IV SA/GL 721/06

IV SA/Gl 721/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Tadeusz Michalik
Wiesław Morys /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka -Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. G. odmówił stwierdzenia u K. G. choroby zawodowej w postaci [...] spowodowanego [...] - wymienionej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115). W uzasadnieniu powołał się na wyniki badania strony w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r.. Obie placówki wykluczyły istnienie tej choroby zawodowej z powodu zbyt małego [...] i jego charakteru nie odpowiadającego kryterium wskazanym w przywołanym załączniku. Dlatego, mimo zatrudnienia od [...] r. do [...] r. w Kopalni Węgla Kamiennego "A", a następnie w Zakładzie Górniczym "A" w W. na stanowisku głównie sztygara pod ziemią, w narażeniu na działanie [...], do stwierdzenia tej choroby dojść nie mogło.
W odwołaniu K. G. wniósł o zmianę tej decyzji, nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. Dołączył do niego wyniki badań [...] z roku [...].
Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art.138 ( 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy doszedł bowiem do wniosku, że w świetle nie budzących wątpliwości orzeczeń lekarskich kompetentnych placówek lekarskich wykluczających chorobę zawodową u odwołującego się, jest ona zasadna. Powołał się przy tym na wyniki badań przeprowadzonych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, które jednoznacznie twierdzą, iż stan narządu [...] u K. G. nie odpowiada opisowi choroby zawodowej [...] zawartemu w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.. Wskazał nadto, że wymogiem stwierdzenia choroby zawodowej jest nie tylko praca w warunkach działania czynników szkodliwych, jak w przypadku odwołującego się, który od [...] do [...] r. zatrudniony był w KWK "A" i Zakładzie Górniczym "A" w W. w narażeniu na [...], ale też wykazanie związku przyczynowego pomiędzy tymi warunkami pracy a schorzeniem i rozpoznanie tegoż schorzenia jako choroby zawodowej przez upoważnione placówki diagnostyczne. Brak jakiegokolwiek z tych elementów wyklucza wydanie pozytywnej dla pracownika decyzji. Z tej przyczyny w niniejszej sprawie brak było podstaw do zakwestionowania decyzji objętej odwołaniem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.G. w dalszym ciągu eksponował swe pokrzywdzenie zapadłymi rozstrzygnięciami w postępowaniu administracyjnym i domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy. Dołączył nadto inne jeszcze wyniki badań lekarskich, w tym z lat [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jak głosi przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Zatem kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (p. art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Godzi się zatem wyjaśnić skarżącemu, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją postępowania toczącego się przed organami administracyjnymi, gdyż ma ono wyłącznie na celu zbadanie legalności decyzji wydanych przez te organy. W jego toku Sądy administracyjne oceniają więc zarzuty przeciwko nim skierowane zarówno przez skarżących, jak i nie podniesione w skargach, czyli brane pod rozwagę z urzędu.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury.
Decyzja ta zapadła na skutek dostatecznego wyjaśnienia sprawy, tj. przeprowadzenia potrzebnych do jej rozstrzygnięcia dowodów, właściwej ich oceny, prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych. Została tez dostatecznie poprawnie uzasadniona. Jest zatem zgodna z przepisami postępowania.
Decyzja ta również nie uchybia przepisom prawa materialnego. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie czynników w postaci pracy w warunkach szkodliwych, a więc w narażeniu na działanie [...], jeśli chodzi o stan niniejszej sprawy, rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a chorobą. Z materiału sprawy wynika, iż badające skarżącego zespoły lekarzy nie rozpoznały u niego choroby zawodowej, gdyż stwierdziły, że uszkodzenie [...] nie nosi znamion takiej choroby. Jest tak dlatego, że [...] skarżącego nie osiąga takiego rozmiaru, który pozwalałby na takie zakwalifikowanie go. Kontrolowane postępowanie administracyjne zostało wszczęte pod rządami cytowanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. (na marginesie doszło do tego przez pierwszą czynność zmierzającą w tym kierunku, a nie w dniu [...] r., czyli w dniu wydania przez organ pierwszej instancji zawiadomienia w tym przedmiocie, które miało miejsce już w toku postępowania, przy czym nie dostrzegły organy przesłanki wykluczającej zgłoszenie i rozpoznanie choroby zawartej w § 2 ust.2 rozporządzenia, a to upływu 2 lat od ustania narażenia na działanie czynnika szkodliwego - takie praktyki należy uznać za wadliwe, podobnie jak zawieszanie postępowania w celu przeprowadzenia dowodów, co również miało miejsce w sprawie). Rozporządzenie to w załączniku pod pozycją [...] wymienia jako chorobę zawodową [...]. Tymczasem ustalony przez placówki lekarskie wypowiadające się w sprawie [...] skarżącego wynosił po [...] (Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy) i [...] (Instytut Medycyny Pracy). Przy czym placówka drugiego stopnia stwierdziła u niego [...] . Zatem po pierwsze [...] nie osiągnął wymaganego dla choroby zawodowej [...] minimum, po wtóre nie wykazał cech [...]. Badania lekarskie przeprowadzone w toku postępowania administracyjnego oraz sformułowane na ich podstawie konkluzje nie nasuwają zastrzeżeń, nie naprowadza takowych również sam skarżący, wskazując jedynie na pokrzywdzenie tymi orzeczeniami. Jest to jednak zbyt mało, aby skutecznie jej podważyć.
