IV SA/Gl 763/06

IV SA/Gl 763/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Elżbieta Kaznowska
Małgorzata Walentek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant Referent Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia
[...] r. odmówił stwierdzenia u B. S. przewlekłej choroby [...] spowodowanej nadmiernym [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej "rozporządzeniem".
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ sanitarny I instancji wskazał, że wydano je w oparciu o orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydane w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. otrzymane w dniu [...]r., orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., otrzymane w dniu [...]r. oraz karty narażenia zawodowego opracowanych w [...] i w [...][...] r., z których wynika, że strona podczas zatrudnienia w [...]Nr[...] w B. na stanowisku [...] (w latach [...]), w [...]w B. na stanowisku [...] (w latach [...]) oraz w [...]w K. na stanowisku [...] ([...]) pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej.
W konkluzji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. stwierdził, że wobec nierozpoznania wskazanej choroby przez uprawnione jednostki orzecznicze zasadna jest odmowa stwierdzenia choroby zawodowej [...].
W terminowo wniesionym odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, pozostawiając odwołanie bez jakiegokolwiek uzasadnienia.
Decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia schorzenia zakwalifikowanego przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
W kontekście opisanych powyżej zasad rozpoznawania chorób zawodowych organ sanitarny II instancji stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że B. S. pracując jako [...] w latach [...] w [...] nr [...] w B., w latach [...] w [...] w B. i w latach [...] w [...] w K. była narażona na [...], a zatem pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby zawodowej [...].
Dalej organ odwoławczy wskazał, że strona była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a lekarze zatrudnieni w obu wymienionych kompetentnych placówkach diagnostycznych wykluczyli u zainteresowanej istnienie choroby zawodowej [...]. Organ sanitarny II instancji podkreślił, że charakter stwierdzanych u strony zmian nie ma cech [...] związanej z [...], gdyż nie stwierdzono określonych skutków nadmiernego [...], takich jak [...], a zatem nie można zakwalifikować rozpoznanego schorzenia do poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia.
W konkluzji uzasadnienia decyzji organ II instancji stwierdził, że określony w rozporządzeniu zakres i tryb rozpoznania choroby zawodowej został w niniejszej sprawie zachowany, a kwestionowanie orzeczeń wydanych przez uprawnione placówki diagnostyczne obu szczebli, które oparto na specjalistycznych badaniach lekarskich i wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami byłoby bezpodstawne.
Powyższą decyzję doręczono stronie w dniu [...]r., a pismem z dnia [...]r. (nadanym w urzędzie pocztowym w tym samym dniu) strona zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze strona podniosła, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca zawarła wniosek
o zezwolenie Sądu na dodatkowe badanie [...] w Instytucie Medycyny Pracy w L. oraz "dołączenie orzeczenia w/w instancji do pozwu".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. skarżąca podtrzymała skargę i podała, że cały czas się leczy. Oświadczyła także, iż w placówkach diagnostycznych, w których była poddawana badaniom przedkładała dokumentację medyczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.
Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego
w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa - sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)
Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej rozporządzeniem przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym".
Przesłanką stwierdzenia choroby zawodowej jest zatem rozpoznanie
u zainteresowanego schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia i ustalenie, że choroba ta spowodowana została warunkami pracy narażającymi na jej powstanie. Wspomniane rozporządzenie określa (w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych), że chorobę zawodową [...] stanowi przewlekła choroba [...] spowodowana nadmiernym [...], trwającym co najmniej [...] lat, która doprowadziła do stwierdzanych u zainteresowanego: [...]. Zgodnie z § 5 rozporządzenia właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych I stopnia lub II stopnia. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych; przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych; jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia: od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 1, 2 i 4, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy; a od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy także jednostki badawczo-rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy.
W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika
Jeżeli natomiast właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2 rozporządzenia).
Odnosząc opisaną powyżej regulację prawną do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy na wstępie, iż bezsporne jest, że wykonywanie przez stronę obowiązków zawodowych związane było (w okresie dłuższym niż [...] lat) z nadmiernym [...]. W ramach przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego oraz oceny narażenia zawodowego ustalono, że skarżąca podjęła pracę w charakterze [...] w [...] r. i łącznie przepracowała w tym zawodzie ponad 30 lat. Pełniła obowiązki [...] i wielokrotnie pracowała w godzinach nadliczbowych (w okresie od [...] r. była narażona na [...] przez 48 godzin tygodniowo, w latach [...] r. przez 41 godzin tygodniowo, a w okresie późniejszym w wymiarze 26 godzin tygodniowo). W okresie zatrudnienia korzystała trzykrotnie z urlopu dla poratowania zdrowia, miały również miejsce okresy długotrwałej absencji chorobowej.
Ustalenia dotyczące skutków pracy w opisanych powyżej warunkach (oparte na orzeczeniach właściwych jednostek orzeczniczych) wskazują jednakże, że nadmierny [...] nie doprowadził u strony do zmian organicznych uprawniających do rozpoznania u niej choroby zawodowej [...].
Zainteresowana była badana (w dniu [...] r.) w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., gdzie wszechstronna diagnostyka, obejmująca badanie [...] i [...] z oceną [...] nie wykazała w obrębie [...] zmian patologicznych w postaci [...]. W oparciu o opisane badania zespół lekarzy (z udziałem specjalisty [...]) orzekł, że stwierdzone zmiany [...] i [...] mają charakter przewlekłego [...] i nie uzasadniają rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej [...] spowodowanej nadmiernym [...]. Kolejne badania przeprowadzono w dniu [...] r. w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. i nie wykazały one organicznej patologii w obrębie [...]; rozpoznano wyłącznie czynnościowe [...]. Zespół lekarzy z udziałem specjalisty [...] potwierdził zatem, że nie ma podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej [...].
Mając na uwadze, że ustalenia jednostek orzeczniczych obu szczebli są zbieżne i jednoznacznie potwierdzają, że dolegliwości[...], na które cierpi skarżąca nie stanowią choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, podkreślić należy, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji, a zatem właściwy państwowy inspektor sanitarny nie był zobowiązany do poszerzenia zakresu postępowania dowodowego
(o czym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia), np. o wnioskowaną przez stronę diagnostykę zainteresowanej w Instytucie Medycyny Pracy w L.. Na marginesie wyjaśnić także należy, że wnioskowanie o przeprowadzenie takiego dowodu przez sąd administracyjny jest niedopuszczalne, gdyż zgodnie z art. 106 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Jak więc wykazano powyżej organy sanitarne w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zasadnie ustaliły, że nie zachodzą (określone w § 2 rozporządzenia) przesłanki stwierdzenia u B. S. zawodowej choroby [...], a zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Konstatacja ta nakazuje, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.