IV SA 763/03

OSK 1658/04 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Bujko
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr.), Sędziowie NSA Jerzy Bujko, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Jacek Gaj, po rozpoznaniu w dniu 28 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. i B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2004r. sygn. akt 7 IV SA 763/03 w sprawie ze skargi T. i G. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od D. i B. C. na rzecz T. i G. C. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego
Uzasadnienie
OSK 1658/04
U Z A S A D N I E N I E
Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2004 r. sygn. akt 7/IV S.A. 763/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T. i G. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej , uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji .
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :
Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją z dnia 4 marca 1998 r. na wniosek B. C. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu dla inwestycji ; " budowa budynku inwentarskiego ,składowego , szopogarażu , docelowo budynku mieszkalnego w ramach tworzenia siedliska rolniczego " , na działce nr ew. [...] położonej w Kiełpinie .Następnie na wniosek B. C. , Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją z dnia 15 maja 1998 r. zatwierdził projekt zagospodarowania działki i udzielił pozwolenia na budowę :
- budynku mieszkalnego jednorodzinnego wg projektu [...] ,
- szopogarażu wg projektu [...] ,
- budynku inwentarskiego wg projektu [...] ,
- budynku gospodarczo –składowego wg projektu [...] ,
- przyłącza wodociągowego do projektowanych budynków ,
- zbiornika na ścieki sanitarne , na działce nr ewid. [...] położonej w Kiełpinie.
Na wniosek Danuty i Brunona Czerwińskich Burmistrz Gminy Kartuzy decyzją z dnia 23 grudnia 1998 r. ([...] ) na podstawie art. 155 kpa zmienił powyższą decyzję z dnia 15 maja 1998 r. o pozwoleniu na budowę w następujący sposób : " zatwierdzam projekt budowlany i wydaję pozwolenie na budowę dla D. i B. C. – budynku inwentarskiego wg projektu zamiennego (zmiana konstrukcji ) . Pozostałe warunki decyzji pozostają bez zmian .
Odwołanie od tej decyzji złożyli T.i G. C. właściciele sąsiednich nieruchomości .
Wojewoda Pomorski po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 10 lutego 1999 r. [...] ) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję .
Pismem z dnia 27 lutego 2002 r. T. i G. C. złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia 10 lutego 1999 r. , jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa podnosząc przy tym ,iż organy wydały decyzję zezwalającą na budowę budynku inwentarskiego a w rzeczywistości
OSK 1658/04
chodzi o budynek produkcji wielkotowarowej - tucz brojlerów o jednorazowej obsadzie 20000-30000 sztuk kurczaków , zaś działka na której zrealizowano tę inwestycję leży w obszarze Kartuskiego Obszaru Krajobrazu Chronionego, na terenie którego obowiązuje całkowity zakaz budowy obiektów farmerskich produkcji wielkotowarowej .
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku decyzją z dnia 19 listopada 2002 r. ( [...] ) na podstawie art. 157 § 1 i 2 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 10 lutego 1999 r. gdyż jak wyjaśniono jest ona wolna od wad określonych w przepisach art. 156 § 1 kpa .
T. i G. C. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając kwestionowanej decyzji z dnia 10 lutego 1999 r. oprócz zarzutów podnoszonych wcześniej we wniosku to , iż inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego .
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy , decyzją z dnia 22 stycznia 2003 r. ( [...] ) utrzymał swoją decyzję z dnia 19 listopada 2002 r. w mocy . W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził , iż podnoszone przez zainteresowanych argumenty nie dają podstaw do zmiany decyzji .
T.i G. C. złożyli następnie na powyższa decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie art. 7 , 8 i 156 § 1 pkt . 2 kpa W uzasadnieniu skargi dodatkowo ponad wskazywane wcześniej argumenty podnieśli , że w rzeczywistości powstał obiekt o powierzchni ponad 2000 m kw. A zgodnie z decyzją zmieniającą miał mieć powierzchnię 1178 m kw. Zauważono także , że pierwotnie miały to być zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obiekty siedliska rolniczego w skład , którego miał wchodzić budynek mieszkalny natomiast organ nie zadbał o to by zbadać czy budowa takiego obiektu umożliwi całkowicie wykorzystanie sąsiednich działek na cele budownictwa mieszkaniowego – zgodnie z ich przeznaczeniem .
