IV SA/Po 1063/04
Podsumowanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie zasiłku stałego z powodu naruszenia przepisów o właściwości instancyjnej.
Skarżąca L. M. wniosła o przyznanie zasiłku stałego, otrzymując decyzję przyznającą niższą kwotę niż oczekiwała. Odwołała się od tej decyzji, jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało ją w mocy, nie przekazując sprawy organowi pierwszej instancji celem autokontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność decyzji SKO, uznając, że naruszono przepisy o właściwości instancyjnej.
Sprawa dotyczyła wniosku L. M. o przyznanie zasiłku stałego. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. przyznał zasiłek w kwocie 225,97 zł miesięcznie. Skarżąca odwołała się od tej decyzji, wskazując na zbyt niską kwotę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając skargę, stwierdził nieważność decyzji SKO. Sąd uznał, że SKO naruszyło przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 129 § 1 kpa i art. 65 § 1 kpa, nie przekazując odwołania organowi pierwszej instancji celem umożliwienia mu skorzystania z uprawnień autokontrolnych (art. 132 kpa). Rozpatrzenie sprawy przez organ drugiej instancji bez tego etapu zostało uznane za naruszenie przepisów o właściwości instancyjnej, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ odwoławczy winien przekazać odwołanie organowi pierwszej instancji, aby umożliwić mu skorzystanie z uprawnień autokontrolnych.
Uzasadnienie
Zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 129 § 1 w zw. z art. 65 § 1 kpa), odwołanie powinno być wnoszone za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Organ odwoławczy, otrzymując odwołanie bezpośrednio, powinien je przekazać organowi pierwszej instancji. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o właściwości instancyjnej.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (13)
Główne
kpa art. 129 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 65 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 132
Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 156 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
upsa art. 145 § § 2
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
ups art. 8 § ust. 1
Ustawa o pomocy społecznej
ups art. 37 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o pomocy społecznej
ups art. 37 § ust. 2 pkt 2
Ustawa o pomocy społecznej
ups art. 106 § ust. 1
Ustawa o pomocy społecznej
kpa art. 104
Kodeks postępowania administracyjnego
kpa art. 108
Kodeks postępowania administracyjnego
upsa art. 134 § § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
upsa art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie przez SKO przepisów kpa dotyczących właściwości instancyjnej poprzez nierozpatrzenie odwołania w trybie autokontroli.
Godne uwagi sformułowania
odwołanie jest środkiem o charakterze względnie dewolutywnym organ odwoławczy winien przekazać sprawę według właściwości organowi, który orzekał w pierwszej instancji rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez organ II instancji, bez umożliwienia organowi pierwszej instancji skorzystania z uprawnień autokontrolnych, stanowi naruszenie przepisów regulujących właściwość instancyjną
Skład orzekający
Bożena Popowska
przewodniczący
Izabela Kucznerowicz
członek
Maciej Dybowski
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów kpa dotyczących właściwości instancyjnej i obowiązku autokontroli organu pierwszej instancji."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury wnoszenia odwołań w postępowaniu administracyjnym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważny, choć proceduralny, aspekt postępowania administracyjnego, który może mieć istotne konsekwencje dla stron.
“Błąd proceduralny SKO doprowadził do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zasiłku stałego.”
Dane finansowe
WPS: 225,97 PLN
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
IV SA/Po 1063/04 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2006-04-20 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-09-13 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Bożena Popowska /przewodniczący/ Izabela Kucznerowicz Maciej Dybowski /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6321 Zasiłki stałe Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie: WSA Maciej Dybowski (spr.) as. sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant: ref.-staż. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. określa, że poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [...] maja 2004 roku nr [...] może być wykonana w całości. /-/I. Kucznerowicz /-/B. Popowska /-/M. Dybowski MB Uzasadnienie Dnia [...] maja 2004 r. L. M. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w P. ustnie do protokołu wniosek o przyznanie pomocy społecznej. Wnioskodawczyni ubiegała się o przyznanie Jej zasiłku stałego. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r., nr [...]Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. (dalej: Dyrektor Ośrodka) na podstawie art. 8 ust. 1, art. 37 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 64/04/593 ze zm., dalej: ups) oraz art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 98/00/1071 ze zm., dalej: kpa) przyznał Wnioskodawczyni zasiłek stały w wysokości 225,97 zł miesięcznie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2004 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2004 r. L. M. odwołała się od decyzji, wskazując, że została Jej udzielona pomoc w zbyt niskiej kwocie. Odwołanie zostało złożone w Samorządowym Kolegium Odwoławczym (k. 35 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż wydana ona została w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Istota kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny zasadniczo sprowadza się do badania zaskarżonych aktów bądź czynności pod względem ich zgodności z prawem. Sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej: upsa). Pierwszym i zasadniczym kryterium, które stosuje Sąd oceniając przedłożoną mu sprawę, jest kwestia, czy wydane w postępowaniu decyzje nie są obarczone wadą, nakazującą stwierdzenie nieważności. Decyzja wydana przez organ orzekający w drugiej instancji obarczona jest taką właśnie wadą. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie z dnia [...]czerwca 2004 r. Skarżąca złożyła wprost w Samorządowym Kolegium Odwoławczym (k. 35 akt administracyjnych). Jak jednak zostało uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, odwołanie jest środkiem o charakterze względnie dewolutywnym – przeniesienie właściwości do załatwienia sprawy na organ wyższego stopnia poprzedzone jest możliwością skorzystania przez organ pierwszej instancji z uprawnień autokontrolnych. Z tej też przyczyny, zgodnie z art. 129 § 1 kpa, w ogólnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje pośredni tryb składania odwołania. W przypadku, gdy odwołanie zostanie wniesione wprost do organu odwoławczego, ten winien na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazać sprawę według właściwości organowi, który orzekał w pierwszej instancji (A. Wrobel w. "Kpa.Komentarz" Zakamycze 2005 s. 756 t. 2; R.Kędziora "Kpa.Komentarz"-CH. BECK 2005 s. 335 nb. 1 ;B.Adamiak w: "Kpa. Komentarz" CH.BECK 2003 s. 566 nb 1, s. 571 nb 1). Reasumując, w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane było przekazać odwołanie do Dyrektora Ośrodka, celem umożliwienia mu skorzystania z uprawnień autokontrolnych określonych w art. 132 kpa. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło sprawę nie dopełniając tego obowiązku. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, jedna z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej zachodzi wówczas, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że naruszenie każdego rodzaju właściwości stanowi podstawę stwierdzenia nieważności (wyrok NSA z dnia 29 listopada 1999 r., V SA 955/99, LEX nr 49943). Uznać należy, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji przez organ II instancji, bez umożliwienia organowi pierwszej instancji skorzystania z uprawnień autokontrolnych, stanowi naruszenie przepisów regulujących właściwość instancyjną. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 2 upsa orzekł, jak w pkt. 1 sentencji. O wykonalności decyzji I instancji orzeczono na podstawie art. 152 upsa. /-/I. Kucznerowicz /-/B. Popowska /-/M. Dybowski MB
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę