IV SA/GL 840/06

IV SA/Gl 840/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Mikusiński /przewodniczący/
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant staż. Anna Michalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi Z. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę
Uzasadnienie
Sygn. akt IV SA/Gl 840/06 | |
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. G., na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz § 1, § 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późń. zm.), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. F. choroby zawodowej - [...] wywołanej [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia powołał się na orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], które nie rozpoznało u Z. F. [...] wywołanej [...]. Stwierdził, że z ustaleń przeprowadzonych w dniach [...],[...], dochodzeń epidemiologicznych oraz przesłuchań strony i wskazanego świadka Z. B. wynika, iż Z. F. pracował kolejno w latach [...] w Fabryce A w S. na stanowisku [...], w Przedsiębiorstwie B w K. Oddział w D. G. na stanowisku [...], w Towarzystwie C w D. G. jako [...], w Zakładach D w D. G. jako [...], w Przedsiębiorstwie E w D. G. na stanowisku [...], a od roku [...] jest na rencie inwalidzkiej. Jednocześnie stwierdzono, że tylko praca w okresie od [...] do [...] w Fabryce A na stanowisku [...] oraz w okresie od [...] do [...] w Przedsiębiorstwie B w K. Oddział w D. G. na stanowisku [...] obciążała nadmiernie jego [...]. W konkluzji uzasadnienia powołanego rozstrzygnięcia Powiatowy Inspektor Sanitarny podkreślił, że nie znalazł podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u Z. F., ponieważ "kompetentna jednostka służby zdrowia po analizie sposobu wykonywania pracy w ciągu całego okresu jego zatrudnienia nie znalazła podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii przewlekłej choroby [...]" (cytat).
W odwołaniu od tej decyzji Z. F. podniósł, że początkowo postępowanie organu sanitarnego ukierunkowane było na [...] wymieniony w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, następnie na przewlekłe choroby narządu [...] wywołane sposobem wykonywania pracy wymienione w pozycji [...] powołanego wykazu, a wydane w sprawie orzeczenie lekarskie dotyczyło tylko przewlekłej choroby [...] ujętej w pozycji [...] tego samego wykazu. W związku z tym odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i ponowne kompleksowe rozpatrzenie jego sprawy.
Po rozpoznaniu odwołania Ś. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podniósł, że ustalenia dochodzeń epidemiologicznych wykazały, że Z. F. pracował w latach [...] i [...] na różnych stanowiskach u wskazanych powyżej pracodawców wykonując także prace obciążające kończyny górne, jednak czynności te nie wymagały wykonywania ruchów monotypowych, które mogą powodować powstanie zespołu [...]. Wywiódł, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] poprzedzonym obserwacją kliniczną w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy w S. nie rozpoznano u Z. F. choroby zawodowej - przewlekłej choroby [...]. Lekarze specjaliści rozpoznali u niego zwolnienie [...] w obrębie prawego [...] o cechach zespołu [...], ale z uwagi na brak związku przyczynowego z pracą zawodową (brak narażenia) nie zakwalifikowali rozpoznanego schorzenia do pozycji [...] wykazu chorób zawodowych.
W wyniku skargi z dnia [...], wniesionej przez Z. F. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, sprawę rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 1408/02 uchylił decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. G. z dnia [...] nr [...].
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podkreślił, iż w rozpoznawanej sprawie dochodzenie epidemiologiczne zostało wadliwie przeprowadzone, bowiem wyłącznie z podejrzeniem zespołu [...] z pominięciem zespołu [...] pochodzenia zawodowego. Tym samym organy sanitarne, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, muszą najpierw określić jaka choroba zawodowa jest przedmiotem prowadzonego w sprawie Z. F. postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej i uzasadnić swoje stanowisko wobec rozpoznanego u niego schorzenia w postaci [...] w obrębie [...] o cechach zespołu [...] oraz jego pracą na innych stanowiskach niż [...].
Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej oraz § 1, § 7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. G. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. F. choroby zawodowej [...] wywołanej [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu tej decyzji podniósł, że w sprawie uzupełniono materiał dowodowy o nowe orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...], w którym lekarze specjaliści ponownie nie stwierdzili podstaw do rozpoznania u Z. F. przewlekłej choroby [...] wywołanej [...]. Obie placówki diagnostyczne nie uznały zawodowej etiologii rozpoznanego u Z. F. obustronnego zespołu [...] oraz zespołu [...] ze względu na brak wykonywanych w środowisku pracy czynności związanych ze znaczącymi przeciążeniami w zakresie [...] i [...] oraz progresji zmian chorobowych pomimo ustania zatrudnienia w roku [...]. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. G. stwierdził, że z oceny narażenia zawodowego, dokonanej na podstawie dokumentacji z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] sporządzonej przez przedstawicieli Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w D. G. i dokumentacji z dnia [...], z dnia [...] sporządzonej przez przedstawicieli Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. oraz protokołów przesłuchania Z. F. z dnia [...] i [...], jak również z protokołu przesłuchania świadka Z. B. z dnia [...] i M. D. z dnia [...] wynika, iż Z. F. był zatrudniony: w okresie od [...] do [...] w Fabryce A na stanowisku [...], w okresie od [...] do [...] w Przedsiębiorstwie B w K. Oddział w D. G. na stanowisku [...], w okresie od [...] do [...] w Towarzystwie C w D. G. na stanowisku [...], w okresie od [...] do [...] w Zakładach D w D. G. na stanowisku [...], w okresie od [...] do [...] w Fabryce E w D. G. na stanowisku [...], a od roku [...] jest na rencie inwalidzkiej. Jednocześnie stwierdzono, że tylko praca w latach [...] w Fabryce A na stanowisku [...] i w latach [...] w Przedsiębiorstwie B w K. Oddział w D. G. na stanowisku [...] oraz w latach [...] w Towarzystwie C w D. G. na stanowisku [...] obciążała nadmiernie jego [...], ale czynności te nie były związane z monotypią ruchów. Natomiast podczas zatrudnienia na stanowisku [...] w latach [...] czynności związane z przeciążeniem narządu [...] wykonywane były tylko okresowo ([...]).
W odwołaniu Z. F. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji kwestionując rzetelności opinii lekarskiej w oparciu o którą zapadło niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie.
Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu odwołania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu tej decyzji podtrzymał ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, dotyczące przebiegu pracy odwołującego i zajmowanych przez niego stanowisk, jak również stwierdził, że dla istnienia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną występującego schorzenia jako choroby zawodowej i jej zakwalifikowanie do odpowiedniej pozycji wykazu jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Zaakcentował, że prowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że w czasie zatrudnienia w latach [...] w Fabryce A na stanowisku [...] i w latach [...] w Przedsiębiorstwie B w K. Oddział w D. G. na stanowisku [...], sposób wykonywania pracy przez odwołującego nie był związany z długotrwałym [...] lub wykonywaniem czynności w pozycji długotrwałego [...] oraz z monotypowymi ruchami [...]. Zatem odwołujący nie pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby [...] wywołanej [...], a lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) w konkluzjach wydanych orzeczeń wykluczyli jej istnienie. Natomiast rozpoznany u odwołującego obustronny zespół [...] i obustronny zespół [...] ma etiologię samoistną, co potwierdza m. in. fakt progresji tych schorzeń pomimo ustania jego zatrudnienia w roku [...].
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. F. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, jako krzywdzącej i niezgodnej z rzeczywistym stanem rzeczy tj. chorobą zawodową, którą nabył w okresie pracy na stanowisku [...]. Kwestionując motywy przestawione przez organ odwoławczy wskazywał, że organ ten nie uwzględnił przesłuchań świadków i opinii zakładów pracy oraz wnioskował o ponowne przeprowadzenie jego badań lekarskich w placówkach medycznych poza S..
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska, bowiem brak rozpoznania choroby zawodowej przez lekarzy orzeczników kompetentnych placówek służby zdrowia uniemożliwia, w rozumieniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, wydanie decyzji stwierdzającej jej istnienie.
W piśmie z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie obu decyzji organów sanitarnych wydanych w jego sprawie i wyznaczenie biegłego sądowego, celem dokładnego zbadania stanu zdrowia skarżącego. Podniósł, że [...] praca skarżącego w Fabryce E w D. G. na stanowisku [...], sposób jej wykonywania na starym wysłużonym sprzęcie ([...]), jak również konieczność załadowywania i rozładowywania ciężkich [...], w tym również ręczny rozładunek [...] był powodem znacznego przeciążenia jego [...], a w konsekwencji wywołał jego chorobę zawodową. Dodatkowo akcentował, że rozpoznane schorzenie w postaci obustronnego zespołu [...] oraz zespołu [...] jest wymienione jako choroba zawodowa w punkcie [...] wykazu chorób zawodowych obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że nie zgadza się z orzeczeniami lekarskimi i uważa, że na skutek wykonywanej pracy oraz dużej ilości godzin nadliczbowych skarżący doznał uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej w skrócie jako ustawa p.p.s.a., Sąd może zaskarżoną decyzję uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Dodatkowo w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania wyrażone w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wiążą nie tylko Sąd orzekający w niniejszej sprawie, ale również organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zatem rozpoznając niniejszą sprawę Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 1408/02, dotyczącą obowiązku określenia jaka choroba zawodowa jest przedmiotem postępowania oraz uzasadnienia zajętego w tej sprawie stanowiska wobec stwierdzonego u skarżącego schorzenia w postaci [...] o cechach zespołu [...] w związku z jego pracą zawodową na innych stanowiskach pracy niż [...].
W tym miejscu należy zauważyć, iż mimo wejścia w życie z dniem 3 września 2002 r. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), to zgodnie z § 10 tego rozporządzenia postępowanie w sprawach rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Trafnie zatem w toku ponownego rozpatrywania sprawy organy sanitarne wydały decyzje w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), zwane dalej w skrócie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., bowiem postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu [...] i niezakończone przed dniem 3 września 2002 r.
Stwierdzenie choroby zawodowej wymaga wystąpienia przesłanek określonych w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., to jest stwierdzenia schorzenia zakwalifikowanego jako choroba zawodowa, pracy w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego i związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach, a tym schorzeniem. Stosownie do treści § 1 ust. 2 tego samego rozporządzenia przy ocenie działania czynnika szkodliwego uwzględnia się rodzaj, stopień i czas narażenia zawodowego oraz sposób wykonywania pracy. Zatem o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują dwa czynniki - zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., czyli rozpoznanie choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych przez upoważnioną placówkę służby zdrowia i ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy, czyli potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanej choroby z wykonywaną pracą zawodową. Jednocześnie istnienie choroby zawodowej określonej w tym wykazie stwierdza upoważniona placówka diagnostyczno - lekarska wskazana w § 7 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r., a rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje właściwy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego (§ 8 ust. 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.).
Biorąc pod uwagę definicję prawną choroby zawodowej i wykonując zalecenie Sądu zawarte w wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 1408/02 organy sanitarne orzekające w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania o stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej uczyniły chorobę [...] wywołaną [...], wymienioną w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. oraz uzyskały dwa nowe orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] (§ 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.) i Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] (§ 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r.), w których lekarze specjaliści nie stwierdzili podstaw do jej rozpoznania.
Z uzasadnienia orzeczenia lekarzy jednostki diagnostycznej I stopnia wynika, że przeciw uznaniu zawodowej etiologii tego schorzenia przemawia sposób wykonywania pracy na stanowisku [...], fakt ustania zatrudnienia w roku [...] oraz dalszy rozwój zmian w badaniu EMG pomimo zaprzestania pracy (w porównaniu z badaniem wykonanym w roku [...]). Lekarze Instytutu (jednostki diagnostycznej II stopnia) stwierdzili natomiast, że całokształt obrazu klinicznego zobiektywizowanego specjalistycznymi ocenami w zakresie ortopedii i neurologii, poparte rezultatami kolejno wykonywanych badań EMG uzasadnia rozpoznanie obustronnego zespołu [...] oraz zespołu [...] ale dane o narażeniu zawodowym wykazane w dochodzeniu epidemiologicznym nie pozwalają na uznanie, iż sposób wykonywania pracy [...] związany był ze znaczącym przeciążeniem w zakresie stawów [...], jak też fakt ustania zatrudnienia w roku [...] i progresję zmian chorobowych pomimo zaprzestania pracy. Tym samym wyczerpany został dwustopniowy tryb orzeczniczy i wbrew zarzutom skarżącego w obu wydanych orzeczeniach nie rozpoznano choroby zawodowej, bowiem w ocenie lekarzy brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłej choroby [...] wywołane [...]. Dodatkowo wobec stwierdzonego u skarżącego obustronnego zespołu [...] oraz zespołu [...] organ sanitarny pierwszej instancji przeprowadził postępowanie epidemiologiczne oraz dokonał oceny narażenia zawodowego na innych stanowiskach pracy wykonywanych przez skarżącego niż [...]. Organ pierwszej instancji, jak również organ odwoławczy oparł się w tym zakresie na dokumentacji z dnia [...], z dnia [...], z dnia [...] sporządzonej przez przedstawicieli Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w D. G. i dokumentacji z dnia [...] oraz z dnia [...] sporządzonej przez przedstawicieli Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S., a także protokołach przesłuchania skarżącego z dnia [...] i z dnia [...], jak również na protokole przesłuchania świadków Z. B. z dnia [...] i M. D. z dnia [...].