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko w sprawie .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę podkreślił , iż podlegała ona rozpoznaniu przez ten Sąd na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed
sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm. ) . Podzielając pogląd skarżących Sąd I instancji wyjaśnił , że sprawa została przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zbadana bardzo powierzchownie bez głębszego zapoznania się z całości akt sprawy , co w niniejszej sprawie jest konieczne . Wszystkie decyzje jak zaznaczył Sąd , są bardzo lakoniczne i ogólnikowe z ich treści nie można wywnioskować dokładnie o jako skalę
OSK 1658/04
przedsięwzięcia budowlanego tak naprawdę chodzi . Dodatkowo jeszcze obraz sprawy zaciemnia to , że sporna inwestycja ma tworzyć tzw. siedlisko rolnicze .Nie wyjaśniają tego również decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i kolejne decyzje o pozwoleniu na budowę . Sięgając dopiero do zatwierdzonych projektów architektoniczno – budowlanych jak podkreślił Sąd można dowiedzieć się więcej . I tak z analizy tych projektów wynika , że nastąpiło powiększenie w projektach budynku owczarni adaptowanego na chlewnię i szopogarażu natomiast tych zmian projektów typowych nie uwzględniono w treści decyzji z dnia 15 maja 1998 r. tak więc istnieje rozbieżność ( sprzeczność ) pomiędzy samą decyzją a zatwierdzonymi projektami stanowiącymi załączniki do decyzji .
Sąd także wskazał , że decyzja z dnia 23 grudnia 1998 r. wydana została w trybie art. 155 kpa a nie wiadomo czy nastąpiło to przed rozpoczęciem budowy czy też po , wiadomo, że nastąpiło to na wniosek inwestorów .Sama redakcja osnowy tej decyzji jest niezrozumiała i niejednoznaczna , bowiem nie wiadomo , czy nowa decyzja pozwala na budowę tylko budynku inwentarskiego według projektu zamiennego , bez pozostałych obiektów objętych decyzją z dnia 15 maja 1998 r. , czy też obejmuje te obiekty , które były wymienione w decyzji wcześniejszej bez budynku inwentarskiego [...] , w miejsce którego będzie realizowany budynek inwentarski wg projektu zamiennego .. Decyzja ta nie posiada żadnego uzasadnienia podobnie jak wcześniejsza decyzja .Decyzja z dnia 23 grudnia 1998 r. została wydana na podstawie art. 155 kpa a więc w jednym z trybów nadzwyczajnych .Decyzją tą dokonano zmiany decyzji ostatecznej z dnia 15 maja 1998 r. Natomiast jak wyjaśnił Sąd I instancji tryb zmiany decyzji na podstawie art. 155 kpa wymaga spełnienia kilku warunków , co wynika z brzmienia tego przepisu .Po pierwsze musi być zgoda strony (stron) , nie mogą takiej zmianie sprzeciwiać się przepisy szczególne i musi przemawiać za tym interes społeczny lub słuszny interes strony .Wszystkie te ograniczenia ustawowe jak podniesiono uszły uwadze organu wydającego decyzję , bowiem ograniczono się tylko do uzyskania zgody inwestorów i uwzględnienia jego " słusznego interesu " .Natomiast zdaniem Sądu nie można dokonywać zmiany decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 kpa. w oparciu jedynie o zgodę inwestora i w jego interesie . Do kręgu podmiotów , których zgoda na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę w trybie art. 155 kpa , jest wymagana , należą wszyscy ci uczestnicy postępowania administracyjnego ( zwykłego ) o wydanie pozwolenia na budowę , którym przysługuje status strony z racji " ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" , których pominięto w rozpoznawanej sprawie .Nie rozważono też czy za taką zmianą decyzji przemawia interes społeczny .co powinno mieć pierwszorzędne znaczenie , jeżeli się zważy ,że sporny obiekt miał być zlokalizowany na terenie Kartuskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu i w obrębie zewnętrznej strefy ochrony pośredniej B ujęcia wody " Straszyn " z rzeki Raduni .Organ zmieniając decyzję o
