IV SA/PO 112/21

IV SA/Po 112/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Monika Świerczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1625/21 - Wyrok NSA z 2024-03-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 § 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 32 ust. 1-3, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 1a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2016 poz 961
art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 2, art. 5, art. 14 ust. 2 i 3, art. 15 ust. 3, 5 i 8
Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Burmistrz P. ( dalej: organ I instancji) decyzją z dnia [...] 10.2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 293, dalej u.p.z.p.) oraz na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.) na wniosek R. N. (dalej: skarżący) z dnia [...].08.2020 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości P.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunku określonego w treści art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Podniesiono, że wnioskowane zamierzenie zlokalizowane jest w odległości [...] m od terenu przeznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację elektrowni wiatrowych – części działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...]. Działki te są przeznaczone pod tereny infrastruktury technicznej – elektroenergetyki – elektrowni wiatrowych [...], na terenie tym ustala się lokalizacje elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż [...] m n.p.t. Organ I instancji powołał się na treść art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ustawy o z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ( t.j.. Dz.U. z 2020r., poz. 981 z późn . zm. dalej u.i.e.w.) Stosownie do obowiązujących przepisów prawa dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia wymagań dla wnioskowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. W celu dokonania oceny stanu zainwestowania nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu, na którym projektowana jest wyżej opisana inwestycja, wyznaczono wokół terenu inwestycji obszar analizowany, przedstawiony na załączniku graficznym do analizy. Obszar analizowany wyznaczony został zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz.U. Nr 164 poz. 1588 dalej: rozporządzenie). Burmistrz P. w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Szerokość frontu dz. [...] wynosi ok. [...] m (front dz. od strony drogi gminnej o nr dz. [...] ). Trzykrotna szerokość frontu ww. działek objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wynosi zatem ok.[...] m. W takiej sytuacji - stosownie do wymogów zawartych w § 3 ust. 2 cytowanego Rozporządzenia - granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone w odległości nie mniejszej niż [...] m wokół terenu inwestycji działek, na których projektowana jest wnioskowana inwestycja. Wnioskowana inwestycja nie spełnia kryterium, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., tj. kryterium zgodności z przepisami odrębnymi. W konsekwencji tych ustaleń organ I instancji wydał decyzje o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez stronę inwestycji. W odniesieniu do funkcji zabudowy ustalono, że w obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne. Organ wskazał, że jednym z warunków możliwości wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Jest to warunek zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Tym samym wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku zgodności projektowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także przeprowadzona analiza odległości terenu inwestycji dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wykazała, że wnioskowany budynek mieszkalny zlokalizowany jest w odległości mniejszej niż dziesięciokrotność od terenu przeznaczonego pod elektrownię wiatrową w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Nr XXXV/216/2010 Rady Miejskiej w Pogorzeli z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Farma Wiatrowa Pogorzela ( Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 10 maja 2010r. ,poz. 1767)12.03.2015r., poz. 1470). Teren ten stanowi obszar oznaczony w planie symbolem [...] ( części działek ewidencyjnych [...],[...], położone w obrebie geodezyjnym [...] ). Dopuszcza się na nim budowę elektrowni wiatrowe lokalizację siłowni wiatrowych o wysokości [...] n.p.t. Na podstawie art. 5 u.i.z.e.w. organ określił minimalną wymaganą prawem odległość, w której może być lokowany budynek mieszkalny bądź budynek o funkcji mieszanej (w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa od terenu dopuszczającego budowę elektrowni -wiatrowej). Odległość ta wynosi 2200 m. Dopuszczona w ww. planie miejscowym elektrownia wiatrowa usytuowana jest ok. [...] m. zatem wnioskowana inwestycja nie spełnia wymogu określonego w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. z przepisami art. 4 ust. 1 i art. 5 u.i.e.w.
Od powyższej decyzji skarżący reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia [...] października 2020 r. wniósł odwołanie.
