IV SA/Gl 359/04

IV SA/Gl 359/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Wiesław Morys /przewodniczący/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: sekr.sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi W.R. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę
Uzasadnienie
W.R. w dniu [...]r. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w J. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W dniu [...]r. ustalono, iż W.R. przyznano świadczenie [...] znak: [...] od dnia [...]r.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...]r. Kierownik PUP w J. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta J. postanowił wznowić postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi z dnia [...]r. Nr [...] o uznaniu W.R. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. oraz z dnia [...]r. Nr [...] o przyznaniu W.R. zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r. W uzasadnieniu wskazano, że okoliczności przyznania W.R. świadczenia [...] od dnia [...]r. nie były znane Urzędowi Pracy w dniu uznania w/wym. za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Następnie decyzją NR [...] z dnia [...]r. Kierownik PUP w J. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta J. działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 6 pkt 15 oraz art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. -o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 58, poz. 514 z 2003 r. ze zm./ oraz na podstawie art. 145 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 104 k.p.a. uchylił:
- decyzję z dnia [...]r. Nr [...] o uznaniu W.R. za osobę bezrobotną z dniem [...]r.,
- decyzję z dnia [...]r. Nr [...] o przyznaniu W.R. zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r.
Jednocześnie organ orzekł o odmowie uznania W.R. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. oraz odmowie przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r. z uwagi na nie spełnienie warunków art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w/wym. ustawy.
W uzasadnieniu wskazano, że W.R. w dniu [...]r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. W dniu [...]r. ustalono, iż W.R. przyznano świadczenie [...] Nr [...] od dnia [...]r. podkreślono, że okoliczność przyznania W.R. świadczenia [...] od dnia [...]r. nie była znana Urzędowi Pracy w dniu uznania w/wym. za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podniesiono, że art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że bezrobotnym nie może być osoba, która m.in. nabyła prawo do [...] z tytułu [...], a zgodnie z art.73 ust.4 tej ustawy prawo do zasiłku dla bezrobotnych i innych świadczeń ustaje z dniem utraty statusu osoby bezrobotnej. Reasumując organ wskazał, że w tej sytuacji stwierdzono istotne podstawy do uchylenia wymienionych na wstępie decyzji jako, że zaistniały przesłanki ujęte wart. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a jednocześnie zaistniały warunki do orzeczenia o odmowie uznania wymienionego za osobę bezrobotną z dniem [...]r. oraz do odmowy przyznania mu prawa do zasiłku z dniem [...]r., z uwagi na nie spełnienie warunków art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c omawianej ustawy.
W odwołaniu od tej decyzji W.R. podnosił , że nie zgadza się z decyzją ponieważ jest ona zbyt wczesna i gwałtowna, a nie dostał decyzji ZUS ani świadczenia ponieważ jest zawieszone. Podkreślił, że od [...]r. był bezrobotnym i jest nim do [...]r. ponieważ nie ma decyzji z ZUS. Podał, iż faktycznie pobrał zasiłek dla bezrobotnych za [...] i [...], nie wziął za [...], zaś okoliczność przyznania mu świadczenia [...] od [...]r. nie jest mu dotychczas znana. Zaznaczył , że odwołuje się również od "skreślenia z bycia absolwentem, albowiem ukończył w [...]r. ogólniak z maturą dla dorosłych".
Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. działając na podstawie art.2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. Nr 58 poz.514 ze zm.) w trybie art.138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego Wojewoda Ś. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art.2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - bezrobotnym jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, która m.in. nie nabyła prawa do [...] z tytułu [...]. Odwołujący rejestrując się w PUP dnia [...]r. oświadczył, iż jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, starając się jednocześnie w ZUS o kontynuację [...] z tytułu [...], uznając się za [...]. Organ zauważył, że obydwa te oświadczenia pozostają w sprzeczności co do stanu faktycznego dotyczącego zdolności odwołującego do pracy. Zaakcentowano, że na podstawie oświadczenia o zdolności i gotowości do podjęcia pracy, Kierownik PUP orzekł o uznaniu odwołującego za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Ponieważ jednak w dniu [...]r. wpłynęło do PUP pismo ZUS z [...]r. informujące, iż odwołujący ma przyznaną [...] od [...]r., to w ocenie ZUS odwołujący nadal niezdolny do pracy, skoro uzasadniało to kontynuację [...] z tytułu [...]. Konsekwencją nabycia prawa do [...] z tytułu [...] od [...]r. jest to, że odwołujący z tym dniem nie spełniał warunków z art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy do uznania za bezrobotnego. Zdaniem organu odwoławczego wznowienie przedmiotowego postępowania powinno nastąpić więc w oparciu o art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., zaś organ I instancji w podstawie prawnej postanowienia z [...]r. powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 i 8 k.p.a.. Co do podnoszonych przez stronę kwestii, iż nie otrzymał ani decyzji ZUS o przyznaniu [...], ani też samych pieniędzy wskazano stronie, że Urząd Pracy nie jest władny w tym zakresie, a po przedmiotową decyzję odwołujący powinien udać się do ZUS. Co do wniosku skarżącego przyznanie mu statusu absolwenta wskazano, że status ten obecnie nie może mu być przyznany, gdyż nie spełnia jednak warunków z art.2 ust. 1 pkt 2 ustawy do uznania za bezrobotnego, czego konsekwencją jest to, że nie może być absolwentem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz piśmie procesowym z dnia [...]r. W.R. podnosił, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją. Podnosił, że bez powodu odebrano mu status bezrobotnego i nie przyznano statusu absolwenta, a do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał decyzji ZUS-u. Podkreślił, iż zarejestrował się PUP w czasie , gdy był "w trakcie [...]".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie mogła ona odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /zwaną dalej p.p.s.a./ wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli kwestionowanej decyzji w tych ramach nie dostrzegł Sąd uchybień skutkujących jej wzruszeniem. Sprawa została bowiem dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia, zebrane dowody zostały poprawnie ocenione pod kątem wiarygodności, w wyniku czego poczyniono trafne ustalenia faktyczne, które przyjęto za podstawę zasadnych rozważań i prawidłowego rozstrzygnięcia. Zatem decyzja ta nie uchybia przepisom prawa procesowego. Nie narusza ona także przepisów prawa materialnego.