W tym miejscu należy podkreślić, iż obecnie obowiązujące przepisy są bardziej niż poprzednie konkretne, jednoznaczne i rygorystyczne, zatem nie powalają na swobodę zarówno w zakresie oceny charakteru schorzenia, jak i trybu postępowania. Wyrazem tego stanu jest przede wszystkim ścisłe określenie właściwych placówek diagnostycznych oraz przyznanie w § 7 ust.3 rozporządzenia orzeczeniu wydanym w wyniku ponownego badania przymiotu ostateczności. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne prowadzenie dalszych dowodów mających wykazać charakter schorzenia, w tym z opinii innych jednostek medycznych, a uzupełnienie badań i ostatecznego wyniku placówki drugiego stopnia, poza szczególnymi przypadkami, jest wykluczone. Przy czym podlegają one ocenie organu i kontroli sądowej jako dowód (opinie) wydany w sprawie. Wobec powyższego jedynie ilustracyjne znaczenie mogą mieć wyniki badań prezentowane przez skarżącego w toku obu postępowań. Wszak należy stwierdzić, iż wynik z roku [...] tylko o tyle, o ile wykazuje poprawność narządu [...] przy przyjęciu od pracy, zaś wyniki z roku [...], jakkolwiek znacznie różniące się od wyników badań uprawnionych placówek wypowiadających się w sprawie, nie mogą ich skutecznie podważyć. Jeśli chodzi o badanie przeprowadzone w roku [...], którym stwierdzono ubytki w granicach [...], to mogłoby ono mieć znaczenie w razie wszczęcia postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej w tym czasie, najpóźniej do dnia [...] r., tj. do dnia wejścia w życie przywołanego na wstępie rozporządzenia. Bowiem obowiązujące wówczas przepisy dawały możliwość uznania uszkodzenia [...] o takiej wielkości jako choroby zawodowej, o ile miałoby ono charakter [...] i było wynikiem pracy w narażeniu na działanie [...]. Lecz nie ma dowodów na to, aby wszczęto postępowania w tym czasie, a zatem aby obecnie musiało się ono toczyć pod rządami poprzednich przepisów. Poza tym dostrzec wypadnie słabą moc dowodową tego wyniku, bowiem nie został on potwierdzony przez jakąkolwiek placówkę, w tym też co do metody badania, a jedynie zamieszczono na dokumencie adnotację o dacie sporządzenia - "[...]" i celu - "[...]".
Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę lekarską uniemożliwia stwierdzenie choroby zawodowej. Dodatkowym argumentem nie podniesionym przez organy jest fakt, iż od ustania narażenia na działanie [...] upłynął okres ponad 2 lat, który, wedle wykazu chorób zawodowych i § 2 ust.2 cytowanego na wstępie rozporządzenia, wyklucza zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie. Jak bowiem wynika z karty oceny narażenia zawodowego skarżący poddany był działaniu [...] co najwyżej do dnia [...] r., bo z dniem następnym przeszedł na urlop [...]. Natomiast niniejsze postępowanie wszczęto najwcześniej w dniu przeprowadzenia wspomnianej oceny, tj. w dniu [...] r.. Dla wyniku sprawy nie ma już więc znaczenia okoliczność, że skarżący wiele lat pracował w warunkach narażenia na działanie [...], co zapewne jest przyczyną jego schorzenia [...], które jednak nie nosi cech choroby zawodowej. Przeto mimo subiektywnego jego przekonania o wadliwości zapadłych decyzji, do ich podważenia dojść nie mogło. Na marginesie można jeszcze tylko dodać, że wynik niniejszego postępowania nie zamyka drogi do uzyskania świadczeń z tego tytułu, wszak dochodzonych przed sądem powszechnym.
Skoro więc zaskarżonej decyzji nielegalności zarzucić nie sposób, skargę należało oddalić na mocy art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.