IV SA/Gl 918/05

IV SA/Gl 918/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-07-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Szczepan Prax
Tadeusz Michalik /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie: NSA Szczepan Prax NSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant: starszy referent Magdalena Nowacka - Brzeźniak po rozpoznaniu w dniu 06 lipca 2006 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ) przyznał D. P. nagrodę roczną za 2001 r. w wysokości 80 % podstawy.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – na skutek odwołania strony - uchylił zaskarżoną decyzję w całości.
Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Komendant Główny Policji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] uchylającej rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R., a następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdził nieważność w/w decyzji.
W wyniku stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r., [...] Komendant Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił w całości rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W następstwie wskazanej powyżej decyzji Komendant Miejski Policji w R., a w rzeczywistości Pierwszy Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg ( Dz. U. Nr 66, poz. 747) przyznał D. P. nagrodę roczną w wysokości 80 % podstawy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że stosownie do postanowień § 4 ust. 1 pkt 2 wskazanego powyżej rozporządzenia nagrodę obniża się od 20 do 50 % w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym policjant został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Obniżenie nagrody jest obligatoryjne, natomiast wysokość obniżenia podlega uznaniu organu administracji. Organ administracji pierwszej instancji wskazał, że niedociągnięcia, za które skarżący został ukarany karą dyscyplinarną zostały usunięte i od czasu ukarania należy do wyróżniających się policjantów i z tego powodu ograniczenie wysokości nagrody rocznej nastąpiło tylko o 20 % podstawy. Dodatkowo organ ten wskazał, że zapewnił skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu i udostępnił mu wszystkie posiadane dokumenty na podstawie których podejmował rozstrzygnięcie.
Odwołanie od tego rozkazu wniósł skarżący i podniósł, że przywołany przez organ pierwszej instancji przepis rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 lipca 1999 r. nie może stanowić podstawy do obniżenia mu wysokości nagrody rocznej, gdyż jego zdaniem nastąpiło zatarcie skazania i nie ma żadnych dowodów potwierdzających ukaranie go karą dyscyplinarną. Z tego też powodu uznaje, że uzasadnienie faktyczne wydanego rozkazu personalnego nie spełnia wszystkich wymogów wynikających z treści art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dodatkowo podniósł, że orzeczenie nr [...] o ukaraniu go karą dyscyplinarną nie stanowi dowodu w tej sprawie i nie może być uzasadnieniem faktycznym decyzji obniżającej wysokość nagrody rocznej. W tej sytuacji skarżący uznaje, że wydany rozkaz nie spełnia wymogów formalnych stawianych prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej i z tego powodu winien być uchylony.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ ten w pierwszej kolejności przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania a następnie stwierdził, że skarżący w okresie od [...] do [...] 2001 r. w sposób niedokładny i niestaranny oraz nieterminowy realizował zadania w wyniku czego orzeczeniem dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Organ ten uznał, że co prawda wymierzona kara uległa zatarciu, jednakże orzeczenie to pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Organ odwoławczy podniósł, że zacierana jest kara nie sam fakt naruszenia dyscypliny służbowej w czasie pełnienia służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, który jest potwierdzony orzeczeniem. Z tego też powodu [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. podzielił pogląd wyrażony przez organ pierwszej instancji, że skarżącemu winna być obniżona nagroda roczna, jednocześnie organ ten uznał, iż przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja o jej obniżeniu o 20 % jest prawidłowa i znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym.
Skargę na powyższą decyzję D. P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej podniósł analogiczne zarzuty jakie formułował w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Komendant Policji w K. wniósł o oddalenie skargi i w tych ramach podzielił stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.
Na mocy wyroku z dnia 5 listopada 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Ka 2376/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. nr [...].
Rozkazem Personalnym z dnia [...] r. nr [...] Komendant Miejski Policji w R. przyznał [...]. D. P. nagrodę roczną za 2001 r. w wysokości 80 % podstawy. W podstawie prawnej rozkazu przywołano art. 104 K.p.a., art. 110 ustawy o Policji oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych.
W motywach rozstrzygnięcia podano, że D. P., na mocy prawomocnego orzeczenia z dnia [...] r. nr [...] został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i z tego powodu nastąpiło ograniczenie wysokości przyznanej nagrody. Dalsza część tego rozkazu powielała ustalenia prawne poczynione już wcześniej w ramach rozkazu personalnego z dnia [...] r. nr [...] jak również replikę do podnoszonych wcześniej zarzutów strony odnoszących się do kwestii zatarcia kary dyscyplinarnej.
W odwołaniu skierowanym do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. D. P. podkreślił, że § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. nie mógł być podstawą do obniżenia nagrody rocznej, albowiem z mocy prawa nastąpiło w jego przypadku zatarcie kary dyscyplinarnej.
Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji, że uzasadnienie faktyczne rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego w R. nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 K.p.a. i jest oparte na dowodach zebranych niezgodnie z przepisami art. 7 i art. 75 § 1 K.p.a.
D. P. podkreślił dalej, że instytucja zatarcia kary oznacza "fikcję prawną" polegającą na tym, iż dany obwiniony nigdy karany nie był, a tym samym nie pozwala na wyciągnięcie wobec niego żadnych ujemnych konsekwencji z tego tytułu. Zatarcie kary ma również na celu umożliwienie obwinionemu na korzystanie z pełni przysługujących mu praw oraz nadaje status niekaranego. Zatarcie kary powoduje również wykreślenie oraz usunięcie wszelkich dokumentów z akt osobowych, a tym samym powoduje niemożność powołania się na nie w żadnych okolicznościach jako kiedykolwiek istniejące. Strona zauważyła, że powyższe było uregulowane w § 37 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, a w obecnym stanie prawnym powyższe zostało uregulowane w art. 135q ust. 7 ustawy o Policji. W tych ramach zaakcentował podobieństwo tej regulacji do art. 106 Kodeksu karnego.
D. P. zarzucił organowi orzekającemu, że dopuszczając dowód z orzeczenia, co do którego nastąpiło zatarcie, naruszył art. 75 K.p.a. Zauważył nadto, że rozporządzenie MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. nie ma zastosowania w przypadku, gdy występuje ujemna przesłanka uniemożliwiająca obniżenie nagrody rocznej jaką jest zatarcie ukarania.
Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Komendant Policji w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] r. nr [...].
W motywach rozstrzygnięcia zwrócono uwagę na to, że w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r., nagrodę roczną obniża się o 20 % - 50 % w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został winnym zarzucanych mu czynów. Organ orzekający zauważył, że taki przypadek miał miejsce w przedmiotowej sprawie.
Komendant zaakcentował nadto, że uznanie policjanta winnym naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby jest pojęciem odmiennym od wymierzenia mu kary dyscyplinarnej, która po określonym czasie ulega zatarciu. Z tych względów za chybiony uznano zarzut strony, że skoro zatarta została kara, to nie można obniżyć nagrody rocznej, gdyż orzeczenie, które jest dowodem w sprawie nie istnieje.
Nadto w związku z faktem, iż przedmiotową decyzję podpisał I Z-ca [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z uwagi na nieobecność [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wyjaśniono, iż zgodnie z § [...] ust. [...] Regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] roku (ze zm.), w czasie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zakres jego zadań i kompetencji rozciąga się na I Z-cę Komendanta Wojewódzkiego. W myśl zaś § [...] cyt. regulaminu, zastępowanie obejmuje pełny zakres zadań i kompetencji, chyba że Komendant Wojewódzki określi inny zakres zastępstwa (nie określił) . Wskazano nadto, iż w § [...] ust. [...] Decyzji Nr [...] (ze zm.) w sprawie upoważnień Zastępców [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i Naczelników Wydziałów do podejmowania i wydawania decyzji w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. upoważnił Pierwszego Zastępcę [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. A. F. do podejmowania i wydawania decyzji wchodzących w zakres zadań i kompetencji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w razie czasowej niemożności sprawowania funkcji przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. P. wywodził jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podkreślił dodatkowo, że upoważnienie do wydania zaskarżonej decyzji dla I Zastępcy [...] Komendanta Policji w K. nie spełnia wymogów jakie stawia art. 268 a K.p.a. Z tych też powodów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K..
Tytułem odpowiedzi na skargę organ orzekający w drugiej instancji wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację przytoczoną uprzednio w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się z kolei do ostatniego z zarzutów skarżącego, odnotowano, że upoważnienie do podpisania zaskarżonej decyzji wynikało z § [...] ust. [...] regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z dnia [...] r., § [...] tegoż regulaminu oraz § [...] ust. [...] Decyzji nr [...] w sprawie upoważnień Zastępców [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i Naczelników Wydziałów do podejmowania decyzji w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie mogła ona odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.
Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W szczególności należy podkreślić , że organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadzono istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je oceniono mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego , zasady logiki , doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Trafnie dowody te przyjął organ odwoławczy za podstawę poczynienia nie nasuwających zastrzeżeń ustaleń faktycznych , które z kolei uczynił przedmiotem poprawnych rozważań prawnych. W końcu zajęte stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art.107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego.
W myśl art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi mogą być przyznawane nagrody roczne, nagrody uznaniowe w formie pieniężnej lub rzeczowej i zapomogi. Z kolei stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (zwane dalej w skrócie: rozporządzenie), wydanego na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy o Policji, nagrodę roczną obniża się o 20% - 50% kwoty obliczonej w sposób określony w § 1 tego rozporządzenia w przypadku:
1) popełnienia przez policjanta przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, stwierdzonego prawomocnym wyrokiem sądu,
2) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym został uznany winnym zarzucanych mu czynów,
3) niewywiązywania się przez policjanta będącego w służbie stałej lub kontraktowej z obowiązków służbowych, stwierdzonego w opinii służbowej,
4) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.
Przy obniżaniu nagrody rocznej uwzględnia się całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przestępstwa lub przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz dotychczasowe wyniki w służbie (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).
Mając na uwadze przytoczony wyżej stan faktyczny, jak również stan prawny regulujący kwestie przyznawania nagród rocznych funkcjonariuszom Policji, Sąd uznał, że skarga z tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadniając przyjęte stanowisko należało w pierwszej kolejności podkreślić, że istota sporu w tej sprawie sprowadziła się do wpływu uznania skarżącego winnym naruszenia dyscypliny służbowej na obniżenie nagrody rocznej.
Treść § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sposób jednoznaczny określa wzajemną relację pomiędzy rzeczonym naruszeniem ,a obligatoryjnym obniżeniem nagrody.
Bezspornym pozostaje, iż skarżący w miesiącach od [...] do [...] 2001 r. w sposób niedokładny, niestaranny, nieterminowy realizował zadania wynikające z pisma[...] z dnia [...] r. dot. przeprowadzania obchodu posesyjnego oraz nierzetelnie prowadził teczkę rejonu służbowego, czym naruszył § 13 pkt 1.2.6 zarządzenia nr 21/93 z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. W zakończonym prawomocnie postępowaniu dyscyplinarnym skarżący uznany został winnym naruszenia dyscypliny służbowej w czasie. służby.
Bezspornym jest również, iż wymierzona policjantowi przez Komendanta Miejskiego Policji w R. kara uległa zatarciu, a orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. zgodnie z obowiązującymi przepisami zostało usunięte z akt osobowych skarżącego.
Powyższe pozostaje jednakże, bez znaczenia prawnego dla sytuacji o której mówi wspomniany już wyżej § 4 ust. l pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, gdyż do zastosowania tego przepisu wystarcza, aby policjant został jedynie winnym naruszenia dyscypliny służbowej w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Nie jest zatem konieczne , aby policjant został ukarany, co oznacza, iż przepis ten ma zastosowanie także do wypadków kiedy uznano danego policjanta za winnego zarzucanego mu czynu i jednocześnie odstąpiono od wymierzenia kary dyscyplinarnej.
Tak więc nie orzeczona kara , a fakt uznania winy funkcjonariusza wywołuje skutki prawne określone wyżej przywołanym przepisem prawa.
