IV SA/Gl 239/12

IV SA/Gl 239/12 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2013-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-03-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Mikusiński /przewodniczący sprawozdawca/
Stanisław Nitecki
Tadeusz Michalik
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
II OSK 1549/13 - Wyrok NSA z 2015-01-28
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
art. 235(1)
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A S. A. w K. Oddział Elektrownia A w B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz w oparciu o art. 2351 i art. 2352 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 ze zm.), a także o §8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. stwierdził u Z.B. chorobę zawodową - pylicę krzemową płuc, ujętą w poz. 3/1 wykazu chorób zawodowych określonego w przywołanym rozporządzeniu z dnia 30 czerwca 2009 r.
W uzasadnieniu organ administracyjny podniósł, iż w toku postępowania ustalono, że wyżej wymieniony będąc zatrudnionym:
- od 1967 do 1973 roku w B w B. (zakład zlikwidowany), na stanowisku ślusarza - spawacza;
- od 1973 do 1976 roku w C w B., na stanowisku spawacza elektrycznego;
- od 1984 do 1985 roku w Przedsiębiorstwie D w G. (zakład zlikwidowany), na stanowisku spawacza, wytapiacza;
- od 1990 do 1992 roku w E Sp. z o.o. w S., na stanowisku spawacza i ślusarza-spawacza oraz
- od 1 lipca 1976 r. do 3 czerwca 1984 r., od 1 września 1985 r. do 16 sierpnia 1990 r. i od 3 kwietnia 1992 r. do 30 września 2001 r. - w F S.A. w Z., na stanowiskach: spawacza uniwersalnego, spawacza, spawacza elektrycznego, napawacza-spawacza, spawacza elektrycznego-napawacza, spawacza-ślusarza, spawacza elektryczno-gazowego i ślusarza,
pracował w warunkach narażenia na działanie pyłów zawierających wolną, krystaliczną krzemionkę, stwarzających ryzyko powstania wspomnianej choroby zawodowej.
Równocześnie pylica krzemowa płuc została u niego rozpoznana przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., która wyraziła takie stanowisko w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...]r., wydanym na podstawie wniosków płynących z badania przedmiotowego i podmiotowego, przeprowadzonej diagnostyki różnicowej, oceny obrazu rtg i zgromadzonej dokumentacji medycznej a także z analizy narażenia zawodowego.
Jakkolwiek przy tym jeden z pracodawców, a mianowicie G S.A. - C w B. wniosła do sprawy szereg uwag, w tym wywodziła, że pracując na jej rzecz, Z. B. nie był narażony na pyły zwłókniające w stężeniach okresowo przekraczających dopuszczalne normy, to jednak organ pierwszej instancji nie zgodził się z tym twierdzeniem. Podkreślił bowiem, iż we wspomnianym zakładzie nie były prowadzone badania środowiskowe dla stanowiska spawacza elektrycznego, jednak wyniki pomiarów z 1977 r., na które powoływał się Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. w treści nadesłanego do sprawy pisma z dnia 7 lipca 2010 r. wskazują na wysokie prawdopodobieństwo istnienia tego czynnika szkodliwego. Organ sanitarny dodał, że obecność tego czynnika była także potwierdzana przez wyżej wymienionego pracownika w oświadczeniach składanych odpowiednio 23 czerwca i 9 września 2010 r., a tym samym jego późniejsze wywody - sprzeczne z tymi oświadczeniami - trudno uznać za wiarygodne.
Odwołanie od wskazanej wyżej decyzji złożył G S.A. - C w B. Odwołujący się pracodawca podniósł zarzut naruszenia art. 2351 Kodeksu pracy wskazując na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w sprawie występują okoliczności świadczące o co najmniej wysokim prawdopodobieństwie spowodowania choroby stwierdzonej u Z.B. zatrudnieniem w tym zakładzie w latach 1973-1976. Nadto zarzucił naruszenie art. 77 §1 i art. 7 K.p.a., poprzez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego oraz art. 2352 Kodeksu pracy w postaci niepopartego dokumentami uznania, że rozpoznanie choroby zawodowej nastąpiło w krótkim, zaledwie trzyletnim okresie, który miał miejsce przed trzydziestoma laty. Zdaniem wspomnianego pracodawcy, organ sanitarny w sposób nieuprawniony przyjął istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem spornej choroby a pracą na jego rzecz i skupił się wyłącznie na tym, nie wyjaśniając równocześnie okoliczności związanych z istnieniem czynnika szkodliwego w innych zakładach, w których Z.B. był zatrudniony ani też nie badając ewentualnych "indywidualnych predyspozycji", które mogły wywołać u niego pylicę. Odwołujący się zaakcentował, że brak jest dowodów potwierdzających, iż w jego zakładzie, w środowisku pracy spawacza elektrycznego istniało narażenie na pyły zawierające wolną krzemionkę. W szczególności nie sposób uznać za przekonujące wywody zawarte w piśmie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 7 lipca 2010 r., w którym jedynie wskazano, jakoby istniały bliżej nieokreślone dowody potwierdzające istnienie takiego czynnika i powołano się na wyniki pomiarów z roku 1977, kiedy to Z.B. nie pracował już w C.
