IV SA/Gl 82/07

IV SA/Gl 82/07 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Żarkiewicz /sprawozdawca/
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący/
Stanisław Nitecki
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
I OSK 510/08 - Wyrok NSA z 2009-02-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 42 ust 1, art.42 ust 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Starszy referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji – zwolnienia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 818/04, po rozpoznaniu skargi S. Z. uchylił orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] r., utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. o uznaniu S. Z. winnym popełnienia zarzucanych czynów o znamionach przestępstwa i wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 557/05 oddalił następnie skargę kasacyjną Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., wniesioną od powyższego wyroku.
Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w B., na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia S. Z. ze służby w Policji. W uzasadnieniu wskazał, że pozostający w obrocie prawnym Rozkaz Personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. w sprawie zwolnienia kom. S. Z. ze służby w Policji został wydany w wykonaniu ostatecznego orzeczenia Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., które zostało następnie uchylone. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w B., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. uchylił decyzję – Rozkaz Personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. o zwolnieniu kom. S. Z. ze służby w Policji z dniem [...] r. W uzasadnieniu wskazał, że wymieniony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. został wydany w wykonaniu ostatecznego orzeczenia [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. o wymierzeniu S. Z. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Jednakże prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego zostało uchylone orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., utrzymujące w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne w przedmiocie wydalenia S. Z. ze służby. Wobec tego uchylone zostało orzeczenie dyscyplinarne, w wykonaniu którego został wydany rozkaz personalny Nr [...] w sprawie zwolnienia S. Z. ze służby.
Następnie Komendant Miejski Policji w B. Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 42 ust. 1, 2, 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r.) przywrócił S. Z. do służby w Policji na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji, tj. specjalisty Sekcji Kryminalnej Komendy Miejskiej Policji w B. w 08 (ósmej) grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,22 (jeden, dwadzieścia dwie setne) kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w kwocie: [...] złotych miesięcznie - z dniem [...] r. Organ dodał, że zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistnieją okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Ponadto wskazał, że policjant jest zobowiązany zgłosić gotowość niezwłocznego podjęcia służby w ciągu siedmiu dni od przywrócenia do służby. W razie niezgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ciągu siedmiu dni od przywrócenia do służby stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Dodał, że zgodnie z treścią art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany zgłosić gotowość niezwłocznego podjęcia służby w ciągu siedmiu dni od przywrócenia do służby. Niedopełnienie tego obowiązku w przewidzianym terminie, spowoduje rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Podkreślił, że przepis art. 42 ust. 4 cytowanej ustawy nie wiąże z przywróceniem do służby w Policji skutku prawnego w postaci nabycia przez policjanta prawa do uposażenia. Prawo do uposażenia powstaje dopiero z dniem podjęcia służby przez przywróconego do niej policjanta.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego S. Z. podniósł, że organ zobowiązany jest do zawieszenia postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Dodał, że pomimo stwierdzenia przez prawomocne wyroki sądów, że dyscyplinarne wydalenie ze służby nastąpiło z naruszeniem prawa, nie zostały dotychczas podjęte działania wskazane przez sąd.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K., po rozpatrzeniu odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia daty przywrócenia do służby i określił tę datę na dzień [...] r. W pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu przedstawił obszerne sprawozdanie z dotychczasowego postępowania, a odnosząc się do zarzutów wskazał, że S. Z. myli postępowanie dyscyplinarne i postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. W wyniku wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2004 r. i wyroku NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. uchylono orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] r. Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. utrzymujące w mocy wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, a nie decyzję – Rozkaz Personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. o zwolnieniu S. Z. ze służby w Policji. Następnie Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. uchylił orzeczenie dyscyplinarne nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Miejskiego Policji w B. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wskazane w wyroku WSA z dnia 17 grudnia 2004 r. uchybienia postępowania dyscyplinarnego, będące przyczyną uchylenia przez sąd orzeczenia Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., utrzymującego w mocy orzeczoną przez Komendanta Miejskiego Policji w B. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, mogą być konwalidowane po uprzednim przywróceniu S. Z. do służby.
Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r. ze zmianami), w związku z niezgłoszeniem gotowości niezwłocznego podjęcia służby przez kom. S. Z. - funkcjonariusza w służbie stałej, przywróconego do służby w Policji z dniem [...] r. i mianowanego na stanowisko specjalisty Sekcji Kryminalnej KMP w B. w 8 (ósmej) grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,22 (jeden, dwadzieścia dwie setne) kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy, z uposażeniem zasadniczym w kwocie [...] zł. – zwolnił wyżej wymienionego ze służby w Policji z dniem [...] r. Stwierdził równocześnie, że z uwagi na niepodjęcie służby, S. Z. nie nabył prawa do uposażenia. W uzasadnieniu wskazał, że niezgłoszenie przez kom. S. Z. gotowości podjęcia służby w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby wyczerpuje przesłankę z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i wobec tego zasadne jest jego zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 3 tej ustawy. Przepis art. 42 ust. 2 ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny i jednoznacznie wskazuje, że jedyną przesłanką do skorzystania z niego jest niezgłoszenie przez policjanta gotowości podjęcia służby w terminie 7 dni od przywrócenia go do służby.
