IV SA/Gl 986/06

IV SA/Gl 986/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Żarkiewicz
Stanisław Nitecki /sprawozdawca/
Szczepan Prax /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Sygn. powiązane
I OSK 1816/07 - Wyrok NSA z 2008-11-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007r. sprawy ze skargi P. M. na decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji- zwolnienia ze służby oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia
[...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia
6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58) zwolnił P. M. ze służby w Policji z dniem [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu [...] r. P. M. zwrócił się raportem do Komendanta Powiatowego Policji w B. o natychmiastowe zwolnienie go ze służby w Policji, a przedmiotową decyzją uwzględniono zgłoszoną prośbę.
Odwołanie od tej decyzji do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wniósł P. M.. W odwołaniu tym wskazał, że nie jest prawdą, aby zwolnienie nastąpiło na jego wniosek. Faktem jest, że w dniu [...] r. sporządził na polecenie bezpośredniego przełożonego takowy raport, ale okoliczności poprzedzające jego sporządzenie jednoznacznie wskazują , że został on sporządzony pod wpływem błędu, co do okoliczności jego stanu trzeźwości. W błąd został wprowadzony stanowiskiem bezpośredniego przełożonego, który utrzymywał, że we wskazanym dniu był w stanie nietrzeźwości i nie dopuścił go do służby. Podniósł, że nie pamięta dokładnie przebiegu badania trzeźwości, jednakże zaznaczył, że w danym dniu po stawieniu się na służbę poinformował, że w godzinach przedpołudniowych zażywał lekarstwo z zawartością alkoholu. Konsekwencją tego było uznanie, że jest w stanie nietrzeźwości i nie dopuszczono go do służby i kazano jechać do domu, jednakże został ponownie wezwany i wówczas nakazano mu dla jego dobra napisanie raportu o zwolnienie ze służby. Uznawszy, że przedłożona propozycja jest dla niego korzystniejsza sporządził przedmiotowy raport, jednakże po kilku dniach dowiedział się, że został wprowadzony w błąd, nadto zaznaczył, że na terenie Komendy nie było Komendanta, a wszystko zostało załatwione przez jego bezpośredniego przełożonego, który utrzymuje poza służbowe stosunki z jego żoną.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniósł się do zarzutów sformułowanych przez P. M. w odwołaniu. Organ ten zauważył, że bezspornym jest, iż zwolnienie ze służby nastąpiło na skutek wniesienia pisemnego żądania zwolnienia ze służby w Policji. Z uwagi na charakter zarzutów sformułowanych w odwołaniu organ ten rozważył, czy żądanie skarżącego skierowane do organu pierwszej instancji było prawnie skuteczne, czy też złożone zostało pod wpływem błędu, co do okoliczności stanu trzeźwości. W pierwszej kolejności organ ten zauważył, że do oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby w Policji mają zastosowanie postanowienia kodeksu cywilnego dotyczące składania oświadczeń woli oraz wad oświadczeń woli. Zdaniem organu odwoławczego zarzut, że skarżący złożył oświadczenie przedmiotowe woli w stanie wyłączającym świadome i swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli nie jest trafny. Brak świadomości lub swobody jest to wada związana z pozostawaniem w stanie psychicznym, który całkowicie uniemożliwia świadome lub swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Zdaniem organu w momencie składania przedmiotowego oświadczenia woli działał z rozeznaniem znaczenia i skutków swego zachowania się oraz pokierowania swym zachowaniem, ponieważ proces decyzyjny, jak również i uzewnętrznienie woli nie były zakłócone przez destrukcyjne czynniki wynikające z aktualnych właściwości psychiki lub procesu myślowego. Także zarzut, jakoby raport o zwolnienie ze służby sporządzony był pod wpływem błędu, co do okoliczności związanych ze stanem trzeźwości, w który wprowadził go bezpośredni przełożony, także nie może się ostać. Zdaniem organu o stanie nietrzeźwości można mówić wówczas, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi powyżej 0,5 % alkoholu, zaś stan po użyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi od 0,2 % do 0,5 % alkoholu. Według organu odwoławczego analiza wyników pomiaru na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu pozwalają uznać, że we wskazanym dniu P. M. stawił się na służbę będąc osobą trzeźwą, a zatem nie można mówić o błędzie lub wprowadzeniu w błąd osoby, że znajduje się w stanie nietrzeźwości. Nadto organ odwoławczy zaznaczył, że odwołujący się odmówił zapoznania się z wynikami pomiarów, a zatem z własnej woli nie zapoznał się ze stosownymi wydrukami. Dodatkowo organ ten zauważył, że P. M. jako policjant z [...]letnim doświadczeniem przy podejmowaniu decyzji nie mógł się kierować jedynie tym, że nie został dopuszczony do służby z tego powodu, że był w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że podjęta przez niego decyzja była podjęta zbyt pochopnie i posiadała emocjonalne podłoże wynikające z borykaniem się z problemami alkoholowymi, ale nie oznacza to, aby podjęta została w wyniku błędu, a zatem z wadą oświadczenia woli. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołującego się o wadliwości przeprowadzonego postępowania dowodowego. Odnosząc się z kolei do postanowień art. 41 ust. 3 ustawy o Policji to zauważył, że przepis ten ma charakter imperatywny i jedyną przesłanką warunkującą możliwość skorzystania z niego jest pisemne zgłoszenie przez policjanta wystąpienia ze służby. Przepis ten zobowiązuje organ administracji do uwzględnienia woli policjanta, co do jego dalszego pozostawania w służbie w Policji, z ograniczeniem tylko, co do terminu zwolnienia. Raport policjanta domagającego się natychmiastowego zwolnienia stanowi podstawę do niezwłocznego zwolnienia ze służby. Z zapisów Komendanta Powiatowego Policji w B. dokonanych na raporcie, wynika, iż żądanie odwołującego zostało doręczone organowi w dniu [...] r. i skoro strona tego samego dnia odebrała rozkaz personalny realizujący złożone przez nią żądanie, to brak jest podstaw do przyjęcia, że adnotacje na przedmiotowym raporcie dokonane zostały w innym terminie. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołującego się dotyczących wad decyzji organu pierwszej instancji związanych z brakiem podpisu w formie przewidzianej art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na decyzji znajduje się podpis osoby uprawnionej do jej wydania, zatem zarzuty odwołującego się i w tym zakresie nie znalazły umocowania w materiale dowodowym. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołującego się, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera rygoru natychmiastowej wykonalności. Jego zdaniem rygor ten został nadany od razu przy wydawaniu decyzji i stanowił jej dodatkowy składnik i jest jej integralną częścią, nadto zauważył, że przepisy nie określają, w którym miejscu decyzji rygor ten winien się znajdować.
Z decyzją taką nie zgodził się P. M. w imieniu, którego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł radca prawny J. W.. W skardze tej zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 58 Kodeksu cywilnego w związku z art. 84 tego Kodeksu poprzez nieprawidłowe zastosowanie; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, których skutkiem jest istotny wpływ na orzeczenie, takich jak brak właściwego uzasadnienia, brak podpisu decyzji organu pierwszej instancji; zaniechanie oceny przeprowadzonych dowodów i doprowadzenie do sprzeczności sentencji orzeczenia z jego uzasadnieniem i wystąpił o uchylenie zaskarżonych orzeczeń oraz nakazanie przeprowadzenia postępowania administracyjnego.
W motywach skargi pełnomocnik skarżącego wpierw przedstawił stan faktyczny przedmiotowej sprawy, a następnie przystąpił do oceny postępowania organów obu instancji. Zakwestionował fakt, iż zwolnienie ze służby nastąpiło na jego prośbę wyrażoną w raporcie z dnia [...] r., albowiem okoliczności poprzedzające sporządzenie tego raportu pozwalają uznać, że został on napisany pod wpływem błędu, co do stanu trzeźwości. W ocenie skarżącego organ pierwszej instancji przed wydaniem swojej decyzji nie przeprowadził żadnego postępowania administracyjnego, jedyną udokumentowaną czynnością stał się raport o zwolnienie przygotowany przez inną osobę, a przez skarżącego jedynie podpisany. Zdaniem skarżącego w trakcie postępowania odwoławczego nie wyjaśniono kwestii autentyczności podpisu Komendanta Powiatowego Policji w B. na rozkazie o zwolnieniu skarżącego ze służby, a w szczególności tego, czy decyzja została podpisana przez Komendanta czy też przez pracownika kadr tej Komendy. Zarzucono organowi pierwszej instancji, że nie przeprowadził w toku postępowania żadnej czynności procesowej i nie zapoznał skarżącego ze zgromadzonymi w toku tego postępowania dokumentami, a w szczególności z protokołem stanu trzeźwości. Nadto zaznaczono, że stanowisko organu, oparte wyłącznie na podstawie pojedynczego artykułu, w dodatku regulującego inny stan prawny i dokonywanie na tej podstawie arbitralnej oceny ważnych interesów strony jest stanowiskiem bezprawnym i naruszającym