IV SA/GL 343/04

IV SA/Gl 343/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Wiesław Morys /przewodniczący/
Symbol z opisem
6240 Zmiana  kategorii zdolności do służby wojskowej
Skarżony organ
Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: sekr. sądowy Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A.O. na postanowienie Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojskowego Komendanta Uzupełnień w T. z dnia [...]r. Nr [...]
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...]r. A.O. zwrócił się do Wojskowego Komendanta Uzupełnień w T. z prośbą o skierowanie go na badanie lekarskie celem zmiany orzeczonej [...] lat wcześniej kategorii zdrowia "[...]".
Postanowieniem z dnia [...]r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w T. działając na podstawie art. 124 § 1 k.p.a. odmówił A.O. skierowania do wojskowej komisji lekarskiej w celu weryfikacji kategorii zdolności do służby wojskowej.
W uzasadnieniu wskazał, że orzeczeniem Komisji Lekarskiej z dnia [...]r. A.O. uznany został za [...] -kat." [...]" i w konsekwencji przeniesiony do rezerwy bez odbycia służby wojskowej przewidzianej dla poborowych. W kwestii wniosku wymienionego o skierowanie do komisji lekarskiej w celu zmiany tej kategorii na podniósł, że kategoria zdolności do czynnej służby wojskowej określa stopień zdolności wyłącznie dla potrzeb pełnienia tej służby. Podkreślił, że skoro nie jest przewidziane powołanie wnioskodawcy do służby, to brak jest w przedmiotowym przypadku uzasadnienia do weryfikacji kategorii zdolności do służby wojskowej.
W zażaleniu na to postanowienie zatytułowanym "odwołanie" A.O. domagał się skierowania go na badanie do wojskowej komisji lekarskiej. Wskazywał, że orzeczona [...] lat temu kategoria zdrowia "[...]" jest nieadekwatna do obecnego stanu jego zdrowia. Podniósł, że jego starania o zmianę kategorii zdrowia są spowodowane chęcią podjęcia pracy w [...]. Opisał także swoje kwalifikacje zawodowe i sprawnościowe.
Postanowieniem z dnia [...]r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. działając na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP (Dz.U. z 2002 r. Nr. 21 , poz. 205 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust. 1 cyt. wyżej ustawy Wojskowe Komisje Lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej: poborowych w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska, żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową, żołnierzy rezerwy. Zatem zdaniem organu brak jest uzasadnienia prawnego i faktycznego do ponownego badania stanu zdrowia A.O. pod względem zdolności do służby wojskowej ze względu na potrzeby Sił Zbrojnych RP i w związku z tym Wojskowy Komendant Uzupełnień nie miał podstaw prawnych do skierowania w/wym. na Powiatową Komisję Lekarską, Terenową Wojskową Komisję Lekarską.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.O. wyraził niezadowolenie z treści zaskarżonego postanowienia i wnosił o skierowanie go na badanie lekarskie. Powtórzył argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu. W szczególności podkreślił, że obecnie jest osoba zdrową , a obecna kategoria zdrowia utrudnia mu podjęcie pracy zawodowej w [...]. Zdaniem skarżącego organ naruszył przepis art. 65 ust. 1 Konstytucji RP i art. 25 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wskazał, że art. 28 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że ostateczne orzeczenie o zdolności do służby wojskowej może być w każdym czasie zmienione, jeśli w stanie zdrowia poborowego lub żołnierza nastąpiły istotne zmiany. Zdaniem organu dotyczy to jedynie poborowych lub żołnierzy rezerwy, którzy są zdolni do pełnienia służby wojskowej, albowiem przez tak długi czas mogą ujawnić się schorzenia lub żołnierz rezerwy ulegnie urazom, które mogą spowodować jego niezdolność do czynnej służby wojskowej. Zdaniem organu nie dotyczy to obywateli polskich, którzy ze względu na stan zdrowia zostali uznani za [...] do pełnienia służby. W przeciwnym wypadku ustawodawca nie ustalałby kategorii "[...]". jako [...]. Wskazał, że Wojskowy Komendant Uzupełnień jak i organ odwoławczy jako organy administracji rządowej niezespolonej przed skierowaniem do Komisji Lekarskiej są zobowiązane badać wniosek pod względem jego dopuszczalności w świetle prawa. Podniesiono, iż w przypadku skarżącego nie było dopuszczalne kierowanie go na kolejne badania, albowiem w sposób ostateczny zostało ustalone, że jest on [...].
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Skarga musiała odnieść skutek.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Analizując niniejszą sprawę w zakresie objętym zarzutami skargi oraz w ramach, wynikającego z art. 134 § 1 powołanej ostatnio ustawy, obowiązku kontroli zaskarżonego aktu z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł nie dostrzec uchybień skłaniających do uchylenia zaskarżonego postanowienia i orzeczenia je poprzedzającego.
Po pierwsze należy wskazać, iż zapadłe w niniejszej sprawie orzeczenia nie są orzeczeniami o których mowa w art. 123 k.p.a.. Nie są to orzeczenia podjęte "w toku postępowania administracyjnego". Wniosek skarżącego o skierowanie na badanie lekarskie "nie otworzył" bowiem na nowo postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...]r. Nr [...].
