IV SA/Gl 391/11

IV SA/Gl 391/11 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2011-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Żarkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2,  art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz-Kunicka, , , po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. i R.G. na zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], w przedmiocie nauczycieli p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R.G. i J.P. – reprezentowana przez pełnomocnika R.G., wnieśli skargę na zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], zmieniające zarządzenie w sprawie powołania Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli z dnia [...]r. nr [...].
W treści skargi podnieśli zarzut, że Wojewoda [...] naruszył prawo poprzez powołanie Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli bez porozumienia ze związkami zawodowymi.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że przedmiotowe zarządzenie nie stanowi aktu prawa miejscowego, wydawanego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach, a jedynie służy realizacji powierzonych organowi zadań. Wobec tego nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach ze skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8/ bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a.
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia [...]r. Wojewoda [...] zmienił zarządzenie w sprawie powołania Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli z dnia [...]r. nr [...].
Natomiast tryb powołania komisji dyscyplinarnej dla nauczycieli reguluje rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz. U. z 1998 r. Nr 15, poz. 64), zwane dalej rozporządzeniem.
Na podstawie § 7 ust. 3 tego rozporządzenia, członków komisji, w tym przewodniczącego i jego zastępców, powołuje, odwołuje i ustala ich liczbę oraz funkcje, wojewoda lub właściwy minister, przy którym ta komisja działa, zwani dalej "organem, przy którym działa komisja", w porozumieniu ze związkami zawodowymi zrzeszającymi nauczycieli.
Wobec tego podkreślenia wymaga, że zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...]r. zostało wydane na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w wyżej wymienionym rozporządzeniu.
Jak zatem trafnie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, przedmiotowe zarządzenie nie jest aktem prawa miejscowego.
Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31 z 2009 r. poz. 206 ze zm.), wojewoda stanowi akty prawa miejscowego obowiązujące w województwie lub jego części – na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach.
Ponadto zaskarżone zarządzenie nie jest aktem lub czynnością, o których stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z aktami lub czynnościami, wymienionymi w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy organ administracji - w innej formie niż decyzja lub postanowienie - konkretyzuje normę prawa materialnego w sprawie indywidualnej.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. – jak podkreśla się w orzecznictwie – kontrolą sądu administracyjnego są objęte te prawne formy działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów administrowanych, w sprawach dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia administracyjnego. Akt lub czynność podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 12 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 699/08, LEX nr 470289). O akcie lub czynności w rozumieniu tego przepisu, na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określony w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04, LEX nr 125767).
W konsekwencji stwierdzić zatem należało, że zaskarżone w niniejszej sprawie zarządzenie wojewody nie jest aktem lub czynnością, o których stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przedmiotem tego zarządzenia nie jest bowiem konkretyzacja normy prawa materialnego w indywidualnej sprawie skarżących.
Wobec powyższego, kwestionowane zarządzenie nie należy do wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. prawnych form wykonywania administracji publicznej, podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Na podstawie zatem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., według którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, należało orzec jak w sentencji.