Decyzją z dnia [...]r. nr [...][...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji. Organ odwoławczy zgodził się z dokonanymi w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustaleniami co do przebiegu pracy zawodowej wykonywanej przez Z.B. w latach od 1967 do 2001 i co do zajmowanych przezeń stanowisk, gdzie praca była związana z ekspozycją na pył zwłókniający zawierający krzemionkę. Odnotował również, że pylica krzemowa została u wyżej wymienionego rozpoznana przez lekarzy Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K., w orzeczeniu lekarskim nr [...] wydanym [...]r.
W tym miejscu organ drugiej instancji podniósł, że w toku postępowania odwoławczego wspomniany pracownik został poddany badaniom w placówce orzeczniczej drugiego szczebla, a mianowicie w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Także ta jednostka, w dniu [...]r. wydała orzeczenie nr [...], w którym zdiagnozowała pylicę krzemową płuc. Ustaliła bowiem, że aktualny radiogram klatki piersiowej badanego wykazuje zmiany ogniskowe o regularnych, okrągłych kształtach i odpowiedniej gęstości, których obecność może odpowiadać efektom działania pyłów zwłókniających, co uzasadnia rozpoznanie pylicy płuc. Podniesiono przy tym - uwzględniając ocenę wyników badań obrazowych jak również szczegółową analizę narażenia zawodowego związanego z ekspozycją nie tylko na pył z zawartością krzemionki lecz także na tlenki metali w dymach spawalniczych - że nie można bezspornie ustalić rodzaju istniejących guzków pyliczych. Jednakże wobec mieszanego charakteru narażenia zawodowego można uznać za zasadne rozpoznanie pylicy krzemowej.
W tym stanie rzeczy [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zakwestionował zasadność zarzutów podnoszonych w odwołaniu podkreślając, że okoliczności sprawy dawały podstawy do przyjęcia, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego pomiędzy występującą u Z.B. pylicą a wykonywaną przezeń pracą w narażeniu na czynnik szkodliwy.
Dodał przy tym, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, w przypadku wielu pracodawców organ sanitarny nie ma obowiązku ustalania stopnia zawinienia poszczególnych zakładów pracy, w których zatrudnienie mogło spowodować powstanie choroby zawodowej. Jego rola sprowadza się bowiem do stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia tego schorzenia, nie zaś do ustalania stopnia odpowiedzialności konkretnych pracodawców.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach "A" S.A. w K., Oddział C w B. (następca prawny G S.A. - C" w B.), reprezentowana przez radcę prawnego J.K. (pełnomocnictwo stanowi kartę nr 5 akt sprawy) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, iż nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Pełnomocnik strony skarżącej podniósł zarzut naruszenia norm proceduralnych zawartych w art. 7 i art. 77 §1 K.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 235, art. 2351 i art. 2352 Kodeksu pracy. Podkreślił bowiem, że orzekające w sprawie organy bezpodstawnie przyjęły istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem spornej choroby a pracą Z.B. w C. Wskazał również, że teza, jakoby pracował on wówczas w narażeniu na czynnik mogący wywołać sporną chorobę, nie została w żaden sposób udokumentowana i brak jest dowodów, które mogłyby ją potwierdzać, zwłaszcza, że w okresie zatrudnienia nie przeprowadzano pomiarów stężenia pyłów na jego stanowisku, zaś on sam w oświadczeniach złożonych w dniach 3 i 24 września 2010 r. podał wyraźnie, iż pracę w charakterze spawacza ręcznego wykonywał w tym zakładzie sporadycznie. Pełnomocnik skarżącej zwrócił także uwagę na sprzeczność pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który najpierw stwierdził brak podstaw do rozpoznania u Z.B. pylicy krzemowej a następnie orzekł o rozpoznaniu tego schorzenia.
W dalszej części skargi powtórnie wskazano na brak wyjaśnienia przez organy sanitarne, czy sporna choroba nie mogła stanowić skutku pracy w narażeniu, świadczonej na rzecz innych pracodawców, u których wyżej wymieniony był zatrudniony w okresie późniejszym niż w C oraz nie uwzględniły "indywidualnych predyspozycji" tego pracownika.
W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i powtarzając argumentację z uzasadnienia swojej decyzji wywiódł, iż nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ drugiej instancji raz jeszcze podkreślił, że specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez dwie kompetentne placówki orzecznicze zakwalifikowały rozpoznane u Z.B. schorzenie jako chorobę zawodową, co przy potwierdzonym fakcie pracy w warunkach narażenia zawodowego umożliwiało wydanie decyzji administracyjnej stwierdzającej jej istnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.
Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869) oraz ustalenie, że zostało ono wywołane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie wspomnianych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Stosownie przy tym do §8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w §5 omawianego aktu.
W niniejszej sprawie u Z.B. stwierdzono chorobę zawodową w postaci pylicy krzemowej płuc, wymienioną w poz. 3/1 wykazu chorób zawodowych. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, wyżej wymieniony był poddany badaniom w dwóch uprawnionych jednostkach orzeczniczych, a mianowicie w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Pierwsza z tych placówek wypowiedziała się jednoznacznie o rozpoznaniu u badanego spornej choroby zawodowej, co znalazło wyraz w orzeczeniu lekarskim z dnia [...]r., nr [...], w którym powołano się na wnioski płynące z badania przedmiotowego i podmiotowego, przeprowadzonej diagnostyki różnicowej, oceny obrazu rtg, a także z analizy dokumentacji medycznej i narażenia zawodowego.
Choroba ta została także u wspomnianego pracownika rozpoznana przez placówkę drugiego szczebla, to jest Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Jakkolwiek bowiem jednostka ta pierwotnie zakwestionowała istnienie spornego schorzenia, wydając orzeczenie z dnia [...]r., nr [...] o braku podstaw do jego rozpoznania oraz uznając, że dolegliwość, na którą zainteresowany się uskarża to pylica spawaczy wymieniona w poz. 3/4 wykazu chorób zawodowych, (co stwierdzono w odrębnym orzeczeniu z dnia [...]r. nr [...]), to jednak następnie zmieniła swoje stanowisko i w dniu [...]r. wydała nowe orzeczenie "zweryfikowane" nr [...], w którym zdiagnozowała pylicę krzemową płuc. W treści przywołanego orzeczenia z dnia [...]r. podniosła, że aktualny radiogram klatki piersiowej badanego wykazuje zmiany ogniskowe o regularnych, okrągłych kształtach i odpowiedniej gęstości, których obecność może odpowiadać efektom działania pyłów zwłókniających, co uzasadnia rozpoznanie pylicy płuc. Przyznała przy tym (uwzględniając ocenę wyników badań obrazowych jak również szczegółową analizę narażenia zawodowego związanego ekspozycją nie tylko na pył z zawartością krzemionki lecz także na tlenki metali w dymach spawalniczych), że nie można bezspornie ustalić rodzaju istniejących guzków pyliczych. Jednak końcowo - zważywszy mieszany charakter narażenia zawodowego - uznała za zasadne rozpoznanie pylicy krzemowej.
Podsumowując należy uznać, że fakt występowania u Z.B. spornej choroby zawodowej został oparty na dostatecznie przekonujących i wiarygodnych dowodach. W sprawie ustalono bezspornie, że zainteresowany uskarża się na pylicę płuc i choć - jak wynika z opinii wydanych przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - istniały pewne wątpliwości co do typu tej choroby (pylica spawaczy czy też pylica krzemowa), to ostatecznie wspomniana placówka, podobnie jak wcześniej jednostka pierwszego szczebla, opowiedziała się za rozpoznaniem u niego pylicy krzemowej. Diagnoza tej treści została uzasadniona w sposób przekonujący, z powołaniem się na wyniki odpowiednich specjalistycznych badań oraz oparta na analizie wszystkich okoliczności związanych z oceną jego stanu zdrowia. Brak jest zatem podstaw, aby rozpoznanie to kwestionować, zwłaszcza, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych przeciwdowodów mogących świadczyć o jego ewentualnej wadliwości.
W tym stanie rzeczy do stwierdzenia choroby zawodowej konieczne było zbadanie drugiej przesłanki określonej w art. 2351 Kodeksu pracy, a mianowicie ustalenie, czy zachodzi bezsporność lub wysokie prawdopodobieństwo spowodowania spornego schorzenia działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy bądź sposobem wykonywania pracy.
W tym miejscu należy zaakcentować, że zgodnie z poglądem sformułowanym w orzecznictwie sądowym, dla uznania danego schorzenia za chorobę zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na jej powstanie, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że to właśnie takie warunki ją spowodowały. Nie wyklucza to wprawdzie możliwości wykazania, że pomimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę jej powstanie w konkretnym przypadku nastąpiło z przyczyn nie związanych z wykonywaniem pracy, jednak nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą tu być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na czynnik szkodliwy (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 1982 r., sygn. akt II SA 372/82, publ.: ONSA 1982/1/33).
W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań prawnych Sąd uznał, że wywody podnoszone w skardze nie mogły odnieść skutku.
