IV SA/Gl 255/08

IV SA/Gl 255/08 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2008-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Edyta Żarkiewicz
Teresa Kurcyusz-Furmanik /sprawozdawca/
Wiesław Morys /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2008 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego G. z dnia [...]r. Nr [...], wydaną w oparciu o art. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej / Dz. U. z 1998r nr 90 poz. 575 z późn. zm./ , § 1, § 7 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych / Dz. U. z 1989r. Nr 65 poz. 294 z późn. zm./ oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych i podmiotów właściwych w tych sprawach / Dz. U. Nr 132 poz. 1115 ) orzeczono o braku rozpoznania u K. M. choroby zawodowej w postaci [...] określonej pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych.
Przyczyną rozstrzygnięcia , jak wskazano w jego uzasadnieniu, był brak rozpoznania choroby zawodowej u pracownika przez uprawnione placówki medyczne, mimo występowania czynnika szkodliwego w miejscu jego pracy .
Sprawa została wszczęta przed dniem wejścia w życie regulacji prawnej z 30 lipca 2002r., co uzasadniało zastosowanie w sprawie nieobowiązującego już w dniu wydawania decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych.
Z wywiadu w sprawie przebiegu i warunków pracy zawodowej K. M. wynikało, iż od [...] r. do [...] r zatrudniony był na [...] w charakterze [...], a później [...]. W latach [...]-[...] nadzorował prace w [...]. W obu okresach zatrudnienia narażony był na [...] średnio od [...] - [...] godzin na zmianę roboczą.
Od [...] r. natomiast przebywa na [...].
Jak wynikało z wydawanych w latach [...],[...],[...],[...] orzeczeń lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. brak było dostatecznych podstaw do rozpoznania [...]. W oparciu o przeprowadzaną analizę [...] stwierdzano u badanego [...] oraz pojedyncze [...].
Orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r., wydane dla potrzeb postępowania wszczętego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., w którym również nie znaleziono podstaw do rozpoznania [...], zawierało uzasadnienie powołujące się na brak u badanego typowych zmian [...] upoważniających (w pełni) do rozpoznania [...] zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowego Biura Pracy.
K. M. wniósł od opisanej wyżej decyzji odwołanie, w którym opisał charakter swojej pracy jako stwarzający narażenie zdrowia [...] czy [...], których [...] nie badano, a w jego odczuciu było bardzo duże.
Prezentował opinię, iż jego dolegliwości pozwalają na scharakteryzowanie schorzenia, jako choroby zawodowej.
Wskutek złożonego odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zwrócił się o wydanie opinii przez placówkę medyczną szczebla II, Instytutu Medycyny Pracy w S. W opinii tej potwierdzono, iż w [...] badanego brak obecności [...] odpowiadających efektom oddziaływania [...].
Uwzględniając tak uzupełniony materiał dowodowy, organ odwoławczy, decyzją Nr [...] z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
Dokonał ponownych ustaleń stanu faktycznego w sposób tożsamy, co w postępowaniu przed Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym i biorąc pod uwagę treść wydanych w sprawie orzeczeń upoważnionych placówek medycznych, mimo, iż dokumentacja zgromadzona w czasie dochodzenia epidemiologicznego wskazywała na narażenie zawodowe K. M., uznał stanowisko tego organu za zasadne.
K. M., nie zgadzając się ze stanowiskiem organów administracji wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu przeprowadzenia dowodu z opinii Instytutu Medycyny Pracy spoza województwa na okoliczność potwierdzenia istniejących u niego objawów choroby zawodowej [...].
W skardze zarzucił organowi odwoławczemu oparcie się na nieprecyzyjnych i niezrozumiałych orzeczeniach lekarskich. Podkreślił, iż jego badania lekarskie wykazywały charakterystyczne dla [...] zmiany w postaci [...] oraz [...], a mimo tego odmówiono przyznania zawodowego charakteru stwierdzonego u niego schorzenia.
Przedstawił zaświadczenie o stanie zdrowia z [...]r. wystawione przez lekarza Poradni Ogólnej zawierające sugestię, co do możliwości rozpoznania [...] w stanie początkowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w powołaniu na argumentację przywołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Po rozpoznaniu wniesionej przez pracownika skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 maja 2007r. sygn. akt IV SA/Gl 1150/06 uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż doszło w sprawie do naruszenia prawa procesowego wskutek oparcia się na autorytarnych i wręcz enigmatycznych orzeczeniach placówek diagnostycznych.
Sąd nakazał w ponownym postępowaniu zwrócić się do lekarzy Instytutu, którzy wydali orzeczenie, o uzupełnienie materiału dowodowego. W zaleceniach dla organu wskazano, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych nie określa parametrów [...], a więc niezbędne było jednoznaczne stwierdzenie, z jakiego względu stwierdzone u badanego objawy w postaci [...] nie odpowiadają jednostce chorobowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych. Sąd zwrócił nadto uwagę, iż w orzeczeniach lekarskich pojawiały się wskazania do dalszego leczenia w miejscowej przychodni i zalecenia badań kontrolnych, co mogło sugerować rozwój choroby. Lekarze powinni zatem jednoznacznie rozstrzygnąć, czy rozpoznane u badanego K. M. oznaki choroby można uznać za [...].
W ponownym postępowaniu administracyjnym organ zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w celu uzyskania opinii uzupełniającej.
Placówka medyczna dokonała powtórnej analizy dokumentacji dotyczącej sprawy i nie znalazła podstaw do zmiany swego dotychczasowego stanowiska.
W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, iż aktualny [...] nie wykazuje obecności [...] odpowiadających efektom [...], co tym samym nie pozwala na rozpoznanie [...]. [...] nie są stwierdzane [...], które zgodnie z wytycznymi zawartymi w międzynarodowej klasyfikacji [...] Międzynarodowego Biura Pracy nie stanowią też elementu [...] manifestacji tej choroby zawodowej.
K. M., odnosząc się do orzeczenia uzupełniającego, uznał je za krzywdzące i wniósł ponownie o przebadanie go w Instytucie Medycyny Pracy z innego województwa.
Na uzasadnienie swego wniosku dołączył wynik [...] o [...] z [...] r. wykonane przez Ś. Centrum [...], z [...] r. wykonane przez Katedrę i Zakład [...] Lekarskiej Ś. Akademii Medycznej w K., oraz wyniki badań [...] z [...]r. wykonane w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w R. W obu opisach badania [...] znajdowało się stwierdzenie, iż uzyskany obraz może odpowiadać zmianom w przebiegu [...].
Nie uwzględniając wniosku K. M., Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., w dniu [...]r. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...]r.
W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż w sprawie nie zostały spełnione kryteria wymagane dla stwierdzenia choroby zawodowej. Przeprowadzono dowód z uzupełniającej opinii placówki diagnostycznej, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2007r.sygn. akt IV SA/Gl 1150/06, jednakże orzecznicy potwierdzili brak podstaw do rozpoznania [...] u odwołującego, w powołaniu na wytyczne stosowania międzynarodowej klasyfikacji [...] Międzynarodowego Biura Pracy. Rozpoznawane [...] uznano za nieodpowiadające [...] właściwym dla efektów [...].
Odnosząc się do złożonego przez K. M. wniosku i przedstawionych przez niego wyników badań, organ wskazał, iż były to badania przeprowadzone przez jednostki nieuprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych natomiast postępowanie diagnostyczno-orzecznicze w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest postępowaniem dwuszczeblowym.
Od decyzji tej K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, kwestionując wydane w sprawie opinie medyczne, a w szczególności opisy przeprowadzonych badań [...] i [...], jako nieadekwatne do faktycznego stanu jego zdrowia.
Podniósł, iż od [...] lat leczy się na zdiagnozowaną przez prowadzących go lekarzy [...] i nie widzi powodu, by stosować wobec niego międzynarodową klasyfikacje [...], jeśli nie stosowano takich norm do [...].
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) zwanej dalej p.p.s.a.
W ramach kontroli wydawanych przez organu administracji rozstrzygnięć sądy administracji oceniają zgodność działania tych organów z przepisami procedury, słuszność zastosowania prawa materialnego, a także słuszność zastosowanej w sprawie interpretacji prawa materialnego.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.), biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowody i nie dokonując żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych.
Przystępując do oceny zgodności z prawem poddanej kontroli sądowej decyzji organu, na wstępie wskazać należy, iż zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu, które już raz, przed jej wydaniem, stanowiło przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej. Istotnym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest zatem, w pierwszej kolejności, stanowisko zajęte przez sąd rozpoznający uprzednio sprawę.
Zaznaczyć bowiem należy, iż zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 153 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego wywiera także skutki wykraczające poza zakres kontrolowanego postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne w sprawie. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający obecnie sprawę, nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r. sygn akt IV SA 527/97).