W odwołaniu skarżący powołując się na wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności, niechcąc organowi odwoławczemu narzucać rozstrzygnięcia, podniósł jedynie, że decyzja w sposób rażący narusza art.15 ust. 3 u.i.e.w.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze( dalej: Kolegium, Organ ) decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza P..
W uzasadnieniu swej decyzji Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii braku spełnienia przez wnioskowane przedsięwzięcie warunku określonego w treści aart. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium przywołało treść art.4 u.i.e.w oraz art. 5 u.i.e.w. Wskazało, że w sprawie inwestycja planowana jest do lokalizacji na działce nr. ewid. [...] obreb P.. Działka ta znajduje się w odległości około 600m od terenu przeznaczonego w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizacje elektrowni wiatrowych tj. części działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w obrębie G.. Teren ten w uchwale Rady Miejskiej w Pogorzeli z dnia 5 lutego 2010 r., Nr 91 poz. 1767 ) przeznaczono pod obszar infrastruktury technicznej – elektroenergetyki – elektrowni wiatrowych ( [...] ). Na terenie tym ustalono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż [...] m n.p.t.
Organ odwoławczy wskazał, że odległość obu wskazanych nieruchomości możliwa jest do zweryfikowania w Internetowym Systemie Informacji Przestrzennej Gminy P..
Organ wskazał, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami w odległości [...] ( dziesięciokrotności wysokości elektrowni ) brak jest możliwości lokalizacji budynku mieszkalnego. Kolegium odniósło się również do powołanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art.15 ust. 3 u.i.e.w. stwierdzając, że zarzut ten pozostaje bez znaczenia dla sprawy, albowiem nie znajduje on zastosowania w rozpatrywanym stanie faktycznym. Wyjaśniło dodatkowo, że powołany przez skarżącego przepis normuje m.in. kwestie odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla elektrowni wiatrowych, a nie jak w przedmiotowej sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla domu jednorodzinnego.
Skargę na powyższą decyzję skarżący, w ustawowym terminie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, stwierdzając naruszenie prawa:
1. art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie,
2. art. 138 § 1 pkt 2 przez jego niezastosowanie,
3. art. 61 ust.5 u.p.z.p. przez niewłaściwe uznanie , iż planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami u i.e.w. , 4. art.,15 ust.3 u.i.e.w. przez jego błędną wykładnię i tym samym jego niezastosowanie.
Skarżący w uzasadnieniu wskazał, że z przepisu art. 15 u.i.e.w. wynika, że co prawda plany miejscowe przewidujące lokalizację elektrowni wiatrowych obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy zachowują moc pod warunkiem, że inwestycja ( elektrownie wiatrowe) będzie spełniała wymogi art.4 u.i.e.w. A zatem wysokość elektrowni wiatrowej możliwej do wybudowania na terenie uchwalonego mpzp nie może przekraczać 1/10 odległości od istniejącej zabudowy mieszkalnej, a nie [...] m. Innymi słowy mogą być wybudowane elektrownie wiatrowe o wys. max. 60 m. A skoro tak , to i budowa budynku mieszkalnego w tych okolicznościach jest możliwa. Skarżący podniósł, że skoro planowana inwestycja ma powstać w otoczeniu innych istniejących już budynków, to nie tylko jest możliwa, ale i wskazana. Skarżący wskazał także, że stanowisko SKO w sprawie art.15 ust 3,że nie ma on zastosowania w sprawie jest błędne. Bowiem art. .4 u.i.e.w. stanowi niejako " sprzężenie zwrotne".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] 10.2020 r. wydaną na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust 1a u.p.z.p. oraz na podstawie art. 104 k.p.a.na wniosek skrżącego z dnia [...].08.2020r., odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości P..
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy u.p.z.p.
Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących przesłanek:
1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2. teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W przedmiotowej sprawie SKO uznało za Burmistrzem P., że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami u.i.e.w. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podzielił to stanowisko.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.e.w. odległości wprowadzane w tym przepisie i doprecyzowane w następnym (art. 5) dotyczą lokalizacji i budowy, zarówno:
– elektrowni wiatrowych, jak i
– budynków mieszkalnych i budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, a odległość pomiędzy powyższymi musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Odległość, do której odnosi się art. 4 ust. 1 u.i.e.w. musi odnosić się do określonych punktów stanowiących jej początek i koniec. Stanowi o tym art. 5 u.i.z.e.w.