Dochodzenie epidemiologiczne w zakresie innych stanowisk pracy niż [...] zajmowanych przez skarżącego wykazało, że pracą obciążającą nadmiernie kończyny górne była praca w latach [...] w Fabryce A na stanowisku [...] i w latach [...] w Przedsiębiorstwie B w K. Oddział w D. G. na stanowisku [...] oraz w latach [...] w Towarzystwie C w D. G. na stanowisku [...]. Jednakże wykonywane wówczas czynności nie były związane z monotypią ruchów.
Dodatkowo podczas zatrudnienia na stanowisku [...] w latach [...] czynności związane z przeciążeniem narządu [...] wykonywane były przez skarżącego tylko okresowo ([...] – zeznania świadka M. D. z dnia [...] i wyjaśnienia Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]).
W tym miejscu należy wskazać, że orzeczenia lekarskie placówek medycznych wydane w ramach postępowania zmierzającego do wydania decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej mają charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 K.p.a. Oznacza to, że nie wiążą one bezwzględnie organu sanitarnego, ale podlegają jego ocenie jak każdy inny dowód. Kompetencja jednostek diagnostycznych obejmuje jedynie stwierdzenie stanu chorobowego i jego przyczyn. Natomiast o stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje organ inspekcji sanitarnej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, obejmującego przede wszystkim dochodzenie epidemiologiczne i orzeczenia lekarskie uprawnionych placówek diagnostycznych. Organ ten w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej jest związany rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim, jednakże nie wyłącza to jego uprawnień do oceny wystąpienia przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej w świetle całości materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.) i ich oceny w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego - art. 77 § 1 K.p.a.
Przeprowadzone w tym zakresie przez organy administracyjne postępowanie wyjaśniające nie naruszało obowiązujących regulacji prawa. Słusznie też organy administracji obu instancji uznały, że do stwierdzenia choroby zawodowej nie jest wystarczające samo występowanie narażenia zawodowego pracownika, lecz konieczne jest rozpoznanie u pracownika choroby przewidzianej w wykazie, o którym była wcześniej mowa, a wobec braku tej drugiej przesłanki w sprawie musiało zapaść negatywne rozstrzygnięcie.
Sąd nie dopatrzył się również podstaw do zakwestionowania opinii kompetentnych placówek diagnostycznych organów medycznych I i II szczebla - Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., podobnie jak i opinii Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., bowiem obie te placówki wydały jednobrzmiące orzeczenia wykluczające istnienie u skarżącego choroby [...] wywołanej [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. Zatem, chociaż skarżący w latach [...] i [...] był zatrudniony w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, to jednak nie rozpoznanie tej choroby przez lekarzy orzeczników, wykluczyło możliwość jej stwierdzenia.
Tym samym nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek skarżącego o skierowanie go na kolejne badania, bowiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przeprowadza się tego rodzaju dowodów. Jedynie w ograniczonym zakresie sąd może dopuścić dowód z dokumentu, jeśli przyczyni się to do wyjaśnienia sprawy. Dodatkowo, skarżący kwestionując wyniki ponowionych badań, nie przedstawił żadnego dowodu, który mógłby ewentualnie poddać w wątpliwość spójne i jednoznaczne stanowiska lekarzy orzeczników. Zatem nie było podstaw do podważenia ich opinii.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy i definicję prawną choroby zawodowej organ odwoławczy nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów.
W konkluzji należy uznać, iż organ odwoławczy wykonał w całości zalecenia Sądu, prawidłowo zinterpretował i zastosował prawo, ocenił zgromadzony materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym wobec nie zaistnienia wszystkich przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej brak było podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, opartej na prawidłowym orzeczeniu lekarskim, które nie rozpoznało u skarżącego choroby zawodowej.
Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa, to skarga nie jest uzasadniona.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.