Odnosząc się zatem do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2007r. sygn. akt IVSA/GL 1150/07 zauważa się, iż wynikały z nich nie budzące wątpliwości wskazania dla organu. Nakazane zostało bowiem organowi doprowadzić, w drodze uzupełniającego orzeczenia placówki diagnostycznej, do jednoznacznej diagnozy występujących u K. M. objawów, a jako niezbędne uznano jednoznaczne stwierdzenie, z jakiego względu występujące u badanego objawy w postaci [...] nie odpowiadają jednostce chorobowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych.
Jak widać z materiału sprawy przedstawionej obecnie do kontroli sądowoadministracyjnej, organ wydając zaskarżoną decyzję wystąpił do jednostki orzeczniczej, zgodnie z wskazaniami zawartymi w przywołanym wyroku Sądu, uzyskując od Instytuty Medycyny Pracy w S. uzupełniająca opinię.
Należało przeto rozważyć, czy treść uzupełniającej opinii Instytut Medycyny Pracy w S. spełniała wymagania, o których mowa była w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , a tym samym czy mogła stanowić wystarczającą podstawę do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie zwraca się uwagę na rolę orzeczeń lekarskich w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej, nadając im charakter opinii w rozumieniu art. 84 k.p.a. Przywołać można tu przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 1999r. sygn I SA/Wr 1452/97 publ. ONSA 2000/2/63 lub z dnia 6 sierpnia 1998r sygn. II SA/Wr 1980/97 nie publ., w których stwierdza się, iż orzeczenie jednostki organizacyjnej właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego.
Jest zatem oczywiste, iż orzeczenie takie musi być przekonywującą i czytelne, pozostawać w zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkie uzasadnione w taki sposób, by wyjaśnić wszelkie medyczne wątpliwości z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny.
Występujące w sprawie jako opiniodawcy, działające z upoważnienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r w sprawie chorób zawodowych / Dz. U. z 1989r. Nr 65 poz. 294 z późn. zm./ zwanego dalej rozporządzeniem, jednostki diagnostyczno-konsultacyjne, jako podstawę diagnozowania [...] przyjęły badania [...].
Orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy, zakwestionowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem z dnia z dnia 11 maja 2007r. sygn. akt IVSA/GL 1150/07, uzasadniało brak możliwości rozpoznania u K. M. [...] w powołaniu na brak u badanego typowych [...] upoważniających (w pełni) do rozpoznania tej choroby zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowego Biura Pracy.
Za tożsame uznać można uzasadnienie orzeczenia uzupełniającego. Lekarze orzecznicy potwierdzili bowiem brak podstaw do rozpoznania [...] u K. M. w powołaniu na wytyczne stosowania międzynarodowej klasyfikacji [...] Międzynarodowego Biura Pracy. Rozpoznawane [...] uznano za nieodpowiadające [...] właściwym dla [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje tym samym, iż uzupełniające orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w S. nie odpowiada wymaganiom stawianym przepisem art. 84 § 1 k.p.a. Jest one bowiem nadal pozbawione należytego uzasadnienia i nie mogło służyć za podstawę wydania zaskarżonej decyzji.
Stwierdzić przede wszystkim należy, iż posługiwanie się, dla sklasyfikowania objawów występujących na pełnowymiarowym standartowym [...], zaleceniami wydanymi w [...]r. przez Międzynarodowe Biuro Pracy, pod nazwą Międzynarodowa Klasyfikacja [...], nie zwalania placówek diagnostycznych od szczegółowego i przekonywującego uzasadnienia wydawanego orzeczenia.
Międzynarodowe Biuro Pracy, jako organ Międzynarodowej Organizacji Pracy, której członkiem od chwili jej założenia, a to od 1919r. jest również Polska, zgodnie z treścią art. 10 Konstytucji Międzynarodowej Organizacji Pracy, ma charakter organu wykonawczego i nie ma uprawnień do stanowienia obowiązujących norm prawnych o zasięgu międzynarodowym.
Wydana przez Międzynarodowe Biuro Pracy "Klasyfikacja" ma więc charakter zaleceń, a nie wiążących reguł. Celem wydanej w 1980r. klasyfikacji było ułatwienie i ujednolicenie opisywania indywidualnych objawów [...]. Nie służy ona natomiast tworzeniu prawnej definicji choroby [...].
Powołując się zatem na "Klasyfikację", lekarze orzecznicy wskazać powinni , w jaki sposób , zgodnie z nią, zaklasyfikowali do właściwej kategorii zaobserwowane u skarżącego zmiany i z jakich przyczyn - czy z powodu ich wielkości, kształtu, ilości itp. nie można zaobserwowanych zmian w [...] badanego zdiagnozować, jako [...].