OSK 1658/04
pozwoleniu na budowę nie wziął także pod uwagę tego , iż w sąsiedztwie są działki przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod jednorodzinne budownictwo mieszkaniowe . Nadto wskazano na zmienioną powierzchnie użytkową budynku w projekcie zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 23 grudnia 1998 r. w stosunku do projektu typowego i do powierzchni zabudowy .Przy tak wskazanych zmienionych parametrach obiektu jak zaznaczył Sąd przed ewentualnym wydaniem decyzji na podstawie art. 155 kpa organ administracji powinien rozważyć czy nie wymaga to zmiany lub wydania nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu . Tymczasem w decyzji z dnia 10 lutego 1999 r. Wojewoda Pomorski stwierdza , że przedmiotowa rozbudowa obiektu spełnia warunki zawarte w decyzji z dnia 4 marca 1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego przy czy zdaniem Sądu I instancji nie wiadomo na jakiej podstawie organ ten wysuwa takie twierdzenie a także , że nie odnosi się ona w ogóle do kwestii podnoszonych przez T. i G. C. w odwołaniu zapominając przy tym ,że rozpoznaje sprawę w trybie art. 155 kpa .
Przy uwzględnieniu powyższych rozważań w ocenie sądu wszystko przemawia za tym , iż decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 10 lutego 1998 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów : art. 155 kpa ,jak również innych przepisów prawa materialnego ( ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i Prawa budowlanego ) . Kwestii powyższych nie wyjaśnił i nie przeanalizował Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego , czym naruszył art. 7 i 77 § 1 kpa . Tak naprawdę jak konkludował Sąd sporny budynek inwentarski jest kurnikiem , fermą czy też brojlernią , przeznaczonym pod produkcję przemysłową tuczu drobiu , jednak tych nazw się nie używa ukrywając prawdziwy obraz siedliska rolniczego . Podkreślono także , że zaskarżona decyzja jaki i ta ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 3 kpa a cytat : " ich uzasadnienia zawierają stwierdzenia oczywiste , wręcz banalne ,tak jakby organ nie rozumiał o co w sprawie chodzi ,a na co wyraźnie wskazują skarżący i co można wnioskować z solidnej analizy całości akt " –koniec cytatu .Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o uchyleniu zaskarżonych decyzji .
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik inwestorów Danuty i Brunona Czerwińskich zaskarżając go w całości . Wyrokowi temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania a to art. 138 i 156 kpa przez stwierdzenie nieprawidłowości nie uznania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 22 stycznia 2003 r. nieważności swojej decyzji z dnia 19 listopada 2002 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 10 lutego 1999 r. i uchylenia obu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego mimo , że budowa obiektu inwentarskiego
OSK 1658/04
na działce nr 320/1 w Kiełpinie została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę co wyłącza stwierdzenie nieważności decyzji .
Wyrokowi temu zarzucono także naruszenie wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady sprawiedliwości społecznej w demokratycznym państwie prawa , polegające na zaniechaniu udzielenia przez Sąd I instancji ochrony B. i D. małżonkom C. , którzy w uzasadnionym zaufaniu do prawidłowości i stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych i w dobrej wierze zbudowali na swojej działce obiekt budowlany , a zaskarżony wyrok nie chroni zaufania obywatela do prawidłowości rozstrzygnięć organów państwowych i naraża skarżących na uszczerbek .
Powołując się na powyższe zarzuty zgłoszono żądanie zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi T. i G. C. składając alternatywny wniosek uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania .
T. i G. C. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia .
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2)naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
OSK 1658/04
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących małżonków C. oparta została przede wszystkim o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa procesowego . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten skierowany musi być przeciwko wyrokowi Sądu a nie przeciwko decyzji organu .( porównaj wyrok NSA z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 12 ).
Pełnomocnik skarżących wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił naruszenie przepisów art. 138 i 156 kpa .
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi , odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) , które miały odpowiednie zastosowanie przed sądem administracyjnym . Wprowadzenie pełnej regulacji przepisów prawa procesowego ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje , że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje obecnie przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego . A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie . Natomiast jako uchybienie przepisom postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy , można było zarzucić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie art. 145 § 1 lit. b lub 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , poprzez uwzględnienie skargi chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte żadną z wad w nim wymienionych . Takiego zarzutu nie uczyniono w tej sprawie co czyni wskazane w skardze zarzuty nieusprawiedliwionymi .
Nawet gdyby wyłącznie teoretycznie przyjąć w okolicznościach tej sprawy , że wskazane w skardze kasacyjnej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mogą być przyjęte jako prawidłowe w odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego o jakim mowa w art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to zarzuty tak określone nie mogłyby skutecznie stanowić podstawy weryfikacji zaskarżonego wyroku . Zarówno przepis art. 138 kpa zawiera § 1 i 2 zaś w art. 138 § 1 zawarto jeszcze punkt 1, 2 i 3 natomiast art. 156 kpa zawiera § 1 i 2 natomiast § 1 tego przepisu zawiera punkty od 1do 7 , a każdy z tych zamieszcza innego rodzaju hipotezę normy prawnej .Obowiązkiem pełnomocnika skarżącego jest dokładne określenie zaskarżonego przepisu tak
OSK 1658/04
aby Naczelny Sad Administracyjny , który co już wyżej podkreślono jest związany granicami skargi mógł odnieść się do tych zarzutów . Sąd nie może domniemywać naruszenia prawa , jeżeli przepis zawiera w swej treści § , ustępy , punkty czy też podpunkty to należy bardzo precyzyjnie je określić . W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wypełnił tego obowiązku . Stąd też tak nieprecyzyjnie określone zarzuty naruszenia prawa procesowego powodowałyby to , iż Sąd i tak nie mógłby się do nich ustosunkować niezależnie od wyżej przedstawionej głównej przyczyny uznania zgłoszonych zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jako nieusprawiedliwionych .
Konkludując podnieść należy , iż brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowo-administracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku .
Skarga kasacyjna zawiera nadto zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Podkreślić należy , iż przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej można wskazywać w skardze kasacyjnej tylko o ile zostały naruszone w sposób bezpośredni przez Sąd I instancji . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopuścił się takiego naruszenia albowiem wskazana norma konstytucyjna nie miała bezpośredniego zastosowania w tej sprawie . Jednakże zauważyć należy , iż najbardziej typową formą bezpośredniego stosowania konstytucji jest współstosowanie jej norm i zasad z normami ustaw zwykłych . Normy te i zasady mogą w szczególności wyznaczać sposób rozumienia przepisów ustawowych a także zakres ich stosowania . W rozpoznawanej sprawie przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów ustaw i w granicach prawa Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonych decyzji wyrażając pogląd co do ich legalności .To , że stanowisko to jest zwalczane przez skarżących w ramach skargi kasacyjnej nie świadczy to o tym , iż naruszono art. 2 Konstytucji . Jedną z reguł , które można wyprowadzić z tego przepisu Konstytucji jest niezawisłość sądów i prawo każdego do sądu , do uczciwego oraz bezstronnego wymiaru sprawiedliwości . Te reguły nie zostały jednakże w jakikolwiek sposób złamane w tej sprawie .
Z tych względów należy uznać , iż skarga kasacyjna w przedmiotowej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw a zatem w oparciu o przepis art. 184 i art. 204 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U . Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) należało orzec jak w sentencji wyroku .