IV SA/GL 754/06
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę pracownika na decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, uznając, że dwustopniowa diagnostyka lekarska nie potwierdziła rozpoznania choroby.
Pracownik J. L. zaskarżył decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, twierdząc, że dokumentacja medyczna wskazuje na chorobę, a długoletnie narażenie zawodowe miało wpływ na jej wystąpienie. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję I instancji, która opierała się na orzeczeniach lekarskich nie stwierdzających choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, podkreślając, że kontrola sądowa ogranicza się do legalności, a dwustopniowa diagnostyka lekarska nie potwierdziła rozpoznania choroby zawodowej, co jest kluczową przesłanką do jej stwierdzenia.
Sprawa dotyczyła skargi J. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., utrzymującą w mocy decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Organ I instancji ustalił narażenie na szkodliwe czynniki, ale dwie jednostki orzecznicze nie rozpoznały choroby zawodowej. Pracownik zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, powołując się na dokumentację medyczną i długoletnie narażenie zawodowe. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko, że badania nie wykazały choroby. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną. Sąd podkreślił, że kontrola sądowa dotyczy legalności, a nie merytorycznej zasadności decyzji. Zgodnie z rozporządzeniem, decyzja o chorobie zawodowej opiera się na materiale dowodowym, w tym orzeczeniu lekarskim i ocenie narażenia. W tej sprawie kluczowe było rozpoznanie choroby, które nie nastąpiło mimo dwustopniowej diagnostyki lekarskiej. Sąd uznał, że ustalenie o braku rozpoznania choroby jest prawidłowe, a zarzuty skarżącego oparte na bliżej nieokreślonej dokumentacji leczenia są gołosłowne. W związku z brakiem rozpoznania choroby zawodowej w trybie przewidzianym przepisami, decyzja o braku podstaw do jej stwierdzenia była zgodna z prawem.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, dwustopniowa diagnostyka lekarska, która nie doprowadziła do rozpoznania choroby zawodowej, jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia, jeśli nie narusza to wymogów legalności.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że kluczową przesłanką do stwierdzenia choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez właściwe jednostki orzecznicze. Skoro dwie niezależne jednostki medyczne nie rozpoznały choroby u skarżącego, a sądowa kontrola ogranicza się do legalności, decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby jest prawidłowa.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
rozporządzenie § § 8 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach
Inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim podmiotu kompetentnego do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
Pomocnicze
PPSA art. 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sądowa kontrola działalności administracji publicznej odbywa się pod względem legalności.
PPSA art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do oddalenia skargi, gdy decyzja nie narusza prawa.
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Dwustopniowa diagnostyka lekarska nie potwierdziła rozpoznania choroby zawodowej. Sądowa kontrola ogranicza się do oceny legalności decyzji, a nie jej merytorycznej zasadności. Brak rozpoznania choroby zawodowej przez właściwe jednostki orzecznicze uniemożliwia jej stwierdzenie.
Odrzucone argumenty
Dokumentacja medyczna wskazuje na chorobę zawodową. Długoletnie narażenie zawodowe miało wpływ na wystąpienie choroby. Postępowanie epidemiologiczne nie było wyczerpujące, nie uwzględniono dokumentacji leczenia.
