IV SA/Gl 1111/05

IV SA/Gl 1111/05 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Mikusiński /przewodniczący/
Tadeusz Michalik
Zofia Borowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, Sędziowie NSA Zofia Borowicz (spr.), NSA Tadeusz Michalik, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.P. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. – B. z dnia [...]r. numer [...], 2) określa, żewzaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalanie wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, Komendant Miejski Policji w B. – B. obniżył S.P. dodatek służbowy na czas nieokreślony o [...] % do kwoty [...] zł z dniem [...]r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że prawomocnym orzeczeniem Nr [...] z dnia [...]r. S.P. została wymierzona kara [...] za naruszenie [...]. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji w dniu [...]r.
W tej sytuacji w oparciu o § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 cyt. rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. zachodziły podstawy do obniżenia przysługującego funkcjonariuszowi dodatku służbowego, gdyż przepis ten ma obligatoryjne zastosowanie. Z uwagi na charakter popełnionego czynu, jego rodzaj oraz wymiar orzeczonej kary, przy uwzględnieniu wyrządzenia jak najmniejszej dolegliwości finansowej organ obniżył przedmiotowy dodatek o [...] %.
W odwołaniu od tej decyzji S.P. wnioskował o stwierdzenie jej nieważności jako naruszającej prawo materialne i procesowe. Zarzucił, że w decyzji tej przywołano wbrew podanej podstawie prawnej przepis dotyczący obniżenia dodatku funkcyjnego, a nie służbowego pomijając sformułowanie o treści : "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Zaś w tym zakresie sprawa w ogóle nie była rozpatrzona.
Odwołujący zarzucił, że skoro w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczono wobec niego karę [...], która jak się podkreśla w literaturze nie ma charakteru majątkowego, to brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Nadto rozstrzygnięcie to nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego i faktycznego, gdyż nie przedstawiono całokształtu okoliczności sprawy. Zarzucił, że w toku postępowania naruszono art. 6 – 10 i 12 kpa, a wniosek personalny podpisała osoba nieuprawniona.
Decyzją Nr [...] z dnia [...]r. wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia daty obniżenia dodatku służbowego, określił datę obniżenia dodatku służbowego na dzień [...]r., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołując treść § 9
ust. 5 rozporządzenia MSWiA z dnia 6.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów ( Dz. U. Nr 152 poz. 1732 ze zm.) wskazał, że z przepisu tego wynika, iż dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Przez przypadki te ustawodawca w ocenie organu odwoławczego rozumie sytuacje, o których mowa w przepisie § 8 ust. 5-8 cyt. rozporządzenia dotyczącym dodatku funkcyjnego i nakazuje stosować te przepisy odpowiednio. Odpowiednie stosowanie polega w tym wypadku na zastosowaniu w kwestii dodatku służbowego przepisów o dodatku funkcyjnym nie wprost, lecz z modyfikacją przewidzianą w § 9 ust. 6 cyt. rozporządzenia. W konsekwencji w przypadku wymierzenia policjantowi kary [...] jego przełożony w sprawach osobowych jest zobligowany do obniżenia dodatku służbowego, ponieważ § 8 ust. 8, do którego odsyła przepis § 9 ust. 5 jest przepisem bezwzględnie stosowalnym.
Decyzji organu I instancji pozostawiono jedynie określenie wymiaru obniżenia dodatku – jednak w granicach zakreślonych tym przepisem.
W tej sytuacji za bezpodstawną uznał organ odwoławczy interpretację przywołanych wyżej przepisów przez odwołującego się.
Odnosząc się do dalszych zarzutów odwołania organ podkreślił, że umożliwienie zapoznania się z wnioskiem w sprawie obniżenia dodatku służbowego było jednoznaczne z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w tej sprawie. W tej sytuacji zachowano reguły z art. 61 § 4 kpa i 10 kpa. Organ wskazał, że na mocy decyzji nr [...] z dnia [...]r. Komendanta MP w B. – B. [...]. P. K. był uprawniony do sporządzenia w dniu [...]r. wniosku personalnego w przedmiotowej sprawie.
Uwzględniając treść art. 130 kpa organ odwoławczy zmienił jedynie w części decyzję organ I instancji wyznaczając nowy termin z jakim ma nastąpić obniżenie dodatku służbowego.
W skardze S.P. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia i art. 107 kpa wnioskował o jej uchylenie.
Zarzucił też, że zaskarżona decyzja spełnia warunki z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa.
