IV SA/Gl 716/15

IV SA/Gl 716/15 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2016-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Małgorzata Walentek
Renata Siudyka
Teresa Kurcyusz-Furmanik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 161 par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Małgorzata Walentek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie przyznania nagrody rocznej za służbę w policji postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.
Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. wydanym przez Komendanta Miejskiego Policji w R. zawieszono postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej za rok 2014 młodszego aspiranta R.M. z powołaniem się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.).
Postanowienie to wydano po uprzednim zwróceniu się funkcjonariusza w formie raportu z dnia 9 stycznia 2015r. o wypłacenie nagrody rocznej za rok 2014r. i wezwaniu organu z dnia 18 lutego 2015r. przez pełnomocnika funkcjonariusza do wypłaty funkcjonariuszowi nagrody rocznej za rok 2014.
Komendant wyjaśnił, że mimo nowelizacji wskazanej ustawy, która obowiązuje od dnia 1 czerwca 2014r. (ustawa z dnia 24 stycznia 2014r. o zmianie ustawy o Policji i innych ustaw - Dz. U. poz. 502), w sprawie znajdują zastosowanie dotychczasowe przepisy, o czym stanowi art. 15 ust. 1 ustawy nowelizującej.
W podstawie prawnej decyzji wskazano także rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszy nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251 poz. 1859 ze zm.).
Komendant wyjaśnił, że w stosunku do policjanta wszczęte zostało w dniu 12 lutego 2014r. postępowanie dyscyplinarne. W postępowaniu tym zarzuca się funkcjonariuszowi umyślne zniszczenie szafki ubraniowej na szkodę Komendy Wojewódzkiej w K., a to czynu opisanego w art. 124 § 1 K.w. stanowiącego przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 w zw. art. 132 z ust. 4 ustawy o Policji. Postępowanie dyscyplinarne zostało zawieszone do czasu rozstrzygnięcia postępowania o popełnienie wykroczenia z art. 124 § 1 K.w. toczącego się przed Sądem Rejonowym w R.
Wskazując na art. 110 ust. 1 ustawy o Policji organ stwierdził, że za służbę pełnioną w danym roku policjantowi przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Jej wysokość ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 w/w ustawy.
Okres służby uprawniający do nagrody rocznej nie może być krótszy niż 6 miesięcy kalendarzowych (art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji).
Z powołaniem się na art. 110 ust. 5 pkt 2 w/w ustawy Komendant wyjaśnił, że nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu. Obniżenie nagrody rocznej lub pozbawienie do niej prawa następuje za dany rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił czyn, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem (art. 110 ust. 8 ustawy o Policji). Wskazano nadto, że okoliczności uzasadniające pozbawienie uprawnień do nagrody rocznej lub jej obniżenie ustala się na podstawie orzeczeń i decyzji organów właściwych w sprawach karnych o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i dyscyplinarnych oraz organów uprawnionych do opiniowania policjantów, a także na podstawie dokumentacji prowadzonej w sprawach osobowych policjantów (§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszy nagród i zapomóg dla policjantów).
Dokonując wykładni celowościowej wskazanego przepisu Komendant stwierdził, że intencją ustawodawcy było by ewentualne obniżenie nagrody rocznej lub pozbawienie do niej prawa dotyczyło roku kalendarzowego, w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne lub przestępstwo. Tylko w przypadku, gdy nagroda byłaby już wypłacona zachodzi wyjątek od reguły. Zdaniem organu, w stanie faktycznym sprawy, gdy nagroda za rok 2014 nie została jeszcze wypłacona funkcjonariuszowi i toczy się postępowanie dyscyplinarne o czyn popełniony w tym też roku nie jest możliwe przesądzenie czy nagroda ta będzie mu przysługiwać i w jakim wymiarze.
Mając na względzie regulację zawartą w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, organ uznał za słuszne zawiesić postępowanie w sprawie uprawnień funkcjonariusza do nagrody rocznej za rok 2014 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w R.
W zażaleniu na postanowienie Komendanta Miejskiego, wnosząc o jego uchylenie zarzucono naruszenie art. 97 § 4 K.p.a przez jego bezpodstawne zastosowanie w sprawie a także naruszenie art. 110 ust. 1-3 ustawy o Policji przez odmowę wypłaty nagrody rocznej za rok 2014 mimo braku przesłanek do takiej wypłaty i błędną wykładnię art. 110 ust. 7 i 8 w/w ustawy.
Żalący się zarzucił również naruszenie art. 135g ust. 2 zd. ustawy o Policji polegające na bezzasadnym przyjęciu, że popełnił on czyn dyscyplinarny w roku 2014.
Po zawiśnięciu sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach organ przekazał informację o podjęciu zawieszonego postępowania i jego prawomocnym zakończeniu (postanowienie Nr [...] z dnia [...]r. i decyzja z dnia [...]r. nr [...]r.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r. poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje wyłącznie w uwagi na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.
Przystępując do rozpoznania skargi stwierdzić należy, że aktualnie postępowanie administracyjne znajduje się na innym etapie procedowania, niż wynikało z zaskarżonego postanowienia. Zostało bowiem podjęte i zakończone prawomocną decyzją Komendanta Miejskiego Policji w R. Tym samym zarzucany przez skarżącego stan niezgodności z prawem ustał, a pomimo tego, że przedmiot zaskarżenia nadal istnieje (postanowienie o zawieszeniu nie zostało uchylone), jego merytoryczna kontrola stała się zbędna. Nawet ewentualne zastosowanie przez Sąd środków określonych w art. 145 p.p.s.a. nie mogłoby bowiem doprowadzić do innego rezultatu niż obecny.
Na marginesie sprawy zauważyć można, że rozstrzygnięcie wydane przez Komendanta Miejskiego w R. jest całkowicie zgodne z żądaniem strony.
Podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego stanowi inną przyczynę "bezprzedmiotowości postępowania sądowego" w sprawie ze skargi na postanowienie zawieszające postępowanie administracyjne, w ujęciu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższe implikuje konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek zdarzeń, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.