IV SA/Gl 219/06

IV SA/Gl 219/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Tyszkiewicz-Ziętek
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Wiesław Morys /przewodniczący/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy straży pożarnej oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. J. R. domagał się wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia go z dniem [...] r. ze służby jako ,,dekretowego" funkcjonariusza pożarnictwa. W uzasadnieniu podał, iż do wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej zobowiązywał i upoważniał Komendanta Rejonowego PSP w G. przepis art. 36 ust. 1 Dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa. W dalszej kolejności wskazał, iż brak tejże decyzji pozbawia go możności działania i prawa do Sądu.
Postanowieniem z dnia [...] r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w G. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie objętej przedmiotowym wnioskiem. Stanowisko swe uzasadnił faktem, iż J. R. stał się z mocy prawa strażakiem Państwowej Straży Pożarnej i zachował ciągłość służby mimo zmiany stanu prawnego spowodowanego wejściem w życie z dniem 01 stycznia 1992 r. ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej. Do tej pory pełnił on służbę jako funkcjonariusz pożarnictwa i na dalszą służbę wyraził zgodę, dlatego też z mocy prawa stał się strażakiem PSP. Wydanie z kolei świadectwa pracy za okres pełnienia służby w charakterze ,,dekretowego" funkcjonariusza pożarnictwa było jedynie czynnością techniczną potwierdzającą służbę w tym okresie. Z tych tez względów – zdaniem organu- nie można było wydać decyzji zwalniającej J. R. ze służby w [...] r..
Na wyżej wymienione postanowienie Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w G. J. R. złożył zażalenie do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., który z kolei postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W dalszej kolejności postanowienie organu II instancji zostało zaskarżone do Sądu Administracyjnego, który to wyrokiem z dnia 14 października 2005 r. (sygn. akt. 4 II SA/Ka 1673/02) stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w G.. W uzasadnieniu swego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, iż rzeczą organów wypowiadających się w sprawie było merytoryczne rozpatrzenie żądania skarżącego i wydanie właściwej treści rozstrzygnięcia. W razie braku podstaw do uwzględnienia żądania należało merytorycznie odmówić wydania decyzji. Nadto Sąd stwierdził, iż postanowienia wydawane są w sprawach już wszczętych, a w procedurze administracyjnej funkcjonuje domniemanie załatwiania spraw w drodze decyzji. Toteż i z tego powodu zdaniem sądu zapadłe postanowienia okazały się wadliwe.
Wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach w dniu [...] r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w G. powołując się na art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 32 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 129 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2002 r. nr 147 poz. 1230 z późn. zm.) wydał decyzję, mocą której odmówił wydania decyzji o zwolnieniu J. R. ze służby w byłej Komendzie Rejonowej Straży Pożarnej w G. z dniem [...] r. jako dekretowanego funkcjonariusza pożarnictwa. Uzasadniając swe rozstrzygniecie organ I instancji wskazał ponownie na fakt zachowania ciągłości służby, złożenia deklaracji wyrażającej zgodę na podjęcie służby w PSP oraz wydania świadectwa pracy jako czynności technicznej.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. R. domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie merytorycznego rozpatrzenia i orzeczenia przez organ odwoławczy co do istoty, dokonania merytorycznej i prawnej oceny zasadności i legalności zaskarżonej decyzji I instancji oraz podjęcia wszystkich zgodnych z prawem czynności, celem ustalenia stanu faktycznego i doprowadzenia do wyjaśnienia sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w szczególności art. 32 i 36 ust. 1 Dekretu z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa przez dowolną interpretację tych przepisów bądź niewłaściwe ich zastosowanie, naruszenie istotnych przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 104 § 2 K.p.a. , nie rozpoznanie sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa, które mogły mieć zastosowanie w sprawie, błędy w ustaleniach faktycznych, brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a. i 107 K.p.a., pozbawienie możności obrony praw, pominięcie zawnioskowanych dowodów, sprzeczność rozstrzygnięcia z przepisami Dekretu i innymi przepisami prawa, stronnicze rozpoznanie sprawy oraz nie wyjaśnienie przez organ przyczyn i skutków wydania nieprawidłowego świadectwa pracy- służby z dnia [...] r. Uzasadniając swe stanowisko odwołujący się wskazał, iż wydane mu świadectwo pracy nie stwierdza okresów pełnionej przez niego służby. Wydanie nieprawidłowego świadectwa wyrządziło mu ogromną szkodę materialną przez wieloletnie stałe wypłacanie zaniżonego dodatku służbowego i dodatku za lata służby. Nadto podał też, iż wydanie przedmiotowej decyzji nie jest rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, zaskarżona decyzja nie wyjaśnia bowiem wielu istotnych okoliczności sprawy dotyczących praw i obowiązków przewidzianych w przepisach materialnego prawa administracyjnego.
