II SA/Bk 561/04

II SA/Bk 561/04 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2004-12-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko
Jerzy Bujko /przewodniczący/
Stanisław Prutis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6198 Inspekcja pracy
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Pracy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
art. 2, 6, 119, 120, 121, 122
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Tezy
I.	Z kontroli Inspekcji Pracy przeprowadzonej w skarżącej spółce w maju 2003 r. wynikało, że nakaz zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności z  dnia 28 lutego 2003 roku nadal nie został w pełni wykonany. Ustalenie to bezsprzecznie dawało organowi egzekucyjnemu podstawę do nałożenia środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Pozwalały bowiem na to przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
II.	Przepis art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi, iż środek egzekucyjny, w postaci grzywny w celu przymuszenia, nakłada się między innymi wtedy, gdy egzekucja dotyczy nałożonego na zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, a skarżącą zobowiązano ostatecznym nakazem do obowiązku wypłaty zaległych wynagrodzeń i nagród jubileuszowych dla pracowników.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w B. na postanowienie Państwowego Okręgowego Inspektora Pracy w B. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wypłacenia świadczeń pracowniczych oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Nr [...], wydanym w dniu [...] lipca 2004 roku, z powołaniem na art. 18, art. 23§4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpatrzeniu zażalenia z dnia 29.06.2004 roku wniesionego przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialności. "[...]" w B., Państwowa Inspekcja Pracy – Okręgowy Inspektor Pracy w B. utrzymał w mocy postanowienie Inspektora Pracy, o nałożeniu grzywny w kwocie 20.000 zł w celu przymuszenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 roku.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:
Zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny, w celu przymuszenia, do wykonania obowiązków wymienionych w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] września 2003 roku, a dotyczących:
- wypłacenia 13 pracownikom zakładu wynagrodzenia za pracę wykonaną w miesiącu styczniu 2003 roku,
- wypłacenia 5 byłym pracownikom zakładu przysługującego im ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w naturze urlop wypoczynkowy, do którego nabyli prawo w styczniu 2003 roku,
- wypłacenia 1 pracownikowi zakładu wynagrodzenia za czas choroby za styczeń 2003 roku.
Organ odwoławczy podkreślił, że w treści zażalenia skarżąca wskazuje na trudną sytuację finansową firmy i wnosi o uchylenie przedmiotowego postanowienia. Według organu argumentacja zażalenia była niemożliwa do uwzględnienia, bowiem postanowienia art. 125 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dopuszczają możliwość umorzenia grzywny na wniosek zobowiązanego, tylko w przypadku całkowitego wykonania obowiązków wskazanych w tytule wykonawczym.
W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. – "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. – domaga się uchylenia decyzji Państwowej Inspekcji Pracy – Okręgowego Inspektora Pracy w B. i zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania.
Skarżąca spółka wskazuje, iż była to kolejna, jedna z wielu grzywien nałożona za nie wypłacanie pracownikom należnego wynagrodzenia w tym Członków Zarządu, których indywidualną sprawą jest pobieranie wynagrodzeń. Zdaniem skarżącej PIP nałożył na spółkę wielokrotnie grzywny, których łączna wysokość przekroczyła kwotę 500.000 złotych. Tylko w dniu 05.07.2004 wydał siedem postanowień w których łączna wysokość grzywien wynosi 122.000 złotych. Podobnie w dniu 22.06.2004 roku, Państwowy Inspektor Pracy wydał postanowienie, w których wysokość łączna grzywien wyniosła ponad 100.000 złotych. Zdaniem skarżącej wydając te postanowienia Państwowa Inspekcja Pracy w sposób rażący naruszyła prawo nakładając grzywny, których łączna wysokość przekroczyła ustawową dopuszczalną górną granicę.
W odpowiedzi na skargę Państwowa Inspekcja Pracy – Okręgowy Inspektor Pracy w B. wnosi o jej oddalenie. Organ odwoławczy podkreśla, że zarzuty skarżącego mijają się z prawdą. Zobowiązany jest osobą prawną, obowiązek określony w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] września 2003 roku dotyczy wypłaty należności pieniężnych ze stosunku pracy i w związku z niespełnieniem tego obowiązku na podstawie art. 121§1 i §3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywny mogły być nakładane kilkakrotnie do łącznej kwoty 100.000 zł. W przedmiotowej sprawie inspektorzy pracy wydali 6 postanowień o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w decyzji (nakazie) nr [...] z dnia [...].02.2003 z rygorem natychmiastowej wykonalności, których łączna kwota wyniosła 79.000 zł. Były to następujące postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia: z dnia 12.09.2003 o nałożeniu grzywny w kwocie 2.100 zł, z dnia 8.12.2003 o nałożeniu kolejnej grzywny w kwocie 7.000 zł, z dnia 9.03.2004 o nałożeniu kolejnej grzywny w kwocie 14.000 zł, z dnia 28.05.2004 o nałożeniu kolejnej grzywny w kwocie 14.900 zł, z dnia 23.06.2004 o nałożeniu kolejnej grzywny w kwocie 20.000 zł, z dnia 30.07.2004 o nałożeniu kolejnej grzywny w kwocie 21.000 zł. Organ wskazuje przy tym, iż skarżący pisząc o łącznych grzywnach przekraczających kwotę 500.000 zł nie uwzględnił, że grzywny były też nakładane w ramach 7 innych postępowań egzekucyjnych na podstawie odrębnych tytułów wykonawczych.
WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W B. ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:
Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonego postanowienia, dlatego też skarga podlega oddaleniu.
Przypomnieć należy, że według art. 2§1pkt 11 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Pracy, podlegają egzekucji administracyjnej.
Z ustalonego prawidłowo w zaskarżonym postanowieniu stanu faktycznego wynika, że "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B., do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie wykonała w pełni obowiązków wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innych świadczeń przysługujących pracownikom, nałożonych w drodze decyzji inspektora pracy.
Godzi się zaznaczyć, iż zgodnie z art. 6§1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. W oparciu o ten przepis Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w B., jako wierzyciel obowiązków wynikających z opisanych wyżej nakazów (art. 5 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), po stwierdzeniu, że doręczone spółce upomnienie wzywające do wykonania obowiązków nie przyniosło rezultatu, wystawił w dniu [...] września 2003 roku tytuł wykonawczy, obejmujący obowiązki nałożone w nakazie z dnia [...] lutego 2003 roku.
Zastosowany zaskarżonym postanowieniem środek egzekucyjny, o jakim mowa w art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tj. grzywna w celu przymuszenia, jest środkiem przewidzianym dla egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym.
Z kontroli Inspekcji Pracy przeprowadzonej w skarżącej spółce w maju 2003 r. wynikało, że nakaz zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności z dnia [...] lutego 2003 roku nadal nie został w pełni wykonany. Ustalenie to bezsprzecznie dawało organowi egzekucyjnemu podstawę do nałożenia środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Pozwalały bowiem na to przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Nadto w trakcie całego postępowania, skarżąca nie kwestionowała, a nawet sama przyznała, iż do dnia wszczęcia postępowania egzekucyjnego "[...]" Spółka z o.o nie wykonała w pełni obowiązku wypłaty świadczeń nałożonych w drodze decyzji (nakazu) Inspektora Pracy.
Przepis art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stanowi, iż środek egzekucyjny, w postaci grzywny w celu przymuszenia, nakłada się między innymi wtedy, gdy egzekucja dotyczy nałożonego na zobowiązanego obowiązku wykonania czynności, a skarżącą zobowiązano ostatecznym nakazem do obowiązku wypłaty zaległych wynagrodzeń i nagród jubileuszowych dla pracowników.
Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i na osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (art.120§1 ustawy), grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie (art. 121§1 ustawy), a wysokość nałożonej grzywny nie może przekraczać górnych stawek określonych dla grzywien nakładanych wielokrotnie w art. 121§3 ustawy w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej - łącznie 100.000 złotych).
Zaskarżone postanowienie nie narusza opisanych wyżej przepisów. Nałożenie grzywny w celu przymuszenia było w pełni uzasadnione, a jej wysokość mieści się w granicach zakreślonych w art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W realiach niniejszej sprawy organ nie przekroczył kwot wskazanych w/w przepisem, gdyż nałożył na podstawie 6 postanowień grzywny w kwocie 79.000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązków określonych w jednej decyzji nr [...] z dnia [...].02.2003 z rygorem natychmiastowej wykonalności.
Nałożone grzywny dotyczą, co jest oczywiste, niewykonania obowiązków z tego samego nakazu (decyzji administracyjnej), a nie, jak błędnie uważa skarżąca sumy wszystkich grzywien z różnych tytułów egzekucyjnych i różnych postępowań egzekucyjnych. Wymierzona skarżącej łączna kwota grzywny, wynikająca z działań egzekucyjnych, w celu wykonania 1 decyzji (nakazu) w kwocie 79.000 złotych, nie stanowi górnej granicy jej wysokości (100.000 złotych), o jakiej stanowi § 2 art. 121 ustawy i nie musi być zapłacona przez Spółkę pod warunkiem, że skarżąca wypłaci pracownikom należne im świadczenia.
Art. 125 w/w ustawy daje możliwości umorzenia grzywny na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek.
Skoro skarżąca Spółka w sposób uporczywy nie wywiązuje się z obowiązków wobec pracowników, to winna liczyć się z dolegliwościami postępowania egzekucyjnego, którego istotą jest stosowanie środków przymusu wobec dłużników.
Podkreślić też wypada, że trudna sytuacja finansowa Spółki nie stanowi przeszkody w stosowaniu środków egzekucyjnych i nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia, które znajduje oparcie w powołanych wyżej przepisach prawa.
Wobec powyższego brak jest podstaw do podważenia zgodności z prawem zastosowanego środka egzekucyjnego. Postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny wydane zostało przez właściwy organ, we właściwym trybie i z zachowaniem wymogów z art. 122§1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Mając na względzie powyższe okoliczności orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm).