IV SA/Gl 523/10

IV SA/Gl 523/10 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Edyta Żarkiewicz /sprawozdawca/
Stanisław Nitecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 153, art. 145 par. 1  pkt 1  lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Gl 198/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania u W. G. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli - wymienionej w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). Wymieniona decyzja organu odwoławczego została wydana w konsekwencji uchylenia poprzednich rozstrzygnięć organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie, na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 1740/00 oraz wyroków Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gliwicach ; - z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt 3/II SA/Ka 3139/02 ; - z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 719/06 ; - z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 72/08; - z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Gl 198/09.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podniósł, że organ administracji miał obowiązek zastosować się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt IV SA/Gl 72/08. W tym zakresie wskazał, że organ ustalił brak związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby W. G. a jego zatrudnieniem w narażeniu na pył węglowy (w okresie od [...] do [...] roku), jednak nie wyjaśnił wszystkich istotnych wątpliwości wymienionych w wyroku z dnia 17 lipca 2008 r. Nie podjął bowiem żadnych działań zmierzających do ustalenia, jaki wpływ na powstanie choroby mogły mieć warunki wykonywania pracy przez skarżącego w okresie późniejszym, tj. w latach od [...] do [...], kiedy był zatrudniony jako ślusarz i monter c. o., mając sporadyczny (1 miesiąc w ciągu roku) kontakt z pyłem azbestowo-cementowym i dymem spawalniczym w trakcie remontów wymienników. W związku z tym Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego o kolejną opinię właściwej jednostki medycznej, która powinna udzielić szczegółowej i precyzyjnej odpowiedzi na pytanie, czy praca wykonywana przez skarżącego w okresie od [...] do [...] roku, związana ze "sporadycznym" narażeniem na działanie pyłu azbestowo-cementowego pozostaje w związku przyczynowym ze zdiagnozowaną u niego chorobą. Podkreślił, że opinia lekarzy powinna zawierać dokładne i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska. Ponadto dodał, że przedmiotowa sprawa powinna zostać rozstrzygnięta przy zastosowaniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ odwoławczy uzyskał orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. z dnia [...] r., które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] r. Lekarze specjaliści stwierdzili w nim przede wszystkim, że brak udokumentowanego rozpoznania niewydolności oddechowej u badanego w czasie pracy w latach [...] i w okresie nie dłuższym niż 5 lat od ustania istotnego narażenia zawodowego na czynniki drażniące drogi oddechowe powoduje, iż w analizowanym przypadku brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia oskrzeli z niewydolnością oddechową. Natomiast epizodyczne narażenie na pył azbestowo cementowy w późniejszych latach pracy, według wiedzy medycznej nie mogło być przyczyną rozwoju niewydolności oddechowej. Ponadto dodali, że porównanie badań spirometrycznych z [...] roku (brak odchyleń od stanu prawidłowego) i z [...] roku (zmiany nasilone – ciężkie zaburzenia wentylacji typu mieszanego) wskazuje na progresję choroby po [...] roku, czyli po ustaniu narażenia zawodowego.
Wcześniejszym pismem z dnia [...] r. Instytut Medycyny Pracy [...] w Ł. zawiadomił skarżącego o terminie jego hospitalizacji, który został wyznaczony na dzień [...] r. Jednocześnie poinformował skarżącego, że czas trwania hospitalizacji jest przewidywany na co najmniej [...] dni.
W protokole zapoznania z materiałem dowodowym z dnia [...] r. skarżący oświadczył, iż nie zgłosił się na badania w dniu [...] r. w IMP w Ł..
Następnie [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...] (błędnie oznaczoną przez organ jako decyzja z dnia [...] r.) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2002 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) art. 2351 ustawy z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) oraz § 8 i § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającą brak podstaw do rozpoznania u W. G. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli wymienionej w poz. 4 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. (Dz. U. nr 65, poz. 294). W uzasadnieniu przedstawił szczegółowe sprawozdanie z dotychczasowego postępowania, podkreślając, że przeprowadzone w sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż wyżej wymieniony pracował w latach [...]-[...] w KWK A na stanowisku maszynisty lokomotywy pod ziemią, następnie w latach [...]-[...] w KWK B jako kierowca lokomotywy pod ziemią i ponownie w KWK B do [...] r. jako ślusarz, monter co. - obsługa stacji wymienników ciepła. Wskazał, że podczas pracy pod ziemią (w latach [...]-[...]) W. G. był narażony na działanie pyłów węgla kamiennego o stężeniu przekraczającym dopuszczalne normy. W latach [...]-[...] miał okresowy -sporadyczny (1 miesiąc w ciągu roku) kontakt z pyłem azbestowo-cementowym i dymem spawalniczym w trakcie remontów wymienników. Następnie organ odwoławczy podniósł, że w toku postępowania po wyroku WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2009 r. uzyskał z IMP w Ł. opinię z dnia [...] r., w której ponownie odmówiono rozpoznania u wyżej wymienionego choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia oskrzeli z niewydolnością oddechową, stwierdzając, iż epizodyczne narażenie W. G. na pył azbestowo - cementowy w latach [...]-[...] wedle wiedzy medycznej nie mogło być przyczyną rozwoju niewydolności oddechowej. Ponadto dodał, że według treści orzeczenia lekarskiego, powszechne przekonanie o szkodliwości pyłu azbestu związane jest ze świadomością społeczną o jego rakotwórczym działaniu. Jednakże zgodnie z piśmiennictwem naukowym dotyczącym chorób wewnętrznych (prof. Andrzeja Szczeklika, Kazimierza Marka, Harrisona) włókna azbestu wywołują pewien typ nowotworów - śródbłoniaki nawet po potencjalnie bardzo krótkim narażeniu (kilkutygodniowym), przy czym okres latencji choroby nowotworowej wynosi w tym przypadku 30-35 lat, podobnie rak płaskonabłonkowy lub gruczolakorak może być wynikiem narażenia na azbest i również w tym wypadku okres latencji jest długi - co najmniej 15 -19 lat. W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że po przeanalizowaniu całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza opinii lekarskiej IMP w Ł. z dnia [...] r., wyjaśniającej skutki narażenia na pył azbestowo - cementowy występujący w środowisku pracy W. G., ponownie nie uwzględnił odwołania.
W skardze od powyższej decyzji W. G. – reprezentowany przez pełnomocnika – podniósł zarzut naruszenia przy jej wydaniu przepisów prawa materialnego, a w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych przez jego niezastosowanie i uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych oraz sprzecznych z prawem przesłanek. Ponadto zarzucił sprzeczność decyzji z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2009 r. sygn. IV SA/Gl 198/09 oraz poprzednimi wyrokami sądów administracyjnych uchylających decyzję PWIS w K.. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania celem wydania decyzji stwierdzającej u skarżącego chorobę zawodową oskrzeli. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż w środowisku pracy skarżącego występował czynnik szkodliwy w postaci pyłów kamienno-węglowych oraz rakotwórczego azbestu. Wobec tego podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż narażenie na pyły i dymy drażniące występujące w środowisku pracy skarżącego stały się przyczyną jego choroby. Ponadto zarzucił, że organ administracyjny po raz kolejny wydał decyzję tej samej treści nie uwzględniając tego, iż decyzje poprzednie zostały pięciokrotnie uchylone przez NSA i WSA, które uznały je za sprzeczne z prawem. Podniósł, że w każdym z dotychczasowych wyroków Sąd kwestionował ustalenia organu sanitarnego nie dopatrując się związku pomiędzy upływem czasu, a stwierdzeniem choroby zawodowej. Jednakże w zaskarżonej decyzji organ administracyjny po raz kolejny powołuje się na tę samą argumentację, która była już przedmiotem oceny sądów administracyjnych i ocena ta wypadła dla organu niekorzystnie. Dodał, że zaskarżona decyzja, podobnie jak wszystkie poprzednie decyzje organu sanitarnego wydane wobec W. G., pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 1998 r. sygn. III RN 36/98, według którego, dla uwolnienia się od obowiązku świadczeń związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej konieczne byłoby wykazanie, że dane schorzenie nie ma związku z rodzajem pracy wykonywanej przez osobę nim dotkniętą, natomiast wytyczne Ministra Zdrowia o rozpoznawaniu chorób zawodowych ustalające surowsze, niż rozporządzenie Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. Nr 65 poz. 294 z późn. zm.) kryteria kwalifikowania schorzeń są pozbawione mocy prawnej. Zarzucił, że nie można zgodzić się z twierdzeniem organu sanitarnego, iż upływ 14 lat od ustania narażenia uniemożliwia uznanie, że czynniki występujące w środowisku pracy skarżącego są przyczyną jego choroby. Podniósł, że taka przesłanka, jak upływ czasu nie występuje w ramach przewidzianych przez ustawę i rozporządzenie warunków koniecznych dla stwierdzenia choroby zawodowej.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U.
Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze. zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. (błędnie oznaczona przez organ jako decyzja z dnia [...] r.), utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r. stwierdzające brak podstaw do rozpoznania u W. G. choroby zawodowej – przewlekłego zapalenia oskrzeli - wymienionej w poz. 4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. (Dz. U. Nr 65, poz. 294).
Przystępując do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, podkreślić przede wszystkim należało, iż sprawa której dotyczy niniejsze postępowanie stanowiła już kilkakrotnie przedmiot oceny sądowej. Ostatnio wydanym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił poprzednią skargę W. G. i uchylił wcześniejszą decyzję organu odwoławczego.
W związku z tym, w postępowaniu w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r. wskazał, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego poprzez uzyskanie przez organ kolejnej opinii uzupełniającej właściwej jednostki medycznej, która powinna udzielić szczegółowej i precyzyjnej odpowiedzi na pytanie, czy praca wykonywana przez skarżącego w okresie od [...] do [...] roku związana ze "sporadycznym" narażeniem na działanie pyłu azbestowo-cementowego pozostaje w związku przyczynowym ze zdiagnozowaną chorobą.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ odwoławczy uzyskał orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy [...] w Ł. z dnia [...] r., w którym lekarze specjaliści stwierdzili przede wszystkim, że brak udokumentowanego rozpoznania niewydolności oddechowej u badanego w czasie pracy w latach [...]-[...] i w okresie nie dłuższym niż 5 lat od ustania istotnego narażenia zawodowego na czynniki drażniące drogi oddechowe powoduje, iż w analizowanym przypadku brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia oskrzeli z niewydolnością oddechową. Natomiast epizodyczne narażenie na pył azbestowo cementowy w późniejszych latach pracy, według wiedzy medycznej nie mogło być przyczyną rozwoju niewydolności oddechowej. Ponadto dodali, że porównanie badań spirometrycznych skarżącego z [...] roku, które wykazało brak odchyleń od stanu prawidłowego i z [...] roku, stwierdzające zmiany nasilone – ciężkie zaburzenia wentylacji typu mieszanego - wskazuje na progresję choroby po [...] roku, czyli po ustaniu narażenia zawodowego.
Z treści cytowanego orzeczenia lekarskiego wynika zatem, że nie zawiera ono odpowiedzi na przytoczone wyżej pytanie wyrażone we wskazaniach wyroku Sądu z dnia 2 grudnia 2009 r. Według bowiem wniosków tego orzeczenia, porównanie badań spirometrycznych skarżącego z [...] roku, które wykazało brak odchyleń od stanu prawidłowego i z [...] roku, stwierdzające zmiany nasilone – ciężkie zaburzenia wentylacji typu mieszanego - wskazuje na progresję choroby po [...] roku, czyli – jak podkreślono - po ustaniu narażenia zawodowego. Z powyższego wynika zatem, że w cytowanym orzeczeniu zostało pominięte wskazanie Sądu dotyczące uwzględnienia okresu zatrudnienia skarżącego od [...] do [...] roku. Lekarze specjaliści uznali bowiem, iż stwierdzona przez nich progresja choroby skarżącego po [...]roku – jak podkreślili – wystąpiła po ustaniu narażenia zawodowego. Natomiast według wytycznych Sądu, mieli uwzględnić występujące w okresie od [...] do [...] roku, narażenie skarżącego na działanie pyłu azbestowo-cementowego, a nie przyjmować zupełnie inny okres narażenia zawodowego, tj. – jak wynika z powyższego przytoczenia – do [...] r.
Zawarte zaś w innej części tego orzeczenia stwierdzenie, że epizodyczne narażenie skarżącego na pył azbestowo cementowy w późniejszych latach pracy, według wiedzy medycznej nie mogło być przyczyną rozwoju niewydolności oddechowej – nie zostało w żaden sposób uzasadnione – pomimo wcześniejszych wskazań sądu zobowiązujących do szczegółowego przedstawienia argumentacji w zakresie wniosków opinii.
Ponadto powyższe orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] r., które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu [...] r., zostało wydane pomimo wezwania skarżącego na termin hospitalizacji, który został wyznaczony na dzień [...] r.
Wynika z tego, że pomimo uznania konieczności przeprowadzenia badań skarżącego w warunkach szpitalnych, IMP wydał orzeczenie w dacie wcześniejszej niż planowana hospitalizacja – bo w dniu [...] r. Pomimo, że w piśmie wzywającym skarżącego celem przeprowadzenia badań, wskazał, że czas trwania hospitalizacji jest przewidywany na co najmniej [...] dni. Wskazuje to na kolejne uchybienie, którym obarczone jest wydane w sprawie orzeczenie lekarskie. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której pomimo uznania konieczności przeprowadzenia badań w warunkach szpitalnych, jednostka orzecznicza wydaje opinię lekarską przed nadejściem terminu planowanej hospitalizacji (bez znaczenia dla powyższej oceny jest to, że skarżący nie stawił się na wezwanie do szpitala. Jego niestawiennictwo miało bowiem miejsce i tak już po wydaniu orzeczenia lekarskiego).
W ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić zatem należało, że organ odwoławczy, przyjmując jako podstawę ustaleń cytowane wyżej orzeczenie lekarskie nie wykonał wskazań Sądu wyrażonych w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r., co w konsekwencji doprowadziło do ponownego uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 153 P.p.s.a. Jak już bowiem była o tym mowa, organ nie wykonał wytycznych Sądu w zakresie ustalenia – na podstawie orzeczenia lekarskiego - czy praca wykonywana przez skarżącego w okresie od [...] do [...] roku, związana ze "sporadycznym" narażeniem na działanie pyłu azbestowo-cementowego pozostaje w związku przyczynowym ze zdiagnozowaną chorobą. Ponadto nie zostało wykonane wskazanie Sądu, według którego opinia lekarzy powinna zawierać dokładne i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska.
W związku z tym doszło do naruszenia przez organ również przepisów dotyczących postępowania dowodowego, tj. art. 7 i 77 § 1 K.p.a., według których organ administracji jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia warunków wymienionych w art. 107 § 3 K.p.a., nie zawiera bowiem w ogóle oceny orzeczenia lekarskiego, całkowicie pomijając wskazanie przyczyn uznania go przez organ za podstawę ustalenia okoliczności w sprawie.
Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte przez organ odwoławczy ustalenia i oceny, dotyczyły przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.
Wobec tego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji uwzględni powyższe zarzuty w zakresie pominięcia istotnych stwierdzeń oraz oceny dowodów. W konsekwencji uzupełnienia ustaleń w przedstawionym wyżej zakresie, poprzez uzyskanie kompletnego i szczegółowo uzasadnionego orzeczenia lekarskiego, organ wyda rozstrzygnięcie i wskaże w jego motywach – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom.
Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowił podstawę zasądzenia od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwoty [...] zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Z uwagi na to, że zaskarżona decyzja nie miała przymiotu wykonalności - jako utrzymująca w mocy decyzję o stwierdzeniu braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - bezprzedmiotowe było rozstrzygnięcie w zakresie art. 152 P.p.s.a.