IV SA/Gl 690/12

IV SA/Gl 690/12 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2014-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Renata Siudyka
Stanisław Nitecki
Tadeusz Michalik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OZ 773/13 - Postanowienie NSA z 2013-09-12
I OZ 214/13 - Postanowienie NSA z 2013-04-12
I OSK 168/15 - Wyrok NSA z 2016-09-02
I OZ 201/14 - Postanowienie NSA z 2014-03-25
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
art. 76 ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2014 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnego świadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] Nr [...] zobowiązano W. D. do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, tj. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. w łącznej kwocie brutto 1.285,70 złotych.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że strona w okresie od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. pobrała nienależne świadczenie z Funduszu Pracy, które zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji W. D. domagał się jej uchylenia w całości. Wskazywał, że ZUS S. nie miał prawa zarachować przelanej na jego rachunek wierzytelności, nie informując jednocześnie wierzyciela o tym fakcie. Podnosił, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w K. uznany został za niezdolnego do pracy od 04.05.2010 r. i za ten okres przyznany został zasiłek chorobowy. W związku z tym, w opinii odwołującego, pobrana kwota zasiłku dla bezrobotnych nie jest nienależnym świadczeniem podlegającym zwrotowi.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w pkt. 1 uchylił w całości zaskarżoną decyzję, w trybie art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w pkt. 2 orzekł w trybie art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych, za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. w łącznej kwocie brutto: 1.285,70 zł..
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w dniu 02.04.2012 r. zawiadomił W. D. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. i poinformował odwołującego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień. W wyznaczonym terminie strona nie zgłosiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy ani też nie przedstawiła nowych dowodów w sprawie. Organ zatrudnienia biorąc pod uwagę powyższe, wydał w dniu 14 kwietnia 2012r. decyzję orzekającą zwrot nienależnie pobranych świadczeń, tj. zasiłku dla bezrobotnych za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. w łącznej kwocie brutto 1.285,70 zł.
Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, że W. D. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. 10.06.2010 r. uzyskując status osoby bezrobotnej, której przyznano prawo do zasiłku od dnia 11.06.2010 r. w wysokości 714,30 zł. miesięcznie. Status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych odwołujący utracił z dniem 04.01.2011 r. z powodu pozostawania niezdolnym do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni.
Organ nadmienił, że w dniu 26.01.2012 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w S. wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. (nr [...] z dnia [...] z którego wynika, że zgodnie z wyrokiem Sądu z dnia [...] W. D. wypłacony został zasiłek chorobowy za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r.. Dlatego też, organ zatrudnienia w dniu 15.02.2012 r. skierował do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku na okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r.. Odwołujący korzystając z przysługującego mu prawa składania wyjaśnień, zgłosił się 24.02.2012 r. do Urzędu Pracy wyjaśniając, iż organ rentowy winien zwrócić zasiłek chorobowy od dnia 14.05.2010 r., a nie od 30.06.2010 r.. Z kolei w dniu 02.03.2012 r. złożył w organie zatrudnienia dowody w sprawie, tj. wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] wraz z uzasadnieniem oraz wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] wraz z uzasadnieniem oraz opinię sądową psychiatryczno-psychologiczną z dnia [...]. Organ zatrudnienia uwzględniając powyższe wydał w dniu 09.03.2012 r. ostateczną decyzję, orzekając na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r..
Organ wskazał, że zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. W myśl zaś art. 76 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach.
Organ zauważył, iż odwołujący na mocy ostatecznej decyzji organu zatrudnienia z dnia [...] utracił na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku na okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. w związku z przyznaniem za ten okres zasiłku chorobowego. Przepis ten stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W ocenie organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie należało orzec o obowiązku zwrotu przez W. D. nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy, ale w oparciu o inny przepis prawa materialnego niż wskazany przez organ I instancji. Dla uznania bowiem, że wypłacone z Funduszu Pracy świadczenie jest nienależne, nie jest wymagane zawinienie osoby pobierającej to świadczenie. Wystarczy, że równocześnie było wypłacane świadczenie z Funduszu Pracy i dana osoba w tym czasie nabyła prawo do zasiłku chorobowego, a organ rentowy nie dokonał kompensacji, na co wskazują zgromadzone dowody w sprawie.
Organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że osoba, która pobrała nienależne świadczenie obowiązana jest do jego zwrotu. Aby można jednak było mówić o zwrocie nienależnego świadczenia należy wyjaśnić, jakie świadczenie należy uznać za nienależne. Kwestię tę reguluje art. 76 ust. 2 cyt. ustawy, który wyszczególnia osiem przypadków, kiedy świadczenie uważa się za nienależnie pobrane. Z punku 3 tego przepisu wynika, że za nienależne pobrane świadczenie uważa się zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78 ustawy.
Organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że W. D. został wypłacony za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. zasiłek chorobowy, co potwierdza pismo organu rentowego z dnia 24.01.2012 r., podczas gdy za ten okres uprawniony był do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto organ rentowy, który wypłacił stronie świadczenie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie dokonał pomniejszenia kwoty zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych w art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie zaliczył pobranego zasiłku dla bezrobotnych na poczet przyznanego zasiłku chorobowego a następnie nie przekazał tej kwoty na rachunek Funduszu Pracy Powiatowego Urzędu Pracy w S.
Biorąc pod uwagę powyższe – organ odwoławczy – stwierdził, iż odwołujący pobierał zasiłek dla bezrobotnych za okres za który nabył zasiłek chorobowy, a ponieważ organ rentowy nie dokonał pomniejszenia wypłaconego świadczenia, to wypłacony stronie zasiłek dla bezrobotnych jest świadczeniem nienależnym podlegającym zwrotowi w myśl art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Nadto organ odwoławczy zaakcentował, że z akt sprawy administracyjnej wynika, że W. D. był pouczony o warunkach nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym zobowiązał się do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy, w przypadku otrzymania za ten sam okres m.in. zasiłku chorobowego, jeżeli organ rentowy nie dokonał stosownych potrąceń.
Stąd też – w opinii organu odwoławczego - skoro ostateczną decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o pozbawieniu odwołującego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r., to pobrany za ten okres zasiłek dla bezrobotnych jest świadczeniem nienależnym podlegającym zwrotowi. Ponadto nawiązując do podnoszonego przez stronę zarzutu, iż wypłacony przez organ rentowy zasiłek chorobowy powinien obejmować okres od 14.05.2010 r. do 10.06.2010 r., a nie od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r., organ odwoławczy wyjaśnił, iż złożony do akt sprawy dowód w postaci pisma ZUS Oddział w S. z dnia 24.01.2012 r., jest wiążący zarówno dla organu zatrudnienia jak i organu II instancji, a wszelkie uwagi w tym zakresie strona winna kierować do organu rentowego. Ponadto wskazano, że z wyroków właściwych sądów (z dnia [...] i z dnia [...]) których uzasadnienia odwołujący załączył do akt sprawy, wynika także, że przyznano W. D. prawo do zasiłku chorobowego od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r..
Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, iż przyjęcie przez organ zatrudnienia innej daty przyznania zasiłku chorobowego niż wskazana w piśmie organu rentowego, tj. od dnia 14.05.2010 r. do 10.06.2010 r., jak sugeruje strona, wykluczałaby w ogóle możliwość nabycia przez odwołującego statusu osoby bezrobotnej w dniu 10.06.2010 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia 11.06.2010 r..
Na zakończenie swoich wywodów – organ odwoławczy - nawiązując do trudnej sytuacji materialnej strony podnoszonej w odwołaniu, wyjaśnił, że zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie z Funduszu Pracy albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z czterech przesłanek wymienionych w tym przepisie i w tym celu należy wystąpić ze stosownym wnioskiem do organu zatrudnienia. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż o ile w rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma przepis art. 76 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy, to uznanie wypłaconego świadczenia za nienależne wywieść należy z art. 76 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy, a nie jak to uczynił organ I instancji, z art. 76 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący W. D. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji "w punkcie 2 orzeczenia w trybie art. 76 ust.2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, tj. zasiłku dla bezrobotnych, za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. w łącznej kwocie brutto: 1.285,70 zł. poprzez uznanie jej za bezzasadną lub o umorzenie wymaganej do zwrotu kwoty na zasadzie art. 76 ust. 7 pkt 1, 2 i 4 przedmiotowej ustawy".