W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego S. Z. podniósł zarzut, że został zwolniony ze służby w Policji z uwagi na niezgłoszenie się do służby w ciągu siedmiu dni od przywrócenia, pomimo, że w wyznaczonym czasie był tymczasowo aresztowany przez Sąd Rejonowy w B. Wskazał, że wytyczne wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2004 r. zostały wykonane tylko częściowo poprzez wydanie postanowienia nr [...] z dnia [...] r. o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Jednakże prowadzone przeciwko niemu postępowanie nie spowodowało, żeby przysługiwały mu uprawnienia jakie posiadał do dnia wydalenia ze służby, tj. prawo do pobierania uposażenia, prawo do świadczeń medycznych oraz inne. Wówczas z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych, otrzymywał 50 % ostatnio należnego uposażenia. Wskazał, że nie otrzymuje żadnego uposażenia, pomimo wyroku uchylającego decyzję o wydaleniu ze służby i pomimo wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego oraz natychmiastowego zgłoszenia gotowości podjęcia służby po uchyleniu przez Sąd Rejonowy w B. w dniu [...] r. stosowanego wobec niego tymczasowego aresztowania. Podniósł, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby został wydany z naruszeniem prawa – bez uwzględnienia prawomocnego wyroku sądu i wszelkich postanowień, w tym postanowienia dotyczącego stosowania tymczasowego aresztowania, a więc okoliczności usprawiedliwiającej niepodjęcie przez niego służby w wyznaczonym terminie, o czym stanowi art. 42 ust. 4 ustawy o Policji. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz realizację prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2004 r. i przywrócenie mu wszystkich uprawnień, jakie przysługiwały mu w [...] r. przed wydaleniem ze służby.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S. Z. od decyzji – rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zwolnienia ze służby, uchylił wymienioną decyzję w części dotyczącej określenia daty zwolnienia ze służby i określił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] r. W pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę do przywrócenia policjanta do służby na stanowisko równorzędne. Warunkiem podjęcia i kontynuowania służby przez przywróconego do niej policjanta jest zgłoszenie przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby w terminie 7 dni od przywrócenia do służby. W razie niezgłoszenia takiej gotowości w ustawowym terminie stosunek służbowy ulega – obligatoryjnie – rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Kom. S. Z. nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ciągu siedmiu dni od dnia przywrócenia do służby, czyli w terminie do [...] r. Ponadto regulacja art. 42 ust. 4 ustawy o Policji nie stanowi podstawy do przyjęcia, że tymczasowe aresztowanie usprawiedliwia niezgłoszenie gotowości podjęcia służby w ustawowym terminie, gdyż przepis ten dotyczy innej sytuacji, a mianowicie okoliczności usprawiedliwiających niepodjęcie służby, które zaistniały już po zgłoszeniu się policjanta do służby, czyli po dopuszczeniu go do jej pełnienia. Natomiast przepis art. 42 ust. 2 ustawy, który wprowadza obowiązek zgłoszenia gotowości podjęcia służby w terminie 7 dni od dnia przywrócenia, nie przewiduje żadnych wyjątków w zakresie spełnienia tego warunku. Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu. Ustawodawca nie przewiduje wyjątków od tej zasady dotyczących okoliczności usprawiedliwiających lub wyłączających możliwość zgłoszenia gotowości podjęcia służby w wymienionym terminie. S. Z. nie dopełnił obowiązku zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby w terminie 7 dni od daty przywrócenia, a o tym został pouczony w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] r. Natomiast zgłoszenie gotowości podjęcia służby w późniejszym terminie – [..] r. pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, przez co należy rozumieć rozpoczęcie wykonywania czynności i obowiązków służbowych. Ustawodawca nie wiąże zatem prawa do uposażenia z przywróceniem do służby, ani nawet ze zgłoszeniem gotowości niezwłocznego jej podjęcia. Rozkazem personalnym organu pierwszej instancji S. Z. został zwolniony ze służby z dniem [...] r. Natomiast na podstawie art. 130 K.p.a. decyzja nie podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje jej wykonanie. W związku z tym, że wymienionej decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, umożliwiający jej wykonanie w terminie w niej określonym, wyznaczono nowy termin wykonania rozkazu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, S. Z. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz wszelkich orzeczeń, decyzji wydanych w I i II instancji do daty jego wydalenia – zwolnienia ze służby z dniem [...] r. oraz o wyegzekwowanie prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2004 r. IV SA/Gl 818/04 nakazującego ponowne przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego. Ponadto wniósł o przywrócenie wszelkich wówczas posiadanych praw; zarówno do pobierania 50 % comiesięcznego uposażenia, jak i z tytułu ciągłości służby oraz o wydanie orzeczenia o zaliczeniu okresu pozbawienia zatrudnienia od [...] r. do czasu zakończenia postępowania karnego oraz o ustalenie, czy podjęte czynności administracyjno – dyscyplinarne były zgodne z prawem. W uzasadnieniu przedstawił obszerne sprawozdanie z dotychczasowego postępowania oraz podniósł, że rozkaz personalny z dnia [...] r. o przywróceniu go do służby nie zawierał żadnej oceny prawnej ani odniesienia do wskazań sądów co do dalszego postępowania, wyrażonych zarówno w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2004 r. jak i w wyroku NSA z dnia 21 grudnia 2005 r. Ponadto nie wskazywał okoliczności, że do daty dyscyplinarnego zwolnienia ze służby, skarżący był zawieszony od trzech miesięcy w czynnościach służbowych przy jednoczesnym tymczasowym aresztowaniu przez Sąd. Podniósł, że poinformowano go, iż w przypadku niezgłoszenia w terminie siedmiu dni gotowości niezwłocznego podjęcia służby, zostanie rozwiązany stosunek służbowy, nie uwzględniając, że był wówczas nieprzerwanie aresztowany od [...] r. do [...] r. Następnie w dniu [...] r. doręczono mu orzeczenie nr [...] z dnia [...] r., którym zostało uchylone w całości orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania przez Komendę Miejską Policji w B. Jednakże żadne z wymienionych stanowisk organów nie doprowadziło do stanu jaki obowiązywał przed wydaniem decyzji o zwolnieniu go ze służby. Organy nie zastosowały się do wskazań sądu i w dalszym ciągu jest pozbawiony uprawnień wynikających z zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych. Wobec tego doszło ponownie do naruszenia prawa. Nie zastosowano się do wskazań WSA w Gliwicach i nie został zawieszony w czynnościach służbowych po przywróceniu do służby. Podniósł, że gdyby nie miało miejsca naruszenie prawa poprzez niewykonanie wytycznych sądu i zastosowano § 21 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1997 r. dotyczący zawieszenia do czasu zakończenia postępowania karnego, to z dniem [...] r. mógłby przejść na wcześniejszą emeryturę.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze.
Pełnomocnik organu wnosił jak w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd dokonuje kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania i nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. Nr 7, poz. 58 z 2002 r. ze zm.), uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Jednakże według art. 42 ust. 2 tej ustawy, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3.
Nie ulegało wątpliwości, że decyzją z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji w B., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. uchylił decyzję – Rozkaz Personalny Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...]2 r. o zwolnieniu kom. S. Z. ze służby w Policji, gdyż na mocy wyroku sądu administracyjnego zostało uchylone orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., utrzymujące w mocy orzeczenie o wymierzeniu S. Z. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Natomiast Rozkaz Personalny Nr [...] został wydany w wykonaniu ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu wyżej wymienionego ze służby w Policji.
Następnie decyzja uchylająca rozkaz personalny o zwolnieniu S. Z. ze służby w Policji, stała się ostateczna, a to stanowiło – zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji - podstawę do przywrócenia go do służby na stanowisko równorzędne.
Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należało, że organ trafnie ustalił, iż S. Z. - z dniem [...] r. - został przywrócony do służby w Policji na stanowisko równorzędne. Z akt sprawy wynika bowiem, że ostateczna decyzja w tym zakresie, wydana przez Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...] r., nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.
Prawidłowe były również ustalenia organu, że S. Z. nie zgłosił gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ciągu siedmiu dni od dnia przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, czyli w terminie do [...] r. O obowiązku zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby został pouczony w treści decyzji o przywróceniu do służby na stanowisko równorzędne, podobnie jak i o skutkach niezgłoszenia tej gotowości w terminie siedmiu dni od daty przywrócenia, a – jak już była o tym mowa - od tej decyzji nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego.