Odległość określona w art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w. jest więc definiowana jako odcinek między dwoma punktami, wyspecyfikowanymi w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 5 ust. 1 u.i.z.e.w. bez względu na to, czy mamy do czynienia ze stroną "inwestycji mieszkaniowej", czy ze stroną "inwestycji energetyki wiatrowej".
Po stronie inwestycji mieszkaniowej ustawa stanowi o odległości liczonej od:
1) rzutu poziomego budynku, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy:
– budynek istnieje, a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.z.e.w.),
– budynek nie istnieje, ale jest objęty pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem (bez sprzeciwu), a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 u.i.z.e.w.);
2) granicy terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy (zob. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.), a taki sposób obliczania znajdzie zastosowanie, gdy:
– budynek mieszkalny jest już zlokalizowany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.z.e.w.),
– dany podmiot ubiega się o lokalizację budynku mieszkalnego na podstawie warunków zabudowy, a w otoczeniu istnieje lub jest dopuszczona planem miejscowym elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.);
3) linii rozgraniczającej teren, na którym w planie miejscowym dopuszczono lokalizację inwestycji mieszkaniowej, a taki sposób obliczania znajdzie zastosowanie, gdy:
– w otoczeniu miejsca lokalizacji zabudowy mieszkaniowej określonej w planie ma być zlokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa.
Po stronie inwestycji energetyki wiatrowej ustawa stanowi o odległości liczonej od:
4) okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy:
– dany podmiot ubiega się o udzielenie pozwolenia na budowę lub ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla elektrowni wiatrowej, a następuje to w otoczeniu miejsc lokalizacji budynków mieszkalnych, miejsc gdzie je zaprojektowano lub miejsc, gdzie takie budynki istnieją (art. 14 ust. 3 u.i.z.e.w.),
– dany podmiot ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego i następuje to w otoczeniu istniejącej (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.i.z.e.w.) lub zatwierdzonej pozwoleniem na budowę (art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.i.z.e.w.) elektrowni wiatrowej;
5) linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy:
– w otoczeniu planistycznej strefy lokalizacji elektrowni wiatrowej określonej w planie ma być zlokalizowana planem lub decyzją o warunkach zabudowy zabudowa mieszkalna.
W niniejszej sprawie inwestor ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku jednorodzinnego mieszkalnego, stąd zachodzi sytuacja, która została opisana w punktach 2 (tiret drugi) i 5 (tiret pierwszy) powyżej.
Odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 u.i.z.e.w., będzie więc rozumiana na potrzeby sprawy jako najkrótszy odcinek pomiędzy: granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą inwestycji skarżącego (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.) a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.).
Skoro w przypadku rozważanej odległości, po stronie "inwestycji energetyki wiatrowej", mamy do czynienia nie z istniejącą inwestycją, a strefą jej planistycznej lokalizacji (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.), to oznacza, że należy sięgnąć do treści stosownego planu miejscowego.
Należy wskazać, że wnioskowany budynek mieszkalny zlokalizowany są w zbyt małej odległości od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w ustaleniach w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod lokalizację elektrowni wiatrowych tj. części działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w obrębie G.. Teren ten w uchwale Rady Miejskiej w Pogorzeli z dnia 5 lutego 2010 r., Nr 91 poz. 1767 przeznaczono pod obszar infrastruktury technicznej – elektroenergetyki – elektrowni wiatrowych ([...] ). Na terenie tym ustalono lokalizację elektrowni wiatrowych o wysokości nie większej niż [...] m n.p.t.
Na podstawie art. 5 u.i.z.e.w. organ określił minimalną wymaganą prawem odległość, w której może być lokowany budynek mieszkalny bądź budynek o funkcji mieszanej (w skład którego wchodzi funkcja mieszkaniowa od terenu dopuszczającego budowę elektrowni wiatrowej). Odległość ta wynosi [...] m.