Zaskarżonej decyzji zarzucił jednostronne zastosowanie wymienionej w decyzji podstawy prawnej skracającej jednostronnie okres 90 dni pozostawania niezdolnym do pracy wskutek choroby o okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r. tj. o 56 dni, a nie dodając tych 56 dni do daty 04.01.2011 r., co wyrównywałoby ustawowo dozwolony okres 90 na pobieranie z PUP zasiłku dla bezrobotnych, a więc przedmiotowa decyzja nie posiada mocy prawnej ze względu na powyższą wadę. Bezzasadne obciążenie go skutkami braku dokonania kompensacji świadczeń przez organ rentowy - na zasadzie "kowal zawinił a cygana powieszono".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości dotychczas prezentowane stanowisko. Ponadto nawiązując do uwagi skarżącego dotyczącej wydania zaskarżonej decyzji przez Zastępcę Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. wyjaśnił, iż wskazany Dyrektor posiada stosowne upoważnienie do załatwiania spraw w tym zakresie, co wynika z upoważnienia (pkt 4) Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli kwestionowanej decyzji w tych ramach nie dostrzegł Sąd uchybień skutkujących jej wzruszeniem. Sprawa została bowiem dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, zebrane dowody zostały poprawnie ocenione pod kątem wiarygodności, w wyniku czego poczyniono trafne ustalenia faktyczne, które przyjęto za podstawę zasadnych rozważań i prawidłowego rozstrzygnięcia. Zatem decyzja ta nie uchybia przepisom prawa procesowego. Nie narusza ona także przepisów prawa materialnego.
Przepis art. 76 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) stanowi w ust. 1 , że osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.
Z kolei z ust. 2 tego przepisu wynika, że za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się:
1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach;
2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie;
3) zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78;
5) koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6;
4a) koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust. 1;
5) zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę;
6) świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego;
7) świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego.
Oczywistym jest, że orzeczenie zwrotu nienależnego świadczenia, może nastąpić jedynie po uprzednim ustaleniu, we właściwym trybie przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, w drodze decyzji administracyjnej , że danej osobie w konkretnie określonym okresie zasiłkowym nie przysługiwał status osoby bezrobotnej i będące pochodną tego statusu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Dopiero dokonanie tego ustalenia pozwala organowi administracji, zająć się kolejną kwestią, a mianowicie sprawą zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.
Zatem okoliczność ,że dane świadczenie - w tym przypadku zasiłek dla bezrobotnych i dodatek szkoleniowy - jest świadczeniem nienależnym, wynikać może jedynie z treści decyzji administracyjnej.
Przeto z uwagi na fakt, iż wcześniej zapadła ostateczna decyzja z dnia [...] orzekająca na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o pozbawieniu strony skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku za okres od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r., to pobrany za analogiczny okres zasiłek dla bezrobotnych jest świadczeniem nienależnym i podlega zwrotowi (art. 76 ust. 2 pkt. 3 omawianej ustawy), albowiem organ rentowy, który wypłacił stronie świadczenie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie dokonał pomniejszenia kwoty zasiłku dla bezrobotnych na zasadach określonych w art. 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. nie zaliczył pobranego zasiłku dla bezrobotnych na poczet przyznanego zasiłku chorobowego a następnie nie przekazał tej kwoty na rachunek Funduszu Pracy Powiatowego Urzędu Pracy w S. Stąd też, wbrew temu co twierdzi skarżący organ rozpoznając przedmiotową sprawę nie naruszył przepisu art. 76 ust. 2 pkt. 3 cytowanej ustawy. Nadto z akt sprawy wynika, że skarżący był pouczony o warunkach nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym zobowiązał się do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy, w przypadku otrzymania za ten sam okres m.in. zasiłku chorobowego, jeżeli organ rentowy nie dokonał stosownych potrąceń.
Odnośnie zaś podnoszonej przez skarżącego kwestii umorzenia nienależnie pobranego świadczenia z Funduszu Pracy, zwrócić należy uwagę, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący został poinformowany o treści art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który m.in. wskazuje organ, tj. starostę, właściwego do orzekania w tym zakresie.
Co do podnoszonego przez stronę zarzutu, iż wypłacony przez organ rentowy zasiłek chorobowy powinien obejmować okres od 14.05.2010 r. do 10.06.2010 r., a nie od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r., należy wyjaśnić, iż złożony do akt sprawy dowód w postaci pisma ZUS Oddział w S. z dnia 24.01.2012 r., jest wiążący zarówno dla organu zatrudnienia, organu II instancji, jak i Sądu, a wszelkie uwagi w tym zakresie skarżący winien kierować do organu rentowego. Ponadto wskazano, że z wyroków właściwych sądów (z dnia [...] i z dnia [...]) których uzasadnienia skarżący załączył do akt sprawy, wynika także, że przyznano mu prawo do zasiłku chorobowego od 30.06.2010 r. do 24.08.2010 r..
Zatem końcowo godzi się wskazać, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności , pomimo subiektywnych odczuć skarżącego, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe.
W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.