W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić zatem należało, że powyższe okoliczności zostały ustalone przez organ administracji w wyniku prawidłowej oceny, zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
Organ administracji zastosował również trafną ocenę prawną do ustalonego stanu faktycznego stwierdzając, że przepis art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, który wprowadza obowiązek zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby w terminie 7 dni od dnia przywrócenia, nie przewiduje żadnych wyjątków w zakresie spełnienia tego warunku. Ponadto zgodnie z tym przepisem, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby, nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu.
Podzielić także należało stanowisko wyrażone przez organ, że zgłoszenie przez S. Z. gotowości podjęcia służby w późniejszym terminie – w piśmie z dnia [...] r. - pozostaje bez znaczenia dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Jak podkreślił organ, ustawodawca nie przewidział wyjątków, dotyczących okoliczności usprawiedliwiających lub wyłączających możliwość zgłoszenia gotowości podjęcia służby w wymienionym terminie.
Prawidłowa była również wykładnia zastosowana przez organ odnośnie art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, że prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Trafnie wskazał organ, że przez podjęcie służby należy rozumieć rozpoczęcie wykonywania czynności i obowiązków służbowych - ustawodawca nie wiąże bowiem prawa do uposażenia z przywróceniem do służby, ani nawet ze zgłoszeniem gotowości niezwłocznego jej podjęcia. Dodać należało, że jedynym wyjątkiem – przewidzianym w tym przepisie – są okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, które zaistniały już po zgłoszeniu do służby.
Na podstawie powyższych ustaleń oraz przedstawionej oceny prawnej, Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. – w zaskarżonej decyzji – utrzymał w mocy decyzję - Rozkaz Personalny Nr [...] z dnia [...] r. w zakresie zwolnienia S. Z. ze służby w Policji i określił datę zwolnienia ze służby na dzień [...] r.
Przy rozpoznaniu sprawy – jak już była o tym mowa - nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego ani też nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Odnośnie zarzutu skarżącego, że rozkaz personalny z dnia [...] r. o przywróceniu go do służby nie zawierał żadnej oceny prawnej ani odniesienia do wskazań sądów, podkreślić należało, że w niniejszym postępowaniu, zgodnie z wyżej cytowanym przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy w przedmiocie zwolnienia go ze służby, a nie uprzednio zakończonej - ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. - sprawy przywrócenia go do służby. Ponadto wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyrażone w wyroku z dnia 17 grudnia 2004 r. nie dotyczyły postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia do służby, czy też zwolnienia ze służby ale dotyczyły sprawy, w której wniesiono skargę do sądu administracyjnego, tj. postępowania dyscyplinarnego, w którym wydane zostało orzeczenie o uznaniu skarżącego winnym popełnienia czynów o znamionach przestępstwa i o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. O konieczności odróżnienia postępowania dyscyplinarnego od postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, skarżący był pouczony przez organ już w decyzji Nr [...] z dnia [...] r.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organy nie zastosowały się do wskazań sądu i w dalszym ciągu jest pozbawiony uprawnień wynikających z zawieszenia funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych podnieść należało, że – po pierwsze - jak już była o tym mowa – wytyczne wyrażone w cytowanym wyżej wyroku sądu dotyczyły postępowania dyscyplinarnego, a po drugie - zawarto w nim wskazanie dotyczące zawieszenia postępowania dyscyplinarnego, a nie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych.
Bezzasadny był również kolejny zarzut skarżącego, że pomimo uchylenia w całości orzeczenia nr [...] z dnia [...] r. o wydaleniu go ze służby i następnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Komendę Miejską Policji w B., żadne z rozstrzygnięć organów nie doprowadziło do stanu jaki obowiązywał przed wydaniem decyzji o zwolnieniu go ze służby. Podkreślić ponownie należało, że orzeczenie z dnia [...] r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia skarżącego ze służby oraz wskazane w skardze, uchylające je orzeczenie nr [...] z dnia [...] r., zostały wydane w postępowaniu dyscyplinarnym. Natomiast rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji został wydany w wykonaniu orzeczonej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z tej właśnie przyczyny, późniejsze uchylenie wyrokiem WSA w Gliwicach orzeczenia utrzymującego w mocy orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, spowodowało wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją o zwolnieniu skarżącego ze służby.
Natomiast zawarte w skardze wnioski dotyczące uchylenia wszelkich orzeczeń, decyzji wydanych w I i II instancji do daty wydalenia – zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 30 marca 2002 r., nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Wniosek skarżącego o przywrócenie wszelkich przysługujących mu do tej daty uprawnień, również nie mógł stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia sądu, z uwagi na zakres, przedmiot i rodzaj rozstrzygnięć w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określony w przytoczonych na wstępie przepisach.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, stwierdzić zatem należało, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania i nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skarga została oddalona.