IV SA/Gl 967/06

IV SA/Gl 967/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Małgorzata Walentek /przewodniczący/
Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant Referent stażysta Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przyznano A. O. dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł miesięcznie na okres od [...] 2006 r. do [...] 2006 r.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, wstrzymano, począwszy od [...] 2006 r. wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego stronie wskazaną powyżej decyzją.
W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 7 ust. 1 a i ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 z 2001, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...]r. otrzymał pismo Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej, który działając w trybie art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powiadomił, że A. O. od [...] 2006 r. zaprzestał opłacania bieżących należności za zajmowany lokal. Dalej przywołano art. 7 ust. 1 a ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Organ I instancji wyjaśnił również, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż przemawia za tym słuszny interes społeczny.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. O. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz nadpłatę dodatku i wskazał, że nie ma żadnych pomysłów na oddłużenie lokali i stawia pytanie "czy ZGM sp. z o.o. R. nie chce pieniędzy za czynsz bieżący".
Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia
[...] r. nr [...] utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy, akcentując, że przesłane do organu I instancji pismo ZGM sp. z o.o. w B. z dnia [...] r. jednoznacznie potwierdza, że A. O. nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal i zalega z opłatami za [...] i [...] 2006 r. W tym stanie rzeczy za zasadne uznać należy, w ocenie organu II instancji, wstrzymanie wypłaty przyznanego stronie dodatku mieszkaniowego, gdyż jest to obligatoryjne (a nie fakultatywne) działanie organu administracyjnego wynikające wprost z ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazano także, iż niewątpliwie trudna sytuacja finansowa A. O. nie może stanowić przesłanki zmiany kwestionowanej przez stronę decyzji, natomiast uregulowanie wspomnianych zaległości w terminie 3 miesięcy od daty wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego spowoduje wypłatę świadczenia za okres, w którym wypłata była wstrzymana. W przeciwnym razie decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygaśnie.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i nadpłatę dodatku mieszkaniowego, wskazując, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku przelania kwoty przyznanego mu dodatku na konto administratora budynku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji (akcentując, że skarżący nie neguje faktu, iż zaprzestał uiszczać opłaty za zajmowany lokal mieszkalny) i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.
Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego
w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
Skarga inicjująca postępowanie sądowe w niniejszej sprawie dotyczy wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego, przyznanego A. O., na mocy decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. na okres od [...] 2006 r. do [...] 2006 r. Rozstrzygnięcie to wydano w oparciu o art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71 z 2001, poz. 734 ze zm.), zgodnie z którym w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.
Przywołany przepis pozostaje w związku z art. 8 ust. 4 omawianej ustawy, który nakazuje podmiotowi pobierającemu należności za lokale mieszkalne niezwłocznie zawiadomić organ przyznający dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości w uiszczaniu opłat za pełne 2 miesiące. Zasadą jest bowiem, że dodatek mieszkaniowy nie pokrywa 100% ponoszonych wydatków za zajmowany lokal, gdyż ustawodawca przewidział tzw. udział własny uprawnionego do tego świadczenia w opłatach mieszkaniowych, określony procentowo w zależności od dochodów gospodarstwa domowego (art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Jednocześnie, zgodnie z art. 6 ust. 10 i 11 omawianej regulacji prawnej, wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa w ust. art. 6 ust. 7, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, a rada gminy może, w drodze uchwały, podwyższyć lub obniżyć ten wskaźnik procentowy nie więcej niż o 20 punktów procentowych.
Przewidziana w art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych sankcja stanowi środek dyscyplinujący osoby pobierające dodatek mieszkaniowy, a stwierdzenie, że osoba pobierająca to świadczenie nie uiściła kwoty stanowiącej jej udział własny w opłatach mieszkaniowych za okres dwóch pełnych miesięcy nakazuje organowi wstrzymać wypłatę dodatku mieszkaniowego bez względu na przyczynę zaistniałych zaległości. Obowiązek zastosowania wspomnianego przepisu wynika wyłącznie ze stwierdzenia zalegania w opłatach, przy czym nie jest wymagane ustalenie przyczyn takiego stanu rzeczy, a decyzja w tym zakresie nie ma charakteru uznaniowego.
W niniejszej sprawie organ I instancji otrzymał w dniu [...] r. pismo z Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w B., który działając w trybie art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powiadomił, że A. O. od [...] 2006 r. zaprzestał opłacania bieżących należności za zajmowany lokal. Okoliczność tę potwierdził skarżący, podnosząc, że zaległości w opłatach wynikają z braku środków finansowych na ich uregulowanie. Jak jednak wykazano powyżej jakiekolwiek przyczyny zaległości (zawinione czy nie zawinione) w opłatach mieszkaniowych nie może stanowić przesłanki odstąpienia od wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego.
Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna prawem, a jak wskazano już powyżej ocena czy skutki zaskarżonych decyzji nie naruszają zasad współżycia społecznego nie stanowi kryterium sądowej kontroli legalności decyzji administracyjnej.
Konstatacja powyższa nakazuje, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.
Nadmienić należy, że wniosek skarżącego, który wpłynął do sądu w dniu [...] r. oraz pismo strony opatrzone tytułem "uzupełnienie zaskarżenia decyzji", które wpłynęło do sądu w dniu [...] r. nie mogą stanowić uzupełnienia skargi, gdyż nadesłano je po zamknięciu rozprawy. W niniejszym uzasadnieniu wyroku pominięto zatem ustosunkowanie się do wszystkich aspektów podniesionych przez A. O. w obu wymienionych pismach.