IV SA/Gl 302/04

IV SA/Gl 302/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-04-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Mikusiński /przewodniczący/
Szczepan Prax
Teresa Kurcyusz-Furmanik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie: NSA Szczepan Prax WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. Ł. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności przedemerytalnych o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] roku wydaną przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R., na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 6 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) Z. Ł. uznana została za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku w wysokości [...] zł począwszy od dnia [...] roku, jako spełniająca w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy warunki wymagane przez ustawodawcę do nabycia powyższych uprawnień.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] roku wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 6 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56) Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w R., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta R. orzekł o utracie przez Z. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] roku, gdyż z tym dniem strona podjęła zatrudnienie.
W wyniku następnej rejestracji Z. Ł. jako bezrobotnej w Urzędzie Pracy w R. wydana została na podstawie art. 2 ust. 1 i pkt 2, art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 37k ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 w związku z art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 2001 r. Nr 6, poz. 56) przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R., w dniu [...] roku decyzja Nr [...] o uznaniu strony za bezrobotną z prawem do zasiłku uzupełniającego od dnia [...] roku. Wniosek Z. Ł. o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego w decyzji powyższej został natomiast rozpoznany odmownie.
Organ rozstrzygający stwierdził, iż strona w dniu rejestracji nie spełniała opisanych w treści art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunków do uzyskania żądanego świadczenia, gdyż nie posiadała przepracowanego okresu 365 dni, co powinno mieć miejsce w ciągu ostatnich 18 miesięcy przed rejestracją w Urzędzie Pracy.
Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] roku wydaną przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R., w związku z upływem maksymalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, orzeczono o utracie przez Z. Ł. prawa do zasiłku.
Wojewoda Ś. po rozpoznaniu odwołania strony od decyzji organu I instancji
z dnia [...] roku Nr [...], decyzją Nr [...] z dnia [...] roku, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. nr 6, poz. 56 z 2001 r. z późn. zm.) uchylił wskazane rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi administracji I instancji do ponownego jej rozpoznania.
Jak wynikało z uzasadnienia decyzji Wojewody Ś., w oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, iż w dniu rejestracji Z. Ł. spełniała warunki do przyznania statusu osoby bezrobotnej, a nadto, do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła [...] lata. Zdaniem organu odwoławczego przepis art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie wymagał, aby nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego nastąpiło na podstawie at. 23 wskazanej ustawy, a jedną z przesłanek nabycia tego świadczenia jest spełnienie wymogów koniecznych do nabycia prawa do zasiłku (niezależnie od podstawy do jego przyznania), co w przypadku Z. Ł. miało miejsce. Organ odwoławczy zauważył zatem, iż nie mogąc wykluczyć prawa do świadczenia przedemerytalnego należało poczynić ustalenia w zakresie długości posiadanego przez stronę okresu uprawniającego do emerytury oraz ustalić w oparciu o decyzję ZUS wysokość emerytury w celu obliczenia świadczenia przedemerytalnego.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy wydana została przez Zastępcę Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w R. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta R., w dniu [...] roku, decyzja Nr [...]. W decyzji tej ponownie odmówiono przyznania Z. Ł. prawa do świadczenia przedemerytalnego, uznając ją, z dniem [...] roku, za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku uzupełniającego.
Organ ustalił, iż strona zarejestrowana była jako bezrobotna w okresie od [...] roku do dnia [...] roku, kiedy to podjęła zatrudnienie. Po upływie [...] miesięcy ponownie zarejestrowała się, a zatem stosuje się do niej zapis traktujący, iż bezrobotny, który utracił status osoby bezrobotnej na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia i zarejestrował się ponownie na skutek ustania tego zatrudnienia, uzyskuje prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego. Z powyższych okoliczności organ I instancji wyciągnął wniosek, iż Z. Ł. nie spełnia warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, gdyż świadczenie to przysługuje jedynie takiej osobie, która spełniając ustawowe warunki do uzyskania statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku jednocześnie, do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym zatrudniona była przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat. Z. Ł. natomiast nie spełniła warunków z art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. nr 6, poz. 56 z 2001 r. z późn. zm.) do uzyskania statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, bowiem jej uprawnienie do zasiłku jest wyłącznie kontynuacją uzyskanych przy poprzedniej rejestracji uprawnień, a nie jest samoistnym uprawnieniem.
Od decyzji powyższej strona wniosła odwołanie domagając się w nim przyznania jej żądanego świadczenia i wskazując, iż w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie występuje instytucja zasiłku uzupełniającego powołanego w zaskarżonej decyzji. Przyznanie jej zasiłku na okres pomniejszony o czas pobierania tego świadczenia wcześniej nie jest zatem kontynuacją poprzedniego pobieranego przez nią zasiłku. Nadto według odwołującej, zgodnie z art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, która spełnia wskazane w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych, a w przepisach zamieszczonych w rozdziale zatytułowanym "zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne" nie jest zawarte wymaganie, aby nabycie tego świadczenia nastąpiło na podstawie art. 23 wskazanej ustawy.
W związku ze złożonym odwołaniem organ odwoławczy wystąpił do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z pytaniem w kwestii interpretacji przepisu art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i zawiadomił o tym odwołującą.
W dniu [...] roku odwołująca wystąpiła do Wojewody Ś.
z wnioskiem o zawieszenie postępowania odwoławczego, co zostało uwzględnione w postanowieniu tego organu z dnia [...] roku Nr [...], a w następstwie wniosku strony o podjęcie zawieszonego postępowania wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) przez Wojewodę Ś. decyzja Nr [...] z dnia [...] r.
Decyzją tą Wojewoda Ś., po uzyskaniu odpowiedzi na postawione Ministerstwu Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej pytanie, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewoda Ś. stwierdził, dokonawszy interpretacji art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w oparciu o uzyskaną odpowiedź, że wyrejestrowanie się i podjęcie krótkotrwałej pracy powoduje powrót na uzupełnienie w ramach art. 25 ust. 11 lub 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a ponowna rejestracja nie powoduje nabycia przez stronę nowego świadczenia przedemerytalnego, jeżeli nie zostanie spełniony warunek zawarty w art. 23 ustawy, a to nowych 365 dni przepracowanych w okresie 18 miesięcy przed rejestracją. Ponadto, według wyjaśnień uzyskanych przez organ administracji, art. 37k ustawy wskazuje na konieczność posiadania statutu bezrobotnego oraz spełnienia warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 23 ustawy. Wojewoda Ś. podniósł, iż po myśli art. 4 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, minister właściwy do spraw pracy w zakresie objętym omawianą ustawą zapewnia jednolitość stosowania prawa, a zatem Wojewoda Ś. winien był dokonać rozstrzygnięcia z uwzględnieniem otrzymanych wytycznych.
Na powyższe rozstrzygnięcie organu administracji została złożona przez Z. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga, w której skarżąca wniosła o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego wobec spełnienia przez nią wymaganych ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunków. Skarżąca powołała się na zapis art. 25 ust. 12 i art. 23 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy wywodząc, iż w dniu kolejnej rejestracji spełniała warunki opisane w tej ostatniej normie prawnej. Podkreśliła nadto, w powołaniu na treść uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 roku sygn. OPS 9/00, że okres od [...] roku do [...] roku jest tożsamym okresem zasiłkowym, który nie został zaliczony do okresu uprawniającego do uzyskania świadczeń emerytalnych. W dniu [...] roku skarżąca przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo uzupełniające skargę, w którym ponad polemikę z interpretacją art. 25 ust. 11 i ust. 12 oraz art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu sprecyzowała swoje żądanie wobec podjęcia zatrudnienia w dniu [...] roku, domagając się przyznania świadczenia przedemerytalnego za okres od [...] roku do dnia [...] roku wraz z odsetkami za zwłokę w wypłacie świadczenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty tożsame co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszym rzędzie należy podnieść, że wedle treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zgodności z prawem wykonywania działań administracji publicznej, do których należy również wydawanie indywidualnych aktów prawa, jakim jest zaskarżona decyzja.
W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej p.p.s.a. w przypadku wniesienia skargi kontrola dokonywana przez sądy polega na badaniu czy kwestionowany akt prawny nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto sądy te badają czy organ administracyjny nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością wydanego rozstrzygnięcia. Przy czym, jak głosi art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu.
Przeprowadzając zatem ocenę zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem zarówno materialnym jak i procesowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja świadczenia przedemerytalnego pojawiła się w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu począwszy od dnia 1 stycznia 1997 roku na mocy kolejnej nowelizacji tego aktu prawnego dokonanej ustawą z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 147, poz. 687). Wprowadzony tą nowelą przepis art. 37k określał materialnoprawne warunki, od których spełnienia uzależniono przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Regulacja prawna w zakresie tego świadczenia podlegała następnie licznym zmianom przebiegającym w różnych okresach czasu. Niezmiennie jednak, poza innymi, różniącymi się od siebie w czasie obowiązywania ustawy przesłankami, warunkiem materialnoprawnym, od którego zależało przyznanie uprawnień do świadczenia przedemerytalnego było, by osoba ubiegająca się o to świadczenie spełniała określone w ustawie przesłanki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Na przestrzeni czasu od wprowadzenia w życie instytucji świadczenia przedemerytalnego przeobrażeniom podlegała także regulacja treści przepisu art. 37l, zawierającego formalne warunki przyznania świadczenia.
Tak też, w dniu pierwszej rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w R., a to w dniu [...] roku, zgodnie z obowiązującą w tej dacie wersją art. 37l omawianej ustawy, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku posiadała lub spełniała warunki do ich nabycia, a do okresu uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego zaliczało się okres aktualnie pobieranego zasiłku.
Skarżąca jednak, w chwili swojej pierwszej rejestracji nie mogła uzyskać prawa do świadczenia przedemerytalnego, gdyż, poza spełnieniem warunków do uzyskania statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, nie spełniała żadnej z pozostałych, wymienionych w treści art. 37k w wersji obowiązującej na dzień 17 grudnia 2001 roku przesłanek materialnoprawnych – bowiem jako urodzona w [...] roku nie posiadała wymaganego wieku, ani też okresu uprawniającego do emerytury.
Sytuacja skarżącej mogła ulec istotnej zmianie z chwilą wprowadzenia w życie kolejnej noweli do ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, kiedy to oba omawiane wyżej przepisy uległy zmianie. Ustawodawca wprowadził bowiem możliwość nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego dla osób, które do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym były zatrudnione przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyły co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęły okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn. Zmiana ta, obowiązująca od 1 stycznia 2002 roku wprowadzona została ustawą z dnia 17 grudnia 2001 roku o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1793). Jednakże w czasie wejścia w życie wskazanych przepisów skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej wobec podjęcia zatrudnienia. Zatrudnienie to trwało
[...] miesięcy, po czym, w dniu [...] roku skarżąca powtórnie zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. otrzymując zgodnie z treścią art. 25
ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu zasiłek na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skarżącej zmierzających do zanegowania poglądu prezentowanego przez organy administracji obu instancji co do podstawy prawnej i charakteru otrzymanego przez skarżącą zasiłku przy jej ponownej rejestracji, stwierdza, iż zarzutom tym nie można przyznać racji. Zapis treści art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest bowiem jednoznaczny i nie budzi wątpliwości, iż prawo do zasiłku skróconego stanowi kontynuację uzyskanego przy pierwszej rejestracji uprawnienia, wywodząc się z tych samych przesłanek faktycznych, które stanowiły podstawę przyznania tego uprawnienia. Wątpliwości prawne w zakresie "tożsamości zasiłku" były ponadto przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego (vide uchwała Sądu Najwyższego sygn. I PZP 41/92 OSNCP 1992 z.12 poz. 213, czy uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2000 r. sygn. OPS 9/00 publ. ONSA nr 1 poz. 5
