IV SA/Po 1062/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi R.P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego, która utrzymała w mocy sprzeciw Starosty wobec zgłoszenia zamiaru budowy wolnostojącego budynku rekreacji indywidualnej do okresowego wypoczynku o powierzchni do 35m2. Starosta pierwotnie wniósł sprzeciw, opierając się na toczącym się postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym nakazu rozbiórki innego obiektu na działce skarżącego. Wojewoda, uchylając częściowo decyzję Starosty, wskazał jako główną podstawę sprzeciwu niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (MPZP). Zgodnie z MPZP, teren działki skarżącego (oznaczony symbolem 64MN) przeznaczony był pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, dopuszczając jeden budynek mieszkalny na działce oraz budynki gospodarcze i garaże, ale nie budynki rekreacji indywidualnej. Skarżący zarzucał wadliwą interpretację planu oraz wskazywał, że znowelizowane Prawo budowlane dopuszcza budowę takich obiektów. Podnosił również, że MPZP został przez niego zaskarżony i sprawa oczekuje na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Sąd uznał, że MPZP, dopóki nie zostanie prawomocnie wyeliminowany z obrotu prawnego, obowiązuje i stanowi podstawę rozstrzygnięć. Podkreślono, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, dotyczący budynków rekreacji indywidualnej, nie może być rozumiany jako dopuszczający taką zabudowę na każdej działce, a jedynie na tych, gdzie jest to dopuszczone planem miejscowym. Ponieważ MPZP nie przewidywał budowy budynków rekreacji indywidualnej na tym terenie, zgłoszenie zostało uznane za naruszające ustalenia planu, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów Prawa budowlanego dotyczących budynków rekreacji indywidualnej w kontekście miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz zasada obowiązywania planów miejscowych mimo ich zaskarżenia.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, gdzie plan miejscowy nie przewidywał budynków rekreacji indywidualnej. Interpretacja przepisów Prawa budowlanego może ewoluować.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zgłoszenie budowy budynku rekreacji indywidualnej, które nie jest wprost wymienione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, może zostać odrzucone na podstawie niezgodności z tym planem?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zgłoszenie budowy budynku rekreacji indywidualnej może zostać odrzucone, jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje takiej możliwości, nawet jeśli przepisy Prawa budowlanego dopuszczają budowę takich obiektów na innych zasadach.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, dotyczący budynków rekreacji indywidualnej, nie może być interpretowany jako dopuszczający taką zabudowę na każdej działce. Kluczowe jest, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza tego typu inwestycje. W tej sprawie plan nie przewidywał budowy budynków rekreacji indywidualnej na terenie działki skarżącego, co stanowiło podstawę do wniesienia sprzeciwu.
Czy zaskarżenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego wpływa na jego obowiązywanie i możliwość stosowania w innych postępowaniach?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zaskarżenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powoduje jego automatycznego niewiązywania. Akt ten obowiązuje i może stanowić podstawę rozstrzygnięć administracyjnych, dopóki nie zostanie prawomocnie stwierdzona jego nieważność.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że dopóki akt prawa miejscowego, jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego, nie zostanie prawomocnie wyeliminowany z obrotu prawnego (np. poprzez stwierdzenie nieważności), obowiązuje on i może być podstawą wydawania decyzji administracyjnych. Sam fakt jego zaskarżenia nie wpływa na jego moc obowiązującą.
Przepisy (11)
Główne
pr.bud. art. 30 § ust. 5 i ust. 6 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Przepis ten stanowi podstawę do wniesienia sprzeciwu, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa prawna oddalenia skargi przez WSA.
Pomocnicze
pr.bud. art. 35 § ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Wspomniany w pierwotnej decyzji Starosty, ale uznany przez Wojewodę za nie mający zastosowania w tej sprawie ze względu na jego wyjątkowy charakter i brak możliwości interpretacji rozszerzającej.
k.p.a. art. 104 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa prawna decyzji Wojewody uchylającej decyzję Starosty w części dotyczącej podstawy prawnej i zmieniającej ją.
p.p.s.a. art. 134 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi.
p.p.s.a. art. 125 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do odmowy zawieszenia postępowania z uwagi na brak zagadnienia prejudycjalnego.
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 1 § § 1 i 2
pr.bud. art. 29 § ust. 1 pkt 2a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane
Przepis dotyczący budowy wolnostojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, który nie został uznany za dopuszczający taką budowę na działce skarżącego z uwagi na brak zgodności z planem miejscowym.
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu art. 2 § ust. 3
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu art. 18 § ust. 1 pkt 1 lit. c
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niezgodność planowanej budowy budynku rekreacji indywidualnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje tego typu obiektów na danym terenie. • Obowiązywanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomimo jego zaskarżenia, do czasu prawomocnego stwierdzenia nieważności.
Odrzucone argumenty
Zarzut wadliwej podstawy prawnej decyzji Starosty (art. 35 ust. 5 pr.bud.). • Argument, że znowelizowane Prawo budowlane dopuszcza budowę budynków rekreacji indywidualnej na każdej działce. • Argument, że na działce znajduje się już budynek mieszkalny, co nie wyklucza budowy obiektu rekreacyjnego. • Wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy dotyczącej planu miejscowego.
Godne uwagi sformułowania
sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności) • sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi • przepis art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego [...] nie może być rozumiany jako dopuszczający taką zabudowę na każdej działce budowlanej, a jedynie jako ustalający swoisty "normatyw" budynków rekreacji indywidualnej dla działek, na których tego rodzaju zabudowa została dopuszczona np. w odnośnych przepisach planu miejscowego. • Dopóki bowiem dany akt prawa miejscowego (tu: Plan) nie zostanie we właściwym trybie wyeliminowany z obrotu prawnego – w szczególności nie zostanie stwierdzona jego nieważność prawomocnym wyrokiem sądu – akt ten obowiązuje i może stanowić właściwą podstawę prawną dla decyzji administracyjnych wydawanych na kanwie jego postanowień.
Skład orzekający
Tomasz Grossmann
przewodniczący sprawozdawca
Ewa Kręcichwost-Durchowska
członek
Donata Starosta
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Prawa budowlanego dotyczących budynków rekreacji indywidualnej w kontekście miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz zasada obowiązywania planów miejscowych mimo ich zaskarżenia."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, gdzie plan miejscowy nie przewidywał budynków rekreacji indywidualnej. Interpretacja przepisów Prawa budowlanego może ewoluować.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje konflikt między przepisami ogólnymi (Prawo budowlane) a szczegółowymi (plan miejscowy) oraz pokazuje, jak sądy podchodzą do kwestii obowiązywania aktów prawa miejscowego. Jest to istotne dla prawników zajmujących się prawem budowlanym i administracyjnym.
“Budynek rekreacji indywidualnej – czy plan miejscowy może go zakazać, mimo przepisów Prawa budowlanego?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.