Zgodnie z § 6 pkt 1 lit. a omawianego rozporządzenia nagroda roczna nie przysługuje lub jest obniżana za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Przeto jako trafne jawią się decyzje organów I i II instancji, albowiem w myśl § 4 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia obniżenie nagrody rocznej jest obligatoryjne.
Wysokość obniżenia nagrody rocznej w granicach od 20 do 50% dokonywana jest w trybie uznania administracyjnego. W swoim orzeczeniu organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił przyczyny przyznania nagrody rocznej za 2001 rok w wysokości 80% podstawy, podkreślając , iż w ocenie przełożonych niedociągnięcia w służbie zostały przez skarżącego usunięte, a obecnie należy on do wyróżniających się policjantów, osiągając dobre wyniki w służbie. Skoro tak , to biorąc pod uwagę ocenę przełożonych policjanta, rodzaj popełnionego czynu, będącego naruszeniem dyscypliny służbowej oraz obligatoryjność -.zgodnie z przepisami prawa -obniżenia nagrody rocznej o minimum 20%, przyznanie skarżącemu nagrody rocznej za 2001 rok w wysokości 80% podstawy wymiaru należy uznać za prawidłowo uzasadnione.
Jak już wyżej wspomniano , obligatoryjność obniżenia policjantowi nagrody rocznej wynika z uznania policjanta winnym naruszenia dyscypliny służbowej, nie zaś z samego faktu wymierzenia kary, albowiem pojęcie "uznania policjanta winnym naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby" jest pojęciem odmiennym od "wymierzenia mu kary dyscyplinarnej", która po określonym czasie ulega zatarciu.
Gdyby bowiem przyjąć interpretację proponowana przez stronę skarżącą doprowadziłoby to wprost do takiego rozumienia omawianego przepisu prawa że policjant, którego mocą orzeczenia uznano winnym naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby i któremu wymierzono karę dyscyplinarną – otrzymałby w przypadku zatarcia tej kary, 100% nagrody rocznej, natomiast policjant, którego mocą orzeczenia uznano winnym naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby i odstąpiono od wymierzenia kary otrzymałby nagrodę roczną w obniżonej wysokości. Inaczej taktowano by też policjanta , który np. w [...] danego roku otrzymał za dany czyn karę ulegającą zatarciu po upływie np. 6 miesięcy (a więc zatartą w miesiącu [...]), a policjanta który za taki sam czyn otrzymałby taka samą karę np. w miesiącu [...] (zatarcie takiej kary nastąpiłoby bowiem dopiero w [...] następnego roku).
Przeto taka interpretacja – doprowadzająca w istocie, jak wyżej wykazano do wręcz absurdalnych sytuacji – jest zdaniem Sądu niedopuszczalna. Prowadzi do kolejnej konstatacji, iż bez znaczenia dla zastosowania omawianego przepisu jest to, że zatarciu uległa kara, gdyż istotny jest tu sam fakt uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych.
W tym stanie rzeczy nie sposób podzielić zarzutu strony skarżącej, iż skoro zatarta została kara, to nie można obniżyć nagrody rocznej. Odmienna interpretacja omawianego przepisu prawa powodowałaby bowiem – co już wyżej unaoczniono -nierówne i niesprawiedliwe traktowanie policjantów.
Oczywistym przy tym jest, że przedmiotowa nagroda jest nagrodą roczną za 2001 rok, zatem przy jej przyznawaniu organ administracji bierze pod uwagę sposób pełnienia służby przez cały rok, którego nagroda roczna dotyczy, w tym osiągane przez policjanta wyniki i sukcesy w służbie oraz naruszenie dyscypliny służbowej.
Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu, że upoważnienie do wydania zaskarżonej decyzji dla I Zastępcy [...] Komendanta Policji w K. nie spełnia wymogów jakie stawia art. 268a k.p.a., tym bardziej , iż sam skarżący poza ogólnikowym twierdzeniem, nie sprecyzował bliżej tego zarzutu.
Przeto należy stwierdzić, iż decyzje organów procedujących w sprawie - pomimo subiektywnych odczuć skarżącego - są prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.
Ponieważ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie stwierdzono, ani istotnych naruszeń przepisów prawa materialnego, ani też istotnych naruszeń przepisów procesowych, przeto na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.