IV SA/Gl 690/05

IV SA/Gl 690/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek /sprawozdawca/
Małgorzata Walentek
Tadeusz Michalik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie transportu drogowego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., którą w trybie art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nałożono na przedsiębiorcę "A" P. G. karę pieniężną w związku z wykonywaniem transportu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższą decyzję doręczono stronie w dniu [...] r. (została ona odebrana przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem [...]). Od decyzji tej pismem z dnia
[...] r., nadanym w placówce pocztowej w dniu [...] r. strona wniosła odwołanie.
Dalej Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.DZ.U. Dz.U. Nr 98. poz. 1071 ze zm.) od decyzji wydanej w I instancji służy odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od daty doręczenia stronie decyzji (art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.). W myśl art. 57 § 5 powołanej ustawy termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego lub złożono w polskim urzędzie konsularnym. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stwierdza organ odwoławczy w formie postanowienia, które jest ostateczne w sprawie.
Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że określony w art. 129 § 2 k.p.a. nie został dochowany skoro odwołanie od prawidłowo doręczonej w dniu
[...] r. decyzji nadano w placówce pocztowej w dniu [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, gdyż stwierdził, że strona w żaden sposób nie wykazała braku winy w nieterminowym zaskarżeniu decyzji organu I instancji.
Pismem z dnia [...] r. (nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu) P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i rozpoznanie odwołania, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego skarżący wskazał, że odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania organ błędnie przyjął, że wiosek o przywrócenie terminu i odwołanie zostały sporządzone w dniu [...] r., podczas, gdy w rzeczywistości miało to miejsce w dniu [...] r. (strona omyłkowo oznaczyła datę sporządzenia odwołania).
W dniu [...] r. ze względu na pogorszenie stanu zdrowia nie było możliwe ani napisanie odwołania ani też nadanie przesyłki. Skarżący wniósł
o powołanie świadków: Ł. G., J. G. i M. G. na okoliczność złego stanu zdrowia strony w dniu [...] r. oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej. Skarżący podniósł także, że w polskim prawie administracyjnym nie znajduje zastosowania legalna teoria dowodowa, zgodnie z którą dany fakt może być udowodniony tylko jednym dowodem. Udowodnienie choroby skarżącego może nastąpić nie tylko poprzez przedłożenie stosownego zaświadczenia lekarskiego, ale również w oparciu o inne środki dowodowe przewidziane w k.p.a., przy czym istotne jest, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego przesłanką uwzględnienia wniosku
o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie a nie udowodnienie braku winy w uchybieniu terminowi.
Skarżący wskazał także, że zarówno decyzję, od której wniósł odwołanie, jak
i zaskarżone postanowienie wydał w I instancji Dyrektor Izby Celnej w K., podczas, gdy organem I instancji jest Naczelnik Urzędu Celnego w G., co nakazuje stwierdzić nieważność obu rozstrzygnięć. Powyższy zarzut został podniesiony w odwołaniu, którego nie rozpatrzono pomimo, że organ odwoławczy zobowiązany jest rozpatrzyć odwołanie w terminie 30 dni.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie
i podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
+Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Obejmuje ona zarówno przestrzeganie przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.
Jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne badają przede wszystkim czy kwestionowane decyzje wydane w toku postępowania administracyjnego nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz przepisom prawa procesowego
w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia prawa – sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje również kontrolę, czy zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną skutkującą ich nieważnością, a więc czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.)
Zgodnie z art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Art. 129 § 1
i § 2 k.p.a. stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia
[...] r. opatrzono pouczeniem o treści powołanego przepisu).
Niezależnie zatem od podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących właściwości organu, który wydał decyzję z dnia [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej w związku z wykonywaniem transportu bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych stwierdzić należy, że z treści decyzji jednoznacznie wynika, że Dyrektor Izby Celnej w K. wydał ją działając jako organ I instancji (decyzję opatrzono pouczeniem o treści art. 129 k.p.a.).
Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzję doręczono w dniu [...] r. (zgodnie z wymogami określonymi w art. 39 i art. 40 k.p.a.) osobie, której P. G. udzielił pełnomocnictwa do odbioru korespondencji.
Na mocy art. 57 § 1, § 4 i § 5 k.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego
w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. Termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. Termin uważa się za zachowany również w przypadku, gdy przed jego upływem żołnierz lub członek załogi statku morskiego złożył je
w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku, a także gdy osoba pozbawiona wolności złożyła pismo w administracji zakładu karnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on we wniosku złożonym w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 k.p.a.)
Odnosząc powyższe regulacje prawne do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął
z dniem [...] r. (wtorek), a zatem odwołanie nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. zostało wniesione z (jednodniowym) uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie został uwzględniony przez organ odwoławczy, a postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. w tym przedmiocie nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują, że odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej
w K. z dnia [...] r. zostało wniesione z uchybieniem terminu,
a zatem organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie znajduje zatem potwierdzenia zarzut strony, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem prawa w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny.
Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o dopuszczenie dowodu
z przesłuchania świadków oraz z dokumentacji medycznej stwierdzić należy przede wszystkim, że legalność rozstrzygnięcia o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie,
Wskazać także należy na marginesie, że działania zmierzające do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania strona mogła podejmować w postępowaniu zakończonym postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. Nadmienić także należy, że zgodnie z art. 106 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Jak więc wykazano powyżej zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.