IV SA/Gl 448/10

IV SA/Gl 448/10 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Żarkiewicz /sprawozdawca/
Szczepan Prax
Teresa Kurcyusz-Furmanik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
art. 97 ust. 1 w zw. z  art. 88  ust. 1 pkt 1i 2
Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz – Kunicka (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Kurpis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. P D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w R., na podstawie art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. Nr 234 z 2006 r., poz. 1694 z późn. zm.) zobowiązał obywatela Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej B. D., do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 1 marca 2010 r. i na podstawie art. 97 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 130 § 3 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w trakcie kontroli legalności zatrudnienia oraz powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcom na terytorium RP przeprowadzonej w dniach 16 -19 lutego 2010 r. w Szkole Języków Obcych "[...]" w G. ul. [...] ustalono, że w/w szkole obywatel USA B. D. wykonywał pracę w charakterze nauczyciela języka angielskiego na podstawie umowy zawartej w dniu [...] na czas określony od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2011 r. Wyżej wymieniony miał także zezwolenie na pracę typu [...] nr [...] wydane przez Wojewodę [...] dn. [...] ważne od 21.12.2009 r. do 20.12.2012 r. a więc obowiązujące 20 dni po terminie rozpoczęcia pracy. Ponadto B. D. nie miał tytułu pobytowego zezwalającego na pobyt i wykonywanie pracy na terytorium RP. Z wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie stosownego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wystąpił w dniu 19.01.2010 r. Organ powyższy wskazał, że na podstawie art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, cudzoziemiec może wykonywać pracę, jeżeli posiada zezwolenie na pracę, legalnie przebywa na terytorium RP oraz podstawa pobytu obcokrajowca należy do kategorii uprawniającej do świadczenia pracy (nie wyklucza jej wykonywania). Wszystkie te warunki muszą być spełnione łącznie, aby wykonywanie pracy było legalne. Wobec tego, że warunki zawarte w cytowanym wyżej przepisie prawa nie zostały zachowane, B. D. naruszył przepis art. 120 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i jego czyn wyczerpał przesłanki zawarte w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, co skutkowało wydaniem powyższej decyzji administracyjnej. Ponadto organ wskazał, że B. D. zeznał, iż celem jego wjazdu i pobytu na terytorium RP było podjęcie i wykonywanie pracy. Przy wjeździe do Polski miał stosowną wizę, a po jej zrealizowaniu złożył wniosek do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP na podstawie art. 53 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach. Termin ostatniego zezwolenia na pobyt upłynął [...] Następnie cudzoziemiec złożył wniosek o wydanie kolejnego zezwolenia pobytowego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt. 2 w/w ustawy. Jednakże Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] odmówił mu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Po wydaniu wymienionej decyzji, charakter pobytu B. D. na terytorium Polski nadal był inny niż przewidziany w umowie o ruchu bezwizowym pomiędzy Polską i USA. Na podstawie bowiem umowy o ruchu bezwizowym, zwolnienie z obowiązku wizowego nie dotyczy osób, które zamierzają przyjechać do Polski w celu podjęcia pracy lub na pobyt stały. Podjęcie pracy przez B. D. wskazuje jednoznacznie, że nie jest uprawniony do pobytu na terytorium RP na zasadach ruchu bezwizowego i przed podjęciem pracy był zobowiązany do uzyskania stosownego tytułu pobytowego. Nie mając ważnej wizy, ani zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w czasie pobytu związanego z wykonywaniem pracy, zrealizował przesłanki zawarte w art. 88 ust. 1 pkt. 1 ustawy o cudzoziemcach, co spowodowało wydanie powyższej decyzji administracyjnej. Organ I instancji stwierdził ponadto, że w stosunku do wymienionego cudzoziemca nie zachodzą okoliczności zawarte w art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, dotyczące udzielenia zgody na pobyt tolerowany w RP. Ustalił również, że cudzoziemiec nie ma zezwolenia na osiedlenie się ani zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Ponadto B. D. zeznał, iż nie ma żadnej najbliższej rodziny mającej obywatelstwo polskie lub któregokolwiek z państw Unii Europejskiej, a w związku z powrotem do kraju pochodzenia nie zostaną naruszone żadne jego prawa.
W odwołaniu od powyższej decyzji B. D. – reprezentowany przez pełnomocnika – wniósł o jej uchylenie i o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji do czasu rozpatrzenia odwołania. Zarzucił, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia o cudzoziemcach w związku z art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że czyn, którego miał dopuścić się, spełnia przesłanki przytoczonych przepisów, a zatem, że wykonywał pracę na terytorium Rzeczypospolitej nielegalnie, co w ocenie organu uzasadniało wydanie decyzji zobowiązującej do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podczas gdy zaistniały stan faktyczny sprawy nie uzasadnia wydania tak rygorystycznej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że z ustaleń Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. dokonanych na podstawie przedłożonych w trakcie kontroli dokumentów wynika, jakoby pracował nielegalnie, bowiem umowa, na podstawie której miał świadczyć pracę, została zawarta [...] roku na czas określony od 1 grudnia 2009 roku do 30 czerwca 2011 roku, a zezwolenie na pracę zostało wydane przez Wojewodę [...] na okres od dnia 21 grudnia 2009 roku do dnia 20 grudnia 2012 roku. Następnie podniósł, że wystąpił w terminie o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i faktycznie Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] roku odmówił udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W związku z tym [...] roku, wystąpił z kolejnym wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, który do chwili obecnej nie został rozpatrzony. Podkreślił, że przebywa w Polsce od 5 lat i przez cały ten czas jego pobyt jak i zatrudnienie odbywały się legalnie. Termin ostatniego zezwolenia na pobyt upłynął 31 sierpnia 2009 roku, wówczas wystąpił o kolejne zezwolenie, nie uchylając się w żadnej mierze od tego obowiązku. Podniósł, że kontrola Straży Granicznej została przeprowadzona w dniach 16 - 19 lutego 2010 roku, kiedy miał już zezwolenie na pracę typu A nr [...] wydane [...] roku, a stosowny wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy był przedłożony właściwemu organowi. Wskazał, że z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę wystąpił jego pracodawca, jak to miało miejsce od początku współpracy z właścicielami szkoły, bowiem to pracodawca zobowiązał się dopełnić wszystkich obowiązków formalnych związanych z przedłużeniem niezbędnych zezwoleń. Jednakże na skutek wyłącznie niedopatrzenia, pracodawca uchybił terminowi złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. Działanie to było jedynie niedopatrzeniem od strony formalnej. Nie było bowiem nigdy zamiarem stron umowy, tak skarżącego jak i jego pracodawcy, uchylanie się od ciążących na nich obowiązków, wynikających z obowiązującego w Polsce ustawodawstwa. Podniósł, że zgodnie z linią orzecznictwa dotyczącego kwestii wydalenia cudzoziemca - stosunkowo drobne wykroczenie nie powinno skutkować zastosowaniem najbardziej rygorystycznej formy kary wobec cudzoziemca, jaką jest wydalenie ( wyrok NSA z 7 lipca 1999 roku, sygn. V SA 1367/89). Wyraził ocenę, że w przedmiotowej sprawie doszło właśnie do takiego drobnego wykroczenia, które zostało niezwłocznie usunięte, zatem nie zaistniała konieczność wydania przedmiotowej decyzji zobowiązującej do opuszczenia kraju.
Wojewoda[...] , decyzją z dnia [...] nr[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 98 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. Nr [...] z dnia [...] o zobowiązaniu obywatela Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej B. P D. do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 1 marca 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, że B. P D. przyjechał do Polski w dniu [...] na podstawie własnego paszportu nr [...] oraz wizy [...] nr [...] wydanej w dniu 22.11.2005 r. przez Konsula Rzeczypospolitej Polskiej w Waszyngtonie ważnej do 31.08.2006 r. w celu podjęcia pracy jako wykładowca języka angielskiego - native speaker w [...] Szkoła Języka Angielskiego w G. [...] z siedzibą w G. ul. [...] W dniu [...] Wojewoda [...] udzielił wymienionemu obcokrajowcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej ważnego do dnia 31.08.2007 r. w związku z kontynuacją pracy w ww. szkole. W dniu 30.08.2007 r. Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ważnego do dnia 31.08.2009 r.; zezwolenie to zostało udzielone w związku z pracą w ww. szkole oraz w Szkole Języków Obcych "[...]". B. P D. miał zezwolenia na pracę wydane przez Wojewodę [...] oraz umowy o pracę. W dniu [...] r. cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z zarejestrowaniem działalności gospodarczej. Wojewoda [...]-[...]odmówił wyżej wymienionemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi, na to, że cudzoziemiec na dzień wydania decyzji nie spełniał warunków określonych w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach. W dniu [...] B. P D. ponownie złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wojewoda [...][...]wydał decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 53-53b ustawy o cudzoziemcach, nielegalny pobyt w Polsce oraz zamieszczenie jego danych osobowych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Organ odwoławczy wskazał, że kontrola przeprowadzona w dniach 16-19.02.2010 r. przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w R. w Szkole Języków Obcych "[...]" wykazała, że B. P D. w okresie od 1.12.2009 r. do 20.12.2009 r. wykonywał pracę bez stosownego zezwolenia, o którym mowa w art. 87 i 88 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W wymienionym okresie cudzoziemcowi powierzono wykonywanie pracy - nauczanie języka angielskiego na podstawie umowy zawartej w dniu [...] na czas określony od 1.12.2009 r. do 30.06.2011 r. Natomiast zezwolenie na pracę zostało wydane przez Wojewodę [...] w dniu [...] W zezwoleniu tym został określony m.in. okres, na jaki zostało wydane, tj. od 21.12.2009 r. do 20.12.2012 r. Zezwolenie zawierało również pouczenie o tym, że uprawnia do wykonywania pracy jedynie pod warunkiem posiadania przez cudzoziemca tytułu pobytowego, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. B. P D. takiego tytułu pobytowego nie posiadał, a pobyt w ruchu bezwizowym nie uprawniał go do podjęcia pracy. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wykonywanie pracy przez cudzoziemca bez zezwolenia na pracę, z wyjątkiem cudzoziemców zwolnionych na podstawie art. 87 z obowiązku posiadania takiego zezwolenia, lub na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, niezgodnie z deklarowanym celem pobytu oraz bez zawarcia wymaganych umów o pracę lub umów cywilnoprawnych jest nielegalnym wykonywaniem pracy. W związku z tym organ podkreślił, że bezspornym jest fakt wykonywania pracy przez wymienionego obcokrajowca niezgodnie z art. 88 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Fakt ten został potwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej przez Straż Graniczną. Ponadto w dniu [...] protokół kontroli legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcom został podpisany bez zastrzeżeń przez współwłaściciela Szkoły Języków Obcych "[...]" oraz funkcjonariuszy Straży Granicznej. W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że wobec wyżej wymienionego cudzoziemca zachodzą przesłanki określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Natomiast przy spełnieniu choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 88, wojewoda jest zobligowany do wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z Polski. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji wydał decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia kraju, a więc zastosował mniej restrykcyjną formę nakazu opuszczenia terytorium RP niż wydalenie. Odnosząc się do zarzutów odwołania podniósł, że z treści art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wynika, iż każde naruszenie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obliguje organy właściwe w sprawie, do wydania decyzji o wydaleniu obcokrajowca. Konstrukcja wymienionego przepisu nie przewiduje możliwości oceny przez organ administracyjny stopnia naruszenia przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wobec tego organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. zobowiązująca wyżej wymienionego obcokrajowca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zgodna z obowiązującymi przepisami i wobec wyczerpania dyspozycji art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach nie znalazł podstaw do jej uchylenia.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. B. P. D. – reprezentowany przez pełnomocnika - wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez uznanie, że czyn którego miał się dopuścić spełnia przesłanki przytoczonych przepisów, a zatem, że wykonywał pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. W uzasadnieniu wskazał, że z ustaleń Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. dokonanych na podstawie przedłożonych w trakcie kontroli dokumentów wynika, jakoby pracował nielegalnie, bowiem umowa, na podstawie której miał świadczyć pracę, została zawarta [...] na czas określony od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2011 r., a zezwolenie na pracę zostało wydane przez Wojewodę [...] na okres od dnia 21 grudnia 2009 roku do dnia 20 grudnia 2012 r. Następnie podniósł, że wystąpił w terminie o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i faktycznie Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] roku odmówił udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W związku z tym [...] roku, wystąpił z kolejnym wnioskiem do Wojewody [...] o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, który do chwili obecnej nie został rozpatrzony. Podkreślił, że przebywa w Polsce od 5 lat i przez cały ten czas jego pobyt jak i zatrudnienie odbywały się legalnie. Termin ostatniego zezwolenia na pobyt upłynął 31 sierpnia 2009 roku, wówczas wystąpił o kolejne zezwolenie, nie uchylając się w żadnej mierze od tego obowiązku. Podniósł, że kontrola Straży Granicznej została przeprowadzona w dniach 16 - 19 lutego 2010 roku, kiedy miał już zezwolenie na pracę typu [...] nr [...] wydane [...] roku, a stosowny wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy był przedłożony właściwemu organowi. Wskazał, że z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę wystąpił jego pracodawca, jak to miało miejsce od początku współpracy z właścicielami szkoły, bowiem to pracodawca zobowiązał się dopełnić wszystkich obowiązków formalnych związanych z przedłużeniem niezbędnych zezwoleń. Jednakże na skutek wyłącznie niedopatrzenia, pracodawca uchybił terminowi złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę. Działanie to było jedynie niedopatrzeniem od strony formalnej. Nie było bowiem nigdy zamiarem stron umowy, tak skarżącego jak i jego pracodawcy, uchylanie się od ciążących na nich obowiązków, wynikających z obowiązującego w Polsce ustawodawstwa. Podniósł, że zgodnie z linią orzecznictwa dotyczącego kwestii wydalenia cudzoziemca - stosunkowo drobne wykroczenie nie powinno skutkować zastosowaniem najbardziej rygorystycznej formy kary wobec cudzoziemca, jaką jest wydalenie ( wyrok NSA z 7 lipca 1999 roku, sygn. V SA 1367/89). Wyraził ocenę, że w przedmiotowej sprawie doszło właśnie do takiego drobnego wykroczenia, które zostało niezwłocznie usunięte, zatem nie zaistniała konieczność wydania przedmiotowej decyzji zobowiązującej do opuszczenia kraju.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i ponownie przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie, stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani też nie doszło do naruszenia prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. z dnia [...] o zobowiązaniu skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do dnia 1 marca 2010 r.
Jako podstawę materialnoprawną decyzji organ odwoławczy wskazał przepis art. 97 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. Nr 234 z 2006 r., poz. 1694 z późn. zm.).
Na wstępie podkreślenia zatem wymagało, że art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż cudzoziemcowi wydaje się decyzję o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli przebywa na tym terytorium bez ważnej wizy, jeżeli jest wymagana, lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na tym terytorium.
Natomiast według art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, podstawą wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy niezgodnie z ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej również ustawą o promocji zatrudnienia, cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz legalnie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53a ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach.
W rozpoznawanej sprawie niewątpliwe było, że skarżący B. D., w dacie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w R. wykonywał pracę – nauczanie języka angielskiego na podstawie umowy zawartej w dniu [...] na czas określony od 1 grudnia 2009 r. do 30 czerwca 2011 r. Ponadto w zezwoleniu na pracę, wydanym przez Wojewodę w dniu 16 grudnia 2009 r. został określony okres, na jaki zezwolenie zostało wydane; od 21 grudnia 2009 r. do 20 grudnia 2012 r. Nie było również kwestionowane, że w dacie przedmiotowej kontroli, skarżący nie posiadał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż Wojewoda [...] w dniu [...] odmówił mu udzielenia takiego zezwolenia.
W związku z powyższymi ustaleniami, prawidłowo zatem uznał organ administracji, że skarżący naruszył przepis art. 87 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia - był bowiem uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie pod warunkiem posiadania tytułu pobytowego, wymienionego w tym przepisie.
Jak podkreślił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - zezwolenie na pracę, wydane przez Wojewodę w dniu [...] zawierało pouczenie o tym, że uprawnia do wykonywania pracy jedynie pod warunkiem posiadania przez cudzoziemca tytułu pobytowego, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 12 ustawy o promocji zatrudnienia.
Wobec stwierdzenia, że skarżący wykonywał pracę niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawidłowo również uznał organ, iż wystąpiła podstawa wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, określona w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.
Ponadto – jak trafnie podkreślił organ odwoławczy – samodzielną przesłankę wydania decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 1 tej ustawy - stanowiło przebywanie skarżącego na tym terytorium bez ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Z uwagi na stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, organy obydwu instancji prawidłowo zastosowały również art. 97 ust. 1 tej ustawy. Wymieniony przepis stanowi bowiem, że w przypadkach, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 1-3, cudzoziemiec może być zobowiązany do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do 7 dni, gdy z okoliczności sprawy wynika, że dobrowolnie wykona ten obowiązek.
W związku z tym podkreślenia wymaga, że zastosowanie – na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiło niewątpliwie łagodniejszą sankcję wobec skarżącego, niż wydanie decyzji o wydaleniu go z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego w zakresie zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W szczególności trafnie wskazał organ odwoławczy – odnosząc się do zarzutów odwołania – że z treści art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wynika, iż nie ma podstaw do oceny przez organ administracji stopnia naruszenia przez cudzoziemca przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W konsekwencji bezpodstawny był również zarzut skargi, że wobec skarżącego zastosowano zbyt surową sankcję w stosunku do stopnia naruszenia przez niego przepisów.
Ponadto – wbrew zarzutom skargi – stwierdzone w sprawie naruszenie przepisów, nie zostało usunięte przez skarżącego – jak zresztą potwierdził w uzasadnieniu skargi – nie uzyskał przecież zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a więc nie spełnił warunku posiadania tytułu pobytowego.
W ramach kontroli zgodności z prawem decyzji organów obydwu instancji stwierdzić zatem należało, że ustalenia stanowiące ich podstawę, zostały przeprowadzone w oparciu o prawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego.
Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów i zastosowaniu trafnej wykładni prawa.
Wobec tego – zgodne z prawem było rozstrzygnięcie organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w R. z dnia [...] o zobowiązaniu skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia przy jej wydaniu przepisów postępowania, ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skargę powyższą należało oddalić.
1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć:
- pełnomocnikowi strony skarżącej
2. kal. 1 m-c lub z wpływem pisma
Gliwice, 20 kwietnia 2011 r.