Koniecznym zatem wydaje się przypomnienie, że postępowanie administracyjne wszczyna się w celu "załatwienia sprawy", przez co należy rozumieć - wydanie decyzji. Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza zakończenie wszczętego postępowania wyłącznie w formie decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 104 k.p.a. organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, decyzje zaś rozstrzygają sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończą w danej instancji. Zatem w przedmiotowej sprawie orzeczenia organów - w samej rzeczy akty rozstrzygające co do istoty indywidualną sprawę skarżącego - winny były przybrać formę decyzji.
Godzi się przypomnieć, iż ostatecznym orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej M. z dnia [...]r. A.O. uznany został za [...]-kat. "[...]" i w konsekwencji przeniesiony został z dniem [...]r. do rezerwy, bez odbycia służby wojskowej przewidzianej dla poborowych.
Art. 99 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji - stanowił , iż żołnierzami rezerwy są osoby przeniesione do rezerwy na podstawie przepisów tej ustawy. Zatem z dniem 02 kwietnia 1997 r. (data przeniesienia do rezerwy) A.O. został zatem żołnierzem rezerwy.
Z kolei art. 29 tej ustawy przewiduje w ust. 1, że wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej:
1) poborowych w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska,
2) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową,
3) żołnierzy rezerwy,
a w ust. 2 , iż osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3, kieruje z urzędu lub na wniosek tych osób do wojskowej komisji lekarskiej wojskowy komendant uzupełnień, a osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - dowódca jednostki wojskowej.
W przedmiotowej sprawie organy administracji wojskowej powołując się na w/wym. przepis odmówiły skarżącemu (posiadającemu status żołnierza rezerwy) skierowania do wojskowej komisji lekarskiej.
Trzeba w tym miejscu przypomnieć, iż uznanie administracyjne istnieje wówczas, gdy administracja dla urzeczywistnienia stanu prawnego może wybierać między różnymi rozwiązaniami. Uznanie występuje wtedy, gdy norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia w sposób wyraźny dokonanie takiego wyboru organowi administracyjnemu. Inaczej mówiąc, ustawa pozwala na wybór następstwa prawnego, przy czym można dokonywać wyboru między dwiema lub więcej możliwościami.
Natomiast w przypadku gdy konkretna sytuacja prawna odpowiada stanowi przewidzianemu przez ustawę, to powinien nastąpić skutek prawny przewidziany przez ten akt, a dokładniej przez normę prawną w nim zawartą.
Skoro więc w omawianym przypadku ustawodawca użył słowa "kieruje" to oznacza - o ile stosowny wniosek (prośba) została złożona przez podmiot uprawniony do złożenia takiego wniosku ( w tym przypadku przez żołnierza rezerwy) - że taka konkretna sytuacja prawna i skutek przewidziany przez ustawę zaistniały w przedmiotowej sprawie. Z wyżej naprowadzonego przepisu wynika bowiem, iż na wniosek żołnierza rezerwy właściwy wojskowy komendant uzupełnień jest zobowiązany skierować tego żołnierza do wojskowej komisji lekarskiej. Zatem nie jest był on władny w przypadku złożenia prośby rzez uprawniony do tego podmiot odmówić wydania przedmiotowego skierowania.
Potwierdza to stanowisko także treść przepisów § 13 ust. 1 i § 14 ust. 1 pkt. 2 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 1992 r. Nr 57 poz. 278). Przepisy te stanowią, że do wojskowych komisji lekarskich kieruje się - z urzędu lub na prośbę - osoby ubiegające się o wydanie orzeczenia lekarskiego, a skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej w stosunku do żołnierzy rezerwy zarządza wojskowy komendant uzupełnień.
Stąd też także z tego powodu, orzeczenia organów obu instancji jako naruszające prawo - przepis art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony RP , ostać się nie mogły.
Na marginesie można także wskazać, iż nie sposób zgodzić się z argumentem przywołanym w odpowiedzi na skargę, a mianowicie określeniem tamże przez organ kategorii zdrowia "[...]" jako [...].
Przepis § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. (Dz.U. z 1992 r. Nr 57 poz. 278) zawiera definicję kategorii zdrowia "A", "D" i "E".
Przepis ten stanowi w § 1 w pkt.1 , że kategoria A to zdolny do służby wojskowej, co oznacza zdolność do odbywania zasadniczej i nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, zajęć wojskowych w czasie trwania studiów wyższych, przeszkolenia wojskowego, okresowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, zasadniczej służby lub szkolenia poborowych w obronie cywilnej, służby zastępczej, jak również służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny, w pkt. 2, że kategoria D to niezdolny do służby wojskowej, o której mowa w pkt. 1, w czasie pokoju, zaś w pkt. 3, iż kategoria E to trwale niezdolny do służby wojskowej, o której mowa w pkt 1, w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny.
W świetle powyższego przepisu nieuprawnionym jest więc określenie kategorii zdrowia "[...]" jako "[...]" [...]. Takie określenie jak wynika z powyższego wydaje się być uprawnione jedynie w stosunku do kategorii zdrowia "[...]".
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je orzeczenie organu I instancji, a to na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania oraz z naruszeniem prawa materialnego , co miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się podstaw do zastosowania art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ zaskarżone orzeczenie nie podlegało wykonaniu. Wskazania co do dalszego biegu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.