IV SA/Po 1165/20

IV SA/Po 1165/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-04-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta /przewodniczący/
Izabela Bąk-Marciniak /sprawozdawca/
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 2164/21 - Wyrok NSA z 2024-06-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmówiono ustalenia na rzecz M. W. - J. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Q. D., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na zachodniej części działki nr [...], ark. [...], obręb M., położonej przy ul. [...] w P. oraz umorzono postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na wschodniej części działki nr [...], ark. [...], obręb M., położonej przy ul. [...] w P., objętej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.- R.- U." klin zieleni w rejonie H. M. w P..
Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podniósł, że wschodnia część objętej wnioskiem działki znajduje się na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dla takich obszarów warunki zabudowy mogą być ustalone wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ww. ustawy wydanie żądanej decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie:
W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1, pkt. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W dniu [...].11.2019 r. wezwano Inwestora do dostarczenia aktualnej mapy zasadniczej z czerwoną pieczęcią urzędową przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego wraz z oznaczeniem terenu inwestycji, obejmującą teren w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działek objętych wnioskiem, nie mniej jednak niż 50 m, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy znajduje się mapa datowana na rok 2017 r., która zawiera nieaktualne dane. Do dnia wydania niniejszej decyzji Wnioskodawca nie dostarczył wymaganej mapy zasadniczej. W związku z powyższym, nie można było wykonać poprawnie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem na aktualnej mapie zasadniczej. Tym samym nie można było stwierdzić czy spełniony jest warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z uwagi na braki formalne podania odstąpiono od sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jej wyników analizy urbanistycznej i rozstrzygania w sprawie w zakresie zgodności zamierzenia z art. 61 ust. 1 pkt. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie z § 9. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 tego samego rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Jednak do niniejszej decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy nie załączono wyników analizy zawierających część tekstową i graficzną w postaci załącznika, ponieważ nie można było wykonać analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem. Nie załączono również części graficznej decyzji, o której mowa w § 9.3 ww. rozporządzenia, z uwagi na brak mapy zasadniczej, o którą był wzywany Inwestor.
Ponadto wskazano, że uzbrojenie jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego (zgodnie z nieaktualną już opinią A. S.A. nr [...] z dnia [...].02.2017 r.).
Organ zważył, iż zachodnia część działki nr [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "M.-R.-U." klin zieleni w rejonie H. M. w P.. W związku z powyższym postępowanie dla tej części działki w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, zatem zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, należało je umorzyć.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła M. W. – J..
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, że działka inwestycyjna w części objęta jest ustaleniami obowiązującego istniejącego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M.- R. - U. (uchwała nr LXXI/1288/VII/2018 Rady Miasta Poznania z dnia 10.07.2018 r. opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego 2018, poz. 6051).
Decyzję o warunkach zabudowy na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wydaje się wyłącznie w sytuacji, gdy teren objęty wnioskiem inwestora, pozbawiony jest planu zagospodarowania przestrzennego i wówczas o dopuszczalności realizacji zabudowy określonego rodzaju rozstrzyga się w formie decyzji.
W ocenie Kolegium, gdy teren objęty jest planem, o dopuszczalności realizacji inwestycji rozstrzyga się w oparciu o zapisy planu miejscowego na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1945. dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 4 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu ust. 1 u.p.z.p. wynika, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego. Priorytetowa rola tego planu w procesie planistycznym wpływa na status gminy, której organy zostały wyposażone w kompetencje do jego sporządzania i uchwalania. W orzecznictwie i piśmiennictwie z zakresu prawa zagospodarowania przestrzennego ów status został nazwany mianem władztwa planistycznego gminy.
W świetle powyższego, zdaniem SKO decyzja o umorzeniu postępowania w części działki objętej ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Morasko- Radojewo- Umultowo jest prawidłowa.
Podobnie prawidłowa jest - w ocenie organu odwoławczego - zaskarżona decyzja w części dotyczącej odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na zachodniej części działki nr [...], ark. [...], obręb M., położonej przy ul. [...] w P..
Kolegium zwróciło uwagę na obecnie obowiązujące orzecznictwo, w tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16.01.2008 r. sygn. akt II SA/Po 368/07 (CBOSA) "W ocenie Sądu (...) dołączona do analizy mapa zasadnicza, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego, jest nieaktualna.(...) Oczywistym jest, że mapa, w oparciu, o którą sporządza się analizę w celu ustalenia warunków zabudowy dla nowopowstałych obiektów, powinna być aktualna. Winna ona odzwierciedlać aktualny w chwili prowadzenia przez organ postępowania stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych w obszarze analizowanym, a w szczególności ich sposób zabudowy i zagospodarowania. (...)." Podobnie również stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 03.10.2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1059/14, wskazując, że "Ustalenie warunków zabudowy (graficzna część decyzji) powinno być dokonane w oparciu o kopie map aktualnych. Ponadto ustalenie aktualnego stanu zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich (a takimi są w odniesieniu do spornej inwestycji działki nr [...] i [..,']) stanowi okoliczność istotną w sprawie. Bez prawidłowych ustaleń w tym zakresie nie jest możliwe dokonanie poprawnej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., jak również poczynić niebudzących ustaleń, co do szerokości frontu działki inwestorów. Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. W przypadku decyzji w przedmiocie warunków zabudowy dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, zgodny z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. odnosi się między innymi do przesłanek z art, 61 ust. 1 u.p.z.p."
Zatem gdyby organ I instancji nie poczynił wnikliwych ustaleń odnośnie aktualnego zagospodarowania terenu w sąsiedztwie inwestycji oraz jego zabudowy, żądając wcześniej aktualnej kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. naruszyłby ww. przepisy proceduralne.
Ponadto Kolegium wskazuje, że jednym z warunków wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest to by istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 u.p.z.p. było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przy czym dla wydania decyzji nie jest konieczne istnienie uzbrojenia terenu, ale wystarczy jego zagwarantowanie. W ocenie organu odwoławczego owo zagwarantowanie wymaga posiadania, co najmniej zapewnienia, gwarancji, że stosowna umowa w zakresie wykonania uzbrojenia w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą dane usługi, w którym podmiot uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie, jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta, powstanie stosowne uzbrojenie umożliwiające prawidłowe korzystanie z obiektu.
W orzecznictwie i doktrynie podkreślane jest, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowania, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych.
Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne - zob. wyrok WSA z dnia 15.05.2009 r., II SA/Kr 431/09, LEX 562862; WSA z dnia 30.04.2009 r., II SA/Sz 131/09, LEX 636472 oraz WSA z dnia 04.12.2008 r., IV SA/Wa 1361/08, LEX 533147.
Kolegium zważyło, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy Inwestor wskazał, iż inwestycja będzie wymagała zaopatrzenia w zakresie infrastruktury wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej oraz gazowej, a znajdujące się w aktach sprawy opinia A. sp. z o.o., E. O. sp. z o.o. i P. S. G. sp. z o.o. utraciły ważność. Zatem, w aktach sprawy brak aktualnego dowodu świadczącego o zagwarantowaniu uzbrojenia koniecznego do realizacji wnioskowanej inwestycji.
Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu M. W.-J., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Prezydenta Miasta P., a także orzeczenie o kosztach postępowania, w tym i o kosztach zastępstwa procesowego.
Przedmiotowej decyzji zarzucono, iż została ona wydana z naruszeniem:
1) przepisów o terminach załatwiania spraw, a w szczególności art. 35 § 3 in fine Kpa;
2) zasady czynnego udziału stron w postępowaniu zakodowanej w art. 10 Kpa;
3) art. 2 Konstytucji RP;
4) zasady dochodzenia prawdy materialnej zakodowanej w art. 7 Kpa;
5) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną jego interpretację;
6) art. 52 ust. 3 Upzp przez jego zignorowanie.
Zdaniem skarżącej przepis art. 52 ust. 2 pkt 1 Upzp nie stanowi nic na temat tego, że mapa dołączona do wniosku o ustalenie warunkach zabudowy ma być aktualna. Powołany przepis formułuje jedynie wymóg, by mapa dołączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy została "przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego". Wnioskodawca nie ma żadnego wpływu na to, czy w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym znajdują się mapy aktualne, czy nie. Ponadto skarżąca wskazywała organowi I instancji, że gdy składała w dniu [...] marca 2017 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy, dołączona do jej wniosku mapa była aktualna. Skoro przez ponad trzy łata Prezydent Miasta P. nie potrafił wydać na jej wniosek decyzji wolnej od wad, lecz wydawał wyłącznie decyzje wadliwe, eliminowane następnie z obrotu prawnego, to okoliczność taka nie powinna implikować ujemnych dla niej konsekwencji w tym także konsekwencji o charakterze finansowym. Jeśli więc w ocenie Prezydenta Miasta P. mapa zasadnicza dołączona przez skarżącą do jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy straciła na aktualności z przyczyn, za które skarżącej winy przypisać nie można, to w takiej sytuacji organ lokalizacyjny powinien był spowodować by w miejsce mapy dostarczonej przez skarżącą, która z przyczyn leżących po stronie organu stała się bezużyteczna, w aktach sprawy znalazła się mapa aktualna.
W ocenie skarżącej w świetle art. 52 upzp brak jest również podstaw prawnych dla żądania od wnioskodawcy stanowisk tzw. gestorów mediów. To nie wnioskodawca o ustalenie warunków zabudowy ma dostarczyć organowi lokalizacyjnemu informacje, co do zagwarantowania uzbrojenia terenu, lecz -przeciwnie - to organ lokalizacyjny, zobligowany na podstawie art. 7 Kpa – powinien tę kwestię dokładnie ustalić, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej.
Odnośnie umorzenia postępowania podniesiono, że SKO w P. nie ustosunkowało się do głównego zarzutu odwołania, polegającego na naruszeniu art. 2 Konstytucji RP, a ściślej do wywodzonych z tego przepisu zasad składowych zasady demokratycznego państwa prawnego: zasady ochrony interesów w toku, zasady niepodważania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz stanowionego przez nie prawa oraz zasady niestosowania nowo ustanowionego prawa do zdarzeń, które zaczęły się zanim to nowe prawo zostało ustanowione i dalej pozostają w toku. Zarzut ten w dalszym ciągu pozostaje aktualny. Rzecz w tym, że przepis art. 59 ust. 1 Upzp musi być interpretowany oraz stosowany zgodnie z Konstytucją RP, w tym m.in. zgodnie z ww. zasadami składowymi zasady demokratycznego państwa prawnego. Organy lokalizacyjne obu instancji pozostawiły poza zakresem swych rozważań dopuszczalność zastosowania uchwalonego planu miejscowego w sprawie, która zawisła na długo wcześniej, zanim plan ten stał się elementem powszechnie obowiązującego porządku prawnego oraz jak zastosowanie tego planu miejscowego do sprawy z wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] marca 2017 r. się ma do zasad demokratycznego państwa prawnego.
Końcowo wskazano, że SKO w P. nie zapewnił skarżącej możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nie umożliwił jej także wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zgromadzonych w sprawie materiałów i dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Nie ulega, więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., odmawiającą ustalenia na rzecz wnioskodawcy warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na zachodniej części działki nr [...], ark. [...], obręb M., położonej przy ul. [...] w P. oraz umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, przewidzianej do realizacji na wschodniej części działki nr [...], ark. [...], obręb M., położonej przy ul. [...] w P..
Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293) – zwanej dalej u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnia, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Z powołanego przepisu wynika, że wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunków (zob. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451) . Niespełnienie zaś choćby jednego z tych warunków musi prowadzić do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest, bowiem zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Narzędziem służącym do stwierdzenia, czy w danym przypadku zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie, bowiem z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p.
Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.
W tym miejscu wskazać przyjdzie, że organ I instancji wezwał M. W. - J. m.in. do złożenia wyjaśnień, jaki teren jest objęty wnioskiem, w przypadku korekty tego wniosku poprzez wykreślenie obszarów objętych obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego niezbędna będzie korekta koncepcji wniosku oraz ewentualnie przedmiotu wniosku, przedłożenie aktualnej mapy zasadniczej obejmującej trzykrotność szerokości frontowej granicy terenu inwestycji, przedłożenie w terminie 30 dni aktualnych opinii właściwych miejscowo gestorów sieci, co do możliwości obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej oraz gazowej, bowiem znajdujące się w aktach sprawy dokumenty utraciły ważność.
W dniu [...] listopada 2019 r. Prezydent Miasta P. ponownie wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi z dnia [...] listopada 2019 r., pełnomocnik Wnioskodawczyni wskazał, że nie jest w stanie przedstawić kopii mapy w ciągu 5-ciu dni, bowiem zwrócił się o przygotowanie mapy, która ma być gotowa na dzień [...] listopada 2019 r. Co do opinii gestorów wskazano, że wnioskodawca nie ma takiego obowiązku i to organ winien określić inwestorowi warunki realizacji inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji aktualna mapa nie została dostarczona.
Przepis art. 52 ust. 2 normuje treść wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego (warunków zabudowy). Obligatoryjnie wniosek powinien składać się z części graficznej (pkt 1) oraz z części opisowej (pkt 2). Część graficzna ma przedstawiać granice terenu objętego wnioskiem. Musi ona zostać sporządzona na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego. Mapy te mają obejmować teren, którego dotyczy wniosek, a ponadto obszar, na który będzie oddziaływać planowana inwestycja. Mapy muszą być w odpowiedniej skali, tj. 1:500 lub 1:1000, zaś w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.
Mapa powinna być aktualna, tak aby odzwierciedlała stan faktyczny i prawny nieruchomości zlokalizowanych na obszarze, na który będzie oddziaływała planowana inwestycja. W szczególności istotny jest sposób zabudowy i zagospodarowania tych nieruchomości. Mapa nieautoryzowana nie ma waloru dokumentu, o jakim mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 (por. wyrok NSA z 8.12.2008 r., sygn. akt II OSK 1561/07, LEX nr 551270).
Tylko wyznaczenie obszaru analizowanego na aktualnej mapie gwarantuje, że ocena przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy zostanie dokonana na podstawie rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu wokół nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, iż mapa nieautoryzowana, nieopatrzona adnotacjami urzędowymi o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego, nie ma waloru dokumentu, o jakim mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., podobnie jak komputerowa geomapa. Nie dają one gwarancji rzetelności danych zawartych w ich treści (patrz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Go 124/17 LEX nr 2291326, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Go 124/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Po 389/07).
W ocenie Sądu, organy słusznie odmówiły wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albowiem nie można było wykonać poprawnie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem na aktualnej mapie zasadniczej. Tym samym nie można było stwierdzić czy spełniony jest warunek art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Z uwagi na braki formalne podania odstąpiono od sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jej wyników analizy urbanistycznej i rozstrzygania w sprawie w zakresie zgodności zamierzenia z art. 61 ust. 1 pkt. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dołączona do wniosku mapa nie jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, tj. § 9 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem brak jest na nich adnotacji właściwego organu potwierdzającego pochodzenie z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Co powoduje także, iż nie jest wiadomym, czy przedstawia on aktualny stan, oraz czy jest sporządzony w odpowiedniej skali.
Wnioskodawczyni pomimo, dwukrotnego wezwania jej przez organ, nie uzupełniła braków formalnych wniosku.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 3 u.p.z.p. wskazać przyjdzie, że art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od stwierdzenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia niezbędnego uzbrojenia terenu, a jedynie zagwarantowanie, że powstanie takie uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z projektowanych obiektów budowlanych. Przy czym wystarczające jest przedłożenie przez inwestora zapewnienia gestorów sieci o możliwości podłączenia do sieci (por. wyrok NSA z 30 listopada 2012 r., sygn.. akt II OSK 1371/11, CBOSA).
Zatem aktualne zapewnienia dostawców mediów winny być dołączone już do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, albo uzupełnione przed wydaniem decyzji I instancji, bowiem na etapie wydania decyzji w aktach sprawy winno znajdować się aktualne zapewnienie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W związku z tym prawidłowo wezwano inwestora do uzupełnienia akt sprawy o aktualne zapewnienia dostawców mediów dotyczące zaopatrzenia w wodę oraz energię elektryczną, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo też umorzyły postepowanie w stosunku do działek objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Zachodnia część działki nr [...] objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru M.- R. - U. (uchwała nr LXXI/I288/VII/2018 Rady Miasta Poznania z dnia 10.07.2018 r. opubl. w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego 2018, poz. 6051). W związku z powyższym w stosunku do wniosku obejmującego 4 budynki objęte zapisami m.p.z.p. należało postepowanie umorzyć, zgodnie z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Nie ma racji skarżąca, iż organ w niniejszej sprawie w sposób nieuprawniony zastosował zapisy miejscowego planu, bowiem sprawa z wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zawisła na długo wcześniej, zanim plan ten stał się elementem powszechnie obowiązującego porządku prawnego.
W tym miejscu wskazać przyjdzie, że uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawia jakiejkolwiek mocy obowiązującej wydane wcześniej decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, ponieważ organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek badać zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki obowiązuje, choćby dla tego terenu przyszłej inwestycji były wyznaczone warunki zabudowy decyzją niewygaszoną. W sytuacji, gdy ustalenia planu miejscowego w sposób odmienny od wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z wydanej wcześniej decyzji.
Jednocześnie, w ocenie Sądu, organy administracji obu instancji, wydając w niniejszej sprawie decyzje przeprowadziły prawidłowo postępowanie z zachowaniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., zaś w rozstrzygnięciach przytoczyły podstawy prawne i uzasadnienie prawne, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 k.p.a., a także art. 11 k.p.a. Zarzuty skargi nie podważyły zaś prawidłowości zaskarżonej decyzji.
Co do potencjalnego naruszenia przepisu z art. 10 k.p.a., należy podnieść, że uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny.
Skarżąca nie wskazała, by naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem II instancji uniemożliwiło jej podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz jaki wpływ miało to uchybienie na wynik sprawy.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę, jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.