Bezspornym jest, że skarżący W.R. został zarejestrowany w dniu [...]r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. Pismem z dnia [...] ZUS Oddział w J. poinformował właściwy urząd pracy o fakcie przyznania skarżącemu [...] z tytułu [...] z dniem [...]r.
Definicję osoby bezrobotnej zawierał art. 2 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. stanowiący m.in. , że oznacza to m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, która m.in. nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy.
Zatem skoro skarżący - jak to wynika z znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy pism ZUS-u Inspektorat w J. z dat [...]r. i [...]r. nabył prawo do [...] z powodu [...], to oczywistym jest, że w przedmiotowym przypadku wystąpiła przesłanka negatywna uniemożliwiająca z tą datą ([...]r.) przyznanie skarżącemu statusu bezrobotnego. Konsekwencją braku tego statusu jest oczywiście brak podstaw do przyznania skarżącemu prawa zasiłku dla bezrobotnych, a także statusu absolwenta, które to uprawnienia może otrzymać jedynie osoba bezrobotna.
Na marginesie można dodać , a to zważając na treść skargi, gdzie skarżący wprost podał, że "zarejestrował się PUP w czasie , gdy był w trakcie [...]", iż także ta okoliczność potwierdza, iż skarżący w dniu rejestracji nie spełniał przesłanek do uznania za osobę bezrobotną, a to dlatego, że skoro nie był on zdrowy (zdrowy organ ciała , w tym przypadku [...], nie wymaga, co oczywiste rehabilitacji) to oczywistym jest niespełnienie w tej dacie innej przesłanki z art. 2 ust. 2 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu , nie był on bowiem osobą "zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia".
Zatem skoro zaistniały warunki do orzeczenia o odmowie uznania wymienionego za osobę bezrobotną z dniem [...]r., to konsekwencją tego jest fakt braku uprawnień po stronie skarżącego do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych.
Oczywistym jest, że w tej sytuacji decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy orzekającą o odmowie uznania skarżącego z dniem [...]r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych należy uznać za słuszną i zgodną z przepisami prawa. Zgodnie bowiem z art.73 ust.4 omawianej ustawy prawo do zasiłku dla bezrobotnych i innych świadczeń ustaje z dniem utraty statusu osoby bezrobotnej.
Reasumując należało dojść do wniosku, że w przedmiotowej sytuacji wystąpiły podstawy do uchylenia wymienionych w sentencji organu I instancji decyzji administracyjnych , albowiem zaistniały przesłanki ujęte w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co trafnie stwierdził w swojej decyzji organ I instancji. Na marginesie można w tym miejscu wskazać, że błędny jest pogląd organu odwoławczego, że wznowienie postępowania powinno nastąpić w oparciu o przepis art.145 § 1 pkt 8 k.p.a., albowiem przesłanka przewidziana w tym przepisie prawa nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, gdyż decyzja organu I instancji nie została "wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione".
Prawidłowo też ZUS przekazał na konto Funduszu Pracy kwotę nienależnie pobranych przez skarżącego zasiłków za okres od [...]r. do [...]r., albowiem zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie, którym przyznano prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia za okres, za który wypłacono zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy [...], które przyznały świadczenie, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów, świadczeń przedemerytalnych lub innych świadczeń pieniężnych przed odliczeniem składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i przekazują te kwoty na konto Funduszu Pracy właściwego powiatowego urzędu pracy.
Zatem końcowo godzi się wskazać, że w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i wyżej naprowadzonych okoliczności, pomimo subiektywnych odczuć skarżącego, należy uznać podjęte w sprawie rozstrzygnięcie za prawidłowe.
Uwzględniając powyższe i mając na uwadze, iż w świetle materiałów sprawy nie naruszono przepisów prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd orzekł jak w sentencji, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.