podstawowe zasady prawa. Zdaniem skarżącego wnioskowanie o przeprowadzenie dowodów i ich oceny zgodności z prawem oraz zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stało się konieczne z powodu istotnych uchybień, jakich dopuścił się organ pierwszej instancji. Uchybienia te rzutują również na prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy, który jest uprawniony do merytorycznego orzekania nie odniósł się w sposób właściwy do podniesionych przez niego zarzutów i przywoływanych argumentów. Organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a jednocześnie uznał, że zarzuty skarżącego podnoszone w odwołaniu są zasadne, a w szczególności to, że w danym dniu był trzeźwy i z nieznanych skarżącemu powodów organ ten uznał, że okoliczność ta nie może stanowić usprawiedliwienia faktu napisania raportu o zwolnienie i bezpodstawnie zaniechał wypowiedzenia się w kwestii zarzutu wprowadzenia skarżącego w błąd przez przełożonego i w związku przyczynowo skutkowego między tym wprowadzeniem, a treścią raportu o zwolnienie ze służby. Nadto organ nie wypowiedział się, co do przesłanek powołania się skarżącego na błąd, a błąd był istotny i zadecydował o napisaniu raportu o zwolnienie ze służby. Zdaniem skarżącego wykazał, że twierdzenia organu pierwszej instancji są wątpliwe i nie zostały udowodnione, a ich prawdziwości lub fałszu nie da się ustalić na podstawie tego materiału dowodowego, który został w sprawie zgromadzony. Dodatkowo zarzucono organowi odwoławczemu, że nie przedstawił faktów potwierdzających zasadność orzeczenia organu pierwszej instancji, a wręcz przeciwnie podzielił argumentację prezentowaną przez skarżącego, jednocześnie nie dokonał oceny wpływu zgromadzonych dowodów na treść orzeczenia, nie dał wyrazu analizie faktycznej i prawnej w zakresie postępowania w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Organ Policji wymierzając sankcję, a o takiej można mówić w przypadku zwolnienia w trybie art. 41 ust. 3, nie może tego uczynić w sposób, który nie przestrzega standardów, posługując się lakonicznymi i lapidarnymi zwrotami. Zdaniem skarżącego naruszone zostały reguły podstępowania administracyjnego, ponieważ środek odwoławczy został pobieżnie rozpoznany. Nadto zarzucono zaskarżonej decyzji, że organ odwoławczy nie dostrzegł błędu polegającego na wadliwym oznaczeniu organu administracji, ponieważ wskazano jako organ Komendę Powiatową Policji , natomiast organem administracji jest Komendant tejże Komendy. Dodatkowo zarzucono naruszenie postanowień art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ decyzja pierwszej instancji została podpisana w sposób niewłaściwy, nie w tej formie, o jakiej mówi wskazany przepis.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w zaskarżonej decyzji.
Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...] r. podtrzymał dotychczasowe zarzuty i wnioskował o uwzględnienie wniesionej skargi oraz o przywrócenie skarżącego do służby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
W pierwszej kolejności przyjdzie zauważyć, że rozstrzygnięcia obu organów administracji mają swoją podstawę prawną w treści art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem policjanta zwalnia się ze służby w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Przepis ten znajduje się wśród tych norm prawnych, które poświęcone są stosunkowi służbowemu policjanta, a w szczególności rozwiązania tego stosunku z policjantem. Wskazany przepis pełni szczególną funkcję, ponieważ jest to unormowanie, które stanowi prawo dla policjanta do wystąpienia ze służby, po złożeniu pisemnego wniosku o zwolnienie ze służby, organ administracji zobowiązany jest do wydania stosownej decyzji, a jedynie jego uznaniu pozostawiony został czasokres, w jakim taka decyzja ma być podjęta, przy czym nie może on przekroczyć trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku ( zob. wyrok NSA z 20 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 1866/01 Lex 121908). Jednocześnie przepis ten nie zawiera żadnych regulacji prawnych na okoliczność zmiany stanowiska policjanta w tym zakresie. Z tego też powodu należy rozważyć, czy w tym zakresie mają zastosowanie regulacje obowiązujące w prawie pracy czy też w pełnym, zakresie stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. Na wstępie należy stwierdzić, że ustawa o Policji i przepisy dotyczące stosunku służbowego policjanta, w tym związane z rozwiązaniem tego stosunku, stanowią szczególny rodzaj postępowania, w ramach, którego nie mają zastosowania przepisy prawa pracy, a