego 2017 r., sygn. akt II OSK [...] oraz sygn. akt II OSK [...]; dostępne CBOSA). Pogląd ten podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie, bowiem przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest budowa nowej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także m. in. rozbudowę (art. 3 pkt 6 P.b.). Z kolei obiektem budowlanym jest m. in. budowla wraz z instalacjami (art. 3 pkt 1 P.b.). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. Pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 P.b.). Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 14, 15 P.b.). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 przywołanego przepisu), wskazano wyraźnie, iż roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, iż analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane (wyrok NSA z [...] stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK [...], dostępny CBOSA).
Tak więc w okolicznościach niniejszej sprawy należy uznać, że chodziło o wykonanie robót polegających na instalowaniu urządzeń w szerszym zakresie. Zdaniem Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, ponownie orzekające w sprawie organy nadzoru budowanego dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego (przy uwzględnieniu stanowiska wyrażonego w wydanym uprzednio w sprawie wyroku WSA) i zasadnie doszły do wniosku, że na wykonanie przedmiotowych robót inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na budowę. W konsekwencji przeprowadzonych przez inwestora prac polegających na zamontowaniu na dachu budynku mieszkalnego urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z anten sektorowych zamontowanych w dwóch tubach, oraz elementów pomocniczych, tj.: moduły RRU i dipleksy na stojaku w konstrukcji stalowej oraz anteny radioliniowej na maszcie, ramy z urządzeniami odbiorczo-nadawczymi oraz szafy zasilającej (w tubie przy drabinie wejściowej na dach zamontowano jedną antenę, w drugiej tubie znajdują się dwie anteny, w sumie w skład stacji wchodzą trzy anteny sektorowe), powstał nowy obiekt budowlany (budowla) – stacja bazowa telefonii komórkowej.
Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego trafnie przyjęły, że inwestor nie był na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedmiotowa inwestycja obejmująca nie tylko urządzenia techniczne, ale również konstrukcję wsporczą i całe oprzyrządowanie pozwalające na funkcjonowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, w wyniku której powstała samodzielna, niepowiązania funkcjonalnie z budynkiem całość techniczno-użytkowa, wskazywała na konieczność zakwalifikowania jej jako "budowli", a nie jako "urządzenia". Przedmiotowa stacja bazowa nie jest urządzeniem technicznie związanym z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 P.b.). Celem budowy tej stacji nie jest bowiem zapewnienie możliwości użytkowania budynku, na którym powstała, zgodnie z jego przeznaczeniem - budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na nim tejże stacji. Stacja ta stanowi odrębny od budynku obiekt budowlany, a zatem jego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 3 P.b., przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (między innymi) wolnostojące maszty antenowe. Wyliczenie budowli dokonane w tym przepisie nie stanowi katalogu zamkniętego, a ma jedynie charakter przykładowy. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilająca w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust 2 pkt 15 P.b. Inwestycje takie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym kwalifikuje się jako budowę obiektu, która wymaga pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA: z dnia [...] lipca 2019r., sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] marca 2019r., sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] kwietnia 2016r., sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] lutego 2014r., sygn. akt II OSK [...]; z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK [...], dostępne CBOSA).
Nadto w wyroku z [...] grudnia 2017r. w sprawie o sygnaturze akt II OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie "urządzenia techniczne" występuje w art. 3 pkt 9 P.b. jako element definicji urządzeń budowlanych, nie wynika jednak z tego, że stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu budynku stanowi urządzenie budowlane związane z tym budynkiem. Do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. zostały zaliczone także "urządzenia techniczne" oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Do stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma zatem zastosowania przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b P.b., skutkiem czego - wbrew temu co podnosi inwestor - przedmiotowa inwestycja, z uwagi na wysokość nieprzekraczającą 3 m na obiektach budowlanych, nie wymaga nawet zgłoszenia robót budowlanych. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b P.b. może mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej.
Powyższe stanowisko, podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny, zamyka spory co do kwalifikacji robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku, albowiem prowadzi ostatecznie do wniosku, że nawet przy założeniu rozbieżności w orzecznictwie, budowa stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bądź bezpośrednio w oparciu o art. 28 P.b., bądź też pośrednio poprzez konieczność zastosowania art. 30 ust. 6 P.b.
Nadto, w pojęciu "emisji" zdefiniowanym w art. 3 pkt 4 ustawy z 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019r., poz. 1396 ze zm.) mieści się również wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza pola elektromagnetycznego. Stacja bazowa telefonii komórkowej w świetle powyższych uwarunkowań prawnych jest niewątpliwie zamierzeniem budowlanym (przedsięwzięciem) zaliczanym do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, natomiast w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne.