Dopuszczona w ww. planie miejscowym elektrownia wiatrowa usytuowana jest na terenie dz. nr ewid : [...], [...] położonych w obrębie G. i zlokalizowana jest w odległości ok. [...] od wnioskowanego budynku mieszkalnego. Całkowita wysokość elektrowni wiatrowej ustalona ww. planie wynosi [...]m, a dziesięciokrotna jej całkowita wysokość wynosi [...]m. W związku z powyższym lokalizacja granic terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zawiera się w całości w strefie dziesięciokrotnej wysokości od linii rozgraniczającej teren jednostki, którego sposób zagospodarowania dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej w ramach obowiązującego "miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Farmy Wiatrowej".
Przede wszystkim w sprawie należy mieć na uwadze, że elektrownia wiatrowa na działce nr [...] w obrębie G. nie istnieje i jej wysokość wynikająca z m.p.z.p. wynosi [...] metrów. Zgodnie z art. 3 u.i.e.w. lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy plan zakładał maksymalną wysokość [...] metrów dla elektrowni wiatrowej.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Skoro budynki mieszkalne oraz elektrownia jeszcze nie istnieją, to aktualizuje się sposób obliczania odległości wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy, czyli: przez odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1, rozumie się najkrótszy odcinek pomiędzy: granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 i w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej. Należy wskazać, że art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 są oddzielone alternatywą "albo". Zatem przyjąć należy, że pkt 4 stosuje się w sytuacji, gdy elektrownia istnieje, a punkt 5 stosuje się w sytuacji, gdy elektrownia jest jedynie przewidziana w m.p.z.p. Wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, ze ustawodawca rozróżnia te dwie sytuacje (istnienia i nie istnienia elektrowni), tym samym do obliczania odległości należy brać w zależności od sytuacji wysokość istniejącej elektrowni (kiedy istnieje) albo wysokość wynikającą z planu (kiedy elektrownia nie istnieje).
Organy prawidłowo zastosowały przepisy i prawidłowo oceniły, że w przedmiotowej sprawie nie można wydać decyzji o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych lokalizowanych w odległości mniejszej, niż [...] m od granicy terenu, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej.
Zgodnie z art. 15 ust. 3 u.i..e.w., jeżeli w planie miejscowym, który wszedł w życie przed wejściem w życie ustawy, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 u.i..e.w. W pewnych przypadkach więc uprawnienia inwestora zależeć będą od faktycznego zagospodarowania otoczenia inwestycji. Z tego powodu z art. 15 ust. 3 u.i.z.e.w. skorelowano specjalną procedurę pozwalającą to faktyczne zagospodarowanie udokumentować i rozpoznać (art. 15 ust. 5 u.i.z.e.w.).
Przywołany art. 15 ust. 3 u.i..e.w. – w sposób jednoznaczny – ogranicza wyłącznie sytuację prawną podmiotu realizującego inwestycję w zakresie projektowanej elektrowni wiatrowej, przy czym w żaden sposób nie modyfikuje przesłanki wynikającej z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w. dotyczącej konieczności zachowania w przypadku budynków mieszkalnych określonej odległości od "linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej".
W niniejszej sprawie oznacza to, że odległość od już istniejącej zabudowy mieszkaniowej będzie musiała być uwzględniona podczas projektowania inwestycji w zakresie budowy elektrowni wiatrowej, a dokładniej ustalenia całkowitej wysokości tej elektrowni. Natomiast planowana zabudowa mieszkaniowa, jeszcze nieistniejąca w momencie wejścia w życie u.i.e.w., musi spełniać wymogi ustawowe.
