IV SA/Gl 476/08

IV SA/Gl 476/08 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2008-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Małgorzata Walentek
Wiesław Morys /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
par. 2 ust. 1, par. 7 ust. 1-3
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2008 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny w B., na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u H. K. choroby zawodowej - [...], która to choroba została wymieniona w poz. [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132 poz. 1115), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. W jej uzasadnieniu organ administracyjny potwierdzając fakt zatrudnienia strony w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy, tj. pracę w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w Przedsiębiorstwie A w B. na stanowisku [...] oraz w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. w [...] Sp. z o.o. w T. na stanowisku [...], nie stwierdził podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej [...]. Zaznaczył, iż dwie orzekające w sprawie kompetentne placówki medyczne nie rozpoznały u badanego choroby zawodowej z poz. [...] wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia [...] r.) po przeprowadzonej diagnostyce [...] obejmującej [...] potwierdził wystąpienie u strony [...]. Orzecznicy wskazali, że tego rodzaju [...] nie spełnia kryterium [...] i w myśl aktualnie obowiązujących przepisów nie uzasadnia przyjęcia zawodowej etiologii [...]. Następnie H. K. był badany przez lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie potwierdzono wystąpienie u niego [...]. Nie upoważniało to rozpoznania zawodowego [...].
W odwołaniu H. K. nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, powołując się na fakt, iż do uznania u niego choroby zawodowej brakuje jedynie [...]. Wskazał, że przepracował 34 lata w warunkach szkodliwych, a decyzja odmawiająca stwierdzenia choroby jest dla niego krzywdząca.
Decyzją Nr [...], z dnia [...] r., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając wyrażoną tam opinię o braku możności stwierdzenia u odwołującego choroby zawodowej w przypadku, gdy lekarze specjaliści obu placówek diagnostycznych w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u niego istnienie schorzenia [...] pochodzenia zawodowego. Po dokonaniu analizy warunków zatrudnienia odwołującego organ odwoławczy przyznał, iż H. K. wykonywał pracę w warunkach stwarzających potencjalne ryzyko powstania [...], ale lekarze specjaliści obu kompetentnych placówek diagnostycznych (I i II szczebla) w konkluzjach orzeczeń wykluczyli u niego istnienie choroby zawodowej [...]. Rozpoznany [...] nie upoważnia, zgodnie z obowiązującymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi, do uznania choroby zawodowej [...] , gdyż nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium [...].
Nie godząc się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego H. K. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której podniósł, iż stracił [...] w wyniku działania [...] w miejscu pracy i domagał się stwierdzenia u niego choroby zawodowej.
Odpowiadając na skargę, organ inspekcji sanitarnej, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i przytaczając argumenty podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem zarówno materialnym, jak i procesowym.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa.
Pojęcie choroby zawodowej zostało zdefiniowane w art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 z późn. zm.) Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r.
W tym miejscu trzeba zaakcentować, że przepisy przywołanego wyżej art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. były przedmiotem pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 125/06).
W wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 23/07) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 237 § 1 Kodeksu Pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w przywołanym wyroku określono równocześnie, że cytowane wyżej przepisy art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą dopiero z upływem 12 miesięcy od dnia jego ogłoszenia w Dzienniku Ustaw.
W konsekwencji, skoro w dacie orzekania organu odwoławczego omawiane unormowania zachowują moc obowiązującą, ocenę legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia należało przeprowadzić uwzględniając ich treść. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., przez choroby zawodowe rozumie się schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a ocena działania czynnika szkodliwego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.
Zważyć należy, iż organy sanitarne obu instancji - w oparciu o wyniki dochodzenia epidemiologicznego - zgodnie przyjęły, że skarżący pracował w warunkach, w których występował czynnik szkodliwy dla zdrowia w postaci [...]. Bezsporna jest w związku z tym okoliczność świadczenia przez niego pracy w warunkach szkodliwych, stwarzających potencjalne ryzyko powstania schorzenia określonego w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych. Jednakże wymaga podkreślenia, że dla zakwalifikowania [...], jako choroby zawodowej opisanej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, ustawodawca nakazał jej zdiagnozowanie, jako [...]. W konsekwencji pojęcie choroby zawodowej [...] zostało związane definicją prawną określoną w wykazie, która nie jest jednoznaczna z rozumieniem choroby w sensie medycznym (pozazawodowym).
W toku postępowania bezspornie rozpoznano u skarżącego [...], konieczne zatem było ustalenie, czy stwierdzony [...] określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., spowodowanym [...] występującym w miejscu pracy i w konsekwencji, czy stwierdzone u skarżącego schorzenie jest chorobą zawodową. Zważyć również należy, że stosownie do § 8 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności ocena narażenia zawodowego oraz dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia.
W związku z tym skarżący został poddany badaniu w dwóch jednostkach medycznych (I i II stopnia), to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Z uwagi na charakter schorzenia, lekarze orzecznicy obydwu placówek diagnostycznych wykluczyli istnienie u niego choroby [...] o charakterze zawodowym. Stwierdzono bowiem [...] nie spełniający jednak kryterium ustalonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - [...]. Oba orzeczenia lekarskie zostały wydane przez uprawnione jednostki medyczne, które dysponują specjalistycznymi wiadomościami, a uzasadnienia wydanych przez te jednostki orzeczeń są przekonywujące. Wywiedziono w nich w sposób nie budzący wątpliwości, iż przeprowadzone specjalistyczne badania nie pozwoliły na stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej z uwagi na [...] w odniesieniu do kryteriów ujętych w wykazie chorób zawodowych. Opinie lekarskie jednostek orzeczniczych I i II szczebla były w tym zakresie jednoznaczne i spójne.
Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę lekarską uniemożliwia stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. W tej sytuacji dla wyniku sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący pracował w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro występującemu schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej.
Reasumując, należy uznać, iż organ odowlawczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.