Zaskarżoną decyzją opartą o przepisy art. 138 § 1 pkt.1 K.p.a., art. 129 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej utrzymano w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Organ II instancji podzielił bowiem ustalenia i rozważania poczynione przez Komendanta Miejskiego PSP. Konkludując wskazał, iż ponieważ J. R. w ustawowym terminie podpisał deklarację o wstąpieniu do PSP stał się z mocy prawa strażakiem PSP i nie można było wydać decyzji o zwolnieniu go ze służby.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności obu zapadłych w sprawie decyzji, ewentualnie o uchylenie tychże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zarzucił im rażące naruszenie przepisów prawa materialnego m.in. w postaci art. 1 pkt.2, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 Dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa; art. 129 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, a nadto rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 6-11, art. 65 § 1, art. 77, art. 80, art. 81, art. 89, art. 107 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu umotywował powyższe zarzuty powielając dotychczasowe argumenty.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi oraz wniósł o nie uwzględnienie odpowiedzi organu na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku rozpoznania skargi nie stwierdzono naruszenia prawa, zarówno przepisów postępowania administracyjnego jak i przepisów o charakterze materialnym.
Z dniem 01 stycznia 1992 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 147 poz. 1230 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 1 ww. ustawy powołana została Państwowa Straż Pożarna jako zawodowa, umundurowana i wyposażona w specjalistyczny sprzęt formacja, przeznaczona do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami. Z chwilą wejścia w życie przedmiotowej ustawy utracił moc dekret z dnia 27 grudnia 1974 r. o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa (Dz. U. nr 50 poz. 321 z późn. zm.). z wyjątkiem art. 32 ust. 1 pkt. 6, art. 39 ust. 2 i art. 40, które utraciły moc z chwilą utworzenia straży pożarnej tj. w lipcu 1992 r., albowiem w myśl art. 125 ustawy o PSP Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej zobowiązany został do zorganizowania Państwowej Straży Pożarnej w ciągu 6 miesięcy od dnia wejście w życie ustawy. Stosownie do treści art. 129 ust. 1 ustawy o PSP dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa stali się strażakami Państwowej Straży Pożarnej jeżeli w ciągu 1 miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy wyrazili na to pisemną zgodę. Strażacy, o których mowa powyżej zachowali ciągłość służby (ust. 2). Funkcjonariusze pożarnictwa, którzy z kolei nie podjęli służby w Państwowej Straży Pożarnej zwalniani byli z zachowaniem uprawnień przewidzianych w dekrecie z dnia 27 grudnia 1974 r. chyba, że nabyli uprawnienia do zwolnienia ze służby na korzystniejszych warunkach (ust. 3).
Z powyższego wynika, iż dotychczasowi funkcjonariusze pożarnictwa, do których należał skarżący J. R. stali się strażakami Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli w ciągu jednego miesiąca od dnia wejścia w życie ustawy tj. od 01 stycznia 1992 r. wyrazili na to pisemna zgodę. J. R. złożył w tym terminie stosowne oświadczenie i stał się strażakiem Państwowej Staży Pożarnej (deklaracja nr [...] z dnia [...] r. ze wskazaniem wyrażającym zgodę na podjęcie służby w Państwowej Straży Pożarnej). Sens powyższego oświadczenia polegał na wyrażeniu zgody na mianowanie w jednostkach organizacyjnych Straży. Funkcjonariusze pożarnictwa objęcie dekretem, którzy w terminie do 31 stycznia 1992 r. wyrazili taką zgodę stawali się strażakami w rozumieniu ustawy o PSP pod zawieszającym warunkiem podjęcia służby w Państwowej Straży Pożarnej tj. mianowania na stanowisko służbowe, w którejś z jej jednostek organizacyjnych. W razie nie spełnienia warunku mianowania nie dochodziło do powstania stosunku służbowego strażaka PSP, wobec czego zainteresowany pozostawał dekretowym funkcjonariuszem pożarnictwa i podlegał zwolnieniu ze służby z zachowaniem uprawnień przewidzianych w dekrecie (orzecznictwo OSNP 1994/3/53; 1995/7/92). Skarżący J. R. mianowany został z dniem [...] 1992 r. na stanowisko [...] w Jednostce Ratowniczo- Górniczej Państwowej Straży Pożarnej w G.. Wobec powyższego faktu doszło w przypadku skarżącego do powstania stosunku służbowego strażaka Państwowej Straży Pożarnej i dlatego też nie podlegał on zwolnieniu ze służby, zachowana została jego ciągłość.
Przyszło w tym miejscu podzielić stanowisko organów orzekających w sprawie, iż J. R. z dekretowego funkcjonariusza pożarnictwa stał się z dniem [...] 1992 r. strażakiem Państwowej Straży Pożarnej i dlatego też nie można było wydać decyzji o zwolnieniu go ze służby w myśl przepisów wynikających z dekretu o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa. Wydanie więc skarżącemu świadectwa pracy za okres służby od dnia [...] r. do dnia [...] r. w byłej Komendzie Rejonowej Straży Pożarnych w G. było jedynie czynnością techniczną, która nie powodowała żadnych zmian w trwaniu stosunku służbowego.
Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K.. Skład orzekający uznał, iż organ odwoławczy nie naruszył przepisów procedury administracyjnej, a przy wydaniu orzeczenia dokonał właściwej interpretacji przepisów materialnych. Z tych tez względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.