tym samym i kodeksu cywilnego, nadto w ramach tego postępowania wykorzystuje się z uwagi na rodzaj rozstrzygnięcia przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże przepisy te nie są stosowane, wprost lecz z uwzględnieniem specyfiki tej procedury. Oznacza to, że między innymi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji wyłącza stosowanie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ wskazany przepis ustawy o Policji nakazuje organowi administracji na wydanie stosownej decyzji uwzględniającej wniosek złożony przez policjanta, natomiast cofnięcie wskazanego wniosku otwiera jedynie temu organowi możliwość rozpatrzenia tego wniosku i przychylenia się do niego, natomiast nie wywołuje on skutków prawnych przewidzianych wskazanym powyżej art. 105. Przyjęcie bezpośredniego stosowania postanowień art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego spowodowałoby, że osoba składająca raport o zwolnienie w każdej chwili uprawniona byłaby do jego cofnięcia, co skutkowałoby niezbędnością umorzenia wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego. Rozstrzygnięcie takie stawiałoby organ administracji w trudnej sytuacji, zwłaszcza wówczas, gdy podjął już działania zmierzające do zapełnienia luki po zwalniającym się policjancie. Z uwagi na charakter tej służby organ Policji nie może być uzależniony od zmiennych nastrojów osoby zwalniającej się ze służby.
Zdaniem, skarżącego opieranie się na jednym przepisie bez uwzględnienia całości norm prawnych obowiązujących w systemie prawnym jest bezprawiem i stanowi naruszenie podstawowych zasad prawa. Stanowisko takie nie jest uprawnione, ponieważ przepis stanowiący podstawę podjętych decyzji, czyli art. 41 ust. 3 ustawy o Policji stanowi integralną część unormowań związanych ze stosunkiem prawnym policjanta, zatem oparcie rozstrzygnięć na tym przepisie nie narusza żadnych podstawowych zasad prawa jak również nie jest bezprawne, można powiedzieć inaczej wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem wskazanego przepisu byłoby bezprawiem i naruszeniem podstawowych zasad prawa.
W świetle przedstawionej analizy stanu prawnego przyjdzie odnieść się do zarzutów skarżącego kierowanych pod adresem organów administracji, a w szczególności tych, które adresowane były względem organu pierwszej instancji. Wśród tych zarzutów wymienia się wadliwości w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, jak również uniemożliwienie skarżącemu wzięcia czynnego udziału w tym postępowaniu. Treść zarzutów nakazuje zapoznanie się z treścią raportu skarżącego z dnia [...] r., w którym występuje on z wnioskiem o zwolnienie ze służby z tym dniem. Takie sformułowanie raportu, oraz brzmienie przywoływanego art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, pozwala uznać, że organ pierwszej instancji począwszy od chwili, w której otrzymał wskazany raport uprawniony był do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Rozstrzygnięcie to nie mogło zapaść później niż trzy miesiące od dnia jego złożenia. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji uwzględnił w całości zgłoszony wniosek i w tym samym dniu wydał stosowny rozkaz personalny i co więcej został on doręczony skarżącemu, który potwierdził własnoręcznie jego odbiór. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy przyjdzie zauważyć, że organ pierwszej instancji jedynie w całości uwzględnił żądanie strony postępowania administracyjnego i wydał stosowną decyzję zgodną z jej wnioskiem. W tej sytuacji wszelkie zarzuty, co do braków w postępowaniu dowodowym ze strony tego organu są bezpodstawne, ponieważ organ ten takiego postępowania nie prowadził i nie był zobowiązany do jego prowadzenia, co więcej stosownie do postanowień art. 130 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzja podlega wykonaniu, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organu administracji zgodne było z żądaniem strony, zatem decyzja ta podlegała wykonaniu niezależnie od tego, czy nadany został jej rygor natychmiastowej wykonalności czy też nie. Nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jedynie wyłączyło możliwość przewidzianą treścią art. 130 § 2 tegoż Kodeksu, tj. wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W konsekwencji wszelkie zarzuty skarżącego i jego pełnomocnika pod adresem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w części dotyczącej postępowania dowodowego jak również treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia nie znajdują umocowania prawnego i jako takie nie mogą być uwzględnione.
