IV SA 98/02

IV SA 98/02 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuba /przewodniczący/
Magdalena Bosakirska
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Skarżony organ
Inspektor Inspekcji Handlowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Arkadiusz Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2004 r., sprawy ze skargi W. B. i J. B., wspólników spółki cywilnej "E." S.C. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej sankcji za sprzedaż towaru bez certyfikatu bezpieczeństwa 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] listopada 2001 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej na rzecz skarżących W. B. i J. B., wspólników spółki cywilnej "E." S.C. z siedzibą w S. kwotę 540,00 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], Główny Inspektor Inspekcji Handlowej - działając na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2001 r. Nr 4, poz. 25), oraz na podstawie przepisu art. 27 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz.U. z 1993 r. Nr 55, poz. 250 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - po rozpatrzeniu wniosku skarżących W. B. i J. B., wspólników spółki cywilnej "E." S.C. z siedzibą w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Okręgowego Inspektora Państwowej Inspekcji Handlowej w G. z dnia [...] maja 1996 r., Nr [...], dotyczącej określenia ilości i wartości rowerów wprowadzonych do obrotu handlowego z naruszeniem przepisów ustawy o badaniach i certyfikacji, postanowił utrzymać w mocy w/w decyzję z dnia [...] listopada 2001 r.
Z akt sprawy wynika, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach [...], [...], [...] kwietnia 1996 r. w filii spółki cywilnej "E." W. B., J. B., mieszczącej się w G., inspektorzy Okręgowego Inspektoratu Państwowej Inspekcji Handlowej w G. stwierdzili, że w okresie od [...] kwietnia 1995 r. do [...] kwietnia 1996 r. podmiot ten sprzedał łącznie 13 sztuk rowerów o wartości 13.363,00 zł bez wymaganych oznaczeń znakiem bezpieczeństwa "B". Z kontroli tej wynikało, iż powyższe rowery spółka "E." zakupiła w dwóch firmach: A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz F. Sp. z o.o. z siedzibą w O..
Okręgowy Inspektor PIH w G. pismem z dnia [...] maja 1996 r., nr [...], poinformował p. J. B., wspólnika w/w spółki cywilnej, o ustaleniach kontroli oraz o ciążącym z mocy art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji obowiązku wpłaty do budżetu Państwa kwoty stanowiącej 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów, tj. kwoty 13.363,00 zł.
Jednocześnie organ ten wystosował odrębne pisma do dwóch w/w spółek handlowych, które sprzedały stronie skarżącej przedmiotowe rowery, w których również wezwał te podmioty do uiszczenia stosownej kwoty w oparciu o postanowienia przepisu art. 26 ust. 1 cyt. ustawy.
W dniu [...] stycznia 1997 r. J. B. wezwał Wojewódzkiego Inspektora PIH w G. do usunięcia naruszenia prawa, a w dniu [...] października 2000 r. wspólnicy w/w spółki cywilnej "E." z siedzibą w S. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku skargę na w/w pismo Okręgowego Inspektora Państwowej Inspekcji Handlowej z dnia [...] maja 1996 r.
Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku postanowieniem z dnia 11 stycznia 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 2273/00, przywrócił skarżącym termin do wniesienia skargi i jednocześnie skargę odrzucił. W uzasadnieniu NSA uznał, że zaskarżone pismo ma w istocie charakter decyzji administracyjnej, od której stronie przysługuje prawo złożenia odwołania. Sąd wskazał ponadto, iż w/w pismo jednego ze wspólników z dnia [...] stycznia 1997 r. winno być potraktowane jako odwołanie, a także że należy przywrócić stronie termin do wniesienia odwołania.
W związku z powyższymi wytycznymi NSA Główny Inspektor Inspekcji Handlowej postanowieniem z dnia [...] maja 2001 r. przywrócił z urzędu termin do złożenia odwołania, jednakże z powodu wniesienia go przez osobę nie mającą do tego legitymacji, stwierdził jego niedopuszczalność.
W dniu [...] października 2001 r. do Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej wpłynął wniosek skarżących wspólników w/w spółki cywilnej o stwierdzenie nieważności decyzji Okręgowego Inspektora Państwowej Inspekcji Handlowej w G. z dnia [...] maja 1996 r.
Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Główny Inspektor Inspekcji Handlowej odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Okręgowego Inspektora PIH w G..
W dniu [...] listopada 2001 r. wspólnicy spółki cywilnej "E." z siedzibą w S. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie w/w decyzji Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej w całości i stwierdzenie nieważności w/w decyzji Okręgowego Inspektora PIH w G. z dnia [...] maja 1996 r. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca stwierdziła, iż przepis art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji odnosi się jedynie do importerów lub producentów, a podmiot który kupuje towar od producenta lub importera nie wprowadza danego towaru do obrotu, gdyż towar ten już jest w obrocie.
W wyniku rozpatrzenia w/w wniosku strony skarżącej Główny Inspektor Inspekcji Handlowej wydał w dniu [...] grudnia 2001 r. zaskarżoną decyzję Nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2001 r. W uzasadnieniu organ podniósł, iż w świetle przepisu art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że ustawa ogranicza zastosowanie w/w przepisu tylko do importera lub producenta. Potwierdzeniem tego jest - w ocenie organu, odwołanie się przez ustawodawcę w art. 3 pkt 15 ustawy przy definiowaniu pojęcia przedsiębiorcy do innych odrębnych przepisów regulujących prowadzenie działalności gospodarczej, a więc do ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.). Zdaniem organu nie ma zatem wątpliwości, iż odpowiedzialności z art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji podlega każdy przedsiębiorca (poprzednio podmiot gospodarczy), a nie tylko importer czy producent. W ocenie organu każda sprzedaż towaru przez osobę prowadzącą działalność handlową jest de facto wprowadzeniem towaru do obrotu. Jeżeli czynność sprzedaży tego samego towaru będzie dokonywana wielokrotnie, to - zdaniem organu, za każdym razem będziemy mieli do czynienia z wprowadzeniem towaru do obrotu z tym, że na różnym jego szczeblu. Z tego powodu organ uznał, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Okręgowego Inspektora PIH w G..
W dniu [...] stycznia 2002 r. skarżący W. i J. B., wspólnicy spółki cywilnej "E." S.C. z siedzibą w S. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2001 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, skarżący zarzucili, że rażące naruszenie prawa polegało na tym, iż wskazany przez Wojewódzkiego Inspektora PIH w G. przepis art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji mówi tylko i wyłącznie o podmiotach wprowadzających wyroby do obrotu, a więc np. importerów bądź producentów, nie zaś nabywców, będących drobnymi detalistami, którzy kupują od importera (na którym ciąży obowiązek certyfikacji) wyrób w dobrej wierze. Skarżący podnieśli, iż przedmiotowe rowery były już w obrocie, gdyż skarżący kupili je od innego podmiotu, a więc w takiej sytuacji nie można w ogóle mówić o jakimkolwiek wprowadzeniu do obrotu ze strony spółki cywilnej "E.". Zdaniem skarżących nie byli oni podmiotem wprowadzającym towar do obrotu, albowiem wynika to ze sformułowania "wprowadzać". W ocenie skarżących językowa wykładnia przepisu art. 26 i 27 cyt. ustawy prowadzi wprost do wniosku, że nie chodzi o każdorazową sprzedaż towaru (ustawodawca użyłby bowiem sformułowania "kto sprzedaje" lub "kto zbywa"), lecz o pierwotne pojawienie się na rynku (w obrocie) jakiegoś towaru.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Inspekcji Handlowej wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ ten stwierdził, że biorąc pod uwagę brzmienie przepisów określających pojęcie "przedsiębiorcy" nie ma wątpliwości, iż odpowiedzialności z art. 26 cyt. ustawy podlega każdy przedsiębiorca, a więc również sprzedawca hurtowy/detaliczny, a nie tylko importer, czy producent. W ocenie organu każda sprzedaż, czyli rozpoczęcie nowej fazy obrotu danym produktem jest de facto jego ponownym wprowadzeniem do obrotu. Jeżeli czynność sprzedaży tego samego towaru będzie dokonywana wielokrotnie, to za każdym razem będziemy mieli do czynienia z wprowadzeniem towaru do obrotu z tym, że na różnym jego szczeblu. Organ podniósł, że w treści przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji jasno określono, że wprowadzenie (nie tylko pierwsze, ale każde) do obrotu towaru z naruszeniem cyt. ustawy skutkuje sankcją.
W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2002 r. strona skarżąca zgłosiła dodatkowo, że pojęcie "wprowadzenie do obrotu", o którym mowa w w/w ustawie mimo braku legalnej definicji ustawowej, jest utożsamiane z importem lub produkcją również przez samych przedstawicieli Inspekcji Handlowej. Na dowód tego twierdzenia strona wskazała opinię wyrażoną w dniu 26 marca 2002 r. na łamach dziennika "[...]" (dodatek "Dobra firma", s. F 9) przez Panią K. G., pracownika Wydziału Kontroli Jakości Produktów Żywnościowych i Nieżywnościowych Inspekcji Handlowej, która stwierdziła, że za poprawne oznakowanie produktu odpowiedzialny jest ten przedsiębiorca, który jako pierwszy sprzedaje swój towar na terenie kraju, a więc producent albo importer.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] października 2003 r. skarżący podnieśli w uzupełnieniu swojej skargi, iż wprowadzenie do obrotu związane jest z pierwotnym dokonywaniem obrotu przez osobę, która dany towar wyprodukowała bądź zaimportowała, dalsze zaś czynności związane ze sprzedażą danego towaru dalej są już po prostu dokonywaniem obrotu danym towarem. Skarżący powołali się ponadto na szereg aktów normatywnych zawierających definicję wprowadzenia do obrotu, w których kładzie się zdecydowany nacisk na pierwotny charakter tej czynności. Skarżący podnieśli ponadto, iż skoro art. 26 ustawy o badaniach i certyfikacji jest przepisem o charakterze sankcyjnym, to w razie wątpliwości interpretacyjnych, organy administracji nie mogą stosować wykładni rozszerzającej na niekorzyść przedsiębiorcy, gdyż wiązałoby się to z naruszeniem konstytucyjnej zasady praworządności. Zarzucili ponadto, iż z pisma (decyzji) Okręgowego Inspektora PIH w G. z dnia [...] maja 1996 r., nr [...], nie wynika, dlaczego organ ten uznał rowery za produkty mogące stwarzać zagrożenie.
Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej organ w piśmie z dnia [...] listopada 2003 r. stwierdził, iż podane przez skarżących przykłady interpretacji pojęcia "wprowadzenie do obrotu" w różnych ustawach, jako przekazanie produktu w kraju po raz pierwszy, a więc odnoszące się jedynie do producenta lub importera, nie zaś detalisty, wywierają skutek prawny jedynie dla uregulowań zawartych w tych ustawach. Ponadto organ podniósł, iż wszystkie powołane przez wspólników spółki cywilnej "E." akty prawne definiujące pojęcie "wprowadzenie do obrotu" weszły w życie po wydaniu decyzji z 1996 r. Organ podniósł, iż w obowiązującym w dniu wydania przez Okręgowego Inspektora PIH w G. decyzji stanie prawnym należało przyjąć, iż każda sprzedaż towaru przez osobę prowadzącą działalność handlową jest jego wprowadzeniem do obrotu.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu [...] maja 2004 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż modyfikuje skargę wnosząc o uchylenie obu decyzji wydanych w 2001 r. przez Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej, a także o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...] maja 1996 r. Pełnomocnik organu stwierdził zaś, iż obecnie z uwagi na zmianę systemu prawnego i nowe zdefiniowanie tego pojęcia w ustawie o systemie oceny zgodności, organ przyjmuje, że "wprowadzenie do obrotu" dotyczy podmiotu, który po raz pierwszy wprowadził produkt do obrotu na terenie kraju.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu [...] stycznia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. B. i J. B., wspólników spółki cywilnej "E." S.C. z siedzibą w S. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], narusza prawo.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Główny Inspektor Inspekcji Handlowej w zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...], jak również w poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. błędnie przyjął, że Okręgowy Inspektor Państwowej Inspekcji Handlowej w G. -wydając w dniu [...] maja 1996 r. decyzję nr [...], nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisu art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji. W konsekwencji należy uznać, iż organ ten nieprawidłowo orzekł, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności w/w decyzji z dnia [...] maja 1996 r. na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z tej przyczyny Sąd stanął na stanowisku, iż całkowicie błędne stanowisko Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej odnośnie przedmiotowej podstawy materialnoprawnej spowodowało, iż organ w konsekwencji nieprawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania w/w przepis postępowania administracyjnego, co z kolei skutkować musiało koniecznością uchylenia obu zaskarżonych decyzji, celem ponownego rozpatrzenia sprawy pod kątem stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji nakładającej na skarżących wspólników spółki cywilnej "E." sankcję w wysokości 13.363,00 złotych za sprzedaż towaru bez wymaganego certyfikatu bezpieczeństwa.
Materialnoprawną podstawą przedmiotowej decyzji Okręgowego Inspektora Państwowej Inspekcji Handlowej w G. z dnia [...] maja 1996 r. był przepis art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji.
Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 cyt. ustawy przedsiębiorca, który wprowadził do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa, a nie oznaczone tym znakiem, wyprodukowane niezgodnie z wymaganiami stanowiącymi podstawę przyznania prawa stosowania tego znaku lub nie posiadające dokumentu dopuszczającego do obrotu, a także nie spełniające wymagań stanowiących podstawę do wydania tego dokumentu jest obowiązany wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów.
W świetle dyspozycji przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy wyroby wyprodukowane w Polsce, a także wyroby importowane do Polski po raz pierwszy, mogące stwarzać zagrożenie, albo które służą ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia i środowiska, podlegają - zależnie od stopnia zagrożenia - obowiązkowi certyfikacji znakiem bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem lub wystawiania przez producenta, na jego wyłączną odpowiedzialność, deklaracji zgodności.
W ocenie Sądu w świetle obowiązującego w maju 1996 r. stanu prawnego, zakwestionowane przez organ rowery sprzedane przez skarżących wspólników spółki cywilnej "E." podlegały niewątpliwie wspomnianemu obowiązkowi certyfikacji, co wynikało z wykazu wyrobów podlegających temu obowiązkowi określonemu w Zarządzeniu Dyrektora Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji z dnia 20 maja 1994 r. w sprawie ustalenia wyrobów podlegających obowiązkowi zgłaszania do certyfikacji na znak bezpieczeństwa i oznaczania tym znakiem (M.P. z 1994 r., Nr 39, poz. 335 ze zm.). W świetle zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego bezsporne jest, iż przedmiotowe rowery - pomimo obowiązku w tym zakresie, nie były oznaczone znakiem bezpieczeństwa, ani też nie posiadały wymaganego certyfikatu na ten znak.
W związku z tym podstawową kwestią, którą Okręgowy Inspektor PIH w G. zobowiązany był stwierdzić przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] maja 1996 r., było prawidłowe ustalenie, który podmiot jest przedsiębiorcą "wprowadzającym do obrotu wyroby podlegające oznaczeniu znakiem bezpieczeństwa" w rozumieniu przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji.
Wspomniany organ kontrolny wydając decyzję nakładającą na skarżących sankcję finansową przyjął, iż odpowiedzialności z art. 26 ust. 1 cyt. ustawy podlega każdy przedsiębiorca, a więc również sprzedawca hurtowy i/lub detaliczny, a nie tylko producent, czy też importer towaru (rowerów). Przyjęte stanowisko uznał za trafne także Generalny Inspektor Inspekcji Handlowej, według którego każda sprzedaż towaru przez podmiot prowadzący działalność handlową jest de facto wprowadzeniem towaru do obrotu (rozpoczęciem nowej fazy obrotu danym produktem, jego ponownym wprowadzeniem do obrotu), a więc jeżeli czynność sprzedaży tego samego towaru będzie dokonywana wielokrotnie, to za każdym razem - jak oceniły organy administracji, będziemy mieli do czynienia z wprowadzeniem towaru do obrotu.
W ocenie Sądu Okręgowy Inspektor PIH w G., wydając w dniu [...] maja 1996 r. kwestionowaną przez stronę skarżącą decyzję, dopuścił się rażącej obrazy powołanego przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji. Rażąca obraza wspomnianego przepisu ustawy polegała na jego całkowicie błędnej i bezpodstawnej -zdaniem Sądu - wykładni rozszerzającej.
Sąd przychylił się do stanowiska strony skarżącej i podziela w pełni pogląd, iż art. 26 ust. 1 cyt. aktu normatywnego dotyczy jedynie importerów lub producentów, jako podmiotów wprowadzających wyroby do obrotu, nie zaś nabywców tych towarów będących jedynie podmiotami prowadzącymi (wtórny) handel takimi towarami.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Okręgowy Inspektor PIH w G. dokonał dyskrecjonalnej interpretacji przedmiotowego przepisu, niezgodnej z jego literalną, logiczną, jak również celowościową wykładnią. Zwrot "wprowadzenie do obrotu" nie mógł być - zdaniem Sądu, inaczej interpretowany, jak pierwsze (pierwotne) wydanie produktu kontrahentowi (tak również np. prof. E Łętowska na gruncie prawa cywilnego, vide: "Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga trzecia. Zobowiązania" pod red. G. Bieńka, tom. 1, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2001, s. 471-472). Oczywistym wydaje się, iż już pod względem literalnym (językowym) przez "wprowadzenie do obrotu" należy rozumieć przekazanie przez producenta, czy też importera po raz pierwszy na danym rynku handlowym jakiegoś produktu (wyrobu) użytkownikowi, bądź konsumentowi, czy też -jak w niniejszej sprawie-sprzedawcy. Przykładowo można powołać się w tym
zakresie na "Słownik języka polskiego ", pod red. naukową prof. M. Szymczaka, PWN Warszawa 1981, według którego przez "wprowadzenie" należy rozumieć wprowadzenie nowego towaru na rynek, zaś przez "obrót" towarowy - ruch towarów ze sfery produkcji do sfery konsumpcji realizowany przez akty kupna-sprzedaży. Wprowadzenie do obrotu zawsze ma pierwotny charakter, a więc w świetle zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego należy przyjąć, iż w rozumieniu analizowanego przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o badaniach i certyfikacji, skarżący nie mogli być podmiotem, który wprowadził rowery do obrotu, albowiem rowery te były już w obrocie w momencie, gdy wspólnicy spółki "E." kupowali je w celu dalszej odsprzedaży konsumentom.
Na marginesie można podnieść, choć nie ma to - zdaniem Sądu - znaczenia przesądzającego w niniejszej sprawie, iż dokonana przez Okręgowego Inspektora PIH w G. wykładnia przepisu art. 26 ust. 1 cyt. ustawy była sprzeczna również z interpretacją zawartą w prawie europejskim, w tym m.in. w Dyrektywie Rady 92/59/EEC z dnia 29 czerwca 1992 r. dotyczącej ogólnego bezpieczeństwa produktów, według której wprowadzenie na rynek to działanie, w efekcie którego dochodzi do udostępnienia wyrobu na rynku wspólnotowym po raz pierwszy, z zamiarem dalszej dystrybucji lub użytkowania na obszarze Wspólnoty.
Sąd uznał, że organ administracji przekroczył granice błędnego rozumowania, zaś dokonana przez niego interpretacja w/w przepisu ustawy o badaniach i certyfikacji stanęła w oczywistej, rażącej sprzeczności z obowiązującym w maju 1996 r. porządkiem prawnym w zakresie obowiązku certyfikacji wyrobów i usług.
W związku z powyższym należało uznać, iż Główny Inspektor Inspekcji Handlowej, wydając zaskarżone decyzje z dnia [...] listopada i [...] grudnia 2001 r., błędnie doszedł do wniosku, że brak jest podstawy prawnej do stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji Okręgowego Inspektora Państwowej Inspekcji Handlowej w G. z 1996 r., a więc z tej przyczyny Sąd zmuszony był uchylić obie zaskarżone decyzje, jako wydane z naruszeniem art. 26 ust. 1 cyt. ustawy oraz niezgodne z normą postępowania administracyjnego wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Biorąc to pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi na uwzględnienie skargi Sąd orzekł w wyroku, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 152 p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania w łącznej wysokości 540,- zł (pięćset czterdzieści złotych) Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną przez Sąd kwotę składa się kwota 300,- zł (trzysta złotych) tytułem zwrot wpisu oraz kwota 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustalonego na podstawie przepisu art. 205 § 2 cyt. ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).