z 2001 r.) gdzie jednoznacznie stwierdzone zostało, iż bezrobotni korzystający ze szczególnego uregulowania jakim jest przepis art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu powracają do tej samej sytuacji, jaka była w momencie rejestracji przed podjęciem zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa jednak, iż problematyka prawna stanowiąca przedmiot wskazanych orzeczeń, była związana z "tożsamością zasiłku" dla bezrobotnego i nie wkraczała w zakres instytucji świadczenia przedemerytalnego. Na tle przedstawionej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu skargi pojawiło się natomiast zagadnienie związane nie tylko z oceną charakteru uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych wywodzącego się z treści art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu lecz z oceną pojęcia "prawa do zasiłku" występującego jako materialnoprawna przesłanka do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Należy przeto zdaniem Sądu rozstrzygnąć, czy w pojęciu "prawo do zasiłku" zawartym w treści art. 37l ustawy, które musi istnieć w chwili rejestracji osoby bezrobotnej, mieści się również tzw. zasiłek uzupełniający, o którym mowa w art. 25 ust. 11 ustawy. Skarżąca bowiem w dniu [...] roku dokonała faktycznej rejestracji w Urzędzie Pracy powracając do statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku, a nadto w związku ze zmianą przepisu art. 37k spełniała jedną z wymaganych przesłanek materialnoprawnych do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Stan ten mógłby zatem zostać uznany za wyczerpanie warunków żądanych przez ustawodawcę dla uzyskania uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Ocena powyższego zagadnienia musi jednak zdaniem Sądu zostać dokonana z uwzględnieniem warunków formalnych zamieszczonych w treści art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Wraz ze zmianą treści art. 37k, ustawodawca nowelą do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 17 grudnia 2001 roku (Dz.U. Nr 154, poz. 1793) dokonał też zmiany jej art. 37l zawężając możliwość uzyskania prawa do świadczenia przedemerytalnego do osób, które spełniły warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy eliminując tym samym osoby, które posiadały lub spełniły te warunki w okresie pobierania zasiłku. Zatem skarżąca musiałaby spełnić wszystkie konieczne przesłanki o charakterze materialnoprawnym, określone w treści art. 37k ustawy w chwili ponownej rejestracji, w dniu [...] roku.
Jak zauważa się wcześniej, do przesłanek tych ustawodawca niezmiennie zaliczał posiadanie statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Skarżąca w chwili ponownej rejestracji nie spełniała przesłanek do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż po myśli art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony lub świadczył pracę w innej formie określonej we wskazanym przepisie.
Ostatnie zatrudnienie Z. Ł. poprzedzające dzień rejestracji w dniu [...] roku trwało wyłącznie [...] miesięcy. W celu przeto wykazania swoich uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych musiałaby odwołać się ona do okresu zatrudnienia wykazanego przy pierwszej rejestracji w Urzędzie Pracy w dniu [...] roku. Jednocześnie jednak w tym dniu, zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami, skarżąca nie spełniła pozostałych koniecznych przesłanek odnoszących się do wieku i stażu pracy lub okresu wymaganego do nabycia prawa do emerytury, a w konsekwencji, w dniu rejestracji uprawniającej skarżącą do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie spełniała pozostałych, wymaganych ustawą warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Powracając w tym miejscu do rozważań zawartych w cytowanym wyżej orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podzielając pogląd tam zaprezentowany stwierdza, iż odmienna wykładnia prowadząca do podwójnego uwzględnienia tego samego okresu zatrudnienia, który był podstawą nabycia prawa do zasiłku przy pierwszej rejestracji byłaby nadto sprzeczna
z zapisem art. 37l ustawy w jego brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, w świetle wykładni literalnej, a także i funkcjonalnej treści przywołanego art. 37l nie znajduje uzasadnienia koncepcja dopuszczająca możliwość spełnienia warunków materialnoprawnych opisanych w art. 37k ust. 1 in fine w momencie jednej rejestracji, a warunków materialnoprawnych opisanych w pkt 1 do 5 tegoż przepisu w chwili następnej rejestracji.
Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął, iż w pojęciu "prawo do zasiłku" zawartym w treści art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, które to prawo po myśli art. 37l ustawy musi istnieć w chwili rejestracji osoby bezrobotnej, nie mieści się również tzw. zasiłek uzupełniający, o którym mowa w art. 25 ust. 11 ustawy.
Mając na uwadze wszystkie te okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że jako chybione należało uznać zarzuty zawarte w skardze.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.
sw