Jednym z najpoważniejszych zarzutów kierowanych pod adresem decyzji organu pierwszej instancji jest to, że nie została ona podpisana przez Komendanta Powiatowego Policji w B., lecz przez inną osobę, prawdopodobnie przez kadrowca. Zarzut ten także nie może zostać uwzględniony i to z dwóch powodów, po pierwsze analiza podpisu znajdującej się na egzemplarzu decyzji przekazanej wraz z aktami administracyjnymi nie daje podstaw do uznania, że decyzja ta została podpisana przez inną osobę, zwłaszcza, gdy porówna się ten podpis z innymi podpisami tej osoby składanymi na innych dokumentach. Po drugie zgłoszony zarzut wyczerpuje znamiona popełnienia przestępstwa sfałszowania dokumentu urzędowego, jednakże ani skarżący ani też jego pełnomocnik nie uruchomili stosownego postępowania zmierzającego do wykazania, że takie przestępstwo zostało popełnione. Skoro analiza podpisu wskazuje, że został on złożony przez właściwą osobę, a nie zostało uruchomione postępowanie karne, zatem zarzut ten nie znajduje umocowania w materiale dowodowym jak również w działaniach przez niego podjętych.
Natomiast przyjdzie podzielić stanowisko skarżącego, że w decyzji organu pierwszej instancji w sposób nieprawidłowy oznaczono organ podejmujący rozstrzygnięcie, ponieważ Komenda Powiatowa Policji jest aparatem pomocniczym organu, którym jest Komendant Powiatowy Policji. Jednakże należy wyraźnie zaznaczyć, że w oznaczeniu osoby podpisującej decyzję jest wyraźnie oznaczone stanowisko służbowe tej osoby i jest nim Komendant Powiatowy Policji, a zatem nastąpiło prawidłowe oznaczenie organu podejmującego rozstrzygnięcie, natomiast to uchybienie, które znajduje się w początkowej części decyzji nie wywiera żadnego wpływu na jej prawidłowość i nie może stanowić podstawy do uwzględnienia wniesionej skargi, ponieważ nie jest to uchybienie, które miałoby jakikolwiek wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.
Do rozważenia pozostaje jeszcze jedno zagadnienie, a mianowicie, czy organ pierwszej instancji zobowiązany był po wniesieniu przez skarżącego odwołania uwzględnić je i uchylić swoją decyzję. Przyjdzie zauważyć, że w tym zakresie przepisy prawa nie nakazują organowi pierwszej instancji uwzględnienie wniesionego odwołania, lecz dają taką możliwość a zatem organ ten może uwzględnić wniesione odwołanie, lecz także może przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nie skorzystał ze wskazanej możliwości przewidzianej treścią art. 132 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem sprawę zobowiązany był rozpatrzyć organ odwoławczy.
Odmiennie przedstawia się sytuacja z zarzutami kierowanymi pod adresem organu odwoławczego, ponieważ organ ten już uprawniony był do przeprowadzenia analizy stanu prawnego jak i faktycznego w sprawie po wniesieniu przez skarżącego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a zatem po wycofaniu się przez skarżącego z rezygnacji ze służby w Policji. Skarżący swoje cofnięcie uzasadniał tym, że podejmując decyzję o rezygnacji ze służby w Policji był w błędzie, co do stanu swojej trzeźwości w dniu [...] r., jak również zaznaczył, że został nakłoniony do podjęcia takiej decyzji przez bezpośredniego przełożonego, który polecił przygotować innemu pracownikowi komendy rozkaz o rezygnacji ze służby, który on podpisał. W świetle przedstawionego stanu faktycznego w sprawie kluczowym zagadnieniem jest kwestia złożonego oświadczenia woli przez policjanta domagającego się zwolnienia ze służby, a następnie zmieniającego swoje stanowisko w tej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że ustawa o Policji nie reguluje kwestii oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby, z tego też powodu należy stosować w tym zakresie przepisy kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 61 kc oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Odwołanie tego oświadczenia woli jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej ( wyrok NSA z 5 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 593/01 Lex 77683 ). Przyjęte w orzecznictwie sądowym stanowisko ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Otóż skarżący zakwestionował swoje oświadczenie woli już po tym, jak dotarło ono do adresata i adresat podjął w oparciu o to świadczenie rozstrzygnięcie w sprawie. Z tego też powodu zasadnie skarżący wywnioskował, że jedyną możliwością skutecznego odwrócenia skutków prawnych złożonego oświadczenia woli było wykazanie, że był on w błędzie składając to oświadczenie.