Sąd wskazuje, że z sensu i całokształtu u.i.e.w. jednoznacznie wynika, że jest to akt prawny, którego celem jest wprowadzenie "bufora" odległościowego pomiędzy elektrowniami wiatrowymi i budynkami mieszkalnymi. Ustawa ma na celu radykalne zaingerowanie w procesy inwestycyjne w celu ograniczenia ujawnionych już poważnych konfliktów społecznych dotyczących energetyki wiatrowej, jakie narosły w Polsce i które zresztą wywołały kilka lat temu nawet protesty. Omawiany akt prawny zredukował więc prawa inwestorów energetyki wiatrowej, zachowując jednak możliwości inwestycyjne w zakresie określonym obowiązującymi już planami miejscowymi. Wprowadzono więc skorelowany z tym, jasny i bezwzględny normatyw, który zakłada, że pojawi się strefa ograniczeń także w zabudowie mieszkaniowej (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.i.z.e.w.), która przypadnie w odległości dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej licząc od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.).
Plan miejscowy w niniejszej sprawie jest z 2010 r., czyli został uchwalony przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach elektrowni wiatrowych. W stosunku do obecnego stanu prawnego, poza dopuszczonymi nadal jeszcze możliwościami uchwalenia planów miejscowych dla zabudowy mieszkaniowej (art. 15 ust. 8 u.i.z.e.w.), ustawa nie przewiduje żadnych wyjątków od głównych wymogów odległościowych w niej sformułowanych. Nie można, zwłaszcza odległości od miejsc planistycznej (więc i normatywnej) lokalizacji elektrowni wiatrowych, określać na podstawie domniemanej niższej wysokości elektrowni niż ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez próbę wykazywania, że hipotetyczne prawa inwestora energetyki wiatrowej mogą doznać ograniczeń ze względu na istnienie w otoczeniu innych zabudowań mieszkalnych. Po pierwsze ustawa takiego rozwiązania - ani na poziomie materialnoprawnym, ani proceduralnym (por. art. 15 ust. 5 u.i.z.e.w. mający zastosowanie do inwestorów energetyki wiatrowej) - w ogóle nie przewiduje. Po drugie, taka praktyka doprowadziłaby do multiplikowania i utrwalania obszarów niespełniających norm ustawowych dotyczących bezpiecznych odległości pomiędzy zabudową mieszkaniową a strefami zarezerwowanymi pod elektrownie wiatrowe w prawie miejscowym: planach miejscowych. Temu natomiast ustawa miała zapobiegać. W kontekście ustawy może zaistnieć sytuacja patowa, taka, że w danej gminie będzie obowiązywać plan miejscowy dopuszczający budowę elektrowni wiatrowej, dla której to inwestor elektrowni wiatrowej, mimo obowiązywania korzystnego dla niego planu (art. 14 ust. 2 u.i.z.e.w.), nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na budowę ze względu na faktyczne położenie w bliższym bądź dalszym otoczeniu budynku mieszkalnego (art. 14 ust. 3 u.i.z.e.w.). Zarazem w odległości dziesięciokrotności całkowitej wysokości elektrowni dopuszczonej normatywnie tym planem inni inwestorzy nadal będą objęci określonymi ustawą ograniczeniami w zakresie lokalizacji nowych budynków mieszkalnych (art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 u.i.z.e.w.). Rozwiązanie takiej patowej sytuacji należy do gminy, która - jeżeli jest zainteresowana rozwojem inwestycji mieszkaniowych na swoim terenie - powinna rozważyć, czy utrzymanie planów dla elektrowni wiatrowych w określonych lokalizacjach ma sens (czy jest aktualne), zwłaszcza w kontekście nowych, restrykcyjnych wymogów narzuconych przez u.i.z.e.w. W tym miejscu można dodać, że ocena aktualności planów miejscowych należy do obowiązków wójta i rady, a jej tryb jest określony ustawą (zob. art. 32 ust. 1-3 u.p.z.p.) (por. II SA/Po 598/20, CBOIS).
Zdaniem Sądu organy nie naruszyły więc przepisów przywołanych w skardze. W szczególności trafnie przyjęto, że zachodzi sytuacja, w której przepisy odrębne (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) ograniczają lokalizację inwestycji. Przepisami tymi są art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 u.i.z.e.w.
W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.