Jakkolwiek pełnomocnik strony skarżącej zarzucał orzekającym w sprawie organom uchybienie polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i brak dostatecznego wyjaśnienia etiologii spornej choroby, to jednak wywód ten należy uznać za chybiony, jako że dokumentacja dołączona do akt administracyjnych wskazuje jednoznacznie, że Z.B. pracował w narażeniu na pyły zawierające krzemionkę. Narażenie to występowało mianowicie w innych zakładach, w których pracował, co potwierdzają karty oceny narażenia zawodowego dotyczące jego pracy w F S.A. oraz w E Sp. z o.o. (vide: odpowiednio karty nr 5 i 9 b tych akt). Nie można więc zgodzić się z zawartymi w skardze twierdzeniami, jakoby kwestia istnienia narażenia zawodowego u innych pracodawców nie została przez organy sanitarne dostatecznie zbadana.
Zważywszy powyższe Sąd uznał, że wydanie decyzji rozstrzygającej o stwierdzeniu choroby zawodowej w postaci pylicy krzemowej płuc było uzasadnione. Skoro bowiem schorzenie to zostało rozpoznane u Z.B. przez lekarzy specjalistów kompetentnych placówek diagnostycznych, a równocześnie nie budzi wątpliwości fakt, iż będąc zatrudnionym u dwóch wyżej wymienionych pracodawców, pracował on w narażeniu na czynnik szkodliwy mogący dolegliwość tę wywołać, to dokonane w niniejszym zakresie ustalenia dawały podstawy do przyjęcia, że istniał związek przyczynowy pomiędzy tymi okolicznościami.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący braku oceny genezy spornego schorzenia w aspekcie "indywidualnych predyspozycji" pracownika. Pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał bowiem żadnych konkretnych faktów, które mogłyby wskazywać na prawdopodobieństwo samoistnej czy pozazawodowej etiologii tej choroby.
W takiej sytuacji również argumentacja kwestionująca prawidłowość poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń co do tego, czy narażenie na pyły zawierające krzemionkę istniało także w związku z pracą Z.B. na rzecz C nie mogła przesądzić o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Nawet, jeżeli zarzuty te okazałyby się uzasadnione, to ewentualne uchybienia organów w tym zakresie nie mogłyby zmienić faktu, że rozstrzygnięcie o stwierdzeniu choroby zawodowej wydane zostało prawidłowo. Także w przypadku, gdyby zatrudnienie wskazanego pracownika w zakładzie pracy prowadzonym przez stronę skarżącą nie wiązało się z narażeniem na wspomniany czynnik szkodliwy, stwierdzenie choroby zawodowej miałoby podstawy. Istotny jest bowiem fakt, iż narażenie takie w ogóle istniało u któregokolwiek z pracodawców, a zatem, skoro miało ono miejsce w F S.A i w E S.A., to sama okoliczność, że nie występowało w C, nie pozwalałaby na kwestionowanie zawodowego charakteru spornego schorzenia.
Dodatkowo należy zaakcentować, że - jak trafnie odnotowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - z obowiązujących przepisów nie wynika, aby na organach sanitarnych orzekających w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej spoczywał obowiązek badania, u którego pracodawcy choroba ta powstała. Zadanie ich polega bowiem jednie na ustaleniu, czy istniejące schorzenie ma charakter zawodowy, to jest, czy stanowi efekt pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy bądź zostało spowodowane sposobem wykonywania pracy.
W przypadku więc, gdy pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowym na rzecz kilku podmiotów, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu zostało ono spowodowane zatrudnieniem u każdego z tych pracodawców z osobna. Wniosek taki płynie również z treści §8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych stanowiącego, iż państwowy inspektor sanitarny przesyła decyzję wydaną w przedmiocie choroby zawodowej pracodawcy lub pracodawcom zatrudniającym pracownika w warunkach, które mogły spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia tej choroby. W omawianym przepisie chodzi więc o zatrudnienie w warunkach, które mogły wywołać określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnieniu w warunkach, które te skutki wywołały.
Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u osoby świadczącej na jego rzecz pracę w narażeniu zawodowym stanowi natomiast zupełnie odrębną kwestię, która nie podlega w niniejszej sprawie ocenie Sądu, gdyż wykracza poza zakres przedmiotowy postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia choroby zawodowej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1627/09, publ.: internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Tylko marginalnie trzeba zaznaczyć, że wbrew wywodom pełnomocnika skarżącej, z treści decyzji wydanych w obydwu instancjach nie wynika, aby orzekające w sprawie organy formułowały twierdzenia o tym, że wyłączną czy zasadniczą przyczyną wystąpienia u Z.B. pylicy płuc była praca w C świadczona przezeń w latach 1973-1976. Organy sanitarne wymieniły bowiem jedynie ten podmiot wśród pięciu pracodawców, w których - w ich ocenie - występowało narażenie zawodowe mogące zaindukować tę dolegliwość.
Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.