W tym miejscu jednocześnie przyjdzie zauważyć, że skarżący przyjął dość wygodną dla siebie pozycję, uznając, że to organ administracji ma wykazać to, że on był w błędzie składając oświadczenie woli. Organ odwoławczy przeprowadził analizę całości dokumentacji przedłożonej mu przez organ pierwszej instancji i na jej podstawie doszedł do przekonania, że skarżący składając oświadczenie woli nie był w błędzie, ponieważ składając oświadczenie był w rozumieniu przepisów prawa osobą trzeźwą, a taka osoba nie może nie być świadoma podejmowanych przez siebie decyzji. Nadto, co jest istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy podzielił argumentację skarżącego, że w dniu [...] r. nie był on w stanie nietrzeźwości i nie zachodziły podstawy prawne do niedopuszczenia go do pełnienia służby, natomiast organ ten ze wskazanego faktu wyprowadził odmienne od skarżącego wnioski, a mianowicie takie, że skarżący podpisując raport o zwolnienie ze służby nie był w błędzie, a zatem jego oświadczenie jest dla organów administracji wiążące, jako złożone w pełni władz umysłowych. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie przychylić należy się do stanowiska organu odwoławczego, otóż skoro we wskazanym dniu, żaden z pomiarów stanu trzeźwości skarżącego nie wykazał stanu nietrzeźwości, zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, a popierając stanowisko organu odwoławczego należy uznać, że skarżący w danym dniu był osobą trzeźwą i podejmującą w pełni racjonalne decyzje. Natomiast podnoszone przez skarżącego i jego pełnomocnika dodatkowe okoliczności sprawy ( związane z relacjami z bezpośrednim przełożonym, nakłanianiem go do złożenia takiego raportu ) nie mogą w tym zakresie mieć znaczenia, ponieważ nie są one do zweryfikowania w ramach postępowania administracyjnego. Oznacza to, że zarzut zamieszczony w skardze o sprzeczności między treścią uzasadnienia a wydanym rozstrzygnięciem nie znajduje umocowania prawnego. Otóż organ odwoławczy faktycznie podzielił stanowisko skarżącego, jednakże wyprowadził z niego odmienne od niego ustalenia, przy czym ustalenia te nie są sprzeczne z regułami logiki i racjonalnego rozumowania. Skoro skarżący był w danym dniu osobą trzeźwą, zatem tak jak to zaznaczył organ odwoławczy, nie mógł podejmować tak ważnej i brzemiennej w skutkach decyzji pod wpływem błędu, zatem błąd złożonego oświadczenia nie został wykazany, a tym samym nie wystąpiła żadna przesłanka uzasadniająca uwzględnienie wniesionego odwołania. Zatem zarzuty skarżącego, że organ odwoławczy nie rozważył twierdzeń skarżącego dotyczących niezwłocznego odwołania raportu o zwolnienie, przesłanek, które go do tego skłoniły, nie znajdują umocowania i nie mogły być uwzględnione.
Pełnomocnik skarżącego w skardze podnosi, że organ Policji wymierzając sankcję, a taką jest zwolnienie z Policji w trybie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, nie może uczynić tego w sposób nie do końca zachowujący przepisane standardy. W odniesieniu do wskazanego zarzutu należy podnieść, że skarżący błędnie odczytuje treść art. 41 ust. 3, otóż przepis ten nie jest żadną sankcją, lecz w przepisie tym zawarte jest prawo policjanta do zwolnienia ze służby, w przepisie tym organ Policji jedynie z uwagi na dobro służby może określić termin uwzględnienia złożonego wniosku, przy czym nie może to być termin dłuższy niż trzy miesiące od dnia jego złożenia. Zatem twierdzenia skarżącego, że przepis ten zawiera sankcję są błędne i nie znajdują umocowania w jego treści.
Nie znajduje potwierdzenia kolejny zarzut, zamieszczony w skardze, że organ odwoławczy rozpatrzył odwołanie w sposób pobieżny, bez wnikania w szczegóły tej sprawy. Stanowisko skarżącego wynika z subiektywnego spojrzenia na rozpatrywaną sprawę i nie opiera się na wiarygodnych zarzutach kierowanych pod adresem organu odwoławczego. Należy nadto zauważyć, że organ odwoławczy może ponownie orzekać w sprawie, jednakże organ ten prowadzi już tylko uzupełniające postępowanie dowodowe, ponieważ podstawowe postępowanie prowadzi organ pierwszej instancji, a jak zostało to już wcześniej zaznaczone w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie był zobowiązany takiego postępowania prowadzić, ponieważ wydał decyzję zgodną z żądaniem skarżącego, który dopiero później wycofał się ze swojego stanowiska.
Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.