II SA/Kr 2510/02
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje dotyczące choroby zawodowej, uznając, że organy administracyjne nie przeprowadziły wystarczającego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia ostatniego miejsca narażenia zawodowego.
Sprawa dotyczyła rozpoznania choroby zawodowej u pracownika firmy "E." S.A. Po uchyleniu wcześniejszych decyzji przez NSA, organy administracyjne ponownie wydały decyzje stwierdzające chorobę zawodową, opierając się na orzeczeniu lekarskim i dochodzeniu epidemiologicznym. Firma "E." S.A. zaskarżyła te decyzje, zarzucając błędy w ustaleniach faktycznych i naruszenie przepisów KPA. Sąd uchylił zaskarżone decyzje, wskazując na niewystarczające postępowanie wyjaśniające organów w zakresie ustalenia, czy w kolejnych miejscach pracy pracownika nie występowały czynniki szkodliwe, co mogło mieć wpływ na prawidłowe określenie ostatniego zakładu pracy narażającego na szkodliwe czynniki.
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej u pracownika I.P. Sprawa była już wcześniej przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który uchylił poprzednie decyzje z uwagi na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego o nowe okoliczności, w tym dotyczące składu chemicznego olejów montażowych i płynów do prób ciśnieniowych, z którymi pracownik miał kontakt. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy administracyjne wydały nowe decyzje stwierdzające chorobę zawodową, opierając się na uzupełnionym postępowaniu wyjaśniającym i orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy. Skarżąca firma "E." S.A. zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych i naruszenie przepisów KPA, w szczególności art. 7, 75 §1, 77§1 i §3 KPA. Sąd administracyjny uznał, że organy nie przeprowadziły należytego postępowania wyjaśniającego, ograniczając się do stwierdzenia, że po zakończeniu pracy w "E." S.A. pracownik był bezrobotny, prowadził działalność gospodarczą, pracował na umowę zlecenie jako zbrojarz, a następnie był zarejestrowany jako bezrobotny. Sąd podkreślił, że organy nie ustaliły, czy w tych kolejnych miejscach pracy nie występowały czynniki szkodliwe, które mogłyby być przyczyną choroby zawodowej, a tym samym nie ustaliły prawidłowo ostatniego zakładu pracy narażającego na czynniki szkodliwe. Wobec powyższego, Sąd uchylił zaskarżone decyzje z uwagi na naruszenie art. 7 i art. 77 §1 KPA, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organy administracyjne nie przeprowadziły wystarczającego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy w kolejnych miejscach pracy pracownika nie występowały czynniki szkodliwe, co uniemożliwiło prawidłowe określenie ostatniego zakładu pracy narażającego na czynniki szkodliwe.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że organy ograniczyły się do stwierdzenia okresów bezrobocia i pracy w innych miejscach, nie badając, czy w tych miejscach istniały czynniki szkodliwe. Brak było dowodów na to, że skarżąca spółka była ostatnim zakładem pracy narażającym na czynniki szkodliwe, a dochodzenie epidemiologiczne nie zostało uzupełnione o te okoliczności.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (9)
Główne
Dz. U. nr 65, poz. 294 art. § 1 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych
Za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.
Dz. U. nr 65, poz. 294 art. § 10 ust. 3 pkt 2
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych
Decyzję w sprawie choroby zawodowej przesyła się zakładowi pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobę zawodową.
k.p.a. art. 7
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek organu do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
k.p.a. art. 77 §1
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek organu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Pomocnicze
Dz. U. nr 153, poz. 1271 art. 97 §1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe WSA.
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 152
Podstawa do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji.
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Przesłanka do uchylenia decyzji z powodu wadliwości proceduralnej mającej istotny wpływ na wynik sprawy.
k.p.a. art. 75 §1
Kodeks postępowania administracyjnego
Obowiązek organu do zebrania i dopuszczenia dowodów.
k.p.a. art. 3
Kodeks postępowania administracyjnego
Naruszenie przepisów postępowania.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organy administracyjne nie przeprowadziły wystarczającego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy w kolejnych miejscach pracy pracownika występowały czynniki szkodliwe, co uniemożliwiło prawidłowe określenie ostatniego zakładu pracy narażającego na czynniki szkodliwe.
Godne uwagi sformułowania
Organy administracyjne nie przeprowadziły jednakże prawidłowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy rzeczywiście w tych kolejnych miejscach pracy nie występowały czynniki szkodliwe wywołujące chorobę zawodową. Który zaś z tych zakładów pracy był "ostatnim" - organy nie ustalały. Brak jest bowiem w aktach dowodów świadczących o tym, że cytowane powyżej stwierdzenie, iż "E" S.A. był ostatnim zakładem pracy, w którym występowały czynniki szkodliwe nie jest gołosłowne i że prowadzone było postępowanie wyjaśniające na okoliczność, jakie czynniki szkodliwe istniały w środowisku pracy w prowadzonym przez I.P. sklepie i na stanowisku zbrojarza w "D" S.A.
Skład orzekający
Dorota Dąbek
sprawozdawca
Grażyna Danielec
członek
Piotr Lechowski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ważność prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawach o choroby zawodowe, w szczególności ustalenia ostatniego miejsca narażenia zawodowego."
Ograniczenia: Dotyczy specyfiki spraw o choroby zawodowe i wymogów proceduralnych KPA.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje kluczowe znaczenie prawidłowego postępowania dowodowego w sprawach administracyjnych, szczególnie w kontekście ustalania odpowiedzialności pracodawcy za chorobę zawodową pracownika.
“Kluczowe znaczenie ma ustalenie ostatniego miejsca narażenia na czynniki szkodliwe w sprawach o choroby zawodowe.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Kr 2510/02 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2005-01-31 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2002-09-20 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Dorota Dąbek /sprawozdawca/ Grażyna Danielec Piotr Lechowski /przewodniczący/ Symbol z opisem 620 Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg Skarżony organ Wojewódzki Inspektor Sanitarny Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie NSA Piotr Lechowski AWSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi "E." S.A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 sierpnia 2002 r. SE [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. orzeka, że wymienione w punkcie pierwszym decyzje nie mogą być wykonane Uzasadnienie Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2000r. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 1999r., nr SE [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]1999r., nr SE [...], stwierdzającą u I.P. chorobę zawodową uczuleniowe zapalenie skóry rąk, wymienioną w poz. 10 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. Powodem uchylenia decyzji obu instancji była konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego o nowe dowody i okoliczności, które wyszły na jaw w toku rozpatrywania sprawy przed sądem. Organom administracyjnym nie znana była bowiem dokumentacja dotycząca oleju montażowego i płynu do prób ciśnieniowych, w tym ich składu chemicznego, zasad stosowania, używania i ewentualnych przeciwwskazań i szkodliwości dla człowieka, z którymi I.P. miał kontakt zawodowy będąc zatrudniony na kontrakcie w N., a które to dokumenty skarżący pracodawca I.P. "E" S.A. uzyskał z N. już po wniesieniu skargi. Rozpatrując ponownie sprawę choroby zawodowej Powiatowy Inspektor Sanitarny uzupełnił postępowanie wyjaśniające zgodnie ze wskazówkami Sądu. W szczególności uzyskał orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...] 2002r., w którym po przeanalizowaniu w/w dokumentów z N. potwierdził istnienie u I.P. istnienie choroby zawodowej. W oparciu o to orzeczenie wydał decyzję z dnia [...] 2002r. nr SE [...], w której ponownie stwierdził u I.P. zatrudnionego w "E" S.A. - obecnie "E" S.A. chorobę zawodową alergiczne kontaktowe zapalenie skóry rąk i przedramion. Z treścią tej decyzji nie zgodził się "E" S.A. W wyniku rozpoznania jego odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 12.08.2002r., nr SE [...] , utrzymał decyzję organu I instancji w mocy, Podtrzymując argumentację zawartą w jej uzasadnieniu i szczegółowo odnosząc się do zarzutów odwołania. W uzasadnieniu stwierdzono między innymi, iż po dniu [...] 1998r. tj. po zakończeniu przez I.P. pracy w "E" na kontrakcie w N., w okresie [...] 1998r.- [...] 2000r. był on bezrobotny, a następnie w okresie od. [...] 2000r. do [...] 2000r. prowadził własną działalność gospodarczą w sklepie z artykułami spożywczymi i szkolnymi, w okresie [...] 2000r. - [...] 2000r. pracował na umowę zlecenie z "D" S.A na stanowisku zbrojarza, w okresie zaś od [...] 2001r. do [...] 2002r. był zarejestrowany jako bezrobotny. Stwierdzono również, że "z dochodzenia epidemiologicznego jasno wynika, że w czasie pracy Pan P. miał kontakt z olejami, płynem antykorozyjnym i gumą. Tak więc ostatnim zakładem pracy, gdzie istniało narażenie zawodowe na substancje chemiczne będące etiologią do rozpoznanego zapalenia skóry rąk i przedramion był "E" S. A." Na decyzję tę skargę do Sądu złożył "E" S.A., zarzucając wydanie decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, z naruszeniem art. 7, 75 §1, 77§1 i §3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W skardze podkreślono w szczególności, że po zakończeniu pracy w "E" S.A. I.P. prowadził własną działalność gospodarczą oraz pracował jako zbrojarz. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Na rozprawie przez WSA w Krakowie skarżący dodatkowo zarzucił, że I.P. po zakończeniu pracy w "E" S.A. pracował w innym zakładzie pracy, a organy wydające decyzje nie wzięły tego pod uwagę. Uczestnik I. P. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. W ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne naruszają prawo. Stosownie do §1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Z ust.3 punkt 2 tego paragrafu zaś wynika, że decyzję w sprawie choroby zawodowej przesyła się zakładowi pracy, w którym pracownik był ostatnio narażony na działanie czynnika wywołującego rozpoznaną chorobę zawodową. Należy stwierdzić, że od chwili wydawania w niniejszej sprawie poprzedniego wyroku przez sąd administracyjny, zaszły w sprawie zmiany stanu faktycznego, które powinny być przez organ administracyjny uwzględnione. Tymczasem w niniejszej sprawie organy administracyjne ograniczyły się jedynie do stwierdzenia, że po zakończeniu pracy w "E" S.A. I.P. w okresie od [...] 2000r. do [...] 2000r. prowadził własną działalność gospodarczą w sklepie z artykułami spożywczymi i szkolnymi, a następnie w okresie [...] 2000r. - [...] 2000r. pracował na umowę .zlecenie z "D" S.A na stanowisku "zbrojarza, a ostatnim zakładem pracy, gdzie istniało narażenie zawodowe na substancje chemiczne będące etiologią do rozpoznanego zapalenia skóry rąk i przedramion był "E" S.A. Organy administracyjne nie przeprowadziły jednakże prawidłowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy rzeczywiście w tych kolejnych miejscach pracy nie występowały czynniki szkodliwe wywołujące chorobę zawodową. Z przepisów cytowanego powyżej Rozporządzenia wynika, że decyzję doręcza się ostatniemu zakładowi pracy, w którym pracownik był narażony na działanie czynników szkodliwych. Który zaś z tych zakładów pracy był "ostatnim" - organy nie ustalały. Brak jest bowiem w aktach dowodów świadczących o tym, że cytowane powyżej stwierdzenie, iż "E" S.A. był ostatnim zakładem pracy, w którym występowały czynniki szkodliwe nie jest gołosłowne i że prowadzone było postępowanie wyjaśniające na okoliczność, jakie czynniki szkodliwe istniały w środowisku pracy w prowadzonym przez I.P. sklepie i na stanowisku zbrojarza w "D" S.A. W tym zatem zakresie dochodzenie epidemiologiczne powinno być przez organ administracyjny uzupełnione. Wobec powyższego przyjąć należy, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 §1 kpa. Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Powyższe uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią zatem przesłankę do uchylenia decyzji obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.