IV SA/Gl 967/14

IV SA/Gl 967/14 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2014-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Beata Kozicka
Tadeusz Michalik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I OSK 833/15 - Wyrok NSA z 2016-02-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art. 1 ust. 1 i  art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 3 października 2013 r. S. Z. złożył w Biurze Obsługi Mieszkańców Urzędu Miasta R. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. wskazanie "ile lokali socjalnych zostało przydzielonych w 2009 r. osobom oczekującym na mocy zasądzonego lokalu socjalnego, jak również wskazania ile lokali Gmina R. pozyskała w tym roku z ruchu lokali socjalnych, a ile lokali socjalnych zostało pozyskanych w wyniku budowy lokali socjalnych bądź remontów". Następnie w dniu 9 października 2013 r. S. Z. złożył wniosek o udzielenie informacji publicznej, tj. "podanie z jakich przyczyn w 2009 r. przydzielone były poszczególne lokale socjalne". 9 października 2013 r. złożono również 3 odrębne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, tj. wskazanie "ile lokali socjalnych zostało przydzielonych (w latach 2010-2012) osobom oczekującym na mocy zasądzonego lokalu socjalnego, jak również wskazania ile lokali Gmina R. pozyskała w tym roku z ruchu lokali socjalnych, a ile lokali socjalnych zostało pozyskanych w wyniku budowy lokali socjalnych bądź remontów. We wnioskach tych zawarto także żądanie wskazania ile lokali socjalnych zasądzonych przez Sąd Rejonowy w R. (w latach 2010- 2012) zostało zrealizowanych przez Gminę R., jak również wskazania z jakich przyczyn (w tych latach) przydzielane były poszczególne lokale socjalne. Odnosząc się do tych wniosków Naczelnik Wydziału Spraw Lokalowych pismami z dnia 23 października 2013 r. wskazał ile w poszczególnych latach przydzielono lokali socjalnych. W pismach tych wskazywano, że Gmina nie posiada zestawień, z których by wynikała ilość zrealizowanych w danym roku kalendarzowym wyroków zasądzających lokal socjalny. S. Z. uznając, że udzielone odpowiedzi jedynie w części realizują jego żądania udostępnienia informacji publicznej, w dniu 6 lutego 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. zarzucając mu brak reakcji na wniosek o wskazanie przyczyn, którymi kierowano się przy przydziale określonych lokali socjalnych. 4 marca 2014 r. organ I instancji wydał decyzję nr[...], którą odmówił S. Z. informacji publicznej "o ilości lokali socjalnych zasądzonych przez sąd" w 2009, 2010, 2011 i 2012 r. i przyznanych przez Gminę R. w tym samym roku, a także o przyczynach, które w tych latach zadecydowały o przydziale poszczególnych lokali socjalnych. Powyższa decyzja została uchylona w postępowaniu odwoławczym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (decyzja nr [...] z dnia [...]) a sprawę skierowano do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem uchylenia decyzji Prezydenta Miasta R. było naruszenie przez ten organ prawa procesowego. Po decyzji Kolegium organ I instancji wyznaczył nowy termin rozpatrzenia wniosku strony do dnia 30 maja 2014 r. Pismem z dnia 30 maja 2014 r. poinformowano S. Z. o ilości przydzielonych lokali socjalnych w latach 2009- 2012 na podstawie wyroków z poszczególnych lat oraz wykazano ile z wymienionych wyżej lokali socjalnych pochodziło z przekwalifikowania lokali mieszkalnych. Dodatkowo wskazano, że we wcześniejszej korespondencji poinformowano wnioskodawcę ile lokali socjalnych w latach 2009- 2012 przydzielono, ile tych lokali pochodziło z ruchu ludności, ile pozyskano w wyniku budowy lub remontów. Podniesiono ponadto, że wcześniej podano liczbę wystąpień gminy jako interwenienta ubocznego w sprawach o eksmisję w 2013 r. Do pisma dołączono 63 stronicowe tabelaryczne zestawienie za lata 2009-2013 zawierające informacje o: adresie lokalu socjalnego, dacie przydziału tego lokalu, dacie wyroku eksmisyjnego, przyczynie przyznania lokalu socjalnego. W dniu 4 czerwca 2014 r. S. Z. złożył w Urzędzie Miasta R. kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku wskazał, że informacja udzielona przez organ pismem z dnia 30 maja 2014 r. jest zbyt ogólna. Zarzucił, że przesłana mu tabela nie ujmuje lokali socjalnych, które były przydzielone byłym lokatorom jego kamienicy, tj. Z. D., D. R., A. J. i T. L. Jednocześnie oświadczył, że w wielu pozycjach tej tabeli nie ujęto daty wyroku eksmisyjnego, dlatego wnioskodawca zażądał uzupełnienia tej informacji. S. Z. wniósł ponadto o przedstawienie kserokopii zarządzenia Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] oraz doprecyzowania każdej przyczyny przyznania lokalu socjalnego wskazanej w tabeli z dnia 30 maja 2014 r. W odpowiedzi na wniosek Naczelnik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta R. w piśmie z dnia 17 czerwca 2014 r. wskazał, że przydział lokalu socjalnego dla Z. D. został ujęty w przedłożonej wnioskodawcy tabeli pod nr 3 za rok 2011, a dla D. R. pod nr 51 za rok 2013. Wyjaśniono także, że przydziały lokali dla A. J. i T. L. nie mogły znaleźć się w przedłożonym wcześniej zestawieniu, gdyż nastąpiły one w 2014 r., a zestawienie zgodnie z wnioskiem dotyczyło lat 2009- 2013. Odnosząc się do rzekomych braków wskazania daty wydania wyroku eksmisyjnego wyjaśniono wnioskodawcy, że w pozycjach tabeli, w których brak wpisu daty wydania wyroku takich wyroków nie wydano, a przyznane (wskazane w tych pozycjach lokale socjalne) najczęściej pochodzą z przekwalifikowania lokali mieszkalnych na lokale socjalne. Za wskazanym wyżej pismem przekazano także wnioskodawcy żądane zarządzenie Prezydenta Miasta R. Natomiast odnośnie żądania wniosku o: 1) doprecyzowanie każdej przyczyny, gdzie podaje się "interwencje dotyczące naruszania porządku publicznego przez dłużnika czy interwencje lokatorów w sprawie niewłaściwego zachowania się dłużnika", a także wskazania daty od kiedy taka przyczyna miała miejsce i kiedy została zgłoszona Prezydentowi Miasta oraz co konkretnie kryje się pod taką przyczyną; 2) doprecyzowanie każdej przyczyny, gdzie podaje się "szczególne względy społeczne czy szczególne społeczne związane ze stanem zdrowa", a także wskazania daty od kiedy taka przyczyna miała miejsce i kiedy została zgłoszona Prezydentowi Miasta oraz co konkretnie kryje się pod taką przyczyną; 3) doprecyzowanie każdej przyczyny, gdzie podaje się: "zły stan techniczny lokalu czy zły stan techniczny budynku", a także wskazania od kiedy taka przyczyna miała miejsce i kiedy została zgłoszona Prezydentowi Miasta oraz co się konkretnie kryje pod taką przyczyną; 4) doprecyzowanie każdej przyczyny gdzie podaje się "szczególny interes Miasta", a także wskazania od kiedy taka przyczyna miała miejsce i kiedy została zgłoszona Prezydentowi Miasta oraz co konkretnie kryje się pod taką przyczyną; 5) doprecyzowanie każdej przyczyny, gdzie podaje się "realizacja programu prac społecznie użytecznych MOPS" a także wskazania od kiedy taka przyczyna miał miejsce i kiedy została zgłoszona Prezydentowi Miasta oraz co się konkretnie kryje pod taką przyczyną; 6) doprecyzowanie każdej przyczyny, gdzie podaje się "§ 16 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] z późniejszymi zmianami, a także wskazania od kiedy taka przyczyna miała miejsce i kiedy została zgłoszona Prezydentowi Miasta oraz co konkretnie kryje się pod taką przyczyną- Naczelnik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta R. wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, który by uzasadniał udostępnienie informacji przetworzonej. S. Z. w piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. oświadczył, że jego zdaniem żądanie to jest pozbawione podstaw prawnych.
Decyzją z dnia [...] nr [...] odmówiono S. Z. udostępnienia części informacji publicznej, o którą wnioskował on pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. (odmówiono informacji, której nie udostępniono wcześniej w ramach czynności materialno- technicznej) ze względu na fakt, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, a strona nie wykazała szczególnego interesu publicznego, dla którego wskazana informacja jest istotna.
Prezydent Miasta R. uzasadniając rozstrzygnięcie podkreślił, że pozyskanie tak szczegółowych danych, o które wnosi strona wymagałoby przeprowadzenia daleko idących analiz oraz zaangażowania znacznej ilości środków osobowych, gdyż nakład pracy jaki należałoby poświęcić na dokonanie takiej analizy jest na tyle duży, że znacząco zakłóciłby normalny tryb pracy wydziału odpowiedzialnego za jego sporządzenie. W ocenie organu udzielenie S. Z. wnioskowanej informacji publicznej wymagałoby dokonania szczegółowego przejrzenia 441 wielostronicowych akt spraw i wymagałoby znacznego nakładu pracy i czasu.
Od powyższej decyzji S. Z. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zarzucając, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa. Odwołujący podniósł (powołując się na poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów administracyjnych), że żądana informacja nie posiada charakteru informacji przetworzonej, bowiem przetworzenie informacji wymaga zaangażowania czynnika intelektualnego i z tych względów niewystarczające jest samo zaangażowanie, nawet znacznych lecz mających jedynie techniczny charakter sił i środków. S. Z. oświadczył ponadto, że wnioskowana informacja dotyczy około 60 spraw rocznie, co nie powinno przysporzyć znacznych utrudnień organowi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej "każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie". Tym samym stosując regulacje ustawowe (art. 3 ust. 1 pkt 1) należy stwierdzić, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Kolegium z powyższego przepisu wynika, że nie każda informacja publiczna podlega bezwarunkowemu udostępnieniu. W sytuacji gdy podmiot, do którego wystąpiono z wnioskiem o udostępnienie konkretnej informacji ustali, że aby sprostać wymogom stawianym we wniosku zmuszony byłby w istocie do wytworzenia nowej informacji poprzez przetworzenie dokumentów (informacji prostych) będących w jego posiadaniu, zobowiązany jest do ustalenia czy istnieje szczególnie istotny interes publiczny w udostępnieniu wnioskodawcy takiej informacji publicznej. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że organ I instancji odnosząc się do wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej udostępnił wnioskodawcy w ramach czynności materialno- technicznej informacje wskazane w pkt 1- 3 tego wniosku. Natomiast odmówił udostępnienia informacji wskazanej w pkt 4- 10 wniosku. Odmowa nastąpiła po tym jak wnioskodawca po otrzymaniu wezwania organu do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, który by uzasadniał przedłożenie mu informacji przetworzonej, odmówił wskazania takiego interesu. W ocenie Kolegium w sytuacji gdy organ I instancji nie posiadał żądanej informacji, a jej udostępnienie musiałoby prowadzić do jej wcześniejszego wytworzenia poprzez merytoryczną, pogłębioną analizę wielostronicowych akt 441 spraw, co dodatkowo wymagałoby znacznych nakładów pracy i czasu, zasadnym było żądanie od strony wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu jej informacji przetworzonej.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze S. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego. W obszernym uzasadnieniu skarżący po raz kolejny podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie nie można mieć do czynienia z informacją przetworzoną. Zaznaczył również, ze informacja dotyczy około 60 spraw rocznie, a wskazywana przez organ liczba 441 spraw jest nieprawdziwa. S.Z. wskazał, że akta spraw są bardzo krótkie i sprowadzają się do wniosku zainteresowanego, protokołu ze spotkania z odpowiednią komisją urzędników i decyzją co do przydzielenia lokalu socjalnego. W ocenie skarżącego wyszukanie informacji nie powinno zająć urzędnikowi więcej niż 15 minut. W związku z powyższym skarżący podniósł, że nie istnieje konieczność merytorycznej, pogłębionej analizy akt, a sprawy o przydział lokalu socjalnego nie są sprawami skomplikowanymi czy szczególnie skomplikowanymi.
Skarżący zwrócił ponadto uwagę na wewnętrzną sprzeczność w działaniach organu I instancji, bowiem w jego opinii samo sporządzenie tabeli wymagało o wiele bardziej czasochłonnej i pracochłonnej analizy danych prostych przekazanych przez każdego pracownika zaangażowanego w przygotowanie tabeli, niż zestawienie takich informacji, które potraktowane zostało jako przetworzenie.
Na koniec skarżący po raz kolejny podniósł, że analizą powinno być objęte ok. 60 spraw (a nie jak wskazuje organ 441), ponieważ wnioski obejmowały informację dotyczącą poszczególnych lat, a nie kilku lat z rzędu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. Organ odnosząc się do skargi ponownie podkreślił, że w sytuacji gdy dysponent informacji publicznej, do którego wystąpiono z wnioskiem o jej udostępnienie, aby sprostować wnioskowi musi wcześniej przetworzyć posiadaną informację aby wytworzyć w istocie nową (odpowiadającą zakresowi żądania), to taka informacja ma bez wątpienia charakter informacji przetworzonej. Udostępnienie takiej informacji wymaga wcześniejszego wykazania istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego, który by uzasadniał konieczność takiego przetworzenia. W opinii Kolegium żądanie przez wnioskodawcę "doprecyzowania każdej przyczyny przyznania lokalu socjalnego, w sytuacji gdy organ I instancji nie posiadał tak szczegółowych zestawień wymagałoby uprzedniego przetworzenia informacji prostych (zawartych w aktach 441 spraw) i przygotowanie nowego dokumentu. Natomiast S. Z. nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniałby potrzebę wytworzenia informacji publicznej przetworzonej i udostępnienia jej na jego wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.
Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując, w oparciu o wyżej naprowadzone przepisy, oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, iż przy jej wydaniu nie naruszono przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego i to w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik.
Zasady udostępniania informacji publicznej określone zostały w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy, a w ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w jej art. 6, która podlega udostępnieniu na zasadach oraz w trybach określonych w tej ustawie. Innymi słowy - informacja publiczna to zbiór danych, które te organy i podmioty tworzą lub nimi dysponują w ramach wykonywanej działalności publicznej.
Artykuł 2 omawianej ustawy stanowi natomiast, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (art. 2 ust. 1), a od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w jej uzyskaniu art. ust. 2).
Jednak prawo do uzyskania tej informacji zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku ubiegania się o uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, ulega ograniczeniu przez wykazanie, iż jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie ulega wątpliwości, że organy samorządu terytorialnego w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, mieszczą się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako organy władzy publicznej zobowiązane są do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych.
Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi charakter informacji publicznej, o której udostępnienie wystąpił skarżący. Żądana przez skarżącego informacja posiadała, zdaniem Sądu, charakter informacji przetworzonej, bowiem jak słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, wymagała dla jej udostępnienia podjęcia konkretnych i licznych czynności materialno - technicznych, wymagających zaangażowania określonych środków osobowych i finansowych. Jak wynika bowiem z informacji organu odwoławczego wymagałoby drobiazgowej analizy akt 441 spraw.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (patrz wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05 – zbiór orzeczeń LEX Nr 281369).
Innymi słowy informacja przetworzona to między innymi taka informacja, dla której wytworzenia, co do zasady wymagane jest przeprowadzenie odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie pewnych określonych środków osobowych i finansowych. Uzyskanie przez zainteresowanego tego typu danych możliwe jest w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Charakter żądanej informacji publicznej wpływa nie tylko na prawo dostępu do niej, ale również determinuje sposób rozpoznania sprawy związanej z dostępem do informacji publicznej (a więc także to, w jakiej formie miałoby dojść do jej udostępnienia).
W toku postępowania administracyjnego skarżący został zobowiązany przez organ pierwszej instancji do wykazania interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanej informacji. Prawidłowo zatem, w świetle art. 14 ust. 2 omawianej ustawy organ pierwszej instancji powiadomił pisemnie skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia żądanej informacji z uwagi na to, iż ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej i wskazał, że jej udostępnienie może nastąpić niezwłocznie po wykazaniu powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa. Skuteczne działanie w ramach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Zatem, w kwestii udzielania przez organy państwa informacji publicznej interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. usprawniałoby działanie jego organów (patrz wyżej przywołany wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05).
Brak wykazania interesu publicznego, w przypadku wydania decyzji odmownej, spoczywa na podmiotach zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. W niniejszej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy badał jej występowanie. W konsekwencji oba organy orzekające uznały, iż w niniejszej sprawie po stronie skarżącego nie występuje interes publiczny uzasadniający udzielenie mu przetworzonej informacji publicznej, której się domagał. Sąd podziela w całości pogląd zaprezentowany w wyroku z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 2225/04 (zbiór orzeczeń LEX Nr 189180), iż interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, szczególnie z funkcjonowaniem podstawowej struktury państwa, a co za tym idzie skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu.
Podzielić zatem przyszło we wskazanym zakresie stanowisko organów orzekających, że skarżący nie wykazał istnienia interesu publicznego koniecznego do uzyskania przetworzonej informacji publicznej, a konsekwencją tego jest to, że w sytuacji braku interesu publicznego w przedmiotowej sprawie, organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przetworzonej obowiązany był wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji z takim właśnie uzasadnieniem.
Powyższe wywody prowadza do wniosku, że ustalenia organu stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, zostały dokonane w oparciu o prawidłową ocenę złożonego i uzupełnionego wniosku skarżącego. Ponadto, na podstawie trafnych ustaleń, organ odwoławczy zastosował prawidłową wykładnię cytowanych wyżej przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Mając powyżej naprowadzone wywody na uwadze pomimo subiektywnych odczuć strony skarżącej Sąd Administracyjny uznał , że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a.