Na uzasadnienie zarzutów skarżący przedstawił obszerną argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu. Podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie wyjaśnił, że "szczególnie uzasadnione przypadki" to wprost te, które ustawodawca wymienił w § 8 ust. 5 –8 z zastrzeżeniem ust. 6 oraz, że mają one zastosowanie zgodnie z regułą ius cogens. Skarżący zarzucił, że w jego ocenie takie zredagowanie omawianego przepisu stawia go wśród norm – ius dispositivum. Dodał, że przy zastosowanej interpretacji ww. przepisów przez orzekające organy, wobec wymierzenia mu kary [...] w rzeczywistości został ukarany pięciokrotnie, bowiem kilkakrotnie kara ta wpłynęła na obniżenie jego wynagrodzenia. Zarzucił, że organ odwoławczy nie przywołał żadnych regulacji prawnych, na poparcie umieszczonych w decyzji twierdzeń.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie ppsa ) wynika, natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z mocy art. 134 § 1 ppsa sąd administracyjny kontroli legalności zaskarżonego aktu dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.) uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie natomiast z art. 104 ust. 4 tej ustawy niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ( Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) w Rozdziale 3 reguluje zasady przyznawania, podwyższania, obniżania lub cofania dodatków do uposażenia. Z treści § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei § 8 w ust. 5 – 8 cyt. rozporządzenia reguluje zasady podwyższenia lub obniżenia dodatku funkcyjnego, wskazując na fakultatywne przesłanki obniżenia ( § 8 ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 7 ) oraz obligatoryjne przesłanki obniżenia ( ust. 8 ) dodatku funkcyjnego.
Odesłanie zawarte w § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia wskazuje, że przyjęte zasady obniżenia dodatku funkcyjnego mają też odpowiednie zastosowanie w przypadku dodatku służbowego. Regulacja ta wskazuje, tak jak to wywiódł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w przypadku wymierzenia policjantowi kary [...] za [...] przez policjanta [...], podstawę do obniżenia dodatku służbowego.
Zatem podstawą do rozważania, iż w sprawie występują przesłanki do obniżenia dodatku służbowego jest stwierdzenie, że policjantowi wymierzono karę [...].
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji organ orzekający dysponował informacją o wydaniu prawomocnego orzeczenia o ukaraniu skarżącego karą [...], wobec uznania go [...] popełnienia czynu określonego w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji.
W dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł już skargę do sądu administracyjnego na przedmiotowe prawomocne orzeczenie dyscyplinarne.
Z akt tut. Sądu o sygn. IV SA/GL 808/05 wynika, że w dniu 27 kwietnia
2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę S.P., uchylił orzeczenie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B. – B. z dnia [...]r. Nr [...], którymi uznano skarżącego [...] i wymierzono karę [...].
Jak już wyżej Sąd wywiódł ww. orzeczenie wydane w postępowaniu dyscyplinarnym stanowiło podstawę faktyczną do wszczęcia i wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa wynika, że Sąd uchyli decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dejące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przepis ten nie różnicuje podstaw wznowienia postępowania, które z kolei określone są w art. 145 i 145 a kpa. Uchylenie decyzji lub postanowienia z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego nastąpi więc w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia określonych w odpowiedniej ustawie procesowej. W myśl art. 145 § 1 pkt 8 kpa podstawą do wznowienia postępowania w sprawie zaskarżonej decyzją ostateczną jest sytuacja, gdy decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy.
Uwzględniając zatem treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. akt IVSA/Gl 808/05 Sąd uznał, że zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa.
Wobec dalszych zarzutów zawartych w skardze, należy zauważyć, że ze względu na to, iż KPA nie określa daty wszczęcia postępowania z urzędu, za datę tę uważa się dzień pierwszej czynności urzędowej podjętej przez uprawniony podmiot, o której zawiadomiono stronę ( wyrok NSA z dn. 4.03.1981, SA 654/81, opubl. ONSA 1991/1/15). W tej sytuacji zapoznanie skarżącego z treścią wniosku personalnego spełniało wymogi z art. 61 § 4 kpa, a jednocześnie umożliwiło zrealizowanie w postępowaniu zasady zawartej w art. 10 kpa.
Należy też zauważyć, że organ odwoławczy wyjaśnił i wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawę faktyczną i prawną, która stanowiła uprawnienia do sporządzenia wniosku personalnego przez osobę pełniącą zastępstwo za nieobecnego Naczelnika Sekcji Prewencji KMP w B. – B. Takie uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 kpa.
Natomiast należy zauważyć, że wadliwie organ odwoławczy przywołał w decyzji podstawę prawną rozstrzygnięcia z art. 138 kpa.
Przepis art. 138 § 2 kpa wskazany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia stanowi o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W sytuacji, gdy organ odwoławczy wydaje decyzję, którą utrzymuje w mocy częściowo decyzją organu I instancji a częściowo ją uchyla i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, to działanie to znajduje oparcie w art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Uchybienie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.
Z przyczyn wyżej naprowadzonych skoro wystąpiły w sprawie przesłanki stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.b) ppsa. W oparciu o art. 152 ppsa orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
su.