IV SA/Gl 825/05

IV SA/Gl 825/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska
Małgorzata Walentek
Teresa Kurcyusz-Furmanik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant st. referent Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. Nr [...]
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. na podstawie art. 3 ust. 4 w związku z art. 39 ust. 1, 2, art. 88 ust. 1 pkt 1, art. 106, art. 110 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) odmówiono W. K. przyznania pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na bieżące potrzeby.
W osnowie decyzji wskazano, iż przez bieżące potrzeby organ rozumie bieżące opłaty, a w jej uzasadnieniu organ podniósł, iż wnioskodawca zwrócił się o przyznanie mu zasiłku celowego na pokrycie różnych potrzeb, a w tym na bieżące opłaty, jednak, ze względu na możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej nie wszystkie potrzeby wnioskodawcy mogły być zaspokojone. Przyznano zatem wnioskodawcy innymi decyzjami zasiłek celowy tylko na najpilniejsze potrzeby, uznając za takie zakup żywności i środków czystości. Natomiast organ uznał, iż regulowanie opłat za utrzymanie domu należy do powinności osób korzystających z tego typu udogodnieniem i wnioskodawca powinien wygospodarować na ten cel własne środki.
W odwołaniu od wskazanego rozstrzygnięcia W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji I instancji i wskazał, iż żyje w ciężkich warunkach, bez pracy i dochodów.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] r., błędnie oznaczonego jako [...]r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1, 3 i 4, art. 7 pkt 2-25, art. 8 ust. 1, art. 39 i art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 65, poz. 593) utrzymało w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] r., błędnie oznaczając datę jej wydania na dzień [...] r.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż W. K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy na pokrycie bieżących opłat za mieszkanie takich jak energia, woda, gaz z butli czy wypompowywanie szamba, tymczasem zasiłek celowy przyznawany jest na pokrycie bieżących potrzeb, o których mowa w treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej. Powołując się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 12 grudnia 1996 r. sygn. SA/Ka 2772/96 o braku możliwości uznania spłaty zadłużenia z tytułu czynszu jako niezbędnej potrzeby bytowej uzasadniającej pomoc społeczną organ odwoławczy uznał, iż wnioskodawca może zwrócić się o przyznanie mu dodatku mieszkaniowego w celu pokrycia bieżących opłat za mieszkanie, a opłaty za energię elektryczną i gaz nie stanowią niezbędnej potrzeby, która powinna być zaspokajana w ramach zasiłku celowego.
W. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której oświadczył, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie przytaczając tożsamą argumentację, która zawarta została w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak nakazuje art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zważywszy, iż świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są na wniosek strony, należało przede wszystkim rozważyć czy skarżący istotnie domagał się przyznania mu świadczeń na pokrycie bieżących opłat.
Z treści wywiadu środowiskowego załączonego do akt postępowania administracyjnego wynika, iż nie wnioskował on o przyznanie pomocy na bieżące opłaty (karta [...] odwrót, karta [...] i karta [...] odwrót). Jeżeli zatem uznać oświadczenia skarżącego zawarte w wywiadzie środowiskowym jako wyraz jego woli, brak byłoby podstaw do wydania decyzji w tym przedmiocie. Kwestia ta wymaga wyjaśnienia w toku ponownego postępowania administracyjnego.
Zauważa się równocześnie, iż nie ma związku z rozstrzyganą sprawą uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym organ odwoławczy powołując się na stanowisko judykatury odmawia stronie przyznania świadczenia z pomocy społecznej na pokrycie zadłużenia w opłatach za czynsz i media, a nadto wskazuje jej możliwość skorzystania z prawa do dodatku mieszkaniowego. Skarżący w swoim wniosku z dnia [...] r. określił w sposób wyraźny na jaki cel przeznaczyć chciał zasiłek celowy i nie było tam mowy o zadłużeniu ani też o opłatach czynszowych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym w treści art. 107 § 3 k.p.a.
W ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie ustalenie jaka istotnie była wola W. K. w zakresie jego żądań skierowanych do organów pomocy społecznej, a w następstwie takiego ustalenia wydanie decyzji uzasadnionej logicznym wywodem nie pozostającym w sprzeczności z materiałem dowodowym sprawy.
Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.