Zwraca uwagę, iż w orzeczeniach z [...]r. i [...]r. wyniki badań [...] wskazywały w [...] skarżącego na obecność [...] i [...]. Orzeczenie uzupełniające natomiast dyskwalifikuje występujące w [...] badanego [...], jako charakterystyczne dla [...]. Stanowisko takie nie zostało jednak uzasadnione.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, powoływanie się na zalecenia Międzynarodowego Biura Pracy, służące wyłącznie w celu klasyfikowania i porównywania stwierdzanych w badaniach [...] objawów, nie tylko nie zwalnia placówek medycznych od szczegółowego uzasadnienia ich stanowiska ale nie zwalnia także lekarzy od ustosunkowania się do wyników innych badań, którymi dysponowali w czasie wydawania opinii. Zwłaszcza, iż badania [...], jakie przedstawiał skarżący, są badaniami niewątpliwie bardziej czułymi, pozwalającymi na wcześniejsze diagnozowanie chorób [...].
Tym samym uznać trzeba, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Bez względu bowiem na przewidziane prawem, tylko dwuszczeblowe postępowanie diagnostyczne, na organie inspekcji sanitarnej ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zbadania wszystkich zebranych dowodów i dokonania ustaleń na podstawie wszechstronnego ich rozważenia. Stwierdza bowiem chorobę zawodową lub odmawia takiego stwierdzenia organ inspekcji sanitarnej, a nie placówka diagnostyczno-konsultacyjna. Jego rolą jest więc uzyskać takie dane, na podstawie których można wyprowadzić i uzasadnić wniosek, czy stwierdzone objawy chorobowe pozostają w związku przyczynowym z wykonywaną pracą zawodową, czy też rodzaj wykonywanej pracy nie ma żadnego wpływu na powstanie i rozwój schorzenia. Mając do dyspozycji orzeczenie lekarskie nie wyjaśniające w sposób wymagany prawem przyczyn odmowy rozpoznania u badanego jednostki chorobowej organ inspekcji sanitarnej nie może wydać decyzji zgodnej z przywołanymi wyżej przepisami procedury administracyjnej. Organ musi nadto pamiętać, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1995r. sygn SA/Lu 2479/94 publ. LEX nr 27106).
Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji niewątpliwie wpływać też musi naruszenie zasady przekonywania, uregulowanej w treści art. 11 k.p.a. Reguła ta powinna przenikać do całokształtu działań administracji w toku całego postępowania. W szczególności duże znaczenie dla realizacji wskazanej zasady ma przedstawienie procesu ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnienie stronie zasadności decyzji może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna dla niej, jest zasadna, co ma ogromny wpływ na efektywność działań organów ( por. S. Rozmaryn O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. PiP 1961 Nr 12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 1984 sygn. akt Sa/Po1122/83 nie publ., czy W. Dawidowicz Postępowanie Administracyjne Zarys Wykładu Warszawa 1983).
Wskazując zatem ponownie, iż choroba [...], jako choroba zawodowa nie jest w wykazie chorób zawodowych ograniczona przez wskazanie koniecznych do jej stwierdzenia objawów czy parametrów, a Klasyfikacja Międzynarodowego Biura Pracy nie stanowi wystarczającej podstawy do samodzielnego definiowania tej jednostki chorobowej, a jedynie ułatwia zapisywanie stwierdzanych objawów, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za konieczne uchylić zaskarżoną decyzję i sprawę przekazać Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w K. do jej ponownego rozpoznania z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 11 maja 2007r. Sygn akt IV SA/Gl 1150/06, a także oceny prawnej przedstawionej powyżej.
Rolą organu będzie więc uzyskanie takiego orzeczenia lekarskiego, które odniesie się do dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącego w toku postępowania, jako że stanowi ona dowód w sprawie, a także, które zawierać będzie uzasadnienie wyjaśniające z jakiego względu stwierdzone u badanego objawy w postaci [...], a także [...], mogące uchodzić za charakterystyczne objawy choroby [...], nie odpowiadają jednostce chorobowej zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych.
Podkreśla się ponownie, iż powołanie się placówki diagnostycznej na wytyczne stosowania międzynarodowej klasyfikacji [...] Międzynarodowego Biura Pracy, jako na podstawę wykluczenia choroby [...] u skarżącego, z punku widzenia wymogów opinii jest niewystarczające i ma charakter wypowiedzi autorytarnej.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji, po myśli art. 145 § 1 pkt lit c p.p.s.a.