Godne uwagi sformułowania
kontrola sądowa odbywa się pod tym względem, że orzeczenie nie narusza wymogów legalności nie została spełniona konieczna przesłanka do stwierdzenia przedmiotowej choroby zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego należy uznać za całkowicie chybiony gołosłowne jest przy tym powoływanie się przez skarżącego na bliżej nie określoną dokumentację leczenia
Skład orzekający
Szczepan Prax
przewodniczący sprawozdawca
Teresa Kurcyusz-Furmanik
sędzia
Adam Mikusiński
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Potwierdzenie, że brak rozpoznania choroby zawodowej przez dwa niezależne podmioty medyczne jest podstawą do oddalenia skargi, a sądowa kontrola w sprawach administracyjnych dotyczy legalności."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku rozpoznania choroby zawodowej, gdzie kluczowe są orzeczenia lekarskie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i opiera się na standardowej interpretacji przepisów dotyczących chorób zawodowych i kontroli sądowej. Brak w niej nietypowych faktów czy przełomowych rozstrzygnięć.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIV SA/Gl 754/06 - Wyrok WSA w Gliwicach Data orzeczenia 2006-11-14 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2006-07-03 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach Sędziowie Adam Mikusiński Szczepan Prax /przewodniczący sprawozdawca/ Teresa Kurcyusz-Furmanik Symbol z opisem 6200 Choroby zawodowe Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Sanitarny Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant referent Izabela Auguścik-Michułka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. Ś. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. L. [...], tj. choroby zawodowej wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz.U. Nr 132, poz. 1115/, zwanego dalej "rozporządzeniem". Organ orzekający ustalił wprawdzie, że wykonując zawód [...] w okresie od [...]r. do [...]r. wymieniony pracownik był narażony na [...], jednakowoż [...] nie została u niego rozpoznana przez dwie jednostki orzecznicze właściwe do orzekania w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych. Nie została zatem spełniona konieczna przesłanka do stwierdzenia przedmiotowej choroby. W odwołaniu pracownik zarzucił, że oba orzeczenia lekarskie wydane w sprawie wskazują na [...]. Podkreślił również, że od [...] r. pracował wyłącznie jako [...]. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. W szczególności organ odwoławczy przytoczył treść orzeczeń lekarskich, wyjaśniając przy tym charakter przeprowadzonych badań, które nie wykazały aktualnie [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. L. zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że u skarżącego nie występuje [...], mimo dokumentacji medycznej wskazującej na tą chorobę. Powołując się na długoletnie narażenie zawodowe skarżący wywodził, iż miało ono niewątpliwy wpływ na wystąpienie u niego [...]. Jego zdaniem przeprowadzone postępowanie epidemiologiczne nie było wyczerpujące, bowiem nie wzięto pod uwagę dokumentacji leczenia skarżącego. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza wymogów legalności, a tylko pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej /art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269/. Otóż zasady stwierdzania chorób zawodowych reguluje przytoczone już rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia inspektor sanitarny wydaje decyzję na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim podmiotu kompetentnego do rozpoznawania chorób zawodowych oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. W niniejszej sprawie istotna była kwestia rozpoznania u skarżącego [...], jaka jest wymieniona w punkcie [...] wykazu chorób zawodowych. Odnośnie narażenia na szkodliwe działanie [...] zarzut skargi w istocie jest bowiem bezprzedmiotowy, skoro fakt takiego narażenia w toku całej pracy [...] skarżącego został jednoznacznie ustalony w decyzjach organów administracyjnych obu instancji. Natomiast zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego należy uznać za całkowicie chybiony. Skarżący był bowiem poddany dwustopniowej diagnostyce lekarskiej, która nie doprowadziła do rozpoznania u niego przedmiotowej choroby. Zarówno orzeczenie Poradni Chorób Zawodowych w O., jak i orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł., są w tym względzie jednobrzmiące i nie budzą jakiekolwiek wątpliwości. Wykazują one wyraźnie, że u skarżącego aktualnie nie ujawniła się [...], co uniemożliwia jej rozpoznanie. Ustalenie w zaskarżonej decyzji, że omawiana choroba zawodowa nie została rozpoznana, jest więc całkowicie prawidłowe, w związku z czym zarzut sprzeczności tego ustalenia z zebranym materiałem dowodowym nie może być podzielony. Gołosłowne jest przy tym powoływanie się przez skarżącego na bliżej nie określoną dokumentację leczenia. W tym stanie rzeczy, skoro omawiana choroba zawodowa nie została rozpoznana w trybie przewidzianym w rozporządzeniu, to musiała zapaść decyzja o braku podstaw do stwierdzenia tej choroby. Zaskarżona decyzja pozostaje więc w zgodzie z przepisami prawa i dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji. SJ/
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI