IV SA 583/03

IV SA 583/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Otylia Wierzbicka /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Cysek
Tomasz Wykowski
Skarżony organ
Minister Kultury
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Cysek asesor WSA Tomasz Wykowski Protokolant Grażyna Dalba po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu uchyla zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Miejski Konserwator Zabytków w P. powołując się na art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 106 kpa oraz porozumienie w sprawie powierzenia Miastu P. spraw z zakresu właściwości [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2002 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego z częścią bistro stanowiącego element składowy kamienicy mieszkalno - usługowej, zlokalizowanego przy ul. [...] w P.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że lokalizacja projektowanego obiektu znajduje się w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej zespołu urbanistyczno architektonicznego centrum m. P. w obrębie [...] wiecznej zabudowy fortyfikacji pruskich, wpisanego do rejestru zabytków m. P. decyzją z dnia [...].03.1980 r. co wynika z zapisu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego (załącznik do uchwały Rady Miasta P. nr [...] z [...].12 1994 r.).
Wydanie warunków zabudowy dla inwestycji na tym terenie, wymaga opracowania całości inwestycji tj. budynku mieszkalnego z funkcją usługowo -handlową w parterze, a nie tylko inwestycji o funkcji usługowo-handlowej, z możliwością późniejszej realizacji nadbudowy na cele mieszkaniowe. Lokalizacja wnioskowanej inwestycji dotyczącej tylko budynku usługowo -handlowego utrwaliłaby na dłuższy okres niekorzystną sytuację przestrzenną w tym rejonie miasta i wpłynęła negatywnie na możliwość domknięcia pierzei ul. [...].
Zażalenie na to postanowienie wniósł A. S. podnosząc, że wybudowanie wysokiego budynku nie jest możliwe, bo zasłoniłoby w całości światło dla istniejącego już na działce domu. Obiekt parterowy, którego budowę projektuje nie zamyka pierzei ul. [...] ale będzie linią zabudowy niskiej pawilonów znajdujących się na posesji nr [...] i [...]. Minister Kultury po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że działka na której projektowana jest realizacja inwestycji położona jest w I strefie ochrony konserwatorskiej m. P. wyznaczonej w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej P. z dnia [...] grudnia 1994 r. Jest to obszar oznaczony w planie z symbolem [...] dla którego plan ustala "centrum miasta, teren koncentracji pożądanych i preferowanych usług centrotwórczych, unikatowych, wysoce wyspecjalizowanych, współistniejących z mieszkalnictwem w ramach obecnych struktur przestrzennych, wymagających modernizacji i przebudowy". Przedmiotowa działka jako element zespołu urbanistyczno - architektonicznego podlega ochronie konserwatorskiej polegającej na utrzymaniu historycznego kształtu i wielkości działek wraz z zachowaniem właściwych proporcji między zabudową a terenami niezabudowanymi oraz zielenią. W zabudowie zwartej na terenie zabytkowego układu urbanistycznego, gdy występuje działka niezabudowana, właściwym działaniem konserwatorskim jest uzupełnienie zabudowy przy czym warunkiem koniecznym jest, aby nowa zabudowa w zakresie gabarytów, skali, materiałów była zharmonizowana z zabudową zastaną. Zabudowa występująca po obu stronach ul. [...] jest wielofunkcyjna i zajmuje niemal całą szerokość poszczególnych działek. Zdaniem organu planowany budynek w zakresie skali i wielkości byłby nieproporcjonalny w stosunku do zabudowy istniejącej. Jego realizacja pogłębiłaby i utrwaliłaby niewłaściwy sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości jak i wnętrze ul. [...]. Inwestycja ta z powyższych względów byłaby niezgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego, ponieważ obowiązuje zakaz lokalizowania jakichkolwiek funkcji powodujących uciążliwości dla człowieka oraz nie wykorzystujących walorów lokalizacji w śródmieściu.
Charakter planowanej zabudowy organ uznał za nie wykorzystujący walorów lokalizacji w śródmieściu w zakresie wyrazu architektonicznego.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S.
W skardze zarzuca, że błędne są ustalenia organu, że jego działka znajduje się w obrębie XIX - wiecznej zabudowy fortyfikacji pruskich gdyż najbliższa fortyfikacja to cytadela będąca w odległości ponad 2 km i fort we S. oddalony o ponad 3 km. Nie jest też prawidłowe ustalenie, że teren ten podlega ochronie konserwatorskiej ponieważ w najbliższej okolicy znajdują się budynki wybudowane w latach 60- siątych XX wieku. Ulica [...] jest zabudowana budynkami mieszkaniowymi wielorodzinnymi 4-5 kondygnacyjnymi ale tylko po stronie północnej. Strona południowa ulicy jest zabudowana nowoczesnym pawilonem sprzedaży samochodów, stacją serwisową samochodów "[...]", szkołą zawodową i przedszkolem, hotelem "[...]" - wszystkie budynki 2-3 kondygnacyjne, zaś w bezpośrednim jego sąsiedztwie znajdują się pawilon - pralnia chemiczna oraz pawilon handlowy których zdjęcie załączył (zabudowa parterowa).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie akcentując sprzeczność planowanej inwestycji z ustaleniami planu w zakresie nie wykorzystania walorów lokalizacji w śródmieściu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna ale nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Stosownie do regulacji art. 40 ust. 4 pkt 4 obowiązującej w dacie orzekania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 19 poz.139 z 1999 r. ze zm.) decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje w uzgodnieniu z działającym w imieniu Wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków. Wojewódzki konserwator zabytków winien zatem uzgodnić zamierzoną inwestycję w granicach swoich kompetencji, oceniając czy jest ona zgodna z ustaleniami (wymaganiami) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony konserwatorskiej. W sprawie kontrolowanej przez Sąd przedmiotem uzgodnienia nie jest kwestia zgodności spornej inwestycji z całokształtem ustaleń obowiązującego w dacie orzekania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta kwestia pozostaje w kompetencji prezydenta miasta jako organu uprawnionego i zobowiązanego do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że teren zamierzonej inwestycji znajduje się w strefie [...] objętej ochroną konserwatorską polegającą na tym, by nowa zabudowa na wolnych terenach była zharmonizowana z zabudową zastaną w zakresie gabarytów skali i materiałów, zaś planowany budynek handlowo-usługowy w zakresie skali i wielkości byłby nieproporcjonalny w stosunku do istniejącej zabudowy.
Powyższy argument który legł u podstaw rozstrzygnięcia nie został przez organ wykazany, a dowody znajdujące się w sprawie zdają się temu przeczyć. Według twierdzeń skarżącego popartych materiałem zdjęciowym oraz mapą geodezyjną przy ul. [...] znajdują się budynki o różnej wysokości 2,3,4-5 kondygnacyjne ale w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącego zlokalizowane są i funkcjonują pawilon pralni chemicznej ( posesja Nr [...]) i dalej pod nr [...] pawilon handlowy, oba budynki zlokalizowane przy ulicy są parterowe. Taki budynek zamierza zrealizować skarżący. Twierdzenie zatem organu, że projektowana inwestycja byłaby nieproporcjonalna w stosunku do zabudowy istniejącej, a przez to niezharmonizowana z otoczeniem musi budzić uzasadnione wątpliwości.
Zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenie, że ustalenia planu zakazują lokalizacji na tym terenie pawilonów parterowych nie zostało niczym wykazane. Znajdujący się w aktach wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że teren oznaczony symbolem [...] jest przeznaczony pod zabudowę usługowo mieszkaniową, a w grupie zabronionych rodzajów zabudowy w przyszłości powinny się znależć także tymczasowe pawilony. Ustalenie to nie zawiera bezwzględnego zakazu, a jedynie postulat dla przyszłych ustaleń planu, a ponadto dotyczy pawilonów tymczasowych. Ze sprawy nie wynika, by taki właśnie charakter miał projektowany obiekt. Z powyższych względów należało na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02. 153.1270) uchylić zaskarżone postanowienie.