Niewątpliwie także wykonane przez inwestora prace polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej mogły spowodować wprowadzenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, powstanie emisji pola elektromagnetycznego (co zresztą wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – Kwalifikacji przedsięwzięcia).
Zasadnym jest zatem objęcie takiej inwestycji wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę, co będzie wiązało się z koniecznością złożenia i zatwierdzenia odpowiedniego projektu budowlanego.
Słusznie zauważył organ, że roboty budowlane polegające na budowie stacji bazowej nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przepisami art. 29 P.b., a zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. w obowiązującym brzmieniu(czego domaga się inwestor) ma miejsce wówczas, gdy instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instancji radiokomunikacyjnych nie stanowi budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jako całości. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec powyższych argumentów tryb postępowania legalizacyjnego o którym mowa w art. 48 P.b. został przez organy nadzoru prawidłowo zastosowany. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 P.b. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i jednocześnie nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów niezbędnych do zalegalizowania zrealizowanych robót. Wobec niewypełnienia przez Spółkę nałożonych obowiązków organ I instancji nie mógł postąpić inaczej, jak wydać decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie art. 48 ust. 4 P.b.
Trzeba również podkreślić, że to od woli inwestora zależy, czy podda się procesowi legalizacyjnemu poprzedzającemu nakaz rozbiórki w trybie określonym w art. 48 P.b., poprzez wykonanie obowiązków przewidzianych prawem i nałożonych przez organ nadzoru budowlanego. Legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że nakaz rozbiórki winien być orzeczony dopiero wówczas, gdy nie ma prawnych możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej lub gdy strona nie przejawia chęci jej legalizacji (por. wyrok NSA z dnia [...] września 2014 r., sygn. akt II OSK [...], dostępny CBOSA).
Skoro w wyznaczonym terminie Spółka nie przedłożyła dokumentów wymaganych do legalizacji, to w konsekwencji nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu w myśl art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. było obowiązkiem organu nadzoru budowlanego i odpowiada prawu.
Sąd przyjął, że organy administracji nie naruszyły także art. 29 ust. 2 pkt 15 P.b. i związanego z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b P.b. oraz art. 28 P.b., a wydane decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji odpowiadają prawu.
W opinii Sądu zarówno uzasadnienie decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji, w sposób wystarczający wyjaśniają ustalony stan faktyczny oraz zastosowane przepisy prawa materialnego i procesowego. Z uzasadnień decyzji wynika, co stanowiło przedmiot oceny i jakie w tej kwestii zajęły stanowisko organy nadzoru budowanego. Co istotne, uzasadnienia odnoszą się do okoliczności, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w ramach postępowania, w tym odwoławczego, zgromadzono dokumenty pozwalające zweryfikować stanowisko organów administracji. W tych okolicznościach zarzucane naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nie może zostać uznane za mający istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie uprawnia do wyeliminowania wydanych w sprawie decyzji I i II instancji z obrotu prawnego.
Sąd nie dopatrzył się także innych uchybień procesowych, w szczególności naruszenia art. 11 k.p.a., art. 10 k.p.a. czy art. 8 k.p.a. skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji, czy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W tym stanie rzeczy, zarzuty podniesienie w skardze okazały się niezasadne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jak orzekł w wyroku.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 11 września 2020r., na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Jednocześnie strony zostały zawiadomione o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego i przed jego wyznaczeniem umożliwiono stronom wypowiedzenie się na piśmie w sprawie oraz zgłoszenie twierdzeń i wniosków jakie strona mogłaby zgłosić na rozprawie.
Z treści art. 15 zzs? ust. 2 powyższej ustawy wynika, że przepis ten odnosi się do wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 15 zzs? ust. 3 powyższej ustawy przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku.
Stosowanie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną (pkt 15 załącznika do rozporządzenia). Zgodnie z Zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 19 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w WSA w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzenia dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Poznania obszarem zaliczonym do strefy czerwonej na podstawie art. 20 § 1 p.p.s.a. oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020r. zarządzono odwołanie rozprawy we wszystkich sprawach, sprawy wyznaczone do rozpoznania na rozprawie lub zakwalifikowane do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym (§ 1 pkt 1 i 2 Zarządzenia Prezesa WSA w Poznaniu).
W tym stanie, w przedmiotowej sprawie, w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia przedstawicieli skarżącej i organu, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania, przy czym nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodnicząca Wydziału IV zarządzeniem z [...] listopada 2020r. zarządziła skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne na dzień [...] grudnia